De Gentse Zwijger

Wigwam

2011-02-05T14:15:00.003+01:00

Toen ik daarstraks terugreed van mijn zaterdagse supermarktinkopen klonk er op Radio 1 een liedje dat ik al lang niet meer gehoord had. De enige top-10 hit die Bob Dylan in België ooit gehad heeft naar het schijnt: het instrumentale Wigwam. De radioman deed er nogal smalend over, noemde het slechte muziek en vergeleek het met James Last.

Het is inderdaad atypische Dylanmuziek. We hadden dat vroeger thuis. Bleek dat nu net het enige singletje van Dylan dat mijn vader ooit gekocht heeft. Ik vind het nummer in alle geval toch niet slecht. Het heeft wel iets qua sfeer vind ik. Het lijkt een beetje op een jazz-solo, met de menselijke stem als solo-instrument. De vergelijking met James Last vind ik ook nogal denigrerend. Mij doet het meer aan Sydney Bechet denken.

Zei de radioman nog: "In die tijd werd er wel meer dergelijke slechte muziek gemaakt. Er was ook nog Jonathan Richman." Ja, maar dat was wel een kleine tien jaar later! Naar het schijnt heb ik dat misverstaan en doelde hij op Jonathan Livingstone Seagull van Neil Diamond. Ook een plaat die we hadden thuis, al ben ik daar nooit zo'n fan van geweest.

Op youTube staan er vrijwel alleen maar covers van Wigwam. Ik heb wel het volgende gevonden.

Winterpret/ellende

2010-12-20T20:41:00.003+01:00

Ik hou echt wel van de winter. Van mij mag het goed koud zijn en sneeuwen. Toch in december en januari; het moet natuurlijk niet tot in februari of maart duren. Veel liever sneeuw en ijs dan regen, wind en vochtigheid. Lekker gezellig thuisblijven, dicht bij elkaar, voor een open haard, met een goed glas wijn. De buitenwereld kan de pot op!

Ik heb dit jaar al een sneeuwman gemaakt toen de eerste sneeuw viel. Hij heeft maar een avond en nacht in volle glorie gestaan, want dan begon het hevig te regenen en te dooien.

De hevige kou kan natuurlijk ook flink tegenvallen. Zaterdagochtend stelde ik bij het opstaan vast dat de centrale verwarming niet aansloeg. Er waren recent al wat problemen geweest, maar nu kreeg niemand hem nog op gang. Drie dagen duurt dit nu al. Morgenochtend komt er een ploeg langs om ons te depaneren. Hopelijk lukt het! We behelpen ons nu al drie dagen met een open haard en één elektrisch vuurtje. Boven is het een ijskelder, zeker 's ochtends.

Ik had hier nog enkele houtstronken liggen in een soortement tuinkot. Gelukkig had ik enkele maanden het lumineuze idee om in de Aldi een kettingzaag te kopen. Superpromotie weetjewel. Ik heb er geen spijt van voor mijn 59 euro. Kwam nu goed van pas. Ik begin zowaar houthakkersallures te krijgen. Het zelf gezaagde hout brandt in elk geval stukken beter dan die houtblokjes die ze in Delhaize, Gamma of benzinestations verkopen.

Voor mij mogen winters winters zijn. Maar dan wel mét verwarming!

Op de foto het kerkje van De Pinte tijdens een sneeuwbui gekiekt in mijn voortuin.

De Standaard - Vaarwel, blogs!

2010-12-01T11:13:00.003+01:00

De Standaard - Vaarwel, blogs!

Kwestie van weer eens lekker tegendraads te zijn! Een waar genot!
Blogs zijn duidelijk out. Maar ze blijven voordelen behouden die het Facebook/Twitter-gedoe niet heeft. Je kan er ernstige gedachten op ontwikkelen. En Google vindt ze toch nog steeds terug. Er komen nog geregeld mensen op mijn blog terecht via zoekopdrachten op Google. Bij Facebook heb je dat niet. Het archief is veel overzichtelijker dan zo'n prikbord op Facebook waar een allegaartje opstaat. Alleen als middel tot sociaal contact is een blog vrijwel nihil meer en moet hij zwaar onderdoen voor andere sociale netwerken.

Mijn blog - die nu toch al bijna 6 jaar bestaat - is niet erg productief meer, maar toch schrijf ik nog eens iets, als mijn drukke bezigheden het toelaten en als ik iets te zeggen heb dat, ikzelf althans, interessant vind. Maar de schrijfsels worden nog nauwelijks gelezen en becommentarieerd, behalve door de automatische link via Facebook.

Anne Clark

2010-11-20T19:53:00.006+01:00

Ik ben nog eens naar een optreden geweest in Vooruit in Gent. Lang geleden. Anne Clark met Luna Twist in het voorprogramma. Het was een kwestie van nostalgie. Beide artiesten kenden hun hoogtepunt in het begin van de jaren 1980, de New Wave periode. Toen was ik begin de 20 en frequenteerde héél vaak de Gentse New Wave-danstempels aan de Kuiperskaai, waar die muziek grijsgedraaid werd: de 55, de LP, de Fash.

Luna Twist vertelde dat hun laatste optreden in Vooruit 28 jaar geleden was. Ironisch: Anne Clark had het nadien over haar laatste optreden in deze zaal 27 jaar geleden. Geen van beide optredens heb ik gezien, al heb ik er Dirk Blanchart van Luna Twist wel zien optreden in 1985, samen met Neon Judgement.

Er was tamelijk veel volk. Weinig piepjonge lui. De meesten waren dertigers of veertigers of zelfs prille vijftigers, zoals de artiesten zelf. De zwarte brigade van destijds was achterwege gebleven. Ik heb maar één meisje gezien dat nog als toen gekleed liep.

En na al die tijd klonk de muziek verrassend goed. Ook Luna Twist viel me aardig mee, maar vooral de artiest waarvoor ikzelf en de meeste anderen gekomen waren: Anne Clark. Hierbij een filmpje dat ik van YouTube geplukt heb. De auteur staat erbij. Zelf heb ik wat opgenomen met mijn gsm, maar van te ver; de kwaliteit laat te wensen over. Volgende keer toch maar mijn fototoestel meenemen. Hoewel, die dwang om telkens foto's of zelfs filmpjes te moeten opnemen. Soms is het leuker om gewoon van de dingen te genieten zonder meer.

Anne Clark en haar begeleidingsgroep brachten een uitstekende performance, die veel succes had bij het publiek. Uiterlijk is de dame in al die jaren niet veel veranderd. Nog steeds die kuif, dat leren jasje, die getormenteerde blik en houding. Die haar poëtische teksten bracht met een bijwijlen héél zachte stem, begeleid door héél confronterende en contrastrijke muziek.

Het was een tijdje geleden dat ik die muziek nog gehoord had, zeker van in de jaren 1980. Maar het beviel me best. Het werd een set van bijna twee uur, met al de bekende nummers. Na al die tijd is het duidelijk dat Anne Clark toch tot de betere artiesten van de New Wave-periode gerekend mag worden. Het was wachten tot het tweede en laatste bisnummer op Sleeper in Metropolis, het bekendste nummer van Anne Clark.

Na afloop van het optreden heb ik me meteen de pas uitgebrachte cd The Very Best of Anne Clark gekocht en door de dame laten signeren. En ik was lang niet de enige.

Ik zou eens wat vaker uit mijn kot moeten komen. En, zoals mijn jongste broer, zelf professioneel muzikant en componist, stelt, eigenlijk komt muziek live het beste, of beter, pas goed tot zijn recht.

Van een parachutemoord, een juryverdict en verontwaardiging

2010-10-24T14:48:00.007+02:00

Tijd om nog eens in mijn pen te kruipen op mijn blog. Ik heb namelijk iets te zeggen: ik ben een beetje boos. En sociale media als Facebook en Twitter lenen zich niet goed om iets uit te leggen. De lichtheid van wat daar allemaal in enkele zinnen over deze cause célèbre beweerd wordt! Gelukkig zijn er ook nog blogs!

Ook ik heb met spanning uitgekeken naar de uitspraak van de jury in de parachutemoord. Ze was wat ik verwacht had. Om de eenvoudige reden dat ik van mening ben dat de beklaagde de moord ook begaan heeft. De verontwaardiging over de uitspraak verbaast me dan ook. Ik dacht dat velen dezelfde mening toegedaan waren. De jury in elk geval wel. Maar blijkbaar ligt dat bij brede lagen van de bevolking, en zeker bij vele surfers, anders.

Er is geen sluitend bewijs. Ik begrijp volkomen dat het botst met het rechtsgevoel van veel mensen dat een beklaagde veroordeeld wordt zonder materieel bewijs. Nochtans geeft het Strafwetboek een rechter de macht om iemand zonder bewijs te veroordelen, zoals de bekende strafpleiter Filip Van Hende in een column in De Standaard aangetoond heeft. Ook Vic Van Aelst, de advocaat van Els Clottemans, heeft in Ter Zake toegegeven dat Cassatie dat toelaat. Hij voegde eraan toe dat men daar zeer voorzichtig mee moet zijn. Ik ben het daarmee volkomen eens. Maar er zijn precedenten van beklaagden die veroodeeld werden voor moord zonder bewijs, zie bvb. de recente bekende studentenmoord in Gent.

Iemand heeft deze moord gepleegd, dat staat vast. En er waren alleen sterke aanwijzingen in de richting van Els Clottemans, niet naar een andere mogelijke dader. Ze had een duidelijk motief. Ze had ook de gelegenheid. Er is haar duidelijk gestoorde persoonlijkheid, waardoor ze het zou kunnen gedaan hebben. Er was verdacht gedrag naar de familie van het slachtoffer toe, sexuele avances naar de minnaar van Els Van Dooren na de moord. Er waren leugens, anonieme brieven, een precedent in Amerika, het gedoe met de pilot chute. Dat het gerecht maar eens uitzoekt wie die laatste anonieme brief tijdens het proces geschreven en/of verstuurd heeft. Er was haar gebrek aan emotie tijdens het proces en zelfs tijdens de uitspraak.

Maar een echt materieel bewijs was er niet. Toch heeft de Kamer van Inbeschuldigingstelling, beroepsrechters dus, Els Clottemans naar assisen verwezen. De jury had haar kunnen vrijspreken bij gebrek aan bewijs. Maar een meerderheid van de juryleden, en zelfs minstens de in de politieke wereld zo gegeerde tweederdemeerderheid heeft geoordeeld dat de aanwijzingen sterk genoeg waren om Els Clottemans schuldig te verklaren. Waarom men nu weer zo hevig het jurysysteem aanvalt begrijp ik niet goed. Deze mensen hebben hun werk gedaan, als vertegenwoordigers van het volk, zoals men het in de Angelsaksische wereld uitdrukt 'The Peope versus (in dit geval) Els Clottemans'. En ze hebben hun beslissing met ruime meerderheid genomen! Veel twijfel zal er dus wel niet geweest zijn. Als buitenstaanders met een onbevangen oordeel. Zouden beroepsrechters tot een andere uitspraak gekomen zijn? Ik denk het niet, want het parket wou de zaak voor assisen.

Dat deze veroordeling nu weer vooral op het conto van Jef Vermassen geschreven wordt, vind ik onterecht. Ik ben niet echt een fan van Vermassen. Het zal wel een goed strafpleiter zijn; ik heb hem echter nog nooit live horen pleiten. Ik ken de man enkel van in de media en koester een gezond wantrouwen voor figuren die zo veel in de media verschijnen. Maar had ik in die jury gezeten, ik had Els Clottemans ook veroordeeld. Eenvoudigweg omdat ik geloof dat ze het gedaan heeft en dat ze met die perfecte moord niet moet wegkomen. Met of zonder Vermassen!

De verontwaardiging over de uitspraak op het internet wordt mij een beetje te gortig! Ze gaat echt de populistische toer op. Vind ik. Iemand is veroordeeld voor moord zonder bewijs, inderdaad, maar er waren wel sterke aanwijzingen. Er was een duidelijk motief, enz. Er worden Facebookgroepen opgericht om Els Clottemans te steunen. Sorry, maar bij mij wekt die in elk geval niet veel sympathie op! Ze komt veel te koud, te berekend en te leugenachtig over. En ze was allesbehalve populair in het milieu van de parachutisten, waar vrijwel iedereen dacht dat zij het gedaan heeft..

En er is ook een Facebookgroep opgericht om Jef Vermassen neer te halen: Showbizz-Jef. Met een snel groeiend aantal aanhangers: 3.463 als ik deze blog voltooi. Toen ik eraan begon waren er 3.300. Die groep vind ik er echt over. Bij mij moeten ze daar niet mee afkomen! De man heeft een paar handtekeningen uitgedeeld, so what? Moest hij die schare fans ontgoochelen? Hij verschijnt veel in de media, maar hij wordt ook veel gevraagd! Moet hij nu veroordeeld worden omdat hij een proces gewonnen heeft? Moet heel die uitspraak op zijn rekening geschoven worden, alsof ze er zonder zijn toedoen niet geweest zou zijn? Neen, natuurlijk!

Zoals gezegd, ik word er een beetje boos van! Men kan van mening verschillen over een veroordeling wegens moord zonder sluitend bewijs, maar de gratuitheid en eenzijdigheid, het toogpraatgehalte van sommige beweringen vooral op het internet stuiten mij echt enorm tegen de borst! Het protest tegen de jury-uitspraak en Vermassen begint trekjes van massahysterie te vertonen, waarbij de deelnemers elkaar opjutten en er niet langer rationele argumenten zijn, maar alleen irrationele.

Kwisvraagje

2010-09-28T11:48:00.004+02:00

Potentieel (en actueel) kwisvraagje: wat is de Nederlandse, taaleigen variant van een cut-and-covertunnel (let op de schrijfwijze!)?
Antwoord: een openbouwputtunnel!
Afwachten welke variant het gaat halen.
Ik gok op de cut-and-covertunnel.

Cedits hiervoor gaan volledig naar de dienst Taaladvies van mijn werkgever. Maar ik vond het zelf wel interessant!

En hiermee heb ik toch nog eens iets gepost. Want ik geef toe dat ik deel in de algemene blogmalaise. Het zijn uitzonderingen die nog (veel) bloggen.

En het heeft me niet veel tijd gekost ook. Want dat schijnt het grootste probleem te zijn bij de meesten en ook bij mij: het mag niet veel tijd kosten. Daarom liever Facebook en ander getwitter. Iedereen heeft het drukdrukdruk, ik ook!
We lopen onszelf voorbij in deze tijd van razendsnelle telecommunicatie.

Kokkerellen

2010-08-02T16:15:00.007+02:00

Zomer- en komkommertijd. Daarom besloot ik vorig weekend eens aan het kokkerellen te slaan. Iets wat ik zelden doe, omdat een huisgenote meestal kookt. Het plan kreeg eigenlijk vooral vaste vorm na de heisa in de pers over Kathleen Van Brempt , toen ze Bart De Wever, al dan niet verkeerd geciteerd in de pers, een slechte vader noemde, en haar deelname vorige week aan een kookprogramma op VTM, Masterchef. Ik besloot me eens te wagen aan het gerecht dat ze dan klaarmaakte, hoewel ik die uitzending niet gezien had: risotto met asperges. Het recept was en is te vinden op de website van La Van Brempt. Het klonk ook nogal zomers.

De opdracht was dus duidelijk:

Wat heb je nodig?
Risottorijst (goede kwaliteit, natuur)
350gr groene asperges (liefst klein formaat)
bakje shiitakes
ui (jong en vers) ...
look (vers)
witte wijn
1 l fijne groentebouillon
1 citroen (onbespoten, anders heb je pesticiden in je eten...)
verse basilicum en een takje verse munt
100 gr kaas (liefst Fontina , maar parmezaan mag ook)
kruiden: zwarte peper (uit de molen), komijn, gedroogde rode peper, ...

Hoe?
Risotto maken is én heel erg simpel én kan grandioos mislukken. De rijst moet 'al dente' zijn, smeuïg maar niet te lopend en uiteraard goed van smaak... De manier om dat te bereiken is de ganse tijd roeren, bouillon bijvoegen en uiteraard op tijd stoppen met koken. Asperges wassen, eindjes afsnijden (niet te gierig zijn de uiteinde kunnen echt houtig zijn), in stukjes snijden en de kopjes apart houden, de ui en de look fijn snijden. De shiitakes kuisen en in stukjes snijden. De citroen halveren en de schil er af doen (heel fijn en het wit van de schil niet meepellen!) .

De ui, de knoflook en de komijnkorrels aanbakken in olijfolie en dan de rijst er bij doen. De korrels laten blinken. De wijn erbij en laten verdampen? Goed roeren. En vanaf nu: goed roeren en steeds opnieuw vocht toevoegen. Na 7 minuten de asperges erbij (niet de kopjes).
Na nog eens 7 minuten de kopjes en de shiitakes. Uiteraard is dit te variëren naargelang de dikte van de asperges.

Tot slot na nog eens 6 a 7 minuten : het laatste deel is nog ontzettend belangrijk, want hier komt het ruime smaakpalet op de voorgrond. De kaas in kleine blokjes, de fijn gesneden basilicum en de munt, de heel fijn gesneden citroenschil allemaal door de risotto die je nu van het vuur hebt genomen. Goed blijven roeren. Zout en peper en klaar. Serveer met een fris glas witte wijn. Er kan een stukje witte gegrilde vis bij, maar dat hoeft helemaal niet!

Beginnen dus maar! Zaterdag boodschappen in de Delhaize. Fontinakaas gevonden, groene asperges, risottorijst, shiitakes niet maar wel in Gent en het meester andere. Ik koop ook twee stukjes vis om er gegrild bij te serveren.

Thuis recept nog eens bekijken; het blijkt nogal vaag qua aantal personen en hoeveelheden. Ik vind echter nog enkele andere recepten op het net. Ik had beter een recept risotto met asperges for dummies gekozen. Uiteindelijk zal ik vergeten de citroen toe te voegen, want dat staat ook niet in het recept wanneer je dat moet doen. Ik gebruik 1 dl droge witte wijn en ongeveer 400 gram risottorijst, veel voor twee personen, maar we zijn dan ook grote eters.

Zondagmorgen begin ik eraan. Eerste problemen al bij de ingrediënten; ik heb geen jonge ui. Een sjalot zal ook wel goed zijn zeker? Daarnaast heb ik enkel gemalen komijn en geen verse komijnzaadjes. En een onbespoten citroen, waar vind je die nog? Eerste stelregel: close reading van het recept vooraleer inkopen te doen. De Arborio risottorijst die ik gekocht heb is volgens het recept in het tijdschrift Ambiance van een mindere kwaliteit dan het merk carnaroli. Pech: mijn supermarkt heeft alleen Arborio.

De voorbereidende werkzaamheden nemen veel tijd in beslag: asperges en shiitakes kuisen, citroen schillen en schil in kleine stukjes snijden, sjalot, verse look en de kruiden versnipperen. Volgende keer een rasp gebruiken.

Het koken zelf is een race tegen de tijd. Het komt erop aan de kooktijd van de rijst niet te overschrijden, in mijn geval 18'. Goed roeren en intussen de vis grillen. 1 liter groentebouillon was iets te veel, want de rijst blijft iets te nat. Voor de rest lukt het wel. Ik vergeet dus de citroen, want die stond in de frigo; ik voeg maar 2/3 van de stukjes citroenschil toe en krijg daar achteraf spijt van, want die geven toch een fijne smaak. Ik heb te weinig peper en zout toegevoegd, zo blijkt. Volgende keer gebruik ik parmezaanse kaas en geen Fontina. Het is een nogal smeuïg recept, iets te naar mijn smaak. Daarom zal ik een tweede keer voor het Ambiance recept gaan, dat gelijkaardig is, maar toch een aantal verschilpunten vertoont.

Het resultaat zie je op de foto: de risotto mocht een ietsje meer al dente zijn. Pap was het nochtans niet (gelukkig maar!) Hij was onvoldoende gekruid : te weinig zwarte peper en citroen vergeten toe te voegen. Maar voor een eerste poging ging het wel. We hebben hem met veel smaak opgegeten, gecombineerd met een stukje vis en een droge witte wijn.

Gentse Feesten Follies

2010-07-24T14:25:00.005+02:00

De Gentse Zwijger is al tamelijk veel naar de Gentse Feesten geweest dit jaar. Ik heb het nog niet echt bont gemaakt, al begint het feestgedoe stilaan toch zwaar te wegen. Voor twee-drie uur in de ochtend ben ik niet thuis en ik blijf op mijn gewone uur wakker worden, tussen zes en zeven dus. En dan die alcohol erbij! Stilaan krijg ik het gevoel dat ik luciferhoutjes onder mijn ogen mag steken.

Veel optredens heb ik nog niet gezien. Meestal wandel ik maar wat rond om de sfeer op te snuiven en hier en daar te genieten van wat straatambiance. Of kom ik iemand tegen en gaan we zwaar aan de rol.

Gisteravond heb ik dan toch een optreden gezien. Een zaaloptreden nog wel! En wat voor een optreden: een travestieshow! Dit voor de eerste keer. Enkele dagen geleden werden er op het Veerleplein aan het Gravensteen folders uitgedeeld voor een show van een Antwerpse travestiegroep, Cabaret Follies, in een zaal in Rooigem. Met een gastoptreden van onze eigenste Gentse Dille, die naar verluidt in ruzie ligt met zijn Gents gezelschap Folles de Gand.

Ik had nog nooit een live optreden van een travestiegroep gezien. En ik dacht waarom niet eens keer? Inhibities zijn er toch om ze te verliezen? En Gentse Feesten, dat is toch ook een beetje carnaval?

Ikke dus daarheen. En ik heb er geen spijt van gehad, want het avondvullende optreden viel reuze mee! De opkomst was matig. Blijkbaar speelde de concurrentie van de Folles de Gand, toch een product van eigen bodem. De dames waren al wat rijper, voller, van het divatype. Met de 55-jarige Miss Lucifer als leading lady. En onze Dille is ook al niet meer van de jongste. Al bracht men mij in verwarring, omdat er ook een dansgroep met een drietal jonge, bevallige, echte (of laat ik zeggen natuurlijke) dames steun verleende aan het optreden.

Maar de show mocht er best zijn. De dames playbackten op bekende muzikale nummers. Ze moesten het hebben van hun outfit en hun danspasjes. Het hele gamma werd doorlopen: van geile disco, klassiekers in het milieu als Gloria Gaynor en Shirley Bassey, Frans chanson met o.a. Josephine Baker, Nederlandstalige schlagers (met o.a. een felgesmaakte K3-parodie), operaklassiekers met veel Verdi.

Veel ironie en humoristische sketches, zelfs een saccochengevecht tussen twee diva's.

Dille bracht een klassieker in travestiemilieus, het disconummer Shoot your Shot en enkele zelfrelativerende teksten op bekende operamelodieën.

Ik heb me niet verveeld: de dames kennen wat van show! Ik heb zelfs enkele fotootjes gemaakt met mijn gsm. Sinds kort biedt mijn gsm-provider immers mms aan. De kwaliteit van de foto's laat wat te wensen over. Mijn gsm is immers al vier jaar oud. Niet echt het laatste model dus. En het was moeilijk om vanop mijn plaats met al die spots goede foto's te nemen met zo'n eenvoudig toestelletje. Maar als experiment zijn die foto's geslaagd, zoals mijn avond!

Heeft bloggen afgedaan?

2010-07-19T15:54:00.002+02:00

Nu hoort u het eens van iemand anders. Voor de rest is die vroegere zgn. blogosfeer wel zo dood als een pier. Iedereen zit op Facebook en/of Twitter. Maar we laten het niet aan ons hart komen. Soms publiceren we hier nog wel eens iets, al gebeurt dat niet meer zo vaak. Blogs hebben immers voordelen die die andere sociale media niet hebben.

Ik ben droevik

2010-07-06T13:08:00.004+02:00

Net Confessions on a Dance Floor van Madonna gekocht. Het zomerweer zal er wel voor iets tussenzitten zeker? Typisch voor De Gentse Zwijger: als iedereen de mond vol heeft over Lady Gaga begint hij Madonna te ontdekken.

Tot mijn verbazing merkte ik dat een van de liedjes op die cd een stukje Nederlands bevat. Ik ben droevik. Het klinkt meer als Slovaaks of Servo-Kroatisch, maar allez, het is de geste die telt! Alleen jammer en een beetje tragikomisch voor onze taal: het stukje Nederlands komt voor in een liedje met als titel Sorry. Het blijkt een letterlijke - en dus verkeerde vertaling - van het Franse Je suis désolé (dus sorry) te zijn.

Sorry voor dit oud nieuws: Ik ben droevik. Ik loop enkele jaren achter. Cd's van Madonna kopen was lange tijd not done in kringen waarin ik vertoefde. The times, they are a-changing'!

Ik heb gisteravond urenlang heerlijk genoten van de muziek. Op de fiets langs mooie en verlaten fietspaden in De Pinte. Met de iPod op. Tot de batterij platviel. Van een anticlimax gesproken!

EEN VERGETEN HELD UIT NIEUWPOORT: THEOPHILE GOEDHUYS (1879-1918)

2010-06-26T09:33:00.014+02:00

Dit is een artikel dat ik in januari van dit jaar geschreven heb, nadien nog aangevuld en dat op 1 juni verschenen is in het heemkundig tijdschrift Bachten de Kupe (streek Nieuwpoort-Veurne-Diksmuide. Een blog heeft immers nog steeds niet hetzelfde prestige als gedrukte publicaties. Ik heb die heemkundige kring de primeur van mijn artikel gegeven. Nu mag ik er ook wel voor zorgen dat er hier ook nog iets verschijnt. De doelgroep van blogs en heemkundige tijdschriften is ook niet dezelfde. Zoals je zal merken heeft het blogmedium trouwens interessante mogelijkheden die gedrukte publicaties niet hebben.

Rond 11 november 2009 keek ik op AVS, de televisiezender van de regio Gent-Eeklo-Oudenaarde, naar de uitzending 52 Namen (klik op de hyperlink voor een fragment van de bewuste uitzending op AVS). Dat zijn de namen van de 52 personen die de Duitse bezetter tijdens de oorlog 1914-1918 in de Gentse schietbaan aan de huidige Offerlaan executeerde wegens spionage voor de geallieerden. Het programma werd uitgezonden naar aanleiding van de publicatie van het boek Voor den kop geschoten. Executies van Belgische spionnen door de Duitse bezetter (1914-1918) van de hand van de jonge historicus Jan Van der Fraenen.

In het begin van het programma dwarrelden enkele namen van de 52 gefusilleerden over het scherm. Opeens werd mijn aandacht getrokken door een naam die ik kende: Theophiel Goedhuys. Zijn naam staat vermeld op het Nieuwpoortse monument voor de plaatselijke oorlogsslachtoffers 1914-1918 bij de Onze-Lieve-Vrouwkerk. Dat beeldhouwwerk is van de hand van de Nieuwpoortenaar Pieter-Jan Braecke (1858-1938). Daar maakte ik voor het eerst kennis met de figuur van Theophiel Goedhuys. Daarnaast is er in Nieuwpoort ook een plein naar hem genoemd: het Theo Goedhuysplein. Ooit kocht ik op de veilingsite eBay een rouwprentje van Theo Goedhuys en zijn dochter Gabrielle. Zo kwam ik te weten dat deze man in 1918 door de Duitsers terechtgesteld werd wegens spionage.

Het monument voor de slachtoffers van WOI op de hoek van de OLV-straat en de Willem De Roolaan in Nieuwpoort (eigen foto)

Het Theo Goedhuysplein in Nieuwpoort ligt in een nieuwe wijk die na de Eerste Wereldoorlog ten zuiden van de verwoeste oude stadskern opgericht werd om tegemoet te komen aan de huisvestingsproblematiek. De wijk onstond onder impuls van R. Verwilghen, directeur van de "Bouwdienst der Verwoeste Gewesten". Het plein werd in 1920 als tuinwijk aangelegd naar een ontwerp van de Brusselse architect A. Van Huffel. Het tuinwijkconcept van deze nieuwe stadsuitbreiding contrasteert met het oude stadscentrum, dat in meer historiserende zin heropgebouwd werd.

Wellicht weten weinig Nieuwpoortenaars vandaag de dag nog wie de persoon was naar wie dit plein genoemd werd. Dat blijkt onder andere uit een bepaalde plaatselijke website die van de man een architect en ontwerper van sociale woningen gemaakt heeft. Daarom leek het mij nuttig om een artikel aan hem te wijden met gegevens die ik hoofdzakelijk uit de publicaties van Jan Van der Fraenen gehaald heb.

Het pas verschenen boek van Jan Van der Fraenen gaat eigenlijk vooral over het grootste en best gedocumenteerde spionagenetwerk, dat door een naoorlogse archiefcommissie Ambulants et Gendarmes genoemd werd. Het werd ook het zwaarst door de Duitsers getroffen. Het boek bevat echter ook algemene kenmerken die voor alle netwerken gelden. Daarnaast behandelt de onuitgegeven licentiaatsverhandeling van Jan Van der Fraenen Voor het Duitse vuurpeloton. Executies in bezet België tijdens de Eerste Wereldoorlog: tussen realiteit en mythe (Universiteit Gent, 2005), waaruit het boek later ontstaan is, alle bekende netwerken, ook de dienst Pagnien-Goedhuys waartoe Theo Goedhuys behoorde. Ook in Kortrijk 14-18 van Egied Van Hoonacker staat veel informatie over dit netwerk, dat erg actief was in het Kortrijkse.

Théophile Arthur Goedhuys werd geboren in Nieuwpoort op 10 april 1879, zoon van Joseph Goedhuys, machinist, en van Maria Sophia Vintioen. De ouders waren op 16 januari 1872 in Nieuwpoort getrouwd en vestigden zich er. Joseph Goedhuys was afkomstig van Korbeek-Lo, bij Leuven. In 1880, kort na de geboorte van Theophiel, verhuisde het gezin naar Ledeberg bij Gent. Joseph Goedhuys was immers actief bij de spoorwegen, zoals later ook de meeste van zijn kinderen, en had mogelijk een andere standplaats gekregen. De band van de familie van Theofiel Goedhuys met Nieuwpoort is dus gering, al is hij er geboren en was zijn moeder afkomstig van daar, zoals de naam laat vermoeden.

Theophiel Goedhuys zelf werd hoofdtreinwachter bij de spoorwegen. Hij trouwde met Marie Dewael, met wie hij twee kinderen had. Hij vestigde zich in Kortrijk, Boerderijstraat nr. 42.

De spionageactiviteiten ten behoeve van de geallieerden in het bezette België van de Eerste Wereldoorlog verschilden grondig van de “weerstand” tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er geen georganiseerd gewapend verzet. Sabotagedaden en gewelddadige acties zoals tijdens de Tweede Wereldoorlog kwamen niet voor. Het doden van vijandelijke soldaten gold zelfs niet als vaderlands verzet. Enkele groepen beperkten zich tot het georganiseerd verzamelen en overbrengen van inlichtingen, dit laatste veelal naar een verbindingsagent in het neutrale Nederland. Een vaak gebruikte methode was het observeren en noteren van treinbewegingen in de spoorwegstations. Op deze manier kwam ook Theo Goedhuys via het beroep dat hij uitoefende in een spionagenetwerk terecht.

De Duitsers sloegen hard terug. Ze infiltreerden de netwerken, arresteerden veel van de agenten en brachten in het totaal 277 burgers in het bezette gebied (het noordoosten van Frankrijk inclusief) voor het vuurpeloton, waarvan zoals gezegd 52 in Gent. Bij de ontmanteling van die spionagenetwerken maakten de Duitsers vaak gebruik van dubbelspionnen, die de documenten met inlichtingen voor de Duitsers fotokopieerden vooraleer ze aan de verbindingsagent te bezorgen. Zelfs in de gevangenis zetten de Duitsers zogenaamde 'moutons' in, die het vertrouwen van de gearresteerden probeerden te winnen om zo verdere informatie over eventuele medeplichtigen uit hen te halen.

Het netwerk Pagnien-Goedhuys is minder goed gedocumenteerd dan het grotere netwerk dat Van der Fraenen in zijn boek behandelt, maar is daarom niet minder interessant. Het werd in november 1915 ten behoeve van het Britse Algemene Hoofdkwartier opgericht door Alfred Pagnien, een Franse ingenieur en onderofficier, die aanvankelijk voor de Franse inlichtingendiensten werkte. Dat Franse netwerk was echter ten val gekomen. In het neutrale Nederland waarheen Pagnien gevlucht was, werd hij door ene De Moor gerekruteerd voor de Britse inlichtingendiensten.

Terug in Gent zocht Pagnien contact met enkele vroegere medewerkers, waaronder Charles Verstuyft. Deze laatste, een spoorwegbeambte, rekruteerde enkele nieuwe leden, waaronder zijn collega Theo Goedhuys. Ook Theo lijfde enkele mensen in, onder andere Evarist De Geyter, een kaartjesknipper. Op deze manier werd een aantal observatieposten op poten gezet, niet alleen in Kortrijk, maar ook in Noord-Frankrijk. In Kortrijk zelf werden alle spoorlijnen geobserveerd onder leiding van Goedhuys. Alle inlichtingen werden door koeriers - waaronder Alfons Van Caeneghem, een bakker uit Ruien, en Alfons Van der Coilden, een zuivelhandelaar uit Herseaux - naar de hoofdpost in Gent gebracht, die bemand werd door Pagnien en Verstuyft.

Naar verluidt leverde deze spionagedienst goed werk af. Ze bezorgde belangrijke informatie over troepenbewegingen, plannen van militaire installaties, werken achter het front en artillerieopstellingen. Nog tijdens de oorlog zouden agenten van het netwerk felicitaties ontvangen hebben.

Eind 1915 vluchtte Verstuyft naar Nederland na een huiszoeking. Vanaf dan kwam het netwerk in de problemen. De geldkraan in Nederland werd dichtgedraaid. Het contact met de leiding was verbroken. In de lente van 1916 werd Pagnien zelf tweemaal voor korte tijd gearresteerd, nadat hij de leiding van de dienst aan Goedhuys had overgedragen en contact gezocht had met enkele andere diensten in Brussel.

In de tweede fase van november 1916 tot maart 1917 leidde Theo Goedhuys het netwerk. Hij probeerde het verder uit te bouwen zonder dat er nog contact met Nederland was. Hij rekruteerde nog enkele anderen, waaronder Achille De Backer uit Moeskroen, net als hijzelf een hoofdtreinwachter. De dienst werd echter het slachtoffer van een dubbelspion, een zekere Georges, een Belgische verrader in dienst van de Duitse politie, die alle documenten door de Duitsers liet fotokopiëren vooraleer ze af te leveren. Spoedig werden de voornaamste agenten van het netwerk gearresteerd. Goedhuys zelf werd op 16 maart 1917 even over achten bij hem thuis in Kortijk gearresteerd. Volgens het boek van Van Hoonacker vonden de Duitsers bij de nachtelijke huiszoeking bij Goedhuys twee Belgische legerkarabijnen, drie pistolen en vier met tabaksbladeren omgewikkelde sigaren waarin o.m. tekeningen van het munitiedepot van Bissegem en het vliegveld van Herseaux verborgen zaten. De volgende dag werd Achille De Backer, die een rapport kwam brengen, aangehouden aan het huis van Goedhuys. Een brief van een gearresteerde aan zijn advocaat werd door de Duitsers onderschept en verklikte nog een aantal namen en feiten. Ook Pagnien werd opnieuw opgepakt.

Na zijn aanhouding werd Goedhuys opgesloten in de gevangenis van Kortrijk. Hij begon er een dagboek bij te houden, dat bewaard is. Op 20 maart werd hij overgebracht naar de gevangenis van Sint-Gillis. Hij kreeg er te maken met een paar 'moutons', die hem informatie probeerden te ontfutselen. Op 5 oktober 1917 werd hij overgeplaatst naar de Nieuwe Wandeling in Gent. Aanvankelijk ontkende Goedhuys alles, maar geconfonteerd met de bekentenissen van een medebeklaagde kon hij niet anders dan beetje bij beetje bekennen. Ook Marie-Pelagie De Wael, de echtgenote van Goedhuys, verbleef 7 maanden in de gevangenis van Sint-Gillis en nog een ander familielid.

Het proces volgde in Gent op 6 december 1917. Een Duitse affiche (zie afbeelding verder) en enkele andere bronnen geven 5 december als datum, maar Jan Van der Fraenen houdt het in zijn licentiaatsverhandeling, op basis van de memoires van Theo Goedhuys en de 'officiële geschiedschrijving' van de dienst, op 6 december. De beklaagden van het netwerk werden verdedigd door de Gentse advocaat Boddaert. Belgische advocaten werden in de regel echter monddood gemaakt. Wellicht was dat ook in dit proces het geval. Zes beklaagden werden ter dood veroordeeld: Achille De Backer, Alphonse Bernard, Alfred Pagnien, Alfons Van der Coilden, Alfons Van Caeneghem en Theophile Goedhuys. Bij één andere beklaagde werd de aanvankelijke doodstraf nadien omgezet in levenslange dwangarbeid. Dertien beklaagden kregen lichtere straffen.

Na het proces konden de terdoodveroordeelden een gratieverzoek indienen bij de Duitse keizer. In de praktijk waren er speciale krijgsauditeurs die zich over deze gratieverzoeken bogen. Tijdens deze periode bleven de ter dood veroordeelden allemaal opgesloten in de Gentse gevangenis Nieuwe Wandeling.

Het gratieverzoek van de zes bovengenoemde terdoodveroordeelden van het netwerk werd echter afgewezen. Nadat ze daarvan op de hoogte gebracht waren, konden ze nog een laatste keer bezoek ontvangen van hun naaste familieleden. De laatste nacht kregen ze nog bepaalde privileges: ze konden afscheidsbrieven schrijven aan familie of vrienden en kregen bezoek van een aalmoezenier. Ook mocht een terdoodveroordeelde de laatste nacht doorbrengen met een of meer van zijn makkers. Jan Van der Fraenen schrijft dat hij van Theo Goedhuys geen afscheidsbrief gevonden heeft. Toch moet er een geweest zijn, blijkens het rouwprentje dat na de oorlog uitgegeven werd, dat het heeft over “een roerend vaarwel voor vrouw en 't kinderpaar”.

Op 19 maart 1918 werden Achille De Backer, Alfons Van Caeneghem en Theofiel Goedhuys in Gent gefusilleerd in de stedelijke schietbaan of de “schijfschieting”, zoals de schrijfster Virginie Loveling, tante van de bekende schrijver Cyriel Buysse, ze in haar dagboek van de Eerste Wereldoorlog noemt. Nog dezelfde dag maakte de Duitse bezetter naar gewoonte de voltrekking van het vonnis in drie talen bekend aan het publiek, ter afschrikking van diegenen die hetzelfde zouden willen proberen.

Foto van de aanplakbrief waarmee de Duitse bezetter de executie van Theo Goedhuys en twee van zijn kompanen bekendmaakte aan het publiek (foto: privéarchief Jan Van der Fraenen)

Op 23 maart 1918 werden de drie overige ter dood veroordeelden gefusilleerd: Pagnien, Van der Coilden en Bernard. Virginie Loveling noteert op 2 april 1918 het volgende in haar dagboek:
Menschen beschuldigd van spioneering worden in de Schijfschieting doodgeschoten. Onder de rubriek "Waarschuwing" worden hun namen, bedrijf en woonplaats op de straatmuren aangeplakt en in de dagbladen vermeld.

De zes terechtgestelde mannen van het netwerk Pagnien-Goedhuys werden begraven in de Gentse Westerbegraafplaats. Na de oorlog werden ze, op de Fransman Pagnien na, overgebracht naar en herbegraven in hun woon- of geboorteplaats. Bij Van Caeneghem en Van der Coilden was dat het dorpje Ruien (Kluisbergen). Alfons Van der Coilden kreeg in zijn geboortedorp Herseaux een straatnaam. Achille De Backer werd herbegraven in Moeskroen en kreeg daar ook een straatnaam.

Nog tijdens de oorlog verscheen op 20 juni 1918 in De Belgische Standaard, een krant uitgegeven in het stukje onbezet België, meer bepaald in De Panne, een in memoriam voor Théophile Goedhuys. Het was van de hand van Clémence Scherpereel, een aalmoezenier in het Belgische leger. Eén van Theo's broers, Gabriël Goedhuys, behoorde tot zijn soldaten en die had hem het onheilsbericht met de executie van zijn broer getoond. In dit in memoriam vernemen we verder dat een andere broer Goedhuys, eveneens spoorbediende, al eerder tijdens de oorlog omgekomen was bij een Duitse vliegtuigaanval in Coudekerque-Branche bij Duinkerke. De aalmoezenier loofde het heldendom van de Belgische spoorwegmannen en van de nederige en onbekende helden in het bezette België.

Het lichaam van Théophile Goedhuys werd op 23 augustus 1919 samen met die van vijf andere Kortrijkse gefusilleerden met een speciale trein overgebracht naar het station van Kortrijk. Vandaar werden de kisten die in de nationale driekleur gewikkeld waren, onder veel belangstelling naar een rouwkapel in het stadhuis gedragen.

De volgende dag werden de zes Kortrijkse martelaren in een grootse patriottische plechtigheid herbegraven. Volgens een relaas in het plaatselijke blad De Leiewacht van 30 augustus 1919 ging het er als volgt aan toe: “De volgende dag werden de lijken van 10 tot 14 uur door duizenden personen begroet. Om 15 uur sprak senator Vercruysse, in aanwezigheid van talrijke militaire en burgerlijke prominenten, een diep ontroerende lijkrede uit. De zes kisten werden geplaatst op affuiten, getrokken door zwarte paarden, en naar de kiosk gebracht, waar de absouten gezongen werden. Terwijl de grote klok van de Sint-Maartenskerk over dood luidde trok de eindeloze rouwstoet naar het Sint-Janskerkhof. Daar lieten, onder talrijke neerhangende vlaggen, rijkswachters de kisten in de open graven neer. Terwijl de bloedverwanten snikten werden de Belgische, Engelse en Franse nationale liederen op slepende wijze gespeeld. Tot slot werden er vijf redevoeringen gehouden” (Van Hoonacker, p. 223).

Na de oorlog werd er een rouwprentje van Theofiel Goedhuys verspreid, waarop hij afgebeeld staat met zijn dochtertje Gabriëlle, dat op 17 november 1918 overleed, “na 8 maandenlang kwijnen over Vaders dood”. Op de achterzijde van het prentje staat een nogal bombastisch gedicht ter ere van de martelaar van de hand van een zekere D.W., verder onbekend.

In zijn geboortestad Nieuwpoort werd nadien een plein naar Theo Goedhuys genoemd, hoewel hij in Kortrijk woonde en begraven ligt. Hij is de enige gefusilleerde waarnaar in de Westhoek een straat genoemd werd. Ook staat Theophile Goedhuys vermeld bij de slachtoffers 1914-1918 op het herdenkingsmonument van Pieter-Jan Braecke in Nieuwpoort, dat feestelijk ingehuldigd werd op zondag 9 augustus 1925. De notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort van 9 augustus 1920 vermelden hierover het volgende onder punt 5. Mededelingen en Vragen:

De Raad ontvangt mededeeling van een schrijven van Mevrouw Weduwe Goedhuys meldende dat haar man gevallen is als martelaar voor het vaderland.
Dit schrijven maakt een diepen indruk op den Raad. Het College wordt gelast de gevoelens van deelneming van den Raad aan Mevrouw Goedhuys over te maken.
Op voorstel van den heer Van Iseghem wordt er nog beslist den naam van den held Goedhuys te geven aan eene der nieuwe straten of wijken. Verder zal zijn naam gebeiteld worden in het monument dat de stad voornemens is op te richten ter eere der Nieuportsche helden, gesneuveld binst den oorlog.

De industrieel Thomas Van Iseghem was katholiek gemeenteraadslid van Nieuwpoort van 1911 tot 1932 en burgemeester van 1920 tot 1926. Op 9 augustus 1921 is er in de notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort al sprake van een tuinwijk Theo Goedhuys.

Voor- en achterzijde van het rouwprentje van Theo Goedhuys en zijn dochter Gabriëlle, dat na de oorlog verspreid werd.

In het executieoord “de Schijfschieting” aan de Gentse Offerlaan, een zijstraat van de drukke Martelaarslaan, evenals de Offerlaan genoemd naar de tragedie van de gefusilleerde spionnen, is er een klein museum ter ere van de 52 personen die de Duitsers daar tijdens de Eerste Wereldoorlog fusilleerden. Talloze keren ging ik daar al voorbij, zonder acht te slaan op de tweetalige aanduiding “Terechtstellingsplaats der voor den kop geschotenen” – “Lieu d'exécution des fusillés”. Na het zien van de documentaire 52 Namen op de regionale televisiezender AVS wou ik er uitgerekend op 11 november 2009 een bezoekje brengen. Tevergeefs: het herdenkingsoord is enkel te bezichtigen na afspraak, zo leerde ik achteraf. Blijkbaar zijn de Voor den kop geschotenen 1914-1918 niet enkel in Nieuwpoort zo goed als vergeten.

BEKNOPTE BIBLIOGRAFIE

Inventaris van het Bouwkundig Erfgoed – Nieuwpoort-Stad (ID: 21086)
op http://inventaris.vioe.be/dibe/geheel/21086

Jan Van der Fraenen, Voor den kop geschoten. Executies van Belgische spionnen door de Duitse bezetter (1914-1918), Roularta Books, Roeselare, 2009, 480 p.

Jan Van der Fraenen, Voor het Duitse vuurpeloton. Executies in bezet België tijdens de Eerste Wereldoorlog: tussen realiteit en mythe, 3 delen, Onuitgegeven licentiaatsverhandeling, Universiteit Gent, 2005, 187 p. + 210 p.

Egied Van Hoonacker, Kortrijk 14-18. Een stad tijdens de Eerste Wereldoorlog, Kortrijk, 1994, 462 p.

Virginie Loveling, In Oorlogsnood. Virginie Lovelings dagboek 1914-1918, tekstkritische editie door Bert Van Raemdonck, Gent, Centrum voor teksteditie en bronnenstudie (Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde), 2005, elektronische editie op http://www.kantl.be/ctb/pub/loveling/html/

De Belgische Standaard, blad uitgegeven in onbezet België (De Panne) van 1915 tot 1919 en raadpleegbaar op microfilm in de Koninklijke Bibliotheek Albertina in Brussel

Hang eens een affiche voor je raam!

2010-05-30T09:23:00.004+02:00

De zoveelste verkiezingscampagne. Vanwege een nogal drukke agenda bekijk ik het gedoe meer vanop afstand dan andere jaren. Ik heb toch wel al wat meegeholpen. En ik zal ook hier maar iets "uithangen".

Neen, het is niet mijn huis! Ook niet mijn foto. Maar ik neem aan dat de dame in kwestie (die ik één keer ontmoet heb tijdens deze campagne) er wel geen bezwaar tegen zal hebben dat ik haar foto hier publiceer; 't Is immers voor de goede zaak :-)

En btw: dit zijn de Gentse kandidaten. Althans sommige - zo realiseer ik me nu. Er zijn er zoveel dat ze niet allemaal op het bord konden.

Siegheil

2010-05-08T08:38:00.005+02:00

Gisteren gehoord en plein public:
Siegheil Bracke.

Er mag inderdaad al eens gelachen worden, maar De Gentse Zwijger vond dat er toch serieus over. Politieke vuilbekkerij, daar komt het op neer. Verbale zedenverwildering.

Ik bedoel de man was nog niet eens geboren...

Voor de rest vond ik Brackes stap ook vrij bizar voor iemand met een progressieve en zelfs rode reputatie.

Het bewijst hoe sexy N-VA momenteel wel is.

Een beetje opportunisme zal ook wel meegespeeld hebben. Men moet het ijzer smeden als het heet is. En misschien was zijn liedje bij de VRT inderdaad uitgezongen, zoals ex-collega Kathleen Cools het zo treffend verwoordde.

N-VA is niet Brackes natuurlijke habitat. Maar misschien is dit gewoon nog maar iemand die tot de conclusie gekomen is dat het Belgische niveau niet meer werkt?
En zich daarom tot een partij bekend heeft die ook de mijne niet is?
Daarom moet hij niet al onmiddellijk verketterd worden.

Nederlands in den vreemde

2010-04-06T11:28:00.001+02:00

Een leuk filmpje - dit kwestie van mijn blog nog een beetje gaande te houden

Druk druk druk!

2010-04-02T14:46:00.002+02:00

De aandachtige lezer heeft het ongetwijfeld reeds opgemerkt: deze weblog houdt al een tijdje platte rust. Ik heb het voorlopig veel te druk met een ander (schrijf)project om te bloggen. Ik hou dit kanaal echter open. Ter gelegener tijd post ik nog wel eens iets.

Ajuus!

Platitude van de maand

2010-02-01T16:55:00.002+01:00

Het mag voor mij al eens lente beginnen worden...

Voilà! Die gemeenplaats zo hoog als een huis staat erop! Voor de rest heb ik momenteel geen tijd om te bloggen, want ik ben me in andere zaken aan het verdiepen. Maar het houdt wel verband met schrijven. Ik heb zelfs al een lang artikel 'gewrocht'. Ik behou de primeur echter voor een ander medium.

Toedeloe!

Tweede jeugd

2009-12-22T16:22:00.004+01:00

Lang geleden dat ik mij nog met een dergelijke activiteit onledig gehouden heb. Dat is zeker geleden van in de gouden jaren '60.
Ik zag enkele gasten in mijn straat bezig en dacht waarom niet?

Hij (een collega op het werk dacht echter dat het een zij betreft, wellicht vanwege die blinkende oogjes) staat er nu toch al twee dagen. Ik kan me niet herinneren dat er ene het zo lang uitgehouden heeft in mijn kindertijd.

Ik heb er al complimenten voor gekregen. Er zijn echter ook enkele mankementen aan het licht gekomen, zoals: geen mond en maar twee sneeuwballen, terwijl het er drie moeten zijn.

Benieuwd hoe lang hij of zij nog zal blijven staan, want de dooi is precies toch ingezet.

Emiel Vandenabeele, scheepsbouwer en politicus in Nieuwpoort (1857-1948)

2009-12-19T17:36:00.029+01:00

Emiel Vandenabeele, scheepsbouwer en politicus in Nieuwpoort (1857-1948)

(Peter Vandenabeele)

Nieuwpoort en de familiegeschiedenis

Augustus 1968. Ons gezin verblijft aan de kust in Middelkerke. Zoals zo vaak neemt Werner mij, zijn dan 9-jarige oudste zoon, mee op stap. Deze keer leidt de tocht naar Nieuwpoort, waar zijn familie langs vaderkant vandaan kwam. Vlak vóór we Nieuwpoort binnenrijden, passeren we, aan de oevers van de IJzer, het imposante ruiterstandbeeld van Koning Albert I. Hoog gezeten op zijn paard, overschouwt de koning de IJzervlakte. “Op deze plaats was vroeger de scheepswerf van mijn grootvader Emiel Vandenabeele”, meldt mijn vader me vol trots. “In de jaren 1930 verkocht hij de werf toen men er dit monument oprichtte.” We laten de auto achter bij de zeedijk. De tocht gaat nu te voet van Nieuwpoort-Bad naar Nieuwpoort-Stad, langs het IJzerkanaal. Voorbij het beroemde sluizencomplex slaan we de weg in naar het stedelijk kerkhof. We brengen er een bezoek aan het graf van Emiel Vandenabeele. Ondertussen doet mijn vader me het verhaal dat zijn grootvader bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 gemeenteraadslid was in Nieuwpoort. Ondanks zware bombardementen was hij op post gebleven. Het oud kerkhof van Nieuwpoort ziet er grijs en wat vervallen uit. In mijn kinderlijke verbeelding zie ik de obussen zo naar beneden donderen. “Mijn andere grootvader was in 1914-1918 schepen in Berchem”, gaat hij verder[1].

Later op de dag bezoeken we het toenmalige stadsmuseum, waar ik kennismaak met de vreselijke vernieling die Nieuwpoort tijdens de Eerste Wereldoorlog onderging. Ik herinner me beelden van hele huizenrijen die in puin liggen. De geschiedenisles eindigt met een bezoek aan het Belgisch militair kerkhof van Ramskapelle met zijn talrijke anonieme graven “Onbekend – Gestorven voor het vaderland.”

In de loop der jaren zou mijn vader het nog dikwijls hebben over zijn grootvader, die hij bewonderde en aan wie hij zich sterk spiegelde. Emiel Vandenabeele was iemand die zich opgewerkt had. Zijn vader Louis was een gewone scheepstimmerman. Door hard te werken, had Emiel het bedrijfje waarin hij onderaan begonnen was ten slotte zelf helemaal overgenomen. Mijn vader beweerde ook dat Emiel socialist was zonder dit zelf te beseffen. Werner zou de krantenknipsels nog gezien hebben, waarin verontwaardigd gereageerd werd omdat Emiel zijn werklieden een hoger loon betaalde dan de andere patroons. Daarnaast was Emiel voor Werner het ideaal van de hoge ouderdom. Nog enkele jaren vóór zijn dood verkondigde mijn vader dat hij enkel écht oud wilde worden als hij dat kon doen zoals Emiel, die 91 werd en tot op het einde nog elke dag zijn krant las. Tenslotte was er het dagboek dat Emiel ten tijde van de Slag aan de IJzer bijgehouden had en dat van vader op zoon doorgegeven werd.

Het slechte nieuws kwam wanneer wij kinderen informeerden naar de familiestamboom: steevast antwoordde mijn vader dan dat de archieven van de burgerlijke stand van Nieuwpoort tijdens de Eerste Wereldoorlog samen met de rest van de stad vernietigd waren. De vader van Emiel heette Louis, maar verder dan dat konden wij niet teruggaan. Levensnoodzakelijk was het niet, maar toch voelde ik het aan als een gemis, niet te weten wie je verre voorouders waren, geen echte stamboom op te kunnen stellen. De geschiedenis had onze familie lelijk parten gespeeld. Nieuwpoort werd het mythische stadje van de voorgoed verborgen voorvaderlijke afstamming.

We kunnen het nu enkel betreuren dat mijn vader zijn familiegeschiedenis niet grondiger bestudeerd heeft. Hierbij heeft ook de afstand een rol gespeeld, het feit dat Juul Vandenabeele (1899-1954), zoon van Emiel en vader van Werner, zich in 1925 in Overmere vestigde als dokter en zijn afstammelingen in die streek bleven wonen. De Westhoek is een eind verwijderd van Lokeren en Gent, waar mijn vader al zo’n drukbezet leven leidde. Hij was bijgevolg weinig vertrouwd met de plaatselijke Nieuwpoortse geschiedenis. Pas op het einde van zijn leven is Werner zich wat meer met zijn familiegeschiedenis gaan bezighouden: hij was van plan er een artikel aan te wijden. Verder dan het schrijven van enkele brieven is hij niet meer geraakt. Wat hij zijn kinderen altijd voorgehouden heeft over de Stadsarchieven van Nieuwpoort klopt echter niet: ze werden eind 1914 immers door enkele moedige burgers uit de puinhopen van het toen al stukgeschoten Nieuwpoort gered. Ook Laurent Van Werveke, toen rijksarchivaris in Gent, reageerde ongelovig wanneer hem in 1933 gevraagd werd het Nieuwpoortse Stadarchief van het Oude Regime te inventariseren[2]. Van alle steden die in 1914-1918 tussen de Noordzee en de Zwitsers grens op de frontlijn lagen, is Nieuwpoort de enige die erin geslaagd is haar archieven te redden.

Eind november 1914 had de bevolking van Nieuwpoort de zwaar gebombardeerde stad verlaten. Toen soldaten boeken uit het Nieuwpoortse stadhuis te koop aanboden in Veurne, vroeg de toenmalige gemeentesecretaris Theophiel Dobbelaere aan de burgerlijke en militaire autoriteiten de toestemming en de middelen om het Nieuwpoortse Stadarchief te redden. Begin december 1914 werd deze reddingsoperatie, in moeilijke omstandigheden want onder Duits kanonvuur, uitgevoerd door de gemeentesecretaris in samenwerking met enkele behulpzame Nieuwpoortse burgers, een Middelkerkenaar en een militair. Tijdens en na de oorlog legde het Stadsarchief nog een hele odyssee af; het kwam uiteindelijk terecht in het Rijksarchief te Brugge[3]. In het huidige vredegerecht van Nieuwpoort bevindt zich een herdenkingsplaat voor de moedige burgers die het Stadsarchief redden en ervoor zorgden dat niet enkel de stad Nieuwpoort, maar ook de familie Vandenabeele, een naspeurbare geschiedenis heeft.

De voorgeschiedenis

De familiestamboom Vandenabeele werd pas zeer recent onderzocht en is bijgevolg nog niet helemaal uitgepluisd. Het staat wel vast dat de familie langs vaderskant afkomstig is uit de Westhoek. Abele is een in West-Vlaanderen veel voorkomende plaatsnaam[4]. Nu nog zijn er verschillende gehuchten met die naam, b.v. aan de Franse grens in Poperinge en op de rand van Gijverinkhove en Leisele (nu deelgemeenten van Alveringem). De naam Vandenabeele verwijst dan naar de plaats van herkomst. Al in de 16de en 17de eeuw vinden we de naam Vandenabeele terug in de Westhoek en in het huidige Frans-Vlaanderen. Naspeuringen naar de verste voorouders eindigden voorlopig in het dorpje Woumen, aan de rechter-IJzeroever bezuiden Diksmuide, waar in het begin van de 18de eeuw een vissersfamilie Vandenabeele opduikt. In Woumen bevindt zich de Blankaart, een uitgestrekte plas omgeven door broeken en vaarten. In de jaren 1980 verscheen in het heemkundig tijdschrift Bachten de Kupe een omvangrijke artikelenreeks over deze “Broeken van Woumen” van de hand van J. Vlamynck[5]. Volgens deze studie was dit gebied in de 18de eeuw bijzonder visrijk. Hele generaties leefden er van vader op zoon van de jacht en de visvangst, eventueel aangevuld met wat landarbeid. Doorgaans vervaardigden deze vissers hun boten zelf. In dit artikel worden een aantal Vandenabeeles als ‘visser op de Blankaart’ vermeld, waaronder Jan Vandenabeele (1715-1782).

In de jaren 1770 week de oudste zoon van Jan, Pieter Jakob Vandenabeele (1748-1805), uit naar Nieuwpoort. Misschien had dit iets te maken met de kortstondige heropbloei van de haven van Nieuwpoort ten tijde van de Amerikaanse Vrijheidsstrijd. Engeland en Frankrijk waren in oorlog en vele Duinkerkse vissers weken uit naar het neutrale Nieuwpoort, wat nieuwe welstand in de stad bracht. Nieuwpoort had zijn grootste bloei gekend in de Middeleeuwen. Het was de haven van Ieper, waarmee het verbonden was via de IJzer en de Ieperlee. De stad zou toen naar schatting 10000 inwoners geteld hebben. Nadien had Nieuwpoort veel te lijden onder talloze oorlogen en belegeringen. De stad lag met haar natuurlijke haven voor vreemde veroveraars op een strategische plaats. Ook de Franse tijd was in Nieuwpoort zeer turbulent: het stadje werd belegerd in 1793 en 1794. In de 19de eeuw schommelde het inwonersaantal van Nieuwpoort tussen 3000 en 3500. Pas vanaf 1900 was er een echte economische heropleving merkbaar[6]. Uit zijn overlijdensakte weten we dat Pieter Jakob Vandenabeele zoetwatervisser was: dit was een categorie vissers die zich beperkte tot vissen in de havengeul van Nieuwpoort, zoals de ‘schuitevissers’ die beschreven werden door de plaatselijke letter- en heemkundige Juul Filliaert (1890-1948)[7]. Volgens de gegevens van de volkstelling die in West-Vlaanderen gehouden werd in 1814 en verschillende andere akten, oefende zijn zoon Pieter Vandenabeele (1776-1833) het beroep van scheepstimmerman uit. De nakomelingen van de Woumense vissers hadden het ineentimmeren van boten duidelijk nooit verleerd. Bij het overlijden van Pieter werd als beroep visser vermeld. Uit diverse andere elementen kunnen we afleiden dat de bouw van vissersschepen in Nieuwpoort omstreeks 1830-1840 in een dal terechtgekomen was.

Het ontstaan van de scheepswerf

Uiteindelijk zou het vooral Pieters zoon Louis Vandenabeele (1818-1875) zijn, die zich op de scheepsbouw toelegde. Gelukkig zijn we hiervan goed op de hoogte door enkele artikels die in de jaren 1930 verschenen in De Toekomst, het toenmalige katholieke weekblad van Veurne-Ambacht en die bewaard bleven in het familiearchief[8].

In perioden van hoogconjunctuur waren er altijd scheepswerven geweest in Nieuwpoort. Er werden al scheepswerven vermeld in de 13de eeuw[9]. In de periode van de Compagnie van Vischvaert (1727-1737), een kortstondige poging om de grote visserij nieuw leven in te blazen, die in Nieuwpoort veel geleden had onder de opeenvolgende oorlogen, werd een scheepswerf aangelegd om in de behoefte aan nieuwe schepen te voorzien (1728)[10]. Ook de bloeiperiode tijdens de Amerikaanse Vrijheidsstrijd bevorderde de scheepsbouw: kroniekschrijver Rybens noteerde voor het jaar 1781 dat er in Nieuwpoort veel nieuwe sloepen gebouwd werden om naar IJsland te varen[11]. In 1817 was er sprake van een scheepswerf van Pieter de Weerdt junior[12].

Naar het midden van de 19de eeuw toe moeten er in Nieuwpoort nochtans geen echte scheepswerven meer geweest zijn. Mogelijk had Pieter Vandenabeele op het einde van zijn leven daarom zijn beroep moeten opgeven. Zijn zoon Louis ging echter in de leer bij Philip Orlandini, een scheepsbouwer van Italiaanse afkomst die zich rond 1840 in Oostende had gevestigd[13]. Weldra kwam er een soort filiaal in Nieuwpoort, waar herstellingen aan visserssloepen uitgevoerd en nieuwe sloepen gebouwd werden voor Nieuwpoortse reders. Dat filiaal bestond in het begin enkel uit een scheepsrooster aan de kaai, tussen de Oostendestraat en de St-Jakobsstraat. Volgens de kroniek van Rybens werden hier in 1853 door Orlandini 2 vissersloepen gemaakt voor de Nieuwpoortse rederij Meynne & Cie: de “Graaf van Vlaanderen” en de “Princesse Charlotte”. In 1854 volgden de kotter “Doggersbank” en de schoener “Naamloze Maatschappij van Nieuport” voor de nieuwe rederij van John Phillips[14].

De zaak nam uitbreiding. Orlandini besloot om een kleine scheepswerf op te richten aan de noorderkant van het IJzerkanaal. Op 13 juli 1857 opende het schepencollege een onderzoek ‘de commodo et incommodo’ over de bouw van een scheepswerf “op een perceel grond bij de lange brug gelegen tusschen de haven en den ouden brugschen vaert binnen deze stad”[15]. De grond waarop de werf aangelegd werd, behoorde toe aan de Staat, die een concessie verleend had. De scheepswerf was eigendom van de Oostendenaar Orlandini, maar werd in de praktijk uitgebaat door Louis Vandenabeele en diens zonen. Louis Vandenabeele kreeg in de latere Nieuwpoortse pers en lokale geschiedschrijving ook de eer de ‘stichter van de werf’ geweest te zijn[16].

Veel lokale pers is er uit deze periode overigens niet bewaard gebleven. Er zijn echter meerdere echo’s van de stichting van de werf in de gedichten van de plaatselijke liedjesdichter Fred Morael (1816-1878). Deze romantische figuur met een zeer bewogen leven was in literair opzicht niet echt hoogstaand. Zijn gedichten zijn echter zeer belangrijk voor de plaatselijke folklore en geschiedenis. Ze werden nooit uitgegeven (tenzij enkele in lokale tijdschriften en weekbladen), maar berusten in 3 manuscripten in het Stadsarchief van Nieuwpoort[17]. Het beste en bekendste gedicht van Morael is “De Nieuwpoortsche Droom”, dat dateert van 9 maart 1859. Het liedje “geeft ons in dichterlijke bewoordingen een trouw beeld van de grondige veranderingen welke in die tijd plaatsvonden in het typische stadje”[18]. De 9de strofe luidt:

Ik ging van daar naar ’t YPERSAS
Alzoo was ik weer Nieuwpoort buiten,
‘k Dronk bij Free Noom een lekker glas
En ‘k at er gerenaars met stuiten;
Dan ben ik al de SASSEN overgegaan
KREKEN en ’t HOORNWERK gaan bespeuren,
Ik zag de SCHEEPSWERF ook verwonderd aan,
En ‘k trok weer binnen Nieuwpoorts muren.

Het Iepersas is één van de bekende Nieuwpoortse sluizen of sassen, samen de “Ganzenpoot”. Nieuwpoort was van eind de 14de eeuw af een ommuurde stad. Het Hoornwerk was een in de 18de eeuw gebouwd versterkingssysteem van aard- en waterwerken, dat nog in 1914-1918 een rol zou spelen bij de verdediging van de stad. De scheepswerf bevond zich in de nabijheid ervan. In een ander gedicht, “Nieuwpoort binnen honderd jaar” (vastenavondlied 1860), beschrijft Morael een visioen van grootse plannen voor zijn stad en vermeldt de werf nogmaals in de 5de strofe: “Zij zullen nog een scheepswerf bouwen / Op één kunnen z’ hun niet betrouwen; (...) Zij willen alles zoo ’t behoort, / Wat ben ik blijde voor Nieuwpoort!”

Uit deze liedjesfragmenten blijkt duidelijk dat de nieuwe scheepswerf voor de tijdgenoten een hoopvol teken voor een betere toekomst was. Het gevoel van de Nieuwpoortenaars dat hun door opeenvolgende oorlogen fel geteisterde haven door de hogere overheid verwaarloosd werd en achtergesteld ten voordele van de grote concurrent Oostende en later ook Zeebrugge, vormt een constante in de 18de en 19de eeuw en zelfs nog tot eind de jaren 1930.

De jeugd van Emiel Vandenabeele

In 1843 trouwde Louis Vandenabeele met Anna Theresia Dedrie (1816-1871). Uit dit huwelijk kwamen 11 kinderen voort, waarvan er maar 7 de eerste jaren overleefden. Op 29 maart 1857 werd Emilius Franciscus geboren als 6de van de overblijvende kinderen, de 3de zoon op 4. Een andere Emilius Franciscus (1850-1851) was hem voorgegaan. Tijdens het geboortejaar van Emiel begon men de werf aan te leggen. Kort na de voltooiing ervan nam het gezin zijn intrek in een huis dat er deel van uitmaakte.

Over de jeugd van Emiel Vandenabeele is weinig bekend. Hij werd grootgebracht op de scheepswerf, waar zijn oudere broers Louis (1844-1890) en Pieter (1852-1911) al vlug meehielpen met hun vader. Vrijwel alle andere familieleden waren eveneens actief in de visserij of de scheepvaart. Emiels oom Jan Vandenabeele (1813-1884) was eerst visser en later meestergast bij de Nieuwpoortse reddingsdienst. Op 28 september 1909 ontving Pieter Vandenabeele het nijverheidsteken 2de klas voor 44 jaar arbeid op de werf[19]. Het rekensommetje is gauw gemaakt. Er mag worden aangenomen dat ook Emiel na het beëindigen van de lagere school op ongeveer 12-jarige leeftijd in het scheepstimmerbedrijf aan de slag ging.

Voor de stad Nieuwpoort was de vroege kindertijd van Emiel een periode van ophefmakende veranderingen. In de jaren 1860 werden in Nieuwpoort, zoals in andere Vlaamse steden, de stadswallen afgebroken. Het garnizoen verliet de stad. De defensieopvattingen van de regering waren immers gewijzigd. De Nieuwpoortenaren zagen het somber in om hun stad in een dorp te zien veranderen, maar ze werden getroost door de nieuwe spoorweg Diksmuide-Nieuwpoort, die in 1868 ingehuldigd werd[20]. In 1864 werd Nieuwpoort-Bad gesticht, dat echter nog tot in 1949 grondgebied van de gemeente Oostduinkerke zou blijven, en waar in feite de familie Crombez, eigenaar van de grond, het voor het zeggen had. In 1865 werd een steenweg aangelegd die Nieuwpoort-Stad met Nieuwpoort-Bad verbond. De moderne tijd was aangebroken.

Nog in zijn jonge jaren zou Emiel op de werf een werkongeval gehad hebben met een spijker, waardoor hij levenslang gehandicapt bleef aan een oog. Hij verloor vroeg beide ouders: moeder Anna Dedrie overleed in 1871, vader Louis in 1875.

Verkoop en uitbreiding van de scheepswerf

Om onbekende redenen besloot Orlandini zijn Nieuwpoortse scheepswerf af te stoten. Had het overlijden van Louis Vandenabeele er iets mee te maken? Bij akte verleden voor de Nieuwpoortse notaris Louis Depuydt op 8 december 1877 werd de scheepswerf verkocht aan Louis Gommers, de belangrijkste Nieuwpoortse reder van dat ogenblik. Orlandini behield nochtans zijn scheepswerf in Oostende. Na zijn dood eind de 19de eeuw werd ze overgenomen, eerst door Goormachtig, later door Richard Panesi[21]. Gommers baatte de Nieuwpoortse scheepswerf uit samen met de 4 broers Vandenabeele. Emiel moet de hardste werker geweest zijn van de broers, want volgens het weekblad De Toekomst kreeg hij in 1879, nauwelijks 22 jaar oud, de dagelijkse leiding van de werf in handen. Dit gegeven blijkt ook uit advertenties voor de scheepswerf, die in het weekblad De Stad Nieuport verschenen in het begin van de jaren 1880 en waarin Emiel vermeld werd als te contacteren persoon[22].

Begin 1883 overleed Louis Gommers en kort nadien zijn echtgenote. Op 9 juli 1883 verkochten de 3 kinderen Gommers de werf aan Jan Gommers-Loppens, broer van Louis en ook eigenaar van een touwslagerij, en aan Emiel Vandenabeele, die elk voor de helft eigenaar werden. De koopprijs bedroeg 2.100 frank. In de akte van notaris Depuydt luidt de beschrijving van het goed als volgt: “Een woonhuis met werkwinkel benevens een magazijn naast den noord-westen, ten grooten deele gebouwd in hout en gedekt met pannen, benevens eenen scheepswerf, met sleper, bak, schettewerk en afhangsels, staande te Nieuport van noorden de haven, recht over de gewezene lange brugge en gebouwd op zes honderd vier en twintig vierkante meters grond.” De kopers waren aan de Belgische Staat, eigenaar van de grond, een jaarlijkse pacht van 40 frank verschuldigd.

Het artikel dat De Toekomst op 5 september 1937 wijdde aan de werf, verschaft meer informatie hoe ze technisch in elkaar zat. Aanvankelijk werden de schepen uit het water gehaald over 2 slipways of houten sleden bij middel van een koe. Dat was een zwaar stuk hout met vierkante kop, waarin 2 openingen waren. Er werden 2 lange handspeten ingestoken die een kruis vormden en waaraan 20 man konden draaien. Rond de koe werd een kabel gelegd en het vaartuig werd op het droge getrokken om de nodige herstellingen te ondergaan.

Gaandeweg was de werf zich gaan specialiseren in de bouw van houten binnenlanders, binnenschepen bestemd voor het vervoer van goederen van de haven naar het binnenland. Nieuwpoort was en is immers via een systeem van sluizen en vaarten met het binnenland verbonden. Er werden ook andere vaartuigen hersteld. In de jaren 1894-1895 werd de werf vergroot en gemoderniseerd. Er werd een droogdok aangelegd van 2.000 m2, verdeeld in 2 vakken: één voor de bouw van grote binnenlanders en één voor de herstellingen. Er was plaats voor 2 grote binnenlanders van 38 meter met een gewicht van 30 tot 35 ton en 2 grote sloepen. Het dok was met de havengeul verbonden via een sas van 5,5 meter breedte. Alfons Ruys, toen hoofdconducteur van Bruggen en Wegen in Nieuwpoort, maakte de plannen voor de nieuwe constructie. Zijn naam was gebeiteld in een steen aan de ingang van de sluis van het dok. De totale oppervlakte van het van de Staat gehuurde terrein bedroeg nu 28 are 97 centiare, waarvoor de jaarlijkse pacht opgelopen was tot 197,67 frank. In de haven van Nieuwpoort lagen nog 3 scheepsroosters: 2 voor haastige herstellingen aan binnenschepen en één voor zeevaartuigen. In 1880 was de Langebrug over de havengeul, die zich in slechte staat bevond, afgebroken. Om de omweg over de sasbruggen te vermijden, nam men vanaf de kaai een bootje om de scheepswerf te bereiken[23]. Op 12 januari 1895 had Jan Gommers-Loppens zijn helft van de oude scheepswerf verkocht aan Emiel Vandenabeele, die daarmee alleeneigenaar werd. Gommers was toen al 77, te oud om deze modernisering nog mee te maken. Zijn zoon Jan Gommers-Vaillant baatte de touwslagerij uit en later ook een steenbakkerij.

Behalve de notarisakten en enkele officiële documenten van Bruggen en Wegen zijn er jammer genoeg geen archieven van de scheepswerf bewaard of in elk geval niet teruggevonden. Vrijwel de hele familie Vandenabeele werkte op de werf: Emiel en zijn broers, de zonen van zijn broers en zusters, en ook enkel andere scheepstimmerlieden. Volgens het artikel in De Toekomst werkte er gemiddeld 12 man. Andere grote scheepswerven waren er in die tijd in Nieuwpoort niet: bij de vlotkom bezat Leon Dutrieux in het begin van de 20ste eeuw een kleine werf voor zeevaartuigen “op blooten grond”, zonder hangar en dok, die later overgenomen werd door Achiel Hillebrandt[24]. De Nieuwpoortenaren verwezen naar de scheepswerf Vandenabeele als 'de werf'. Men vertelde soms dat het er spookte[25]. Het belletje van de werf, dat 4 tot 6 maal daags begin of einde van de arbeid aankondigde, was in de hele stad te horen en kondigde ook voor de andere inwoners het middaguur aan.

De werf floreerde. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog, tussen 1900 en 1914, kende Nieuwpoort een algemene economische heropbloei. De lokale historicus René Dumon vermeldt voor deze periode dat de scheepswerf Vandenabeele werk in overvloed had[26]. Verdere uitbreidingen vonden plaats. Zo werden in 1906 het huis van de bewaker van de werf en een magazijn herbouwd en vergroot. In 1914 was Emiel Vandenabeele een welgesteld man, één van de notabelen van de stad. Zijn vooroorlogse scheepswerf werd door een paar kunstschilders afgebeeld: Victor Gilsoul in 1902 (familiebezit) en André Lynen (volgens een bericht in De Toekomst van 14 augustus 1938 aangekocht door het Nieuwpoortse stadsbestuur).

De werf met droogdok en sluis. Op de achterkant van de foto staat de tekst: “Gebouwd in 1894-1895. Vernield in den Oorlog 1914-1918 te Nieuwpoort.” De rijzige figuur in het midden is Emiel Vandenabeele (foto familiearchief).

Huwelijken en kinderen

Op persoonlijk vlak verging het Emiel ondertussen minder goed. Het vroegtijdig overlijden van naaste familieleden zou in zijn leven een constante blijven. In 1888 trouwde hij met Joanna Roose, die het jaar daarop een levenloos kindje ter wereld bracht en in 1890, na nog geen 2 jaar huwelijk, overleed. In 1892 hertrouwde Emiel met Maria Ketelers. De geschiedenis herhaalde zich: Maria Vandenabeele-Ketelers beviel in 1893 van een tweeling, waarvan het jongetje dood ter wereld kwam, maar het dochtertje Marie (1893-1968) in leven bleef. Een paar dagen na de bevalling overleed de moeder en Emiel was op 36-jarige leeftijd voor de 2de keer weduwnaar. In 1897 trouwde Emiel voor de 3de en laatste keer met Maria Vlieghe (1859-1924).

Opmerkenswaardig is dat Emiels 3 vrouwen aan elkaar verwant waren: de moeders van Joanna Roose en Maria Ketelers heetten immers allebei Vlieghe en waren zusters. In 1899 werd Juul geboren, in 1904 het laatste kindje, Hélène. Twee zonen haalden het niet, maar dat was normaal in die tijd: Georges (1900) en Ernest (1901-1905). Ook de broers van Emiel overleden vroeg: Louis in 1890, Karel in 1903 en Pieter in 1911. Het hoge sterftecijfer in Nieuwpoort baarde zelfs de provinciegouverneur zorgen. In 1909 stelde hij een onderzoekscommissie in.

Nieuwpoort kende anderzijds ook een druk verenigingsleven. Emiel Vandenabeele was o.a. lid van een balboogmaatschappij, De Fusiekspeiers, waarvan het clublokaal zich vlakbij zijn werf bevond in herberg De Palingbrug. Hij prijkt op een foto uit 1894 bij de viering van het 50-jarig bestaan van deze vereniging, die opgenomen werd in de reeks Nieuwpoort in Oude Prentkaarten[27].

Het gezin Vandenabeele-Vlieghe tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Van links naar rechts: Emiel, Marie, Juul, Maria Vlieghe, Hélène (foto familiearchief).

Gemeenteraadslid

De stad Nieuwpoort werd vanaf het midden van de 19de eeuw jarenlang bestuurd door de liberalen. Zoals elders in het land organiseerden de katholieken er zich pas later. De liberalen ontdekten ook eerder het propagandamiddel van de drukpers. De eerste Nieuwpoortse weekbladen, Bode der Stad en Haven van Nieuport (1846-1858) en De Stad Nieuport (1861-1890) waren liberaal van strekking. De katholieken hadden toen geen eigen plaatselijk persorgaan. In 1876 werd bovendien een Nieuwpoortse afdeling van het vrijzinnig-liberale Willemsfonds opgericht, die veel succes kende. De nationale liberale kiesoverwinning van 11 juni 1878, die de homogeen liberale regering Frère-Orban – Van Humbeeck aan de macht bracht, had in Nieuwpoort ook een lokale liberale verkiezingsoverwinning tot gevolg. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 29 oktober 1878 verloren de katholieken hun laatste 2 vertegenwoordigers. De gemeenteraad bestond nu uitsluitend uit liberalen.

Op onderwijsgebied waren er in Nieuwpoort aanvankelijk enkel officiële scholen. Pas in 1877 was op aandringen van de pas benoemde pastoor Waffelaert de kloosterorde der Arme Klaren naar Nieuwpoort gekomen om er een lagere school te stichten. De katholieken schoten pas goed wakker met de onderwijswet-Van Humbeeck van 1879. Nog datzelfde jaar werd het Sint-Bernardus-College gesticht in het gewezen gasthof De Papegaai op de markt. In 1880 werd een plaatselijke afdeling van het Davidsfonds opgericht. Daarna volgden een katholieke fanfare en een toneelgroep, die telkens als tegenhanger moesten dienen voor een liberale vereniging. In 1882 openden de Dames de la Sainte Union du Sacré Coeur een deftige (Franstalige en katholieke) meisjesschool

Zoals elders werd de schoolstrijd in Nieuwpoort met de nodige heftigheid uitgevochten. Beide partijen bekampten elkaar ook in de pers. De liberalen verdedigden in De Stad Nieuport met vuur het regeringsstandpunt. De Nieuwpoortse katholieken hadden geen eigen spreekbuis, maar kregen gedurende de schoolstrijd een plaatsje in de Gazette van Dixmude. Over en weer werd met slijk gegooid. De favoriete spotnaam waarmee De Stad Nieuport de Gazette betitelde was “de mestkar”[28].

Medio 1884 behaalden de katholieken bij de nationale verkiezingen de meerderheid in de Kamer. Bij de gedeeltelijke vernieuwing van de Nieuwpoortse gemeenteraad in oktober 1884 werden de 7 katholieke kandidaten verkozen. De katholieken hadden nu een meerderheid van 7 tegen 4. Houthandelaar Willem De Roo werd de nieuwe burgemeester. Het was het begin van een homogeen katholiek bewind dat zou duren tot in 1914, een perfecte weerspiegeling van de nationale politieke verhoudingen en deze in de meeste andere Vlaamse steden en gemeenten.

In 1894 werd Emiel Vandenabeele verkozen tot onderluitenant bij de 2de compagnie van de Nieuwpoortse burgerwacht. Hij zou deze functie blijven vervullen tot in 1902. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 17 november 1895, de eerste volgens het meervoudig stemrecht, kwam hij op voor de katholieke partij en werd verkozen. De gemeenteraad bestond nu voor het eerst uitsluitend uit katholieken. In 1895 was Emiel alleeneigenaar van de scheepswerf geworden. De familie Gommers was liberaal. Zoon Jan Gommers-Vaillant zetelde bij tussenpozen als liberaal in de gemeenteraad. Misschien heeft het feit dat Emiel pas in 1895 openlijk aan politiek is beginnen doen te maken met de politieke gezindheid van zijn ex-compagnon. Wellicht had hij ook geen echte politieke ambities. Vermoedelijk had de plaatselijke katholieke partij Emiel, een opkomende notabele in de stad, aangezocht om op hun lijst te staan.

In de gemeenteraad maakte Emiel deel uit van de commissies van Openbare Werken en Openbaar Onderwijs. Tevens werd hij bestuurslid van de navigatieschool, de teken- en bouwkundige school en de openbare stapelplaats. In 1897 werd hij verkozen tot lid van het Bureel van Weldadigheid, het toenmalige OCMW, ook den Disch genoemd[29]. Bij de gedeeltelijke hernieuwing van de gemeenteraad in 1899 behielden de katholieken al hun zetels; Emiel werd herkozen, evenals in 1907, waardoor hij verder gemandateerd werd tot 1 januari 1916. Eind 1901 overleed de voorzitter van het Bureel van Weldadigheid. Emiel werd tot zijn opvolger benoemd.

De maatschappelijke verdeling tussen katholieken en liberalen bleef ook na de schoolstrijd zeer scherp. Beide partijen hadden op elk cultureel en maatschappelijk gebied hun eigen vereniging. Onverdraagzaamheid was troef. In de pers werd de andere partij voortdurend beklad. Zo stond na een concert in Nieuwpoort-Bad van de katholieke fanfare van het Davidsfonds in het liberaal weekblad te lezen dat de fanfare er de plaag in de patatten geblazen had.[30] Toen de katholieken in 1884 aan de macht kwamen, werd de stadsreus Goliath feitelijk ingelijfd bij de katholieke partij. Na enkele jaren verschenen de liberalen in optochten met hun eigen reuzin. In deze maatschappelijke constellatie maakte Emiel Vandenabeele volledig deel uit van de katholieke zuil; hij was één van de weldoeners van de kerk, o.m. schenker van een schilderij van de nieuwe kruisweg die in 1911 in de Onze-Lieve-Vrouwkerk geplaatst werd[31].

In 1903 werden de katholieke machthebbers opgeschrikt. Bij de gemeenteraadsverkiezingen behaalden de liberalen opnieuw 2 zetels op een totaal van 11; het stemmenverschil tussen de katholieken en de liberalen was echter zozeer geslonken dat er paniek in het katholieke kamp sloop. Dit leidde o.a. tot de oprichting van een nieuw katholiek weekblad, Het Nieuwsblad van Nieuwpoort en Kanton, waarmee men poogde de publieke opinie te bewerken. Hoofdredacteur werd onderpastoor Cyriel Delaere, bestuurslid van het Nieuwpoortse Davidsfonds en tussen 1893 en 1907 ook hoofdredacteur van De Vlaamsche Vlagge, een radicaal Vlaamsgezind en katholiek studententijdschrift. In 1907 vielen de liberalen terug op 1 zetel en vanaf 1911 bestond de gemeenteraad opnieuw volledig uit katholieken.

De liberale raadsleden Jan Gommers en Louis Maertens, die van 1903 tot 1907 zetelden, waren nog vrij gematigd. Maar brouwer en liberale voorman Louis De Jaegher, die van 1907 tot 1911 de enige liberaal in de gemeenteraad was, voerde een bikkelharde oppositie. Regelmatig werd in de debatten van de gemeenteraad verwezen naar het liberale bewind van 1879-1884, waar De Jaegher nog deel van uitgemaakt had als schepen. De strijd was ongelijk: zelfs gemeentesecretaris Dobbelaere was lid van de kerkfabriek en verschillende andere katholieke verenigingen.

Emiel Vandenabeele was een actief gemeenteraadslid. Over het algemeen had hij een nuchtere, praktische kijk op de zaken. Hij had vooral oog voor de economische aspecten. Zo was hij voorstander van gunstmaatregelen voor de Sardinerie Carbonnez en de chemische fabriek van Pieter De Swarte, omdat deze bedrijven veel werk verschaften in de stad. Hij was niet echt één van de kopstukken in de gemeenteraad en de katholieke partij, maar niettemin een degelijk en loyaal partijman. Enkele maanden vóór de dood van burgemeester De Roo in 1908 stelde hij voor om de nieuw aangelegde Zuidlaan om te dopen in Willem De Roolaan. Wanneer schepen Snauwaert, die De Roo als burgemeester zou opvolgen, antwoordde dat hij hetzelfde idee had, verzekerde Emiel dat hij zijn voorstel niet zou gedaan hebben, indien hij daarvan op de hoogte geweest was. Hij trad ook op als verbindingsman met de Nieuwpoortse vissers en schippers, voor wiens belangen hij opkwam. In 1907 drong hij aan op een kuisbank voor de vissersboten in de haven. Er werd een beroep op hem gedaan om enkele plaatselijke vissers te selecteren, die gehoord moesten worden door de onderzoekscommissie naar de opportuniteit van een schuilhaven in het naburige De Panne. In het begin van de 20ste eeuw waren vele vissers van De Panne immers uitgeweken naar Nieuwpoort bij gebrek aan eigen haven.

Schepen dokter Pattyn, die De Roo opvolgde als voorzitter van het plaatselijke Davidsfonds, was het meest Vlaamsgezinde raadslid. De notulen van de gemeenteraad werden sinds 1893 in het Nederlands opgesteld. Pattyn deed regelmatig zijn beklag wanneer de hogere overheid de stad in het Frans aanschreef. Onder zijn impuls nam de raad op 30 december 1910 een resolutie aan, waarmee bij de regering aangedrongen werd op de vernederlandsing van de Gentse universiteit. Emiel stemde mee met de meerderheid. Nochtans was hij geen uitgesproken flamingant. Zijn leven lang las hij trouw La Libre Belgique. Zijn oudste dochter Marie, die zoals vaak gebeurt niet goed opschoot met haar stiefmoeder, ging in Wallonië op kostschool. De 2de dochter, Hélène, liep school in Nieuwpoort bij de Dames de la Sainte Union. In het begin van de Eerste Wereldoorlog correspondeerde Emiel met zijn dochters in het Frans. Anders zou het zijn enige zoon Juul vergaan, die al op de middelbare school, eerst in het Sint-Bernardus-College en daarna in Oostende, onder de invloed kwam van de Blauwvoeterie en petites vicaires zoals Cyriel Delaere[32]. Getuige hiervan is het feit dat hij in deze periode zelf zijn Franse voornaam ‘Jules’ vernederlandste tot ‘Juul’.

Emiel Vandenabeele trad het meest op de voorgrond als voorzitter van het Bureel van Weldadigheid. Op zondag 23 juli 1905 werd in Nieuwpoort een feest gehouden ter gelegenheid van 75 jaar België. Elk gezin dat ingeschreven was op de grote armenlijst kreeg een koekenbrood, waarna de voorzitter van het Bureel een toespraak hield. Afgewezen steunaanvragers konden klacht indienen bij de provinciegouverneur, waarop het Bureel van Weldadigheid zich moest verantwoorden. Bijzonder pijnlijk voor Emiel was het geval van Sophie Caroen, weduwe van zijn jongere broer Karel, die de gouverneur op 7 juni 1908 schreef dat haar schoonbroer haar niet wilde helpen, omdat hij het niet voor haar had. De vrouw was echter hertrouwd en had zelf haar nieuwe echtgenoot verlaten. Bijgevolg kon haar geen steun verleend worden. Van vrouwenemancipatie was er toen immers nog geen sprake. Behoeftigen met werkende kinderen konden evenmin aanspraak maken op steun.

Emiel moest zich echter ook langs de andere kant verdedigen. Op 20 juli 1911 diende hij in de gemeenteraad een plan in, waarbij het Bureel van Weldadigheid aan de gemeente de toelating vroeg om voor 9000 fr. staatsobligaties te verkopen om 6 huisjes te bouwen, die aan behoeftigen in bruikleen zouden kunnen worden gegeven. De tegenstand in de gemeenteraad was hevig. Sommige raadsleden opperden dat er nooit meer werk geweest was in Nieuwpoort en dat de uitgaven van het Bureel van Weldadigheid niettemin voortdurend stegen. Er werd ook opgeworpen dat men moest opletten dat Nieuwpoort niet het toevluchtsoord voor de armen uit de streek zou worden. Op 1 december 1911 vroeg Emiel dat de gemeente de grond kosteloos ter beschikking zou stellen; het bestek was immers opgelopen tot 10800 fr. Opnieuw kwam er zware kritiek. De discussie sleepte enkele zittingen aan. Emiel kloeg over zijn taak als voorzitter van het Bureel van Weldadigheid, een ondankbare positie tussen armen die vonden dat ze niet geholpen werden en de gemeenteraad die de lasten te hoog achtte. Hij stelde dat er geen werklieden te veel waren in de stad, die niet alleen met renteniers verderkon. Ze brachten tering en nering in de stad, al deden ze soms een beroep op het Bureel van Weldadigheid, doorgaans vanwege kinderoverlast[33]. Uiteindelijk kreeg het Bureel de stadsgrond tegen de helft van de prijs en werd het plan goedgekeurd, al liepen de kosten nog verder op.

De noodzakelijke uitbreiding van het Nieuwpoortse grondgebied en de behoefte aan nieuwe havenwerken bleven inmiddels ook in de periode rond 1910 belangrijke politiek-maatschappelijke thema’s. Uiteindelijk gaf de Belgische regering na jaren van lobbyen toe: in 1913 werd een overeenkomst gesloten tussen de stad Nieuwpoort en de Belgische Staat (goedgekeurd bij wet van 25 mei 1914), waarbij voor 1795000 frank havenwerken uitgevoerd zouden worden in Nieuwpoort. Het ging hier om de al zolang gevraagde “rechte”: de rechttrekking van de havengeul en de verandering van de bestaande haven in vlotkom. Het lot van Nieuwpoort was tragisch: natuurlijk werden de werken nooit uitgevoerd.

Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog

Er zijn vrij veel bronnen bewaard over het begin van de Eerste Wereldoorlog in Nieuwpoort. In De Dood van Nieupoort (1938) herwerkte Juul Filliaert een artikelenreeks die hij in 1915 voor de krant De Belgische Standaard schreef tot een verslag van de eerste oorlogsmaanden. In het Liber Memoralis van Nieuwpoort tekende Jules Vermeulen, de toenmalige pastoor van de Onze-Lieve-Vrouwparochie, zijn oorlogsbelevenissen 1914-1918 op[35]. Zijn broer, de katholieke tendensschrijver Edward Vermeulen, alias Warden Oom, nam deze notities in 1928 op in zijn Dagboek van een Banneling. Daarnaast zijn er talloze artikelen die in de jaren 1930 verschenen in het weekblad De Toekomst.

Zoals elders in Europa werd de oorlogsspanning in Nieuwpoort voelbaar in juni 1914, na de moord op de Oostenrijkse kroonprins in Sarajevo. De angst nam toe, wanneer eind juli 10 klassen soldaten opgeroepen werden. Begin augustus kwam het Duitse ultimatum, gevolgd door de oorlogsverklaring en de inval. Op 6 augustus vergaderde de gemeenteraad om maatregelen te nemen i.v.m. de oorlogstoestand. In het begin was er nog hoop dat de oorlog de Westhoek zou sparen, maar die slonk toen Brussel viel, de kranten ophielden te verschijnen en de eerste uhlanen gesignaleerd werden in West-Vlaanderen. In september kwamen de eerste vluchtelingen in de stad aan. Juul Filliaert schreef dat Nieuwpoort die eerste 2 maanden tragikomische oorlogsmomenten beleefde[36]. In 1906 was in de stad een gewapend brandweerkorps opgericht. Dat werd nu de kern van de burgerwacht onder de leiding van Jules Huyghebaert, schepen, brandweercommandant en kapitein van de burgerwacht. Wanneer de oude burgemeester Snauwaert (1839-1920) in september ziek werd, aanvaardde Huyghebaert ook het ambt van waarnemend burgemeester. Er werden schietoefeningen gehouden met roestige geweren, die faliekant afliepen. Vanaf 8 september kwam de gemeenteraad dagelijks bijeen om 11 uur ’s morgens om voortdurend paraat te zijn. Er werd echter geen verslag van de raadszittingen opgemaakt om deze aan de controle van de vijand te onttrekken[37]. Allerhande verordeningen werden in de stad uitgehangen. De burgerwacht verscherpte het toezicht, wat aanleiding gaf tot misverstanden en het oppakken van onschuldigen.

In oktober werd het ernst. Op 3 oktober kwamen 2000 uitgehongerde rekruten van de lichting 1914 in de stad aan vanuit het belegerde Antwerpen. Na een verblijf van drie dagen vertrokken ze naar Frankrijk. Stilaan brak er paniek uit. De stadsdiensten werden overspoeld door burgers die een paspoort aanvroegen. Allerlei veiligheidsmaatregelen werden afgekondigd: de kelders moesten gereedgemaakt worden om als tijdelijke schuilplaats te kunnen dienen; waardevolle bezittingen konden beter ingegraven worden. Enkele notabelen verlieten de stad. Kort daarop werd volgend bericht in de stad uitgehangen: "MEDEBURGERS, blijft kalm, wij blijven bij u.” Getekend: J. Snauwaert (burgemeester), J. Huyghebaert (wnd. Burgemeester), P. Rybens, M. Dewaele, A. Dumon, A. Stroom en E. Vandenabeele (raadsleden), T. Dobbelaere (gemeentesecretaris) en L. Maertens (dokter)[38]. Op 11 oktober kreeg de stad bericht dat ze nog dezelfde avond 10000 soldaten moest herbergen: Antwerpen was immers gevallen. De burgerwacht werd ontbonden. De angst voor Duitse represailles tegen de burgerbevolking was levendig; in o.a. Leuven, Aarschot, Andenne en Dinant waren immers vele burgers omgebracht vanwege vermeende franc-tireurs. In de stad verschenen opschriften met de melding “Die Bürger von Nieuport werden nicht schieben”[39].

Gedurende 6 dagen kwam het restant van het Belgisch leger via Oostende naar Nieuwpoort afgezakt. Pastoor Vermeulen noteerde: "Nooit heb ik treuriger schouwspel gezien. Het leger trok voorbij in de grootste wanorde; alles was vuil en slordig; de overheden zagen er droef, mismoedig en barsch uit; soldaten en peerden schenen doodversleten en op aller wezen las men de grootste moedeloosheid”[40]. Op 13 oktober reed ook Koning Albert I met zijn gevolg te paard over de sassen (dus vlakbij de scheepswerf) Nieuwpoort binnen. Hij overnachtte in villa Crombez in Nieuwpoort-Bad en bracht de volgende dag een bezoek aan de militaire staf, die intussen het stadhuis ingepalmd had. De gemeenteraadsleden beraadslaagden er “in een verloren hoekje dat men grootmoedig, te hunner beschikking had willen stellen"[41]. Nieuwpoort was één chaos. Na korte tijd waren de winkels uitverkocht. In alle huizen logeerden soldaten. 2000 militairen sliepen in de kerk, waarvan de vloer volledig bedekt was met stro. Massa’s nieuwe vluchtelingen stroomden Nieuwpoort binnen en trokken verder in de richting van Veurne.

De Slag aan de IJzer en de beschieting van Nieuwpoort

“Mijne vrouw vertrokken met Marie, Jules, Hélène, in gezelschap van Irma Vandenabeele-Depoot en hare kinderen op donderdag 15 October 1914, aan boord van het visschersvaartuig Louis Lenaers visscher te Nieuport om 9 ½ ure voormiddag met een schoon stil weder. Ik heb bemerkt dat met den namiddag er eene kleine stille bries van het oosten kwam en van de gelegenheid te hebben kunnen gebruik maken van de ebbe, heb ik rond 6den November vernomen van de vrouw van Louis Lenaers, dat zij Gravelines hebben kunnen bereiken rond 9 ure ’s avonds en zijn binnen gevaren. Ik verneem ook, dat mijne vrouw met haar gezelschap aldaar aan wal zijn gegaan en met den trein naar Calais en dan overgesteken zijn naar Engeland. Den zondag 18sten October 1914 om 11 ure 45, ontvang ik een telegram van mijne vrouw uit Faversham, meldende dat zij met onze kinderen, Irma en kinderen goed zijn aangekomen. Dit stelde mij zeer gerust.”

Op deze manier begint het dagboek dat Emiel Vandenabeele bijhield nu de situatie werkelijk dramatisch geworden was. Half oktober had de Nieuwpoortse vissersvloot het bevel gekregen de haven te verlaten. De vissers zetten koers naar Noord-Franse en Engelse havens en namen talrijke vluchtelingen mee, waaronder de vrouw en kinderen van Emiel en andere familieleden. Na een reeks omzwervingen belandde het gezin van Emiel in Faversham, een stadje in Kent.

Ondertussen werd het steeds duidelijker dat in Nieuwpoort slag zou worden geleverd. Op 16 oktober kwamen de Duitse troepen aan in Westende en begonnen dadelijk loopgraven uit te spitten tussen Westende en Lombartsijde. Nieuwpoort werd verder in staat van verdediging gebracht: de bruggen over de sassen werden opgedraaid, in alle straten werden loopgraven en barricaden aangelegd, aan de kaai en de sassen werden machinegeweren geplaatst. Voor de kust lagen 3 Engelse oorlogsschepen, die op zaterdag 17 oktober het vuur openden, samen met de Belgische artillerie op het Koersenplein ten westen van de stad. Even voor de middag deed de Belgische genie de toren van de stadshalle springen. Daarna was het de beurt aan het bovenste gedeelte van de kerktoren. Ook de Vierboete, een oude vuurtoren die in 1284 gebouwd was in opdracht van de Vlaamse graaf Gwijde van Dampierre en aan de kust het enige overblijvende bouwwerk was in de Middeleeuwse maritieme bouwstijl, onderging hetzelfde lot: torens waren immers mikpunten voor de artillerie van de vijand. De Waalse soldaat Arthur L. Pasquier, die toekeek hoe men de kerktoren en de beiaard opblies, kreeg een opstandig gevoel en vroeg zich af of het wel nodig was op die manier onze eigen monumenten te vernielen[42].

Op zondag 18 oktober kregen alle inwoners van het lage stadsgedeelte tussen de Langestraat en de kaai het bevel hun huis te verlaten. Tevens moesten alle inwoners een matras en 2 dekens afstaan aan het leger. Emiel, die in de Oostendestraat woonde in het geviseerde stadsgedeelte, begaf zich met het gevraagde naar het stadhuis, ontving daar de goederen tot hij afgelost werd door de gemeentesecretaris en ging dan schuilen in het huis op de markt van kleermaker Louis Roose, de broer van zijn eerste vrouw. Daar was een gevoute kelder; andere betrouwde men niet. Rond 3 uur in de namiddag vielen de eerste Duitse obussen op de stad, vooral rond de markt. Nauwelijks zat Emiel met zijn gezelschap in de kelder of er vielen 2 obussen op het dak en tegen de vitrine van Louis Rooses winkel. Het bombardement duurde tot tegen de avond. Dan stelde Emiel vast dat er al in zijn huis ingebroken was. Het bombardement ging de volgende dagen verder. Emiel somde in zijn dagboek de huizen op die ernstig beschadigd waren, o.a. dat van Louis Roose. Hij nam zijn intrek in de kolenkelder van schoonbroer Louis Vlieghe in de Onze-Lieve-Vrouwstraat. In 1909 had het stadsbestuur de oorspronkelijke plannen voor dit huis nog verworpen, omdat ze niet voldeden aan de voorschriften.

In de nacht van 21 op 22 oktober werden de inwoners gewekt door blikslager Aloïs Michiels, die met een bel de stad rondliep: de kerk stond immers in brand. Het was niet duidelijk hoe de brand ontstaan was. De avond ervoor was het Duitse bombardement immers stilgevallen. Het gerucht liep zelfs dat de brand het werk was van de Belgische genie[43]. Waarschijnlijker is dat Duitse obussen die in de loop van de namiddag gevallen waren een smeulende brand veroorzaakt hadden, die pas tegen middernacht ten volle uitgebroken was. Emiel was bij degenen die de brand probeerden te blussen, samen met de overblijvende brandweerlieden o.l.v. Huyghebaert. Er stond een nogal hevige zuidwestenwind en de brand sloeg over naar andere huizen. Bovendien vielen er nieuwe obussen in de omgeving van de markt. De kerk kon niet meer gered worden. Enkele kunstschatten werden nog in veiligheid gebracht door onderpastoor Dewulf.

Na de brand van de kerk verlieten opnieuw vele inwoners de stad. Op 23 oktober trokken de lang beloofde Franse troepen eindelijk Nieuwpoort binnen. De dag ervoor waren de eerste Duitsers echter de IJzer overgestoken in de beruchte bocht van Tervate. Emiel inspecteerde regelmatig of zijn huis in de Oostendestraat nog rechtstond en ging op 24 oktober ook een kijkje nemen naar zijn werf. Hij zag dat er Franse troepen gekantonneerd waren. Van de overkant van de havengeul riep hij hen toe om een beetje voorzichtig met de haven om te springen. Onmiddellijk moest hij wegduiken voor een obus, die in zijn nabijheid ontplofte. Daarna bezocht hij zijn stamcafé De Arend in de Marktstraat. Toen hij naar het toilet moest, zag hij dat er pas een obus ingeslagen was: een Franse soldaat die stond te urineren was dood, een andere die op het ‘gemak’ zat, zwaargewond.

De situatie in de stad werd onhoudbaar. Ook bij de burgers vielen er nu slachtoffers. Slager Benjamin Norullie werd in zijn winkel in de Schipstraat dodelijk getroffen door een obusexplosie. Hij werd in zijn tuin begraven, want naar het kerkhof voerde men nu niemand meer. Waarnemend burgemeester Huyghebaert kreeg bericht van de hogere overheid dat de stad beter ontruimd kon worden. Op 25 oktober besloten de resterende leden van de gemeenteraad het bestuur van de stad op te geven[44]. Loyaal als hij als gemeenteraadslid altijd geweest was, verliet Emiel die dag de stad. Na eind oktober verbleven er nog slechts een paar honderd burgers: enkele middenstanders die hun bezittingen niet achter wilden laten, enkele kloosterzusters en de bewoners van het ‘oudmannenhuis’, een opvangtehuis voor senioren en wezen. In de loop van november verjoegen de Fransen de laatste inwoners. Enkel met het oudmannenhuis wist men geen blijf, tot er op 2 december bij een bombardement 9 doden vielen. Dan werden ook deze laatste bewoners geëvacueerd.

Op de vlucht

Op 25 oktober 1914 vertrok Emiel met zijn schoonbroer Louis Vlieghe, die oud en ziek was, en diens meid te voet uit Nieuwpoort. Eerst had hij nog vruchteloos geprobeerd om zijn oudste zuster Thérèse en haar man Henri Lauwereins onder te brengen in het oudmannenhuis. Stadsboer Antoon Vanhoucke had het bejaarde koppel uiteindelijk voorlopig onderdak verleend. Nauwelijks de stad uit, aan het Franse veldhospitaal ter hoogte van de Stuiver, was Louis Vlieghe al uitgeput. Emiel trachtte vergeefs van de Franse soldaten een auto te pakken te krijgen. Uiteindelijk bemachtigde hij een stootkar. Aan de Groenendijk was boer Henri Cloet zo bereidwillig hen te vervoeren met zijn paard en kar. De kar begaf het echter tijdens de rit. Na vele moeilijkheden bereikte het gezelschap toch Oostduinkerke. Daar was echter geen logement vrij. In Koksijde werd na lang zoeken een slaapplaats gevonden. De volgende dag trokken Emiel en Co. in bij zijn schoonbroer Amand Vlieghe in villa “Les Ajoncs” in Koksijde-Bad. De eigenaars van de meeste villa’s gaven ze gemakkelijk in bruikleen aan burgers, liever dan dat soldaten er zouden intrekken, die alles behalve zorgvuldig met de woningen en het meubilair omsprongen. Met 14 vluchtelingen verbleven ze in deze villa. Geregeld moesten ze wel een slaapplaats bieden aan soldaten, die in de loopgraven afgelost waren.

Vele andere Nieuwpoortenaren waren eveneens naar Koksijde gevlucht, waaronder talrijke familieleden van Emiel. Gemeentesecretaris Dobbelaere nam zijn intrek in villa Rita, waar het Stadsarchief zou terechtkomen. Ook waarnemend burgemeester Huyghebaert en raadslid Rybens vertoefden er. Tot in 1917 organiseerden zij hier het stadsbestuur. Er werden scholen opgericht. De Keunekapel, een kapel in de duinen van Sint-Idesbald, diende als parochiekerk voor de Nieuwpoortenaren. Op 22 januari 1915 werd zelfs een gemeenteraadszitting van Nieuwpoort gehouden in villa Duresco in Sint-Idesbald. Er werd geen verslag opgemaakt, want het quorum om wettelijk te vergaderen werd niet bereikt, aangezien de meeste raadsleden in het buitenland verbleven. In juli 1917 werd de situatie ook in Koksijde zo ernstig dat de streek geëvacueerd moest worden. De Nieuwpoortse kolonie week uit naar het Franse Cayeux.

Vanaf eind oktober 1914 brak er voor Emiel en zijn familie in de villa een harde tijd aan; in Koksijde-Bad waren nauwelijks levensmiddelen te vinden. Ze moesten dus voortdurend op zoek gaan naar eten in o.a.Veurne, De Panne en Adinkerke. In zijn dagboek kloeg hij geregeld over de zwarte markt: “‘t Is schrikkelijk duur leven tegenwoordig en in Coxyde, De Panne, Veurne en verder omliggende dorpen is men bezig met fortuin te maken, terwijl wij al onze centen in armoede moeten opeten”. Eind november stelde de overheid een systeem van vaste prijzen in, maar dat was gemakkelijk te ontduiken. Men hoefde maar te zeggen dat het gevraagde niet voorradig was. Aan tabak geraken was helemaal een probleem, maar door een grote mond op te zetten slaagde Emiel er soms in. Ook bier was nog nauwelijks voorradig. Het brood was van povere kwaliteit. Emiel werd er ziek van.

Emiel probeerde zich in verbinding te stellen met zijn gezin in Engeland, wat niet eenvoudig was, want voor burgers functioneerde de post nog nauwelijks. Hij ging zelfs te voet naar Ghyvelde in Frans-Vlaanderen om een telegram te versturen. Vlak na het einde van de Slag aan de IJzer bezocht hij ook zijn dienstmeiden Flora en Irma Rousseeuw, die naar hun ouderlijk huis in Wulveringem (Beauvoorde) gevlucht waren, en nu werk gevonden hadden in een legerwasserij.

In november 1914 gaf de Franse legeroverheid, die toen baas was in de sector Nieuwpoort, soms toestemming aan Nieuwpoortenaars om hun stad te bezoeken in de hoop van bezittingen te recupereren. Op 6 november waagde Emiel met enkele kompanen een eerste expeditie. In tegenstelling tot de meeste huizen in de stad was dat van Emiel nog in behoorlijke staat, maar zoals alle andere verlaten huizen was het geplunderd. Iemand was zelfs met zijn beste kostuum gaan lopen en had zijn versleten vest in de plaats gehangen. Emiel liet de vest waar ze was en nam mee wat hij op zijn karretje kon vervoeren. In het voorbijgaan zag hij dat de kolenkelder van zijn schoonbroer Louis waarin hij 3 dagen en nachten verbleven had, ingestort was.

Op 10 november probeerde Emiel opnieuw om Nieuwpoort binnen te raken. Doel was ditmaal zijn droogdok. Bij het uitbreken van de oorlog lag er juist een nieuw binnenschip klaar, besteld door schipper Karel Versyck. Emiel had vernomen dat Franse soldaten de deuren van zijn sas hadden geopend, het nieuw schip eruit hadden gelaten en er met 6 andere binnenschepen een noodbrug over de IJzer mee hadden geconstrueerd. De deuren van het sas hadden ze opengelaten, waardoor die konden stukslaan tegen de fundering. Emiel slaagde erin de stad binnen te komen en vroeg toestemming om de sasdeuren te mogen vastbinden met touw, maar kreeg die niet. Men verwees hem naar het Franse hoofdkwartier aan de rand van de stad. Daar stuurde men hem door naar het Belgisch hoofdkwartier in Veurne. In het terugkeren zag hij in de Recollettenstraat dat het huis van zijn schoonbroer August Decorte en daarnaast dat van zijn dochter Marie afgebrand waren. De hele stad was ondertussen één desolate puinhoop.

Onmiddellijk trok Emiel te voet naar Veurne om de nodige toelating te bekomen. Hiermee gewapend keerde hij ’s anderendaags 11 november naar Nieuwpoort terug. Na veel moeilijkheden (de Fransen waren immers zeer beducht voor mogelijke spionnen onder de burgerbevolking) begeleidden 2 Franse officieren hem over de noodbrug naar de scheepswerf en kreeg hij de toelating de sasdeuren vast te maken. Daarna vroeg hij of hij het hout in het dok mocht vastbinden, zodat het niet kon wegdrijven. Hij kreeg de toestemming om dit werk in de namiddag met een soldaat uit te voeren. De Duitsers lagen echter maar 100 meter daarvandaan langs de baan naar Lombartsijde. Ze hadden beweging gezien. Terwijl Emiel zijn boterhammetjes aan het opeten was, begonnen ze de werf te bombarderen. Met een twintigtal Franse soldaten vluchtte Emiel naar het Hoornwerk. De soldaten groeven putjes in de aarden wal om er hun hoofd in te verbergen en wikkelden zich in dekens om zich te beschermen tegen de explosies van de obussen en schrapnels. Het bombardement bleef maar duren en Emiel moest nog terug naar Koksijde-Bad. Hij nam afscheid van de soldaten en spurtte onder een obussenregen door het dok, over de noodbrug, naar de kaai, terwijl hij zijn akte van berouw opzegde. Na een paar haltes in kelders gevuld met soldaten, geraakte hij toch heelhuids in zijn villa in Koksijde-Bad.

Merkwaardig is dat het dagboek van Emiel geen enkele melding maakt van Hendrik Geeraert, de Nieuwpoortse held die meewerkte aan de overstromingen die de Duitsers vóór Nieuwpoort tot staan brachten. Nochtans moet Emiel hem gekend hebben, want Geeraert was een binnenschipper. Emiel vermeldt de overstromingen wel, maar niet hoe die tot stand gekomen waren. Waarschijnlijk waren de meeste Nieuwpoortenaren op het moment zelf niet op de hoogte van Geeraerts daden. De definitieve en succesvolle overstroming –het openen van de verlaten van de Noordvaart– had trouwens maar plaats eind oktober, toen er slechts weinig burgers meer in de stad waren.

Ook de redding van het Stadsarchief vermeldt Emiel niet in zijn dagboek. Mogelijk inspireerde deze gebeurtenis hem nochtans, want op 2 december ging hij een laatste keer naar Nieuwpoort terug om de archieven van zijn scheepswerf en zijn papieren van het Bureel van Weldadigheid te redden. Hij dolf er ook waardepapieren op die hij ingegraven had. Hij kreeg geen toestemming meer om naar zijn werf te gaan. Men vertelde hem dat zijn nieuw schip gezonken was.

Als gevolg van de tragische oorlogsgebeurtenissen versoepelde de scherpe vooroorlogse tegenstelling tussen katholieken en liberalen onder de Nieuwpoortse vluchtelingen. Politieke en levensbeschouwelijke meningsverschillen schenen immers minder belangrijk, wanneer iedereen vooral zijn hachje probeerde te redden[45]. Gustaaf Vandesompel, een Nieuwpoorts koopman die vóór de oorlog bij de gemeenteraadsverkiezingen opkwam voor de liberale partij, bracht Emiel in deze periode nieuws over zijn gezin in Engeland.

Zeer komische passages in het dagboek zijn Emiels uitgebreide beschrijvingen van de Spahi’s, een Noord-Afrikaans ruitervolk dat deel uitmaakte van de Franse koloniale troepen. Zij bezorgden Emiel, die nooit tevoren in aanraking gekomen was met die ‘vreemde mannen’, een ware cultuurschok.

Op 7 december vielen er Duitse obussen in de buurt van de villa die Emiel met familieleden betrok in Koksijde-Bad[46]. Sinds zijn hachelijk avontuur op 11 november had Emiel de schrik te pakken en het gezelschap sloeg weer op de vlucht. Ze belandden in de buurt van Duinkerke, vonden een villa in Malo-les-Bains, maar kregen geen toestemming van de officiële instanties om in de streek te blijven: er moesten te veel troepen kantonneren in de regio Duinkerke-Hazebrouck-Calais. Tot op het laatste ogenblik was er bij Emiel twijfel of hij verder zou vluchten. De hoop om spoedig naar Nieuwpoort te kunnen terugkeren hield alle vluchtelingen recht; ze waren daarom meestal niet geneigd zich al te ver van hun stad te verwijderen. Maar uiteindelijk besloot Emiel toch tot de overtocht naar zijn gezin in Engeland. De meeste anderen van zijn gezelschap verkozen clandestien in Noord-Frankrijk te blijven. De zieke Louis Vlieghe zou op 24 augustus 1915 in Malo-les-Bains overlijden. Het dagboek eindigt met een zeereis naar Engeland, zoals het ook begonnen was: “16 december 1914 (...) August Decorte, Colette en Bertha zullen te Calais verblijven, maar Celine wil mede naar Engeland, dus moet ik mijne reis uitstellen tot overmorgen en ook mijne papieren zijn nog niet in regel. Ik ga met Napoleon [Theunynck] aan boord en na het avondmaal genomen te hebben en er een pijpke gerookt te hebben ga ik slapen in den achteronder. ’t Is nu 60 dagen dat Nieuport voort gebombardeerd wordt.”

Het ‘Frans Kerkhof’ van Nieuwpoort in 1915. Hier begroeven de Franse soldaten hun doden. Een legeraalmoezenier had een ijzeren Christusbeeld weggehaald uit het klooster van de Arme Klaren en aan een herdenkingszuil bij de kerk laten bevestigen, waar het de hele oorlog bleef hangen, zij het beschadigd. Het beeld rust nu in de crypte van de IJzertoren. Het kerkhof werd zeer goed verzorgd door de soldaten. “Het eenige dat in deze stervende stad niet stierf, was het kerkhof", schreef Juul Filliaert.[47] Na de oorlog werd het een bedevaartsoord. Familieleden van de gesneuvelden kwamen de stoffelijke overschotten ophalen. In de lente van 1922 werden de laatste graven overgebracht naar het nationaal Kerkhof Notre-Dame-de-la-Lorette te Atrecht.

De huizenrij is de Onze-Lieve-Vrouwstraat. Eén van deze huizen was dat van kapitein Louis Vlieghe, waar Emiel Vandenabeele en gezellen drie dagen en nachten in de kolenkelder schuilden tijdens het bombardement. De huizen zijn zwaar beschadigd, maar staan nog recht. In de loop van de volgende oorlogsjaren zouden ze verder platgegooid worden. De kerk is al heel zwaar gehavend. Op 26 januari 1916 werd ook de onderbouw door de Tirpitzbatterij vanuit Oostende stukgeschoten (foto familiearchief).

Faversham

Spijtig genoeg vond Emiel het niet meer de moeite zijn dagboek verder bij te houden, eens hij in Engeland aangekomen was. Hierdoor zijn we over deze periode van meer dan 4 jaar veel minder goed ingelicht. Uit het dagboek weten we nog dat Emiels vrouw en kinderen zeer tevreden waren in Faversham; in Folkestone waar ze eerst aangekomen waren, was er te veel volk en het leven was er te duur. Faversham is, net als Nieuwpoort, een middeleeuws markt- en havenstadje. Het bevindt zich aan de noorderkust van Kent, op 53 mijl van Londen. Uit de weinige bewaarde correspondentie weten we dat het gezin eerst verbleef bij ene Mr. E. Pepper, 35 Norman Road. Nadien bekwamen ze een eigen woning met als adres 13 Albion Terrace, Faversham.

13 Albion Terrace, Faversham, waar de familie Vandenabeele-Vlieghe het grootste deel van de Eerste Wereldoorlog verbleef. Van links naar rechts Juul, Emiel, Marie, Hélène, Maria Vlieghe (foto familiearchief).

Zowat elk Engels stadje had zijn eigen opvangcomité voor de vluchtelingen. De Poor Little Belgians konden in Engeland op nogal wat sympathie rekenen en werden er doorgaans goed onthaald. Het lot van de vluchtelingen in Frankrijk was wisselvalliger[48]. De meeste Belgische vluchtelingen in Engeland werden tewerkgesteld in de oorlogsindustrie[49]. Het is niet bekend welk beroep Emiel in deze periode uitoefende. Vermoed kan worden dat hij, gezien zijn ervaring, werk zal gevonden hebben in de scheepsnijverheid of op een andere werf, al zal er in het begin wel een taalprobleem geweest zijn. Zoon Juul maakte zijn middelbare studies af op de Queen Elisabeth’s Grammar School in Faversham. In 1916 slaagde hij voor het Oxford Senior Local Examination.

De meest memorabele gebeurtenis uit deze periode was dat Juul Vandenabeele zich in 1917, op 17-jarige leeftijd, aanbood als oorlogsvrijwilliger. Men kan zich de discussies in het gezin Vandenabeele-Vlieghe levendig voorstellen toen Juul zijn beslissing bekendmaakte. Voor Emiel en zijn vrouw moet het bijzonder hard geweest zijn hun enige zoon naar het front te zien vertrekken. Juul ging eerst in opleiding in het noorden van Frankrijk. Eind 1917 werd hij naar het front gestuurd. Hij diende er bij het 17de artillerieregiment en bracht het tot brigadier. Na de eindoverwinning maakte hij nog tot in de zomer van 1919 deel uit van het bezettingsleger in Duitsland. Hij behaalde één frontstreep en was houder van de vuurkaart. Daarnaast kreeg hij verschillende andere eretekens: de overwinningsmedaille, de herinneringsmedaille en de medaille van strijder-vrijwilliger 1914-1918. Zijn ontwakende flamingantisme radicaliseerde echter in de loopgraven. Na de oorlog werd hij lid van de Vlaamse Oud-Strijders (VOS) en van de Frontpartij, in de jaren 1930 van het Vlaams Nationaal Verbond (VNV).

Juul Vandenabeele, zoals hij opgenomen is in het Guldenboek der Vuurkaart, uitgeverij J. Rozez, Brussel, editie 1937, p. 423.

Op 13 december 1918 had in de Central Hall in Westminster een Farewell Meeting plaats, waarmee de Belgische vluchtelingen, toen nog met zo’n 125000, uitgewuifd werden[50]. Het was niet zonder een zucht van opluchting dat de Engelsen hun gasten zagen vertrekken, want de aanvankelijke sympathie voor de vluchtelingen was in de loop der jaren merkelijk bekoeld[51].

De Verwoeste Gewesten

In maart 1919 keerde Emiel Vandenabeele met zijn familie naar België terug. Ze vonden een voorlopig onderkomen in Brugge bij zijn schoonzuster Louise Bullynck-Vlieghe. De verwoesting van de stad Nieuwpoort had apocalyptische vormen aangenomen; bijna geen steen stond nog op een ander. De eerste inwoners die in de loop van 1919 langzaam de stad binnensijpelden leefden er in holen en kelders. Nog tijdens de oorlog was de discussie gevoerd om de ruïnes van verwoeste steden als Nieuwpoort of Diksmuide ongemoeid te laten als waarschuwing voor latere generaties. “De bevolking dacht er echter anders over en was de overheid vele lengtes voor. Teruggekomen vluchtelingen zochten met de schamele resten voorlopige schuilplaatsen op te richten”[52].

Op 14 april 1919 werd de gemeenteraad voor het eerst bijeengeroepen ten huize van de oude burgemeester Snauwaert, die in Oostende een toevlucht gezocht had in de Brigantiënstraat nr. 18. Aanwezig waren hijzelf, schepen Huyghebaert, raadsleden Rybens, Dumon, Vandenabeele en Van Iseghem, en secretaris Dobbelaere. De gemeentesecretaris was na het einde van de oorlog met zijn archief naar De Panne verhuisd. Ook raadslid Rybens woonde er. Vier andere raadsleden, waaronder Emiel, woonden in Brugge. Anderen verbleven nog in het buitenland. De raadsleden Stroom en Dewaele waren tijdens de oorlog overleden. Op de dagorde stonden de herinrichting van het bestuur, waarvoor de gouverneur 10000 fr. ter beschikking stelde, en de heropbouw van de stad. De gemeenteraad vroeg toestemming aan de hogere overheid om wettelijk te mogen vergaderen in Oostende wanneer er minstens 3 raadsleden aanwezig waren en zonder versturing van de agenda. Huyghebaert bracht verslag uit van zijn waarnemend burgemeesterschap (1914-1917). Hij zwaaide daarbij een aantal personen lof toe, waaronder Emiel. Onmiddellijk bleek echter dat er in oktober 1917 een geschil gerezen was tussen Huyghebaert en de provinciegouverneur over de voortzetting van het bestuur in Frankrijk. De gouverneur had hem zelfs aan de deur gezet. De persoonlijke ambities van Jules Huyghebaert zouden een cruciale factor worden in de naoorlogse gemeentepolitiek in Nieuwpoort. De eerstvolgende vergaderingen van de gemeenteraad woonde hij niet meer bij.

De gemeenteraad van Nieuwpoort kwam elke dinsdag bijeen in Oostende, waar het stadsbestuur nu een zaaltje in het stadhuis ter beschikking stelde. Er werd een aanvraag gedaan tot “Aanneming door de natie” (wet van 8 april 1919 voor door de oorlog zwaar geteisterde gemeenten), die door de Staat aanvaard werd. De stad ressorteerde nu onder de dienst der Verwoeste Gewesten. Arrondissementscommissaris Coppieters was benoemd tot Koninklijk Hoogcommissaris voor de kuststreek. Het stadsbestuur belastte de Brugse architect Viérin, met wie daartoe al in 1917 contact opgenomen was, met de opmaak van een algemeen plan voor de heropbouw van de stad. Via het Koning Albertfonds werden noodbarakken besteld bij de maatschappij Monobloc. Ze zouden enkel geplaatst mogen worden op het Koersenplein, aan de westrand van de stad, en langs de Willem De Roolaan, die vóór de oorlog maar schaars bebouwd was. Tevens werd een commissie ingesteld, die de barakken moest toewijzen. Raadslid Vandenabeele werd erin opgenomen, samen met 3 andere raadsleden, de gemeentesecretaris, en telkens één vertegenwoordiger van de vluchtelingencomités in De Panne en Oostende.

Op 14 juni 1919 brachten Koning Albert I en de Amerikaanse president Wilson een bezoek aan de zwaar geteisterde stad. Ze werden er rondgeleid door de leden van de gemeenteraad, zonder de zieke burgemeester. In een verslag dat de krant Het Nieuws van den Dag op 20 juni 1919 uitbracht van dit bezoek verklaarde raadslid Vandenabeele dat de stad zou herrijzen uit haar puinen en dat daarbij geen onderscheid meer gemaakt zou worden tussen Nieuwpoort-Stad en Nieuwpoort-Bad. Dat laatste zou de eerste tijd echter nog niet gerealiseerd kunnen worden, omdat de gemeente Oostduinkerke hevige weerstand bood.

De praktische problemen waarmee het stadbestuur geconfronteerd werd, waren enorm: er moest puin geruimd worden en gevaarlijk oorlogsmateriaal verwijderd; vluchtelingen moesten ondersteund worden, noodwoningen opgericht, het bestuur en de orde in de stad hersteld. Daartoe moest men bij allerlei instanties aankloppen. In de zomer van 1919 stelde de gemeenteraad Emiel Vandenabeele aan tot opzichter over een ploeg werklieden. Het doel was de grond bestemd voor de voorlopige barakken op het Koersenplein effen te maken en het stadsmagazijn te exploiteren. Dit laatste was op bevel van de Koninklijke Hoogcommissaris opgericht. Er werden allerlei goederen verkocht. Emiel kreeg voor die taak 20 frank per dag. Wellicht zal hij vanaf dit moment een tijdelijk onderkomen in Nieuwpoort gehad hebben, want elke dag van Brugge naar Nieuwpoort pendelen moet in die naoorlogse periode niet haalbaar geweest zijn. Zijn gezin bleef echter nog een tijd in Brugge wonen. Onmiddellijk rees er een geschil met de Hoogcommissaris over de uitbetaalde wedden. De relaties tussen het Hoogcommissariaat en het stadsmagazijn verslechterden nadien nog. In de gemeenteraad van 5 januari 1920 bespeurde Emiel in 2 brieven van Coppieters indirecte kritiek op zijn beleid. Hij verdedigde zich met het argument dat de vaak tegenstrijdige onderrichtingen van het Hoogcommissariaat de werking van het stadsmagazijn bemoeilijkten.

In de herfst van 1919 waren de eerste noodbarakken klaar. De raad vergaderde een paar keer opnieuw in Nieuwpoort: op 9 september in het ondertussen in ijltempo opgetrokken hotel “King Albert”, op 14 oktober in “Hutte Monobloc”, één van de nieuwe noodwoningen. Het algemeen plan tot heropbouw van Viérin werd besproken. Men besloot de kaai te verbreden, waardoor een heel stadsgedeelte (waarin ook Emiel een huis bezat) onteigend moest worden. De Staat weigerde echter de kosten van deze onteigening op zich te nemen, zodat de discussie over het plan aanhield. Na veel gepalaver zou het uiteindelijk toch doorgaan.

Op 28 januari 1920 reikte de Franse president Poincaré, in aanwezigheid van Koning Albert I, Maarschalk Foch en tal van andere personaliteiten, het Franse Oorlogskruis uit aan de stad Nieuwpoort. De plechtigheid had plaats aan de ruïnes van het oude stadhuis in de Langestraat. In zijn dankrede verklaarde burgemeester Snauwaert: “Malgré leurs souffrances les Nieuportois ne regrettent aucunément le sacrifice de 1914. A l’appel de leur Roi bien aimé, ils ont offert leur ville en holocauste à la cause du droit"[53]. Het zou de laatste grote daad van de oude burgemeester zijn, want hij overleed in april. Ook voor het stadhuis was deze plechtigheid een waardig einde: het nieuwe stadhuis werd in Vlaamse Renaissancestijl opgetrokken op de markt, tussen de kerk en de stadshalle in, waardoor ook hier onteigeningen nodig waren. Zoals de kerk en de stadshalle was het klaar in 1922, een jaar van grote bouwbedrijvigheid in Nieuwpoort. De kerktoren en de nieuwe beiaard lieten nog tot de jaren 1950 op zich wachten.

Vanaf 10 april 1920 vergaderde de gemeenteraad definitief opnieuw in Nieuwpoort, voorlopig nog in een noodbarak, en keerde men terug naar de procedures die de gemeentewet voorschreef. Raadslid Van Iseghem werd door de gemeenteraad voorgedragen als nieuwe burgemeester. Schepen Huyghebaert, die op zowat elk gebied inging tegen de andere raadsleden en ook een geschil met de gemeentesecretaris had -hij beschuldigde hem er o.a. van tijdens de oorlog handel gedreven te hebben met stadsgelden- had eerst nog een smeekschrift ondertekend door een aantal inwoners afgegeven, waarin alle raadsleden behalve hijzelf belasterd werden.

Oorlogsschade en gemeenteraadsverkiezingen

Ook het gezin Vandenabeele-Vlieghe keerde, vermoedelijk omstreeks de lente van 1920, naar Nieuwpoort terug en betrok er barak 2561 op het Koersenplein. Op persoonlijk vlak waren de eerste naoorlogse jaren voor Emiel en zijn gezin, net als voor alle andere inwoners van de ‘Verwoeste Gewesten’, zeer moeilijk. Men moest zich tot allerlei instanties wenden en vele brieven schrijven om onderdak en andere noodhulp te krijgen en schadeloosstelling te bekomen voor verloren bezittingen. Niet voor niets schreef Juul Filliaert Tijl’s Oog op den Puinhoop (1939), zijn humoristisch verslag van de eerste naoorlogse jaren in Nieuwpoort, in de vorm van een reeks brieven aan een minister.

21 augustus 1920. Juul Vandenabeele, dan student geneeskunde in Leuven, vóór de noodwoning van zijn familie in Nieuwpoort. Let op het voor de ‘geteisterden’ typische moestuintje (foto familiearchief).

Toch waren er ook al lichtpunten: in de lente van 1920 vertegenwoordigde Emiel het stadsbestuur bij de eerste naoorlogse zeewijding, een jaarlijks, nu nog steeds bestaand ritueel waarbij een priester de zee zegent en bescherming voor de zeelui afsmeekt[54]. In augustus 1920 benoemde de bisschop van Brugge EH Albert Demeester tot nieuwe pastoor van de parochie Nieuwpoort in opvolging van de zieke Jules Vermeulen, die zijn ambt na de oorlog niet heropgenomen had. De teruggekeerde Nieuwpoortenaren grepen deze gelegenheid aan om een groot feest te organiseren. Enkele jongedames deden daartoe een omhaling in de stad, waaronder Hélène, de jongste dochter van Emiel[55]. Op zondag 5 september had de plechtige inhuldiging plaats. In een stoet kwam de nieuwe pastoor de volledig bevlagde stad binnen. Naar Nieuwpoortse traditie waren aan vele noodwoningen opschriften aangebracht om hem welkom te heten. Aan het huis van Emiel hing o.a. volgend spotdichtje: “Boven aan dit poortje/brandt er een keerske aan een oordje/Als de tijden beter gaan/zullen er wel 100 staan”[56].

In 1920 werd een cheque uitgeschreven op naam van Emiel Vandenabeele als voorschot op de oorlogsschade. Ongelukkig genoeg had hij vóór het uitbreken van de oorlog een boomverkoop gehouden bij notaris De Graeve in Gijverinkhove. Door de oorlogsomstandigheden had hij deze niet kunnen betalen. De notaris tekende nu verzet aan tegen zijn cheque en rekende intrest aan voor de duur van de oorlog. Naast zijn scheepswerf bezat Emiel in 1914 5 huizen in Nieuwpoort. Op 31 januari 1920 had hij een vonnis bekomen van de Rechtbank voor Oorlogsschade te Veurne, waarbij het bedrag van de schadeloosstelling voor zijn huizen bepaald was. Eén ervan werd door de stad onteigend, vanwege de verbreding van de kaai. Zoals de meeste andere getroffen eigenaars, verkoos Emiel zijn 4 overige huizen te laten heropbouwen door de Staat, omdat de uitbetaalde vergoeding de bouwkosten niet dekte. De gehanteerde coëfficiënt (waarde 1914 x 2,75 à 3) was immers te gering[57]. Op 8 augustus 1922 werd zijn huis in de Langestraat na veel moeilijkheden voorlopig opgeleverd, zodat Emiel en zijn gezin eindelijk hun noodwoning konden verlaten. Het volgende jaar volgden de 3 andere huizen. De Staat meende echter dat de nieuw gebouwde huizen de oorspronkelijke waarde overtroffen. De zaak sleepte jaren aan. Bijna kwam het tot een proces. In 1936 werd de zaak geregeld met een overeenkomst. De oorlogsschade van de stad Nieuwpoort anderzijds werd door de rechtbank op 17 januari 1932 bepaald op 2330443,29 fr. ten laste van de Belgische Staat. Hierin was de vergoeding voor de 6 dischhuisjes begrepen, waarvoor Emiel vóór de oorlog zo gestreden had en waarvan hij op 29 augustus 1920 de schade geraamd had op 12000 frank[58].

Ondertussen begon het leven in Nieuwpoort zich te ‘normaliseren’. Dit zou een zeer langzaam proces worden. Vooral de minder gegoeden bleven zich jarenlang vastklampen aan hun noodwoning. Nog eind de jaren 1930 deden de diverse overheden verwoede pogingen om via allerhande subsidies de laatste bewoners van het barakkenplein te verdrijven. Pas na het einde van de Tweede Wereldoorlog werden de laatste noodwoningen opgeruimd.

Op 24 april 1921 vonden inmiddels de eerste naoorlogse gemeenteraadsverkiezingen plaats, die voor het eerst volgens het principe van het algemeen enkelvoudig stemrecht werden gehouden. Er was echter onenigheid binnen de katholieke partij in Nieuwpoort. Emiel, die vlak na de oorlog nog een grote rol gespeeld had, nam genoegen met de laatste plaats op de katholieke lijst en werd niet herkozen. De nieuwe gemeenteraad bestond uit 6 katholieken, 4 liberalen en 1 socialist. De excentrieke Henri Vreeswijck, zakenman, miskend kunstschilder en auteur van het toneelstuk Patriottisme, werd het eerste socialistische gemeenteraadslid in de Nieuwpoortse geschiedenis. Bij de laatste zitting van de oude raad op 12 juli 1921 bedankte burgemeester Van Iseghem Emiel Vandenabeele voor zijn 25 jaren dienst als raadslid en zijn edelmoedigheid om zijn plaats af te staan in het belang van de partij.

Al bij de schepenverkiezing op 26 juli 1921 werd duidelijk dat de katholiek Huyghebaert dubbelspel speelde. Nadat hij verkozen was als 1ste schepen, werd niet de katholiek Cool, maar wel de liberaal Louis De Jaegher (dezelfde die al van 1881 tot 1884 schepen was geweest en van 1907 tot 1911 harde oppositie had gevoerd) verkozen als 2de schepen. Uit het verslag van deze raadszitting blijkt dat Huyghebaert vóór de verkiezingen aan Cool gevraagd had om samen met de liberalen scheep te gaan, maar deze had het aanbod geweigerd.

Eind 1922 werd Emiel met een wisselmeerderheid van 6 tegen 5 ook gewipt als voorzitter van het Bureel van Weldadigheid ten voordele van de liberaal Henri Devry. Schepen Huyghebaert zou bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen in 1926 als onafhankelijk kandidaat verkozen worden op de liberale lijst en burgemeester worden. In 1932 werd hij als burgemeester vervangen door de katholiek Deeren. Emiel kwam in 1926 nog op als 7de kandidaat op de katholieke lijst, maar werd niet verkozen. Daarna hield hij de gemeentepolitiek voor bekeken. In de politiek onstabiele situatie met steeds wisselende coalities, die vanaf de jaren 1920 in Nieuwpoort heerste, was voor een figuur als Emiel Vandenabeele, die eigenlijk geen politicus “pur sang” was, geen plaats meer. De katholieke alleenheerschappij van de periode 1884-1914 was voorgoed voorbij. In 1919 had de bisschop Emiel echter tot lid van de kerkfabriek benoemd. In deze instelling trok hij zich nu terug. Tot op het einde van zijn leven bleef hij lid van de ‘kerkraad’. Enkele gemeentelijke mandaten oefende hij nog een tijdje uit: tot in 1929 bleef hij lid van het bestuur van de openbare stapelplaats en tot in de jaren 1930 van de bestuurscommissie van de visserijschool.

Het einde van de scheepswerf

Bovenop het feit dat Emiel politiek uitgerangeerd was, kwam op 1 februari 1922 de afschaffing van het stadsmagazijn. De Koninklijke Hoogcommissaris was niet tevreden over de werking ervan. Het is niet duidelijk wat er precies misgelopen was. Op 28 april 1922 verklaarde burgemeester Van Iseghem in de gemeenteraad dat het gemeentemagazijn gesloten was met een overschot van 25534,70 fr., het beste antwoord op de kritiek tegen het magazijn en zijn bestuurder.

Ondertussen was Emiel werkloos. Nog datzelfde jaar deed hij een aanvraag bij Bruggen en Wegen om zijn vroeger terrein te mogen huren met de bedoeling zijn scheepswerf opnieuw op te starten. Op 24 september 1922 keurde de hoofdingenieur-bestuurder te Oostende de plannen goed. Wanneer Emiel in 1923 informeerde naar de mogelijkheid om zijn droogdok her aan te leggen, kreeg hij hiervoor echter geen toestemming. In een brief van 20 april 1923 argumenteerde de hoofdingenieur van Bruggen en Wegen te Nieuwpoort: “(...) en outre lors de l’exécution des travaux projetés au port de Nieuport l’exploitation du dock, reconstruit dans son état primitif, deviendrait impossible”[59]. Op 25 april ontving Emiel een 2de brief van de dienst Oorlogsschade te Veurne: hij mocht de schadevergoeding voor zijn scheepswerf gebruiken voor de bouw van 3 huizen op het stuk grond dat hij van de stad Nieuwpoort gekregen had in de Willem De Roolaan in ruil voor zijn onteigening aan de kaai. Dit betekende het einde van de scheepswerf: Emiel gaf er de brui aan. In het huis dat hij sinds 1922 bewoonde in de Langestraat, begon hij nu een winkel van vissers- en scheepsgerief. Hij verkocht er touwwerk, vlaggenstokken, ladders en sparren van 6 tot 11 meter[60]. Hij zou het winkeltje uitbaten tot aan de Tweede Wereldoorlog.

De haven van Nieuwpoort bleef nog lange tijd praktisch onbruikbaar. De scheepswerf voor zeevaartuigen van Hillebrandt week uit naar Oostende. Vele vissers, ingeschreven in Nieuwpoort, volgden hem, o.a. Louis Lenaerts, die in het begin van de 20ste eeuw nog van De Panne naar Nieuwpoort verhuisd was en waarmee het gezin van Emiel in oktober 1914 gevlucht was. In de lente van 1924 waren in de haven enkel de kaaimuur en de vuurtoren hersteld. Vele andere Nieuwpoortse bedrijven van vóór de ramp van 1914 werden evenmin heropgericht na de oorlog, o.a. de touwslagerij van de zoon van Emiels vroegere vennoot Jan Gommers. Eind 1923 was enkel de Sardinerie Carbonnez heropgestart[61].

Wanneer de Koninklijke Commissie in 1935 besliste om het IJzermonument voor Koning Albert I op te richten op het driehoekig stuk land tussen het Veurne-Ambachtsasje en de werf van Emiel Vandenabeele, verkocht Emiel wat er overbleef van zijn werf[62]. In De Toekomst verscheen een weemoedig artikel over de werf: “Is dat nu allemaal een dingen van gisteren, een schat van werk en folklore die gaat verdwijnen? De tijden veranderen zoveel dingen en wij moeten meêgaan met den tijd. Maar het doet pijne in ’t hert van de werf te zien verdwijnen”[63]. Op 21 augustus 1938 bracht De Toekomst verslag uit van een stadswandeling met hoge gasten: “De wandeling werd voortgezet tot aan de gewezen werf van M. Em. Vandenabeele. Daar deed Dr. Karel Engelbeen het belang uitschijnen van Nieuwpoort in de economie van het land: jammer dat noch de regeering, noch de stad niet steeds een grootscheepsche havenpolitiek gevoerd hebben, anders zou Nieuwpoort verbonden zijn met haar hinterland Leie en Henegouwen over Ieper-Komen, en Diksmuide-Roeselare en zou als de eenige natuurlijke haven aan de kust grooten bloei kennen.” Het gevoel van de Nieuwpoortenaars dat hun haven door de Staat achtergesteld werd ten voordele van andere havens, was gebleven. Op 18 september 1938 nam De Toekomst op de voorpagina een artikel over uit La Nation Belge, getiteld “Nieuwpoort, de Asschepoetster van België”. In 1939 ontkende de minister van Buitenlandse Zaken zelfs officieel de geruchten die de ronde deden over een geheim akkoord tussen de havens van Antwerpen en Duinkerke tegen Nieuwpoort[64].

In 1938 richtte Jozef Provoost nog een laatste scheepswerf op in Nieuwpoort ter hoogte van het Veurnesas, zonder droogdok, maar met een slipway. Twee neven en gewezen werknemers van Emiel, Frans en René Vandenabeele, waren er de belangrijkste stielmannen. Er werden vissersboten gebouwd. Na de Tweede Wereldoorlog verving het staal de houten vaartuigen en in 1947 gaf ook Provoost de scheepsbouw op[65].

Slot

Het verhaal van Emiel Vandenabeele liep ondertussen stilaan ten einde. In 1924 overleed Maria Vlieghe en werd hij voor de 3de keer weduwnaar. Zijn 3 kinderen trouwden in de jaren 1920 en verlieten de een na de ander Nieuwpoort om beroepsredenen. Emiel hertrouwde niet meer, maar vond een gezellin voor zijn oude dag in Louise Vinck, een schoonzus van zijn neef August Lauwereins, die zijn huishouden deed. Tot op hoge leeftijd bleef hij actief in het Nieuwpoortse gemeenschapsleven. In het begin van 1940 publiceerde het weekblad De Toekomst uittreksels uit zijn dagboek van de Grote Oorlog.

Kort nadien brak er een nieuwe oorlog uit: “Oorlog! Dagen en dagen naeen hing dit woord als een verschrikking ons boven het hoofd. Zou de gruwel terug herbeginnen? Tweemaal in een menschenleven het zoo moeizaam opgebouwde geluk verbrijzelen? Tweemaal in een menschenleven op de vlucht en op den dool?"[66]. De vlucht en de vernieling waren in de Westhoek niet zo ingrijpend als in 1914-1918, maar toch moest Emiel tijdens de oorlog intrekken bij zijn jongste dochter Hélène in Rumbeke, omdat de kuststreek tot spergebied uitgeroepen was. Tot op het einde bleef hij helder van geest: terug in Nieuwpoort becommentarieerde hij nog in november 1946 de plaatselijke gemeenteraadsverkiezingen in een brief aan zijn dochter Marie. Op 25 november 1948 overleed de toen 91-jarige Emiel Vandenabeele, zoals de rouwbrief zegt, “Na een werkzaam en verdienstelijk leven.”

Emiel enkele weken voor zijn dood in zijn huis in de Willem De Roolaan in Nieuwpoort.

Rest de vraag of Werner op zijn grootvader leek. Een fysieke gelijkenis was er zeker, zie de foto’s. Waar mijn vader zijn voorliefde voor lange voettochten en zijn kwieke stap vandaan haalde, heb ik in het dagboek van Emiel ontdekt. Karakterieel was Emiel van een grenzeloze vitaliteit. Zelfs nog op hoge leeftijd noemde men ‘Miele Abeele’ in Nieuwpoort “Onzen ‘jeugdigen’ stadsgenoot”[67]. Ex-collega Carina Keppens van het Erasmus Atheneum van Lokeren zei bij het afscheid van Werner dat hij nog als nestor zeer jeugdig van geest en de eeuwige hippie gebleven was.

Een non-conformist zoals zijn kleinzoon was Emiel nochtans niet. Hij was een zeer gelovig man, tot op het laatst trouw aan de katholieke kerk. Hij zou zich wellicht omdraaien in zijn graf, als hij wist dat zijn kleinzoon hem ooit als een socialist bestempelde. Toch blijkt uit de gemeenteraadsverslagen die ik geraadpleegd heb, dat hij opkwam voor de ‘werkende klas’. Zijn sociale bewogenheid blijkt ook uit de brieven die hij als bestuurder van het stadsmagazijn aan het Hoogcommissariaat der Kuststreek richtte en waarin hij voor zijn werklieden opkwam. Ongetwijfeld was Emiel Vandenabeele zich daarbij bewust van zijn afkomst uit een eenvoudig milieu van vissers en scheepstimmerlieden. Enig spoor van krantenartikelen waarin verontwaardigd gereageerd werd, omdat Emiel zijn werklieden meer dan het gewone uurloon zou betaald hebben, heb ik in mijn zoektocht nochtans niet gevonden. Ondanks de redding van het Nieuwpoortse Stadsarchief heeft de geschiedenis toch niet al haar geheimen prijsgegeven.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Simon Leopold De Vries (1866-1940), vader van Werners moeder Bertha (1900-1990), was jarenlang gemeenteraadslid en schepen van Berchem. Na het bombardement van Antwerpen in oktober 1914 was hij er waarnemend burgemeester tot in mei 1915. Nog vandaag is er een straat naar hem genoemd in Antwerpen (Berchem). Zie: Berchem en de Oorlog, F. Mattheus en A. Walraet, Berchem, z.j.

[2] L. VAN WERVEKE, Inventaris van het archief van het oud regime van de stad Nieuwpoort, z.pl., 1937.

[3] Een uitgebreid relaas van de redding van het Nieuwpoortse Stadarchief is te vinden in K. BERQUIN, Wat te Nieuwpoort werd gered in 1914 in Bachten de Kupe, 1961, blz. 93-99.

[4] K. DE FLOU, Woordenboek der Toponymie van Westelijk Vlaanderen, Gent, 1914.

[5] J. VLAMYNCK, De ‘Broeken’ van Woumen, in Bachten de Kupe, 1986, blz. 151-168, met vervolgen in de jaargangen 1987 en 1988.

[6] R. DUMON, De Geschiedenis van Nieuwpoort, Langemark, 1989, blz. 211.

[7] J. FILLIAERT, Nieupoortsche Geschriften (postuum), Langemark, 1980, blz. 47-78.

[8] De Toekomst, 27 oktober 1935 en 5 september 1937.

[9] R. DUMON, De Geschiedenis van Nieuwpoort, blz. 184.

[10] J. FILLIAERT, De Compagnie van Vischvaert, Nieuwpoort, 1939.

[11] Beschryving der stad ende haven van Nieuport, kroniek aangevangen door J. RYBENS rond 1770 en verdergezet tot 1876 door T. DE ROO, vader en zoon. In 1966 in twee delen uitgegeven door de heemkring Bachten de Kupe (Deel I, blz. 31).

[12] R. DUMON, De Geschiedenis van Nieuwpoort, blz. 479.

[13] R. DESNERCK, De Oostendse Visserij, Brugge, 1986, blz. 143.

[14] RYBENS, dl. II, blz. 450.

[15] Rijksarchief Brugge, Modern Archief Nieuwpoort, Voornaamste besluiten van de stad Nieuwpoort en de hogere overheid, 13 juli 1857. De Langebrug was de toenmalige brug over de IJzer richting Oostende, gebouwd in 1766 en afgebroken in 1880.

[16] M. MISSIAEN, Nieuwpoort in Oude Prentkaarten, deel 2, Zaltbommel, 1982, nr. 53 en De Toekomst, 10 mei 1936.

[17] S. FILLIAERT, Fred Morael, in Bachten de Kupe, 1982, blz. 21-25 en J. FILLIAERT, Van Zijn Hand (postuum), Langemark, 1990, blz. 318-320.

[18] S. FILLIAERT, idem.

[19] Rijksarchief Brugge, Modern Archief Nieuwpoort, Notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort 28 september 1909.

[20] RYBENS, dl. II, blz. 466-467.

[21] G. en R. DESNERCK, Vlaamse Visserij en Vissersvaartuigen, deel I (de havens), Handzame, 1974, blz. 188.

[22] De Stad Nieuport, o.a. 2, 9 en 16 maart 1881.

[23] De Toekomst, 5 september 1937 en Nieuwpoort in Oude Prentkaarten, dl. 2.

[24] Deze werf zou bestaan hebben van ca. 1905 tot 1914 (G. en R. DESNERCK, Vlaamse Visserij en Vissersvaartuigen, dl. I, blz. 99).

[25] De Toekomst, 27 november 1937 (Op staminee in 1882).

[26] R. DUMON, De Geschiedenis van Nieuwpoort, blz. 528.

[27] Nieuwpoort in Oude Prentkaarten, dl. 2, nr. 58. Een balboog is een soort kruisboog.

[28] Een verslag van de schoolstrijd in Nieuwpoort in R. DANSERCOEUR, Het begin van de schoolstrijd van 1879-1884 in de pers te Nieuwpoort, in Biekorf, 1988, blz. 314-321.

[29] De behoeftigen mochten immers meezitten aan de dis, de maaltijd.

[30] A. REYBROUCK, Geschiedenis van de Koninklijke Katholieke Fanfare van Nieuwpoort 1882-1982, Nieuwpoort, 1982, blz. 19.

[31] G. DEMERRE, De Onze-Lieve-Vrouwkerk te Nieuwpoort 1834-1914, in Bachten de Kupe, 1989, blz. 32-42.

[32] Spotnaam uit de franskiljonse pers voor Vlaamsgezinde priesters (G. DEMERRE, Les ‘Petites Vicaires’ te Nieuwpoort, in Bachten de Kupe, 1987, blz. 143-148).

[33] Rijksarchief Brugge, Modern Archief Nieuwpoort, Notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort 19 januari 1912.

[35] Dit was een boek waarin de pastoor belangrijke gebeurtenissen noteerde voor zijn opvolgers.

[36] J. FILLIAERT, Van Zijn Hand, blz. 256.

[37] Stadsarchief Nieuwpoort, Modern Archief Nieuwpoort, Notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort 8 september 1914.

[38] De Toekomst, 12 november 1939.

[39] De Toekomst, 12 november 1939.

[40] E. VERMEULEN, Dagboek van een Banneling, Tielt, 1928, blz. 139.

[41] J. FILLIAERT, De Dood van Nieupoort, Nieuwpoort, 1938, blz. 40.

[42] De Grote Oorlog van Arthur L. Pasquier, vertaald door André Gysel, Gent, 1999, blz. 76.

[43] De Toekomst, 31 januari 1937.

[44] Stadsarchief Nieuwpoort, Modern Archief Nieuwpoort, Notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort 2 augustus 1921.

[45] R. DUMON, De Geschiedenis van Nieuwpoort, blz. 543.

[46] Deze datum wordt bevestigd door andere bronnen. De Veurnse onderwijzer Gesquière noteerde voor deze dag in zijn oorlogsdagboek dat vluchtelingen uit Koksijde-Bad in Veurne aankwamen, na de beschieting van de regio door Duitse kanonnen (Veurne tijdens de Wereldoorlog 1914-1918, dagboek van Jozef Gesquière, Brugge, 1979, blz. 95).

[47] J. FILLIAERT, Nieupoortsche Geschriften, p. 171.

[48] E. VERMEULEN, Dagboek van een Banneling, blz. 150.

[49] P. TALLIER, Archives de la Guerre, Brussel, 1998, blz. 7.

[50] TALLIER, blz. 5.

[51] TALLIER, blz. 7.

[52] Geciteerde tekst uit de tentoonstelling De Grote Oorlog in de Westhoek, Veurne, december 2000.

[53] Stadsarchief Nieuwpoort, Modern Archief Nieuwpoort, Notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort 28 januari 1920.

[54] VRIENDEN VAN HET PATRIMONIUM, Nieuwpoort in Oude Prentkaarten, deel 3, Zaltbommel, 1995, nr. 54.

[55] J. FILLIAERT, Van Zijn Hand (Inhuldiging Pastoor Demeester), blz. 232.

[56] J. FILLIAERT, Van Zijn Hand, blz. 237.

[57] Interne nota van de administratie van 9 november 1935, Archieven van de Dienst der Verwoeste Gewesten, dossier 5862 (Nieuwpoort), Algemeen Rijksarchief Brussel.

[58] Rijksarchief Brugge, Modern Archief Nieuwpoort, nr. 1379 (briefwisseling Bureel van Weldadigheid 1903-1921), brief van het Bureel van Weldadigheid aan de Rechtbank voor Oorlogsschade te Veurne, 29.8.1920.

[59] Brief van de dienst Bruggen en Wegen, arrondissement Nieuwpoort, aan Emiel Vandenabeele, (Algemeen Rijksarchief Brussel, Archieven van de Dienst der Verwoeste Gewesten, dossier 5862 (Nieuwpoort)).

[60] Nieuwpoort in Oude Prentkaarten, deel 2, nr. 53.

[61] Stadsarchief Nieuwpoort, Modern Archief Nieuwpoort, Notulen van de gemeenteraad van Nieuwpoort 30 november 1923.

[62] De Toekomst, 14 juni 1936.

[63] De Toekomst, 27 oktober 1935.

[64] Brief van de minister van Buitenlandse Zaken van 16 januari 1939 aan de handelskamer van Nieuwpoort (De Toekomst, 29 januari 1939).

[65] J. BEUN, De Laatste Scheepswerf te Nieuwpoort, in Bachten de Kupe, 1979, blz. 57-61.

[66] J. FILLIAERT, Meidagen 1940 in Vlaanderen’s Westhoek, Nieuwpoort, 1941, blz. 10.

[67] De Toekomst, 27 oktober 1935.

Woord van het jaar

2009-12-14T11:48:00.003+01:00

Op aanraden van mijn werkgever (of toch een deeltje daarvan) heb ik maar gestemd voor het Woord van het Jaar na de volgende mededeling:

Het jaar hoeft nog niet voorbij te zijn om alvast het woord van 2009 te kiezen. Van Dale Uitgevers organiseert de verkiezing van het Van Dale Woord van het Jaar 2009. Op www.woordvanhetjaar.nl kunt u tot en met 16 december uw stem uitbrengen op een van de tien genomineerde woorden. Kandidaat-woorden zijn onder meer ontvrienden, oeps-gebied en griepcommissaris. Deze verkiezing is niet de enige woord-van-het-jaarverkiezing van 2009. In november werd twitteren uitgeroepen tot 'woord van 2009', tijdens het tweejaarlijkse publiekscongres van het Genootschap Onze Taal in Utrecht.

Ontvrienden vind ik niet meer zo origineel (hoewel ik wel een hekel heb aan het fenomeen zelf - het is zo on(t)vriendelijk!) Ook griepcommissaris, Mexicaanse griep, hypotheekleed en recessionista vond ik maar minnetjes.

Ik heb gestemd voor oeps-gebied, de benaming voor de anterieure cingulate cortex, een zone middenvoor in de hersenen die verhoogde activiteit vertoont wanneer iemand zich vergist, waardoor hij of zij in staat is van fouten te leren. Dat leek mij wel een leuk woord.

Zoals gezegd kan je nog stemmen tot en met woensdag.

Het verleden is alomtegenwoordig

2009-11-21T23:46:00.004+01:00

Liebaut 009
Originally uploaded by degentsezwijger

Vanmorgen werd er in Wevelgem afscheid genomen van Tine Deman. Naar het schijnt waren er meer dan 1.000 aanwezigen. Naast familie en vrienden vooral veel mensen uit de politiek (ex-Spirit, N-VA, VOS, ...) en de talrijke verenigingen (Vredesfietseling,...) waarin ze actief was.

Zelf heb ik mijn rouwbeklag met de post uitgebracht. Spijtig, want ik had er graag bij willen zijn. Ik had die zaterdagmorgen echter een andere activiteit, die al lang vaststond en ik eigenlijk ook niet wou missen en waar ik met iemand anders heengegaan ben: de presentatie van het huldeboek voor Hilaire Liebaut (1939), 18 jaar lang burgemeester van Lokeren (1977-1994) en nu nog steeds fractieleider van CD&V in de Oost-Vlaamse provincieraad. Hilaire was een goede bekende van wijlen mijn vader, heeft ook meegewerkt aan diens huldeboek (dat postuum verscheen in 2002),... vandaar! Het huldeboek heeft als titel Het verleden is alomtegenwoordig. Het werd voorgesteld in het stadhuis van Lokeren.

Ik heb het mij niet beklaagd! Doorgaans zijn dergelijke huldezittingen behoorlijk vervelend. Veelal academische toespraken van een doorgaans hagiografisch karakter. Onlangs woonde ik in het Vlaams Parlement iets dergelijks mee met de voorstelling van de biografie van Maurits Coppieters (1920-2005) Het Laatste Jaar van de Klaproos - ik wou daar eigenlijk ook een blogpost aan wijden, want Maurits Coppieters was toch wel een heel markante figuur, die ik in mijn kindertijd nog persoonlijk gekend heb en ik ook sterk bewonder, maar ja, tijd, beste mensen, tijd! Toch heb ik me zonet beziggehouden om zowel de Nederlandse als de Engelse Wikipedia over Coppieters aan te vullen met de info over dit pas verschenen huldeboek. Maar dit terzijde.

Geen vervelende, academische uiteenzettingen op de huldezitting voor hilaire Liebaut. Men had immers een eloquent spreker uitgenodigd: de bekende strafpleiter Piet Van Eeckhaut (1939), tevens ere-voorzitter van de Oost-Vlaamse provincieraad (zie foto). Hij was vergezeld van Marc Lootens, de huidige voorzitter van de provincieraad.

Ik heb de strafpleiter en gewezen politicus al enkele keren horen spreken. Niet echt vaak, maar toch. Zijn toespraak op de huldezitting voor Hilaire Liebaut was prachtig! Ze overtrof alle verwachtingen. Het publiek lag plat!

De rede was gelardeerd met allerhande culturele citaten, veel Latijn en zelfs wat Grieks en Italiaans, echo's uit de Bijbel (Zonen zijn als pijlen op de boog van de vader), persoonlijke anecdotes, allerhande veelal ironische politieke uitspraken en zinspelingen, ...

Enige zelfspot is de man niet vreemd, zeker niet waar het het begrip ijdelheid betreft. Enig sarcasme ook niet! En het werd zo spontaan, zo echt gebracht! Zeker niet afgelezen van een briefje of zo. Hij kon het toch niet laten om zijn jongste dochter Liesbet even te vermelden, die hij duidelijk wenst te lanceren in de politiek.

Van Eeckhaut nam ook de verdediging op van het Latijn en hekelde het wetsvoorstel van twee Waalse politici van een partij waarvan hij de naam niet meer wist en naar eigen zeggen ook niet meer wenste te weten (voor de aandachtige toehoorder de PS dus) om het gebruik van het Latijn in de advocatuur te verbieden.

De toespraak werd fel gesmaakt door het publiek, ook door ondergetekende. Ze inspireerde zelfs de andere sprekers. Die lieten het formele ook een beetje varen. De (liberale) burgemeester Filip Antheunis (1965) sprak Piet Van Eeckhaut zelfs aan als meneer Bart De Wever en merkte op dat de vrouw van Hilaire toch zo'n mooie blauwe blouse aanhad. Daarmee bleef hij in de stijl van de vorige spreker.

Daarmee is deze blogpost ook een kleine por in de richting van iemand die toch al een hele tijd mijn blog niet meer leest. Het is ooit maandenlang anders geweest. Tja, Sic transit gloria mundi, om met een toepasselijk citaat af te sluiten.

Tragisch

2009-11-15T20:35:00.003+01:00

Het leven kan soms toch zo hard, onrechtvaardig en ronduit tragisch zijn! Je weet dat die dingen gebeuren, maar soms komen ze erg dichtbij.

Vanmorgen vernam ik via Facebook dat een goede kennis zaterdagmorgen omkwam op de weg. Een slippartij op het natte wegdek van afrit Gullegem van de A19. Met fatale afloop tegen een elektriciteitspaal.

Deze zomer had ik Tine, want zo heette ze, nog enkele dagen gezien op de Vredesfietseling, de jaarlijkse fietstocht van Voeren naar Diksmuide. Ik deed dit jaar weer mee. Ik kende Tine en Jan al van de edities 2005 en 2006. De twee vorige jaren had ik niet meegedaan.

Ik kwam Tine en Jan die donderdagavond in augustus tegen voor de poort van jeugdverblijfplaats De Koestal in Moelingen (Voeren). Ze zaten samen op een bankje om de fietsers die toekwamen op te vangen. Ik ging erbij zitten en merkte dat ze nogal intiem met elkaar omgingen. Is er soms iets moois gebloeid tijdens de Vredesfietseling, informeerde ik. Ze antwoordden bevestigend. Ze waren zelfs enkele weken voordien getrouwd. Ze zagen er beiden heel gelukkig uit.

Aan dat pril huwelijksgeluk is plots een einde gekomen door een stom ongeval. Naar verluidt reed Tine niet eens te snel. Het was het natte wegdek, in combinatie met het herfstweer, waardoor ze aan het slippen ging. En die noodlottige paal! Het kan iedereen overkomen!

Amper negenentwintig was ze, enkele maanden gehuwd.

Hier zijn gewoon geen woorden voor.

Steunactie op Facebook

2009-11-10T12:01:00.003+01:00

Deze ochtend zat er een publicatie in mijn bus van Theater Exces, het reizend straat- en bewegingstheater uit Gent. Tot mijn verbazing stond mijn naam erin vermeld als milde schenker.

Theater Exces verkeert in financiële moeilijkheden omdat er subsidies geschrapt werden. Daarom had het op Facebook een oproep tot financiële steun gelanceerd: als elke facebooker 2 € kon storten en het bericht doorsturen naar zoveel mogelijk anderen, dan waren ze al een heel eind verder.

Ik kreeg de oproep verschillende keren doorgestuurd en heb die 2 euro dan ook maar gestort. Er zijn weliswaar zo veel personen en organisaties die om geld vragen. Je kan als niet-gefortuneerde niet aan al die verzoeken voldoen. Maar het was zomer, vakantie. Ik was goedgezind en een mens wil voor cultuur wel eens iets doen. Al is het eerder de taak van de overheid om culturele organisaties te subsidiëren zodat ze het hoofd boven water kunnen houden, twee euro is tenslotte maar twee euro. En ik heb de mensen van Exces al vaak beziggezien tijdens de Gentse Feesten.

Ik lees nu dat de facebookgroep om Theater Exces te steunen al gauw 256 aanhangers had. Waarvan er echter maar een vijftal de vooropgestelde twee euro stortten! En blijkt nu, zelf de mensen die mij het bericht doorgestuurd hebben niet!

Sommige mensen houden er rare opvattingen op na over het internet en Facebook in het bijzonder. Het is blijkbaar de plaats waar alles kan en alles mag en niets gemeend is! Waar je zonder veel nadenken lid wordt van allerlei groepen en actiecomités. Waar je zegt dat je naar een activiteit zal komen zonder er verder nog acht op te slaan. Of engagementen aangaat zonder ze na te komen.

Rare evolutie! De lichtheid van het virtuele bestaan?

Als je van zo'n groep lid wordt of een actie steunt op het internet, hou je daar dan alsjeblieft aan!
Ik probeer dat toch te doen. Het internet zal er alleen maar aan geloofwaardigheid op winnen!

Ik tracht zelf ook selectiever te zijn in de (actie)groepen die ik steun op Facebook. Want op de duur zit je met zo'n hoop personen en organisaties die je berichten van activiteiten of andere oproepen doorsturen. Of om je steun zitten te bedelen. Geen mens kan alle ellende van de wereld op zijn rug torsen, dat is evident! En ik aan de toevloed aan activiteiten, berichten en oproepen op mijn Facebookaccount niet meer aan.

Nihil mexicaniensis

2009-11-09T18:01:00.006+01:00

Ofte "niets Mexicaans".

Dat was wat de huisarts me vanmorgen meedeelde over de zware griep waarmee ik al enkele dagen worstel.

Van mijn kindertijd geleden dat ik nog zo'n stevige griep gehad heb. Maar geen Mexicaanse. Meer een soort griep-in-de-buik.

Ik ben stilaan aan de beterhand. Vrijdag en zaterdag heb ik de hele tijd het bed moeten houden. Vrijdag had ik 38,7° koorts.

Maar het was niet de Mexicaanse. Dat is zowel positief als negatief: het betekent dat ik die nog altijd ook kan krijgen. En de griep die ik gehad heb volstaat echt wel.

Je hoort steeds meer over griepslachtoffers, Mexicaanse en seizoensgriep, ook op het internet. Benieuwd hoe ver het zal komen met die voorspelde pandemie. Ondertussen herstel ik verder van mijn niets Mexicaans.

Tour de force in Gent-Sint-Pieters

2009-11-05T13:40:00.006+01:00

Vorige week heb ik een kleine krachttoer uitgehaald op de trein.

Het was mistig, die ochtend. Zoals gewoonlijk stond ik op om zeven uur. Eerste werk: de krant uit de brievenbus vissen. Normaal zit de krant om zeven uur in de bus. Het gebeurt soms dat dat niet het geval is. Frusterend! Ik ben dan al van bij het opstaan uit mijn humeur.

Tien voor acht vertrok ik naar het station van De Pinte. Nog steeds geen krant.

In het station van De Pinte is er geen krantenkiosk. Nadeel van in een dorp te wonen. Er is er wel één in Gent-Sint-Pieters, enige stopplaats van mijn trein naar Brussel-Noord.

Aangezien ik gewoon ben van op de trein mijn krant te lezen, vatte ik het plan op er een te halen in Gent-Sint-Pieters. Leen, mijn vast treinmaatje, zou mijn zitplaats proberen te houden door er mijn boekentas op te leggen.

Toen de trein stopte in Gent-Sint-Pieters sprong ik eraf als eerste, dook de trappen af en spurtte naar de krantenkiosk aan de achterkant van het station, 1 euro in de hand. Gelukkig niet te veel volk voor mij. Aangezien ik een abonnement heb, wist ik niet dat een los nummer van De Morgen tegenwoordig 1,10 euro kost. Tijdverlies dus!

Ik spurtte terug naar de roltrap en naar spoor 5. Daar stond dezelfde trein nog te wachten. De conducteur was het vertreksignaal al aan het geven. Op het nippertje slaagde ik er toch in om binnen te glippen. En dan nog wel in het juiste treingedeelte.

Hijgend kwam ik terug in de wagon waar Leen ondertussen een heroïsch gevecht aan het leveren was om mijn zitplaats te bewaren. Zie je wel dat ik de waarheid sprak, glimlachte ze tegen de medepassagiers toen ik puffend ging zitten.

Het is niet iets om elke morgen uit te halen. Voor hetzelfde geld had ik de vertrekkende trein net gemist. Ik heb dat vroeger nog gedaan, maar toen werd die trein gekoppeld in Gent-Sint-Pieters en hield hij er dus langer halt.

Vandaag had ik het trouwens niet moeten doen. Het is alweer treinstaking. De spoorvakbonden zijn zich niet echt populair aan het maken, maar dit terzijde. Ik ben aan het thuiswerken, euh pauzeren.

Zoek de bal!

2009-10-26T19:59:00.002+01:00

voetbal JV De Pinte 005
Originally uploaded by degentsezwijger

Voor een keer niet zoek de vaut, maar zoek de bal!

Gisteren ben ik, voor het tweede jaar op rij, door vriend en gemeenteraadslid Geert uitgenodigd om een thuismatch van voetbalclub Jong en Vlug De Pinte bij te wonen.

Jong en Vlug De Pinte speelt in Tweede Provinciale A. In provincale afdelingen is het bij thuismatchen de gewoonte een sponsor te zoeken voor de matchbal. Die sponsor, meestal een bekende, al dan niet politiek actieve, figuur uit de gemeente, krijgt dan in ruil een aantal vrijkaarten. Tijdens de pauze trakteert hij zijn genodigden op een gebakje en een drankje (meestal in omgekeerde volgorde van belang).

Gisteren speelde JV De Pinte tegen Olympia Gent. Beide ploegen doen het dit jaar niet zo goed: ze bengelen beide onderaan het klassement. Het was te merken aan het niveau van de match. Ik ben geen voetbalspecialist, maar zag toch dat het niet goed was. Ik had de indruk dat de voetballers de hele match tevergeefs naar de bal zochten.

En ook de uitslag was niet goed: 0-0 na 90 minuten. In het vakjargon: knul-knul! Amper één schot tussen de palen in die hele match en dan nog liefst recht in de handen van de keeper!

Ik wens beide ploegen veel beterschap! Het zal nodig zijn!

Therapeutische sessie

2009-10-22T16:48:00.007+02:00

Ik ben niet erg actief meer geweest op mijn blog de laatste tijd. Het is de zoveelste keer dat ik dat hier schrijf. Maar ja, als ik dit communicatiekanaal open wil houden, moet ik nu en dan wel iets schrijven. Al mag het nooit een verplichting of een dwang worden. Gulden regel nummer 1: schrijf als je iets te zeggen hebt. Nummer 2: het moet leuk blijven ook.

Mijn inactiviteit had zo zijn redenen. Ik heb op het werk deelgenomen aan een zware procedure, die me tijd en stress gekost heeft. Ten tweede heb ik me in de zomer eindelijk een DVD-speler aangeschaft. Ik zit nu al ruim twee maanden 's avonds meestal een film te bekijken. Na het medium de laatste jaren zowat totaal verwaarloosd te hebben, ben ik nu een gepassioneerde filmliefhebber geworden. Waarover later misschien meer.

Vorig weekend heb ik me twee ochtenden naar het sp.a-congres in de VUB in Brussel begeven. De zaterdagmorgen heb ik de therapeutische sessie bijgewoond. Een therapeutische sessie met een hele partij: moet kunnen! Het was een zitting achter gesloten deuren. Ik mag er dus niet al te veel over loslaten. Al is er toch veel over in de pers verschenen. De persjongens zijn het dus toch wel te weten gekomen.

Ik heb een interessante tussenkomst van Roel Anciaux, de broer van, gehoord. Die vertolkte voor een groot deel ook mijn gevoelens. Na jaren van geruzie bij Spirit/VlaamsProgressieven (ook de Volksunie, maar dat luik heb ik niet meegemaakt) had hij gehoopt bij sp.a eindelijk aan politiek te kunnen doen zonder al dat intern gekrakeel, de eeuwige discussies tussen de 'zuiveren' en de zogenaamde 'postjespakkers', etc... Grote hilariteit in de zaal natuurlijk!

Over de rest van zijn betoog en de andere tussenkomsten zal ik maar niet te veel meer openbaar maken.

Ik persoonlijk onthoud vooral dat de sp.a-top fout communiceert. En dat ze slecht omgaat met de interne oppositie. Ik ben geen aanhanger van sp.a-Rood, maar vind het fout hen totaal te negeren. Minstens heeft deze groep een belangrijke signaalfunctie, ook om ervoor te zorgen dat de partij niet te veel naar het centrum afglijdt. Een spreker (ik ben vergeten wie) stelde dat geen enkele andere partij zo slecht met interne oppositie omgaat. Ik moest hem gelijkgeven.

De zondagmorgen werden de conclusies van de werkgroepen van de zaterdag toegelicht. Niets opzienbarends hier. Behalve enkele steken naar de schrijver van de beruchte mail. Ook de slottoespraak van Caroline Gennez vond ik niet zo geweldig. Toegegeven de omstandigheden waren aartsmoeilijk. Verder dan de basisidee van het socialisme nog eens verduidelijken kwam ze niet. En zich verontschuldigen voor haar emotionele reacties van de dag voordien (Ik word nog erger dan Bert Anciaux...)

Wel een interessant intermezzo was de uiteenzetting van een Engelse prof, Richard Wilkinson, die een boek geschreven heeft over het effect van ongelijkheid. Met een aantal onthutsende conclusies van vergelijkend sociologisch onderzoek in een aantal welvarende landen met verschillende gradaties van maatschappelijke ongelijkheid. The Spirit Level. Dat is de titel van het boek. Ondertitel: Why more equal societies almost always do better.

Een discours dat aansloeg op dat congres. Dat zal u wel begrijpen! Hierbij zijn powerpoint-presentatie.

Voor de rest schaart iedereen zich achter Caroline Gennez. De rangen moeten alweer gesloten worden. Ik vrees dat de interne tegenstellingen en twisten toch nog niet overwonnen zijn.

Aïda

2009-09-20T14:29:00.003+02:00

Gisteravond heb ik in het kasteel van Ooidonk in Deinze de jaarlijkse openluchtopera bijgewoond. Ditmaal stond Aïda van Verdi op het programma.

Een nogal opgezwollen, bombastisch verhaal over de onmogelijke liefde tussen een man en vrouw van naties die met elkaar in oorlog zijn. Dezelfde topos als Romeo en Julia, West Side Story en talloze andere werken dus. Ditmaal gesitueerd in het oude Egypte. Mét de gebruikelijke fatale afloop: op het einde sterft het liefdeskoppel.

Ook de muziek is nogal bombastisch. Niet echt mijn ding. Van de opera's van Mozart en Monteverdi hou ik wel, maar Verdi is niet mijn kopje thee.

Maar ik heb dan toch kennisgemaakt met een muzikaal monument, een mijlpaal uit de muziekgeschiedenis.

Foto's heb ik niet genomen, want dat mocht niet, al waren er velen die het toch deden. Maar er staat zelfs al opera op YouTube. Hierna het bekendste stuk uit de opera, die destijds op bestelling gecomponeerd werd ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal en de opera van Caïro: de triomfmars na de overwinning van de Egyptenaren op de Ethiopiërs.

Er was veel volk. Naar schatting een 2.400 man. En goed weer. Joke Schauvlieghe heb ik niet gezien.

While my guitar...

2009-09-13T10:54:00.003+02:00

Ik heb me laten meeslepen door de nieuwe Beatles-hype en heb me vrijdagmiddag in de FNAC in Brussel een cd gekocht van de pas vorige woensdag uitgebrachte "digitally remastered" reeks: het beroemde White Album.

Ik heb me nooit eerder veel gekocht van de Beatles: in mijn tienerjaren de single Band on the Run van Paul McCartney & Wings en van The Beatles zelf de double-single Penny Lane/Strawberry Fields. Mijn jongere broer had de lp Abbey Road.

Veel basis om te vergelijken had ik dus niet. Toch was ik een beetje ontgoocheld over de geluidskwaliteit. Er is zo'n voortdurende technische evolutie dat we verwend zijn wat de geluidskwaliteit van muziek betreft.

Ook met het album zelf was het een eerste kennismaking, al kende ik natuurlijk al veel nummers, zoals de pareltjes Blackbird en While my Guitar Gently Weeps, eigenlijk mijn favoriete Beatles-nummer. Ik heb een ander nummer uit het White Album opgezocht op YouTube want While my guitar... staat al ergens op deze blog. Glass Onion is ook niet slecht.

Heel speciaal album toch, nog soberder dan andere albums. Gedepouilleerd, sommige liedjes. Een beetje wennen dus toch, al zijn er prachtnummers bij. En het blijft een klassiek album, waarvan heel wat nummers gecoverd werden (Tori Amos, Siouxie & the Banshees, ...) en met zelfs een literaire weerslag (The White Album van de Amerikaanse schrijfster Joan Didion).

Gisterennamiddag liep ik de Gentse FNAC binnen en deed er een merkwaardige vaststelling: ik had The White Album in de Brusselse FNAC in de City2 gekocht voor de groene prijs van 18,99 euro. In Gent bedroeg de eveneens groene prijs 22,99 euro. Een verschil van 4 euro! Dezelfde vaststelling voor de enkele albums, die in Brussel 14,99 kosten per cd en in Gent 16,99, telkens lanceringsprijs.

Zou Gent nu zoveel kapitaalkrachtiger zijn dan Brussel. Dat durf ik toch wel betwijfelen. Of is daar een andere reden voor?

Fotootjes

2009-09-12T22:57:00.003+02:00

Nog enkele fotootjes van mijn fietsvakantie. Hoewel die na alweer twee weken kantoor veraf lijkt. De eerste foto van een onbekende fietsfanaat wil ik jullie zeker niet onthouden :-)

Ik heb de Vredesfietseling meegeereden tot in Nevele. Dan ben ik naar huis gereden. Blijkt nu dat er kort na mijn vertrek, voor de middagpauze die plaatshad in Lottenhulle (Aalter), luttele kilometers van Nevele, een spijtig voorval optrad, zoals je op de foto kan zien. Naar verluidt had het veel erger kunnen zijn; de auto reed alleen maar in op de begeleidende wagen vooraan, niet op de groep fietsers.

(foto's Mark Cuvelier)

Terug thuis

2009-09-03T22:12:00.006+02:00

fietsreis '09 en moe 80 058
Originally uploaded by degentsezwijger

Ik ben goed vijf dagen terug thuis van mijn fietsreis van een week. Alles is uitstekend verlopen. Geen last gehad van ziektes. Alleen die keelpijn is nog niet over. Dat is een chronisch kwaaltje geworden, maar het is niet zo erg.

Het is een heel sportieve vakantie geworden. In twee dagen ben ik van De Pinte naar Herve gereden. Ik heb me enkele keren serieus van weg vergist, onder andere in het landelijke Gooik, maar ben er toch telkens goed geraakt. Vanuit Herve heb ik een toer gemaakt langs Pepinster, Theux, Spa, het stuwmeer van de Gileppe en Verviers.

De volgende dag heb ik de dorpjes van het Land van Herve doorkruist tot aan Aubel, vandaar de Voerstreek binnen en de Hollandse grens over. Klimmen en dalen de hele dag. De dorpjes in deze streek liggen immers alle op een heuveltop. Ik dacht dat ik daarvan af was eens Nederland binnen. Niets was minder waar. Zuid-Limburg is heel heuvelachtig maar ook ongelooflijk mooi. Een openbaring! Veel betere wegen dan in België en betere toeristische infrastructuur.

Ik heb de heuvelroute gereden langs de grens tot in Vaals. Op de foto zie je mijn stalen ros bij het binnenrijden van Vaals. Daar heb ik het Drielandenpunt bezocht, het nec plus ultra van de toerist, en heb overnacht in het Duitse Aken.

De volgende morgen ben ik langs de grote baan naar Maastricht gefietst. Een heel leuke stad. Een centrum vol winkeltjes en restaurants. Dan langs de Maas naar beneden tot Eijsden. Weer een stuk heuvelroute en de grens over in De Planck (Voeren)

Vanaf woensdagavond heb ik me aangesloten bij de Vredesfietseling, die in drie dagen van Voeren naar Diksmuide fietste. Na vijf dagen op mijn eentje fietsen kon ik wel wat gezelschap gebruiken. Eerste overnachting in De Koestal in Moelingen (Voeren). Het was ook echt een koestal! Een uur voor ik daar arriveerde bedacht ik plots dat daar waarschijnlijk geen lakens en dekens zouden zijn. En ik had geen slaapzak mee, maar gelukkig had iemand er een op overschot. Qua comfort was het daar nogal primitief. Ik voelde me terug als in mijn kinderjaren bij de jong-verkenners.

De volgende dag had ik het vrij moeilijk om in groep te fietsen. Ik had me de voorbije vijf dagen immers al grotendeels leeggereden op die hellingen in de streek van het drielandenpunt en op de heenreis. Maar naar het einde van die dag begon ik er door te komen. Op de Pellenberg heb ik zelfs nog een kleine demonstratie gegeven.

De Vredesfietseling is meer en meer een N-VA-bedoening geworden, nu er van Spirit en nakomers niet veel meer overschiet. Toch heb ik heel erg genoten van de gezamenlijke fietstocht, de drinkgelagen 's avonds in de jeugdherbergen en de kameraadschap die eruit groeit. Ik heb meegefietst tot zaterdag tegen de middag in Nevele. Vanaf Laarne fietste er zelf een collega-blogger uit Gent mee.

Voor herhaling vatbaar. In Zuid-Limburg ga ik zeker nog wel eens fietsen. Ook de Vredesfietseling mag nog wel eens op mijn aanwezigheid rekenen.

Ik heb op iets meer dan zeven dagen 730 kilometer afgefietst.
Ondertussen ben ik weer aan het werk. Ik heb het al enkele dagen behoorlijk moeilijk, want heb niet meer de tijd gehad om nog wat uit te rusten na mijn fietsreis.

El Mexicano

2009-08-20T12:51:00.002+02:00

Gewoon uitzieken, zei de dokter. Veel rusten!
Erg vervelend als je met vakantie bent, zo'n bijna gripaal syndroom.
Zeker in deze tijden van Mexicaanse griep. Een mens zou zowat alles beginnen denken. Ik zinspeelde tegen de dokter op de angst voor de pandemie. In deze tijd van het jaar heb ik nog nooit iets griepachtigs gehad.
Ik heb al verschillende patiënten met het H1N1-virus gehad, riposteerde hij. En het fenomeen van de zomergriepjes is ons medici bekend.

Gelukkig ging zijn diagnose wat mij betreft niet in de richting van H1N1. Al lijken de symptomen erop, vreemd genoeg. Ze zijn echter minder hevig. Echte koorts heb ik, niet al voel ik me wat koortsachtig. Ik heb vooral keelpijn, moet hoesten en voel me niet helemaal in mijn haak.

En normaal ging ik morgen op fietsreis vertrekken! Ik heb de eerste etappe al geschrapt.
Het plan is nu om zaterdag te vertrekken. Ik heb al twee overnachtingen in Herve geboekt en één in Aachen. Beetje in de Hoge Venen en rond het drielandenpunt fietsen. Daarna doe ik weer de Vredesfietseling tot in De Pinte, met overnachtingen in Moelingen (Voeren), Leuven en Laarne. Terugkeren in groep, ik had alles goed uitgekiend. Hopelijk verknoeit dat zomergriepje het niet.

Als alles goed gaat vertrek ik nu zaterdag met de trein tot Leuven. Vandaar zou ik naar de regio Sint-Truiden fietsen waar ik nog logies aan het zoeken ben voor zaterdagnacht.

Jow, gewonnen!

2009-08-17T12:52:00.003+02:00

Zat vanmorgen in mijn boîte, met de nodige bijlagen, alsof het van Bill Gates himself kwam:

A VOTRE ATTENTION,
NOUS VOUS CONTACTONS PAR CETTE PRÉSENTÉ POUR VOUS INFORMER DE VOTRE GAIN À MICROSOFT LOTERIE CORPORATION.
CECI N'EST PAS UN SPAM NI UN VIRUS, VEUILLEZ TROUVEZ EN FICHIER ATTACHE LA NOTIFICATION DE VOTRE GAIN DE 75.000€ LORS DU DERNIER TIRAGE AU SORT. APRÈS VÉRIFICATION DE LA NOTIFICATION DE VOTRE GAIN EN PIÈCE JOINTE, VEUILLEZ PRENDRE CONTACT AVEC L'AVOCAT ACCRÉDITÉ CI DESSOUS POUR LA PROCÉDURE DE RETRAIT DE VOTRE GAIN. CONTACT DE L'AVOCAT CABINET D’ETUDE JURIDIQUE DE MAÎTRE FRANCOIS PANZANI, AVOCAT ACCRÉDITÉ À MICROSOFT LOTERIE CORPORATION
MAÎTRE FRANCOIS PANZANITEL : 00 22 566 778 386
EMAIL : cabinet.etudejuridique.panzani@gmail.com
CORDIALEMENTLA DIRECTION DES OPÉRATIONS

75.000€? Die zouden goed van pas komen!
Waarom geloof ik dit bericht niet? Een mens zou cynisch worden van dat internet.
Ik vermoed dat die Nigeriaanse oplichtersbende weer actief is. Ze opereren tegenwoordig zelfs via contact apps op Facebook.
En dat er nog mensen zijn die daar intrappen!

Ondertussen maak ik me meer zorgen over die stevige verkoudheid mét keelpijn en lichte koorts die ik opgedaan heb. Midden in de zomer! Het is me mog nooit overkomen. En het komt hoogst ongelegen, omdat ik normaal eind deze week op een fietsvakantie zou vertrekken.

Gulden Eiroute

2009-08-14T20:31:00.005+02:00

Eiroute 010
Originally uploaded by degentsezwijger

Mijn vakantie is al bijna half om. Twee weken zijn er al aan. Ik ben nog niet echt weggeweest. De eerste week had ik echt nodig om te recupereren. Verder heb ik veel in de tuin gewerkt en allerlei klusjes opgeknapt waarvoor ik anders nauwelijks tijd heb.

Ik plan een fietsvakantie de laatste week van augustus. Bestemming het drielandenpunt Nederland-België-Duitsland, een uiterst geschikte streek om te fietsen.

Ik ben alvast wat aan het oefenen, want behalve naar Gent fietsen en terug heb ik niet veel meer gefietst. Ik heb enkele fietsroutes gereden in mijn eigen streek: eergisteren de Valleiroute in de landelijke buurgemeente Gavere. Nieuwigheid: ik fiets nu steevast met de iPod op!

Vandaag heb ik 80 km gefietst: van De Pinte naar Kruishoutem, daar de Gulden Eiroute en dan terug. Die Gulden Eiroute is een echte aanrader: prachtige, heel landelijke streek. Een kleine dorpskerk in Kruishoutem en voor de rest zit je op de boerenbuiten.

Het is een vrij lange fietsroute (46 km). Het terrein is behoorlijjk glooiend. Een uitdaging voor de niet-geoefende fietser.

Je komt door enkele idyllische dorpjes: Huise, Mullem, Wannegem, Lede, Nokere, Lozer. In sommige van die dorpjes (Mullem, Lozer,...) lijkt de tijd echt stilgestaan te hebben. Je passeert ook langs het bekende restaurant Hof van Cleve en rijdt jammer genoeg ook een stukje langs de E17.

Opeens kwam ik een verkeersbord tegen dat ik nog nooit gezien had, of toch niet in Vlaanderen:

Tot slot nog enkele foto's, de eerste een reeks wegwijzers boven aan helling Den Ast in Mullem (een helling die de Ronde van Vlaanderen soms aandoet trouwens), de tweede het kasteelpark van Lozer.

Stokje - 50 live acts

2009-08-14T09:44:00.003+02:00

Zeverrock '09 007
Originally uploaded by degentsezwijger

Tegenwoordig worden stokjes niet meer via blogs, maar via Facebook doorgegeven. Daar heet dat 'tagged'. Gisteren overkwam het me ook. Omdat het populair is om het resultaat ervan op je blog te publiceren, doe ik dat dan ook maar.

OK, here are the rules. Test your memory and your love of live music by listing 50 artists or bands (or as many as you can remember) you’ve seen in concert. List the first 50 acts that come into your head. An act you saw at a festival and opening acts count, but only if you can’t think of 50 other artists. Oh, and list the first concert you ever saw (you can remember that, can’t you)?

Should you choose this challenge, here’s what you do:
Copy my note. Click on “notes” under tabs on your profile page. Select “write a new note” in the top corner. Paste the copy in the body of the note. Make your list. Change the number at the top, and add your title. Once you’ve saved, don’t forget to tag friends (including me) on the right.

It's a rainy day and I'm not often tagged, so I decided to accept this challenge. My first live gig I really don't remember. That must have been in the early days of the "Gentse Feesten". Maybe Walter De Buck and group? Here we go:

1. Electric Blonde
2. The Customs
3. Selah Sue
4. Headphone
5. De Jeugd van Tegenwoordig
6. Gorki
7. Sioen and Calling up Soweto
8. Dépêche Mode (jaren geleden op Torhout en er was toen veel over te doen dat het niet echt live was)
9. Walter De Buck en groep
10. Lady Linn and her Magnificent Seven
11. Stampen en Dagen
12. Ambrozijn
13. Olla Vogala (wat reclame voor familie is toegelaten, zie ook vorige!)
14. Raymond van het Groenewoud
15. Kris De Bruyne
16. Khaled
17. Sertab Erener
18. Mathilde Santing
19. U2
20. Simple Minds
21. Allez Allez
22. Jo Lemaire & Flouze
23. Gabriel Rios
24. The Skyblasters
25. Steve Miller Band
26. Lou Reed
27. John Cale
28. John Hiatt
29. Nona Hendrickx
30. Jackson Browne
31. Kevin Coyne
32. Arno
33. Neon Judgement
34. Chris Whitley
35. A Noh Rodeo
36. Nacht und Nebel
37. Xero Slingsby & The Works
38. Talking Heads
39. The Tom Tom Club
40. Dirk Blanchart
41. Eurythmics
42. Rory Gallagher
43. Mink Deville
44. Zion Train
45. Bots
46. Armand
47. The Nits
48. Wim De Craene
49. De Mens
50. Magenta

Oef! Dat ging nog vlotter dan gedacht. Uiteraard heb ik nog wel meer gezien, maar het zijn de voornaamste optredens die me te binnenschoten in de categorieën rock-pop-folk. Op de foto Selah Sue op Zeverrock '09.

Zeverrock

2009-08-09T14:12:00.008+02:00

Het moet jaren geleden zijn dat ik nog eens naar een echt Rockfestival geweest ben. Het laatste dat ik me kan herinneren is Ten Vrede. Dat is zelfs niet eens een echt rockfestival, al heb ik daar in het begin van dit millennium naast Willem Vermandere toch ook o.a. Khaled en Sertab Erener gezien.

Omdat ik nu met vakantie ben en er in mijn eigen gemeente een rockfestival is waar ik nog nooit heengeweest was, dit jaar dus maar eens Zeverrock aangedaan in de afgelegen deelgemeente Zevergem.

Zevergem is een heel landelijk dorpje aan de moerassige Schelde-oevers, dat meer bij Zwijnaarde (Gent) aansluit dan bij de fusiegemeente De Pinte. Wonen is er naar het schijnt heel duur, want het is er heel rustig en toch zo dicht bij de grote stad Gent. Het grootste deel van de gemeente is trouwens landbouw- of natuurgebied.

Ruimte zat dus, ook om een rockfestival te organiseren in een tent op een terrein vlak achter de dorpskerk. Het festival zelf is betalend. 13 euro in voorverkoop voor 8 acts, veel is het niet. In ruil daarvoor heb je een afgesloten terrein in een mooi plattelandskader, een ruime tent en een ligweide met eet- en drankstandjes.

Leuk weertje in elk geval gisterennamiddag. Veel volk ook voor zo'n klein dorp, al stroomde dat maar mondjesmaat toe en kwamen de meesten maar 's avonds.

De eerste twee acts waren maar opwarmertjes: Electric Blonde en Customs. Eerste hoogtepunt en dé grote revelatie voor mij was de zangeres Selah Sue. Een opmerkelijke verschijning: een fragiel figuurtje op héél hoge hakken en met hoogopgestoken blond haar. Ze bracht haar sterke nummers op enkel een acoustische gitaar, die elektrisch versterkt werd.

Pas daarna kwam de grote massa opdraven voor eerst Headphone Die brachten heel luide experimentele rock. De boomlange blonde bassist prutst overduidelijk graag met synthesisers en leek me het creatieve brein van de groep. De vier Nederlandse rappers van De Jeugd van Tegenwoordig hadden veel succes bij het publiek. Wel eens leuk om te zien, maar voor de rest niet echt mijn kopje thee. Ik stond tijdens dit optreden trouwens te ver en verstond nauwelijks een woord van de teksten.

Daarna kwam Gorki, aangekondigd als De Gentse trots. Ze brachten een geslaagde set van al hun bekende hits. Ik heb een van de nummers proberen filmen met mijn eenvoudig toestelletje, zie hierna.

Na Gorki, die afsloten met het onvermijdelijke Mia, brachten Sioen en compagnie het laatste optreden van de Calling up Soweto-toernee. Sioen is niet echt mijn ding, i.t.t. Gorki.

Het festival sloot af met dj Dirk Stoops. Ik heb een tijdje staan kijken en luisteren naar de act van de dj, maar ben niet tot het einde gebleven. Dj-optredens zijn van na mijn tijd. Ik vond het geheel zelfs iets fascistoïde hebben. Een al wat oudere man die een massa met allerlei dwaze gebaren probeert op te zwepen, terwijl er twee dikkerds achter hem danspasjes en rare armbewegingen uitvoeren.

Maar alles bij elkaar is mijn eerste rockfestival in jaren zeker voor herhaling vatbaar.

Blaarmeersen

2009-08-07T11:07:00.002+02:00

Blaarmeersen 09 007
Originally uploaded by degentsezwijger

Sinds vorig weekend ben ik met vakantie voor bijna een hele maand. Veel meer dan wat huis-, tuin- en keukenwerk heb ik nog niet uitgevoerd.

Gisterennamiddag dan toch naar de Gentse Blaarmeersen met zusje en de neefjes. Je kon er over de koppen lopen. Echt, héél véél volk.

De recente veranderingswerken zijn een succes. Het strand is groter dan vroeger en ook de zwemzone. Voor het eerst (en ik kom toch al een kleine 20 jaar) heb ik eens gezwommen in de toegelaten zwemzone en niet aan de overkant waar de alternativos altijd verzamelden.

Nog steeds veel mensen met tatoeages op de ligweide, maar ook anderen uit hogere sociale klassen (hoewel de houding tegenover tatoeages toch veranderd lijkt te zijn). Het is per slot crisis voor iedereen. En behalve de zilte zeelucht heb je op de Blaarmeersen bij goed weer alles. Waarom zou je uren in de file naar zee gaan rijden?

De monokini is duidelijk uit. Ik heb toch een heel défilé van badpakkenmode kunnen bewonderen.

Incidentje toen ik de schuifaf ook eens wilde proberen. Met mijn intussen weer flink over de negentig kilo daalde ik met een hoge snelheid en kwam beneden in botsing met een jongetje. Voor die was het een onzachte kennismaking. De vader die erbij stond was kwaad. Had hij maar beter op zijn kleine gelet en die voor zich uit laten glijden.

Morgen voor het eerst naar Zeverrock in mijn eigen gemeente.

Jeanne-Elisabeth Shrapnell

2009-08-02T11:07:00.003+02:00

Shrapnell
Originally uploaded by degentsezwijger

Poosje geleden dat ik nog wat geblogd heb. Niet dat ik niks meegemaakt heb. Gewoon de tijd niet gevonden. Of de zin om te bloggen.

Het is een verschijnsel dat ik ook bij andere bloggers opmerk. Sommige andere blogs die ik ooit heel intensief gevolgd heb, liggen ook zowat op hun gat. De blogosfeer is terrein aan het verliezen op de sociale netwerksites, vooral dan Facebook, en de microblogs als Twitter.

Toch is het nu en dan leuk om nog eens iets te schrijven. Bijvoorbeeld over deze mysterieze postkaart die ik onlangs op eBay gekocht heb.

Wie mijn blog al een tijd volgt weet dat ik sterk geïnteresseerd ben in de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog in onze contreien en daar postkaarten over verzamel.

Deze bekende postkaart zou ooit door de Belgische legerleiding uitgegeven zijn in de propagandaoorlog met de Duitsers. De foto stelt een meisje voor, dat door Belgische soldaten in 1914 onder het puin van een afgebrand huis gevonden werd. Jeanne-Elisabeth Shrapnell noemden de vijf soldaten haar, naar het type granaat dat dan veel gebruikt werd. De vijf soldaten die hier met haar gefotografeerd werden zouden zich een tijdje over het meisje ontfermd hebben.

Alle verdere gegevens ontbreken, zowel over het meisje als over de vijf soldaten. Er bestaat enkel een soldatenliedje over het meisje. Sommigen menen dat het om ene Isabel Scherpeneel zou gaan. Volgens het liedje zou het meisje in de Westhoek gevonden zijn. De soldaten waren van Gent.

Alle verdere historische informatie ontbreekt. Is het verhaal wel echt? Er is nochtans de foto. Een wat rare foto, want geen van de soldaten schijnt veel aandacht aan het meisje te besteden. Maar in die tijd kon men nog geen foto's trukeren of vervalsen.

En last but not least: ik ben niet eens zeker dat mijn postkaart wel authentiek is. Ze ziet er bijna te goed uit om van 1914-1918 te dateren. Mogelijk heb ik mij een kopie laten aansmeren. Dat heb je met dat internet!

Marianne

2009-07-06T23:39:00.002+02:00

Marianne
Originally uploaded by degentsezwijger

De cover van P-magazine van 5 april 2000.
Met Marianne Dupon, ex-vrouw van Hilde 'Yasmine' Rens.

Een mooie vrouw, niet? Al eens de moeite om je daarvoor van kant te maken als je dat allemaal ineens moet missen. Nee, die opmerking is absoluut ongepast. Excuus voor die flauwe machopraat!

Ik heb Marianne één keer in het echt ontmoet in een café in Antwerpen-Zuid waarvan ik de naam vergeten ben. Het was een ontmoeting van internetfanaten van het programma De Mol, net na afloop van de tweede reeks. Ik heb even met Marianne gepraat.

De fotoshoot van P-magazine met Marianne was toen net uit. Ik ben geen verzamelaar van pin-ups (ik ben immers Louis-Paul Boon niet!), maar ik heb dit nummer tot nu toe bewaard. Ondanks een verhuis enkele jaren geleden.

Marianne moet zich nu ongelooflijk rot voelen. Een zelfmoord is erger voor diegenen die achterblijven. Schuldvragen zijn in die omstandigheden pointless, maar ze worden toch gesteld.

Eigenlijk een ongelooflijk romantisch verhaal. Donkere, tragische romantiek dan. Het flauwvallen van Marianne op de uitvaart en de hatemail die ze krijgt inclusief. Zoals in een negentiende eeuwse roman uit de hoog-romantiek. Niet meer van deze materialistische tijd.

Het waren twee 'schoon madammen'. Hilde mocht er absoluut ook zijn. Haar heb ik nooit in het echt ontmoet, maar op tv leek het me wel een toffe. O zo jammer, maar ook tragiek maakt deel uit van het leven.

Pc-frustratie

2009-07-03T11:47:00.001+02:00

Gelezen op www.taalblad.be en o zo herkenbaar!

Man schiet met pistool op weerbarstige computer
vrijdag, 3 juli 2009

Een computer die niet wil meewerken, het is een frustratie die iedereen wel kent. Die frustratie afreageren op kantoormateriaal dat toevallig in de buurt ligt, is ook heel herkenbaar. Het is ook algemeen bekend dat Italianen een nogal hevig temperament hebben. Een 68-jarige Italiaan maakte het toch wel heel bont, toen zijn computer voor de zoveelste keer blokkeerde. Hij haalde zijn pistool uit de kast en maakt met vijf schoten een einde aan het leven van zijn computer.

Zijn familieleden schrokken zich een bult en waarschuwden de politie . De man moest voor ondervraging mee naar het bureau, maar mocht meteen terug naar huis. Hij bleek een wapenvergunning te hebben voor het pistool en een computer vermoorden is voorlopig niet strafbaar.

The King of Pop

2009-06-26T13:39:00.003+02:00

Gisterennacht tussen 12.00 en 01.00 was het op Facebook met Michael Jackson echt een spelletje 'doet-ie-het-of-doet-ie-het-niet'.

In het laatavondjournaal (waarnaar ik toevallig keek vanwege Yasmine) had ik gezien hoe Michael Jackson ineens naar het ziekenhuis gevoerd was. Toen was er nog geen sprake van een overlijden.

Rond middernacht doken de eerste niet-bevestigde geruchten dat Wacko Jacko dood was op. Een Amerikaanse showbizzsite www.TMZ.com was de eerste. De andere serieuzere media hielden het nog op een coma. Geleidelijk aan namen ze het overlijdensbericht over. Kort voor 01.00 zelfs CNN en De Standaard.

Een verrassend overlijden en toch weer niet. De man was al op sterven na dood. Ik had weinig voeling met Michael Jackson, al was het een generatiegenoot.

De onverwachte zelfmoord van Yasmine heeft me veel meer aangegrepen. Nochtans had ze alles voor een verder succesvol leven. Gewoon eventjes door die zure appel van de verloren liefde heenbijten. Dat moest toch mogelijk geweest zijn? Wat kunnen sommige van die media- en andere publieke figuren toch kwetsbaar zijn!

Coalities

2009-06-24T16:22:00.003+02:00

Voor mensen die meer willen weten over regeringscoalities en de kleurrijke namen die die tegenwoordig krijgen, dit interessant artikel op Taalblad.be.

Het kind dat we naar alle waarschijnlijk in Vlaanderen gaan krijgen (CD&V-Sp.a-N-VA) heeft blijkbaar nog geen naam gekregen. Rooms-rood met een geel randje? Iemand een suggestie?

Nouvelle Vague - Dance with me

2009-06-22T23:06:00.003+02:00

Een recente ontdekking van een man die pas vijftig geworden is. Ik wou mijn gasten (en mezelf) op mijn verjaardag verrassen met wat nieuwe muziek en kocht me in FNAC de derde CD van deze Franse covergroep van new wave-liedjes.

Hoewel covergroep hier wel een wat denigrerende omschrijving is, die deze groep onrecht aandoet. Deze Franse groep brengt echt wel heel eigen versies van de bekende new wave-hits uit mijn verloren jeugd. Het is een Bossa Nova-ritme naar het schijnt (daar ken ik niet zo veel van).

Naar kantoor in Brussel met de fiets

2009-06-21T19:20:00.002+02:00

Fietstocht naar Brussel 15.5.09
Originally uploaded by degentsezwijger

Het is ondertussen al meer dan een maand geleden, maar door die verkiezingen ben ik er nog niet eerder toe gekomen om iets te schrijven over mijn exploot op 15 mei.

Die dag heb ik meegedaan aan een actie 'met de fiets naar kantoor' van de Bond Beter Leefmilieu in het kader van de Week van Vervoering.

Met de fiets van Gent naar Brussel en op tijd op kantoor zijn, het is geen lachertje. De start was bovendien in Heirnis. Ik moest vanuit De Pinte dus nog zeker 12 bijkomende kilometers fietsen.

Opgestaan om 4 uur. Stevig ontbijt genomen en om 4.45 aangezet, om zeker op tijd aan het vertrekpunt te raken. Het was nog donker. Ik had mijn pas gekochte iPod aan. Met een de vorige dag aangeschafte (oude) cd van Lenny Kravitz aanstaan. Zeker in die vroege duisternis, met bijna niemand anders op de weg, gaf dat een heel speciaal effect.

En lap! Wat me nog nooit overkomen is, gebeurde nu: een hindernis te laat opgemerkt in het donker. Ik moest hevig remmen, slipte en lag er! Maar het was niet zo erg: een kleine schaafwonde. Ik nam mijn fiets op en vertrok dadelijk opnieuw. Het was toch even scrikken, dat wel!

Ik was natuurlijk veel te vroeg aan het frietkot aan de Schelde in Gent. Na twintig minuten lanterfanten aan de Schelde kwamen de eerste deelnemers eraan. Rond zes uur vertrokken we naar Brussel met een twaalftal. Onderweg sloten er nog enkele anderen aan.

Het werd best een leuke tocht, al was het wat regenachtig, zoals je op de foto kan zien. Vanaf Aalst en zeker Asse werd het parcours selectiever. Er lagen toch enkele stevige hellingen op de route die gevolgd werd, langs bijna uitsluitend landelijke wegen. Op de steilste helling goooide ik de rest los. Maar die inspanning moest ik dra bekopen, want op het einde was zelfs een brug over de E40 een halve marteling.

Ik was blij als we in Brussel waren. Daar kregen we zelfs applaus van omstaanders. Om 9u15 prikte ik in op kantoor, op tijd dus!

Ik had de intentie 's avonds met de trein terug te keren. Bij nader inzien leek me dat toch niet zo'n goed idee: tijdens de vrijdagavondspits met de fiets op die overvolle treinen!

Ik ben dus maar met de fiets teruggereden, op mijn eentje ditmaal. Dan heb ik afgezien: in Brussel erg moeten zoeken naar de weg en diverse keren bijna aangereden. Brussel en omgeving uitraken met de fiets is geen sinecure als je geen uitgetekende route hebt. Ik wou de N9 Brussel-Gent volgen, maar in Asse veranderde die ineens in een autoweg waarop je niet mag fietsen.

En slecht weer! Vanaf Asse tot Lede hevige wind en striemende regen. Dat was een lijdensweg. Gelukkig verscheen de zon opnieuw vanaf Wetteren. De laatse kilometers naar Melle en dan via Merelbeke en Zwijnaarde naar De Pinte waren een makkie.

Totale afgelegde afstand: 140 kilometer. Niet slecht voor een werkdag! Voor herhaling vatbaar, maar niet meer dan een keer per jaar! Tot meerdere eer en glorie van Kyoto! En voor de terugtocht mag ik een beter plan verzinnen.

Verrassing als ik mijn fiets twee dagen later opnieuw wou gebruiken: platte band! Was me met deze fiets nog nooit eerder overkomen. Naar Brussel fietsen en terug eist zijn tol!

Feest

2009-06-13T21:40:00.002+02:00

trouw De Pinte
Originally uploaded by degentsezwijger

Toen ik vanmiddag naar de bakker ging in het centrum van De Pinte, zag ik dat er aan de kerk een receptie aan de gang was van een trouw. Een nieuwe trend: de receptie geven onmiddellijk bij het buitengaan van de kerk. Ik vond het zo leuk dat ik mijn fototoestel gaan halen ben.

Morgen ben ik aan het feest: ik word er namelijk 50!
Een halve eeuw!
Zo'n mijlpaal dat het me toch wel de moeite leek om een feestje te bouwen.
Niets groots: enkel voor de dichtste familie en een paar héél goede vrienden. Maar ik heb er toch werk van gemaakt. Een beetje chaotisch, zeker een week na die kiescampagne, waarvan ik nog onvoldoende gerecupereerd ben. Uitnodigingen pas de laaste week verstuurd en zo. Sommige mensen waren natuurlijk verhinderd.

Maar het is me op een paar dagen toch gelukt alles in elkaar te boksen. Hopelijk valt het wat mee.

Het is alweer voorbij!

2009-06-08T21:51:00.005+02:00

De verkiezingen zijn alweer voorbij. Terug naar de orde van de dag.

Mijn partij haalde zowat 15,3%, beter dan de peilingen voorspeld hadden. Reden tot euforie is er niet. Toch ben ik, zoals veel Sp.a'ers, gematigd tevreden.

Raar: in 2004 was de ontgoocheling groter toen we met het kartel nog 19,4% haalden. Zeker ook in 2007 met die desastreuze 16,4% of zoiets, die niemand had zien aankomen.

Het politieke landschap is sindsdien wel veranderd. Tegen alle verwachtingen in heeft de partij standgehouden. En een nek-aan-nekrace gevoerd met Vlaams Belang en Open VLD en die laatste partij in stemmenpercentage zelfs achter zich gelaten. Niet onbelangrijk, dat laatste.

En ach, we moeten ermee leren leven dat Vlaanderen overwegend centrum-rechts stemt. Uitzondering zijn alleen de grotere steden als Gent, Antwerpen, Leuven, Oostende, Mechelen, Hasselt, Sint-Niklaas, waar Sp.a het uitstekend doet.

Er is in Vlaanderen een duidelijke tweespalt tussen de steden en de rurale, kleinstedelijke en residentiële gebieden. Dat vertaalt zich in de verkiezingsuitslag.
Geen reden tot overdreven pessimisme of doemdenken.

De verkiezingsuitslag heeft ten minste het voordeel van duidelijk te zijn: er zijn twee grote winnaars, die nu aan zet zijn.

Mijn ex-companeros van de SLP hebben het niet gehaald. Ze hebben het zelfs een stuk slechter gedaan dan ik verwacht had. Ik had ze toch het beste resultaat van Vivant gegeven: 2,3%, ik geloof in 1999. Of zelfs iets meer. Maar in 1999 was er nog geen kiesdrempel van 5%. Die werkt duidelijk toch ontradend voor kleine partijen. Naast SLP ook voor PVDA+, die met hun campagne en met de kandidatuur van Tine Van Rompuy toch ook heel wat publiciteit kregen, maar dit niet konden omzetten in een goede uitslag.

Enkele weken voor de verkiezingen leek het tij voor de SLP te keren. Een peiling van 1,9% bij de De Standaard en de VRT. Veel enthousiasme bij de militanten. Dat bleek o.a. ook op Facebook. En ze zijn er ook echt voor gegaan, die militanten van SLP! Overal kwam je ze tegen: op café in Gent kreeg ik op een vrijdagnacht een folder van L2 in mijn pollen geduwd, bij culturele manifestaties in mijn eigen gemeente stonden ze te flyeren terwijl de lokale Sp.a in geen velden of wegen te bekennen was,...

Maar vlak voor de verkiezingen keerde het tij weer. Een nieuwe peiling van maar 1%. Geert Lambert die niet echt overtuigend overkwam in tv-debatten en het moest afleggen van Frank Vandenbroucke.

Maar naast incidentele zijn er wellicht ook structurele redenen waarom de SLP, ondanks de bewonderenswaardige inzet van de militanten, niet aansloeg. Vlaanderen is Nederland niet, zoveel is wel duidelijk. Nederland heeft een veel sterkere progressieve stroming, ondanks alle Pim Fortuyns en Geert Wilders. In het hedendaagse Vlaamse politieke landschap, dat beheerst wordt door centrum-rechts, is er duidelijk geen plaats voor een leefbare links-liberale partij. Misschien moeten ze daar bij SLP eens over nadenken. En over het feit dat een politieke partij geen doel op zich is, maar een middel. Wat telt is wat echt belangrijk is, namelijk: wat wil je als politieke groep (of politiek individu) bereiken? Wat is de maatschappelijke meerwaarde, de maatschappelijke relevantie? Het instandhouden van een politieke partij is dat NIET!

Uiteraard moeten de SLP'ers zelf hun conclusies trekken uit het povere resultaat. Ik ben benieuwd of ze ermee zullen doorgaan.

Zoveel te doen!

2009-06-04T22:52:00.004+02:00

Ik heb het de laatste drie weken veel te druk gehad om te bloggen. Als politiek geëngageerde ben ik uiteraard campagne aan het voeren. Veel meegemaakt, maar te weinig tijd om erover te schrijven. Folders gebust, brieven geschreven, enveloppes geplakt, campagne gevoerd op facebook, naar allerlei manifestaties geweest. Geen markten dit keer en ook niet gaan plakken.

Ik heb er ditmaal geen vakantie voor opgenomen. Toch zo'n 4.100 folders gebust, vooral in Gent en deelgemeenten van Gent. Vanavond mijn laatste lading in Mariakerke. Nu hou ik ermee op. We zien wel wat het wordt.

Ergste wat ik meegemaakt heb: bankkaart geblokkeerd in een Gentse parkeerautomaat op een zaterdag ver van het centrum. Leukste: het olifantje Kai-Mook gezien in de Antwerpse Zoo. Maar één keer uitgescholden. Maar één persoon is zijn folder die ik net gebust had komen teruggeven. Er staat op 'Geen Reclame', zei hij bars. Altijd hetzelfde liedje!

Nieuwigheid de sticker Geen kiespropaganda. Ik lees alles wat ik over de verkiezingen moet weten wel in De Morgen! Of zoiets. Tamelijk stupied. In het begin hield ik er rekening mee, op het einde absoluut niet meer.

Als illustratie een filmpje dat ik zelf gemaakt heb van het eerste deel van de speech van Caroline Gennez in de zoo. Het was geen slechte speech. Er zat emotie in.
Het is het eerste filmpje dat ik ooit met dat eenvoudig fototoestel maak. De kwaliteit is niet opperbest, maar het gaat wel.

Laat ons voor de rest maar hopen en duimen dat Sp.a zondag beter zal scoren dan in de peilingen. Mensen die al eens willen oefenen kunnen dat ook op mijn blog, rechts bovenaan.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan!

2009-05-12T20:31:00.004+02:00

verkiezingen 09 003
Originally uploaded by degentsezwijger

Van mijn huisgenote mag ik geen verkiezingstuinbord plaatsen, hoewel we er ruimte voor hebben. Ik heb er echter een mouw aan gepast. Ik laat gewoon mijn auto die volgeplakt is met affiches op de oprit staan. Hier zie je Annelies Storms, ook bekend als Tante Krul.

Dus: om een andere kandidate van dezelfde partij te parafraseren: moeilijk kan ook!

Quod erat demonstrandum!

1 mei in Gent

2009-05-02T15:14:00.002+02:00

1 mei 09 001
Originally uploaded by degentsezwijger

De 1 mei-stoet in Gent was op zijn best: heel zonnig, rood, met veel volk. Naar het schijnt kan je het kiesresultaat van de Sp.a afmeten aan het publiek dat langs de weg staat bij de 1 mei-stoet. Wat Gent betreft zal dat dus wel geen probleem zijn!

Ik ben zelf ook mee opgestapt, met een rode roos in een knoopsgat. Het was niet de eerste keer. Ik ga sinds jaar en dag minstens kijken en heb ook al een paar keer meegelopen.

De Internationale weerklonk. Blijkbaar is er ook nog een officieuze tekst. Of liever een aanvulling op het einde:
En rood is troef!
Tweede officieuze aanvulling:
En de pastoor is een boef!
Ik weet niet of dat Gentse aanvullingen zijn. De Gentenaars kennende zou dat best kunen.

Ik heb ook enkele fotootjes genomen. Op het einde als de prominenten traditioneel de voorbijgaande 1 mei-stoet groeten. Omdat het binnenkort verkiezingen zijn bestond de groep van prominenten uit de Gentse verkiezingskandidaten;

Op mijn foto van links naar rechts: Liesbet Van Eeckhaut, Anne Van Lancker, Karin Temmerman, Jan Roegiers, Fatma Pehlivan, Bruno Matthys, Freya Van den Bossche, Daniël Termont, Marleen Temmerman, Annelies Storms en een paar mensen die ik niet ken.

Van de toespraken aan Sint-Jacobs heb ik niet veel gehoord. Te veel volk, te veel afleiding. Het zal wel vooral over één ding gegaan zijn: jobs, jobs, jobs!

Oefening baart kunst

2009-04-23T19:51:00.004+02:00

Aangezien ik me op de eerste mei niet belachelijk wil maken, ben ik de Internationale van buiten aan het leren. Of toch de eerste strofe en het refrein, want meer wordt er naar het schijnt niet gezongen.

Eens proberen of ik het nog kan:

Ontwaakt!, verworpenen der Aarde
Ontwaakt!, verdoemd in hong'ren sfeer
Reed'lijk willen stroomt over de Aarde
en die stroom rijst al meer en meer
Sterft, gij oude vormen en gedachten
Slaaf geboor'nen, ontwaakt!, ontwaakt!
De wereld steunt op nieuwe krachten
begeerte heeft ons aangeraakt

Makkers, ten laatste male
tot de strijd ons geschaart
en de Internationale
zal morgen heersen op Aard'

Goed hé? Niet zo gemakkelijk, want een heel archaïsch aandoende tekst. Ik vergeet nogal dikwijls woorden of stukken zin.

Dichteres Henriëtte Roland-Holst vertaalde in 1899 de tekst van de Parijse communard Eugène Pottier op muziek van Pierre Degeyter. Die laatste was een Gentenaar. Hij heeft er een standbeeld aan het MIAT (Museum voor Industriële Archeologie en Textiel). Op de vooravond van de eerste mei heeft er elk jaar een herdenkingsplechtigheid plaats, zo heeft men mij verteld. Een herdenking door een aantal diehard socialisten, die er ongetwijfeld elk jaar een beschonken bedoening van maken. Als mijn vader nog leefde was hij er wellicht ook elk jaar bij.

Nu maar juist hopen dat ik op 1 mei niet 'per ongeluk' De Vlaamse Leeuw inzet. Of de Brabançonne :-)

Als toemaatje, de moderne Engelse versie van singer-songwriter Billy Bragg. Lang niet slecht. Oordeel zelf!

De Gentse Zwijger stript (alweer)

2009-04-22T18:25:00.010+02:00

uitzicht vanuit mijn studeerkamer in de lente
Originally uploaded by degentsezwijger

Lang geleden dat iemand nog eens een stokje deze richting uit gegooid heeft. De dader heet Georgina. De opdracht luidt: noem zeven dingen die men nog niet over je weet en geef die opdracht door aan zeven andere bloggers.

Georgina is een sympathieke meid die ik toch al een tijdje ken, virtueel dan. Maar mijn eerste gedacht was toch: ze kunnen me wat. Iedereen die mijn blog nu en dan bezoekt weet dat het een life blog is. Dat de realiteit nooit ver weg is. Ik heb hier al zo veel over mezelf prijgegeven dat ik me afvroeg of zo'n stokje aannemen nog wel zin heeft. Ik heb hier al veel geschreven over mijn politiek engagement, misschien tot vervelens toe. Over mijn passie voor fietsen en wielrennen. En ik wil toch ook wel een beetje afstand houden. Het is niet de bedoeling dat ikzelf hier keer op keer gedissecteerd word. Langs de andere kant heb ik ook al enkele keren last gehad met anderen die vonden dat ik hun privacy schond.

Maar dan dacht ik what the hec? Ik kan Georgina of all persons toch niet teleurstellen? Ik neem het stokje dan toch maar aan, al ga ik me niet strikt aan de regels houden. Zeven is misschien wel een heilig getal, maar daar heb ik verder maling aan. Ik ga het stokje ook aan geen zeven anderen doorgeven, want dat zijn er te veel.

Wat is er nog zo interessant aan mezelf dat nog niet op deze blog vermeld werd? Misschien dat ik binnen enkele weken vijftig word? Een halve eeuw. Toegegeven, het is oud voor een blogger. Maar ik ben nog jong van geest. En de meesten geven me jonger. Al heb ik van die typische leeftijdsproblemen. Mijn eeuwige gevecht met het buikje bijvoorbeeld. Eind vorig jaar heb ik weer eens een hele tijd streng gedieet. Veel gesport, vooral gefietst. Maar de eerst maanden van dit jaar heb ik me zo goed laten gaan dat het effect daarvan alweer vrijwel volledig teniet gedaan is en ik zo goed als mag herbeginnen. Grote schuldige: onder andere mijn voorliefde voor wijn. Een hobby die een andere grote hobby, fietsen, tegenwerkt. Ik ben ook een nogal grote eter en heb de laatste tijd nauwelijks nog gesport, zeker omdat ik nu al een zestal weken met een chronische verkoudheid opgescheept zit.

Ander markant gegeven: ik ben nog steeds vrijgezel. Ik weet niet of dat nog gaat veranderen. Ik heb de hoop niet opgegeven dat ik mijn sprookjesprinses ooit nog tegenkom. Maar als je al je hele leven vrijgezel bent, afgezien van enkele latrelaties die nooit een lang leven beschoren waren, dan zal een duurzame relatie aangaan wel niet makkelijk zijn.

Een recente revolutionaire verandering in mijn leven: na een verblijf van ca 25 jaar in het centrum van Gent ben ik tweeëneenhalf jaar geleden naar De Pinte verhuisd. Ik had behoefte aan wat meer ruimte, wat meer natuur, wat minder drukte ook. Maar ik moet toegeven: het begin was moeilijk. Een hele aanpassing van de stad naar een zeer rustige, vrij landelijke gemeente als De Pinte. Een residentiële slaapgemeente waar weinig of niets te beleven valt. Wel mooi en ook heel rustig. Een ietsje te. Niet voor niets blijkt 1/3 van de inwoners van De Pinte uit 60+'ers te bestaan. En als je gewoon was om even je deur uit te stappen en al onmiddellijk in de Veldstraat in Gent te belanden. Of op de Korenmarkt of de Graslei... De kalmte en de rust: je moet er echt wel aan wennen!

Maar het is hier prachtig wonen. Ik woon hier vrijwel in het centrum van het dorp, op nauwelijks 100 meter van de kerk. Overal rondom het huis is open ruimte. Aan de oostzijde is er een braakliggend perceel. Aan de andere kant is er een bungalow. Achter het huis een tuin en daarachter nog een tuin, gevolgd door een bomenrij. Als het zo mooi weer is als de laatste weken is het huis langs alle kanten vol zonlicht. Dat maakt veel goed. Dan mis ik het stadsgewoel niet meer. Bovenaan een fotootje van het uitzicht vanop mijn studeerkamer. Dat uitzicht is onlangs sterk veranderd door die bomen die aan het bloeien geslagen zijn.

En het centrum van Gent is maar 10 kilometer ver. Ik leg de afstand zelfs in de winter geregeld met de fiets af, tenzij bij hevige regen of sneeuw. Het is nog doenbaar. Bij het terugfietsen van bijvoorbeeld een avondje Gentse Feesten heb ik wel al enkele keren gesakkerd en gewenst dat het een paar kilometer korter fietsen was.

Maar de tuin vergt ook veel onderhoud. Ik doe het graag, maar het is vermoeiend en tijdrovend, zeker voor iemand die dagelijks naar Brussel pendelt. Zo heeft alles zijn voor- en zijn nadelen.

Zo ik hoop dat dit volstaat en dat ik mezelf alweer voldoende blootgegeven heb.

Laat ik het stokje doorgeven aan enkele bloggende gewezen of nieuwe partijgenoten en/of politici, al dan niet in spé: Jethro Mortier, Wim Dewaele en Christophe Ramont. Ze zien maar of ze er bij de aanvang van deze campagne tijd voor hebben.

Mondegreens

2009-04-15T21:37:00.004+02:00

Een nieuw woord leren kennen via een artikel in het taalkundig tijdschrift Onze Taal: mondegreen.

Het woord is wel nieuw (of toch voor mij), maar het begrip niet. Het is een liedjestekst waarvan je een stuk verkeerd verstaat. Ik heb daar nog wel eens last van. Een soort van verbale dyslexie? Hoe heet zoiets?

In het artikel (zie de link hierboven) wordt als voorbeeld gegeven:
En bent u er nog altijd heilig van overtuigd dat er in ‘Purple Haze’ van Jimi Hendrix niet te horen is: “Excuse me while I kiss the sky”, maar: “Excuse me while I kiss this
guy”? Dan bent u niet de enige.

Het deed me blozen. Die mondegreen is exact wat ik daarin meende te verstaan. En ik ben blijkbaar niet de enige. Er bestaat (of bestond) zelfs een website http://www.kissthisguy.com/ met een hele collectie dergelijke Engelse mondegreens.

De term is - hoe kan het ook anders - uit het Engels afkomstig:
Hij werd – en ook dat wordt steeds bekender – in 1954 gemunt door de Schotse schrijfster
Sylvia Wright. Ze moest in haar jeugd een traditioneel lied zingen met de regels “They had slain the Earl of Moray / And laid him on the green”, maar verstond de laatste regel als “And Lady Mondegreen”. Vandaar dus mondegreen.

De Ronde

2009-04-11T22:22:00.003+02:00

RvV09 014
Originally uploaded by degentsezwijger

Beetje laat want al een week geleden, maar ik ben er niet eerder toe gekomen een kort verslagje van mijn eerste 'echte' kennismaking met de Ronde van Vlaanderen te schrijven.

Ik ging normaal vorig jaar ook al eens ter plaatse kijken. Amoureuze verwikkelingen hebben er toen voor gezorgd dat dat plan niet doorging.

Dit jaar is het er dan toch eindelijk van gekomen dat ik eens naar de Ronde gaan kijken ben. En ik heb er absoluut geen spijt van, want het is een heel speciaal, heel enthousiast sfeertje. En het weer was ronduit schitterend, toch van rond de middag. Bovendien heb ik vorige nazomer en herfst zo goed als het hele parcours van de finale verkend. Ik ken dus alle helingen en kasseistroken uit eigen ervaring.

Ik ben met de fiets gegaan. Zo'n 20 kilometer van De Pinte naar Zwalm, dat valt wel mee. Eerste afspraak: de Molenberg in Zwalm. De eerste helling van de dag. De kasseien lagen er vervaarlijk bij, want 's morgens was het daar erg mistig geweest. Ik was verwonderd dat ik die helling ooit met de fiets beklommen heb, want zelfs te voet is ze erg steil.

Veel volk op de top (zie foto). Ik drink een pint en verorber een braadworst, als de renners opduiken. Vroeger dan verwacht: ze zitten op het snelste uurschema. Al meteen een lichte afscheiding.

Na de Molenberg rijden de renners in de richting van Oudenaarde en dan naar West-Vlaanderen, waarna ze terugkeren naar de streek van de Vlaamse Ardennen. Ik kon ze dus nog een tweede keer zien. Ik koos voor de Varent, een helling in Mater, deelgemeente van Oudenaarde. Maar ik had me een beetje vergist in de ligging van die helling. Uiteindelijk belandde ik in de Haaghoek, een licht hellende kasseistrook in Horebeke, op de grens met de gemeente Brakel. Ook daar veel volk en Vlaamse kermis (zie eerste foto). Je ziet de renners al van ver afkomen, in een schitterend decor. Bovendien was er, weliswaar op een afgesloten terrein met security, een reuze tv-scherm opgesteld. Zelfs van buiten het terrein kon je de koers toch volgen. Zo heb ik het verder verloop na de passage van de renners kunnen meemaken op tv.

Een zenuwachtig gedoe eer de renners er waren. Ik doodde de tijd met een hamburger te eten en wat bier tot mij te nemen. Een jongetje van een jaar of tien, volledig in koerstenue, bracht de mensenmassa in extase door vijf, zes keer na elkaar de helling op te rijden. Groot gejoel bij het publiek. Gedrum ook als de renners naderden. Politieagenten trachtten de massa in toom te houden.

En dan zijn ze daar! Een flits, en weg! Er is nauwelijks nog sprake van een peloton, alleen van verbrokkelde groepjes renners. En zo hoort het in een echte koers! Ook de achterblijvers krijgen nog luidkeels aanmoedigingen van het publiek. Ze zien er wel niet zo gelukkig uit, de gelosten.

En er heeft zowaar een Vlaming gewonnen. En niet in een spurt, nee. Maar wel op de meest heroïsche manier: door een ontsnapping op de Muur van Geraardsbergen. Beter kan toch niet?

Uiterst voldaan rij ik, na het nodige biervocht tot mij genomen te hebben, terug naar huis. In heel zonnig weer en met mijn nieuwe iPod op. Schouppe: eat your heart out!

Conclusie; dit was zeker voor herhaling vatbaar!

Bizar

2009-04-09T16:36:00.005+02:00

Bizar voorval gisteren. Triest, maar ook bizar.

Ik wou naar de kapper. Er is er een in de buurt van het St-Pietersstation in Gent waar ik sinds een 25 jaar geregeld ga. Ik heb daar nog in de buurt gewoond. Ik ben sinds lang verhuisd, maar af en toe ga ik er nog langs voor een knipbeurt. De zaak is goedgelegen, vlakbij het station. Kapper is het juiste woord voor 's mans beroep, want hij gaat soms wat hardhandig te werk, maar hij doet het goed en is goedkoop.

Sinds enkele jaren was hij met pensioen, maar hij werkte nog enkele dagen in de week door om nog wat bij te verdienen en wellicht om iets om handen te hebben.

Toen ik aankwam voor de kapperszaak hingen er twee briefjes aan de deur. Het eerste: Gesloten wegens stopzetting van activiteiten. Ai, dacht ik, hij is gestopt met werken. Gedaan met die goedkope kapbeurten vlakbij het station.

Dan richtte mijn blik zich op het volgende bericht: een doodsbrief.
De man was vorige zaterdag overleden. Hij wordt morgen begraven.
69. Geen leeftijd. Hij heeft niet lang van zijn pensioen kunnen genieten.

Het klinkt wellicht een beetje cynisch, maar nu had ik geen kapbeurt gehad.
Het deed me denken aan mijn kinderjaren en verwijten die je in die tijd soms naar je hoofd kon krijgen, zoals Uw kapper is dood zeker?
of ook Heeft uw broek onder de tram gelegen?

Mijn kapper was dood, inderdaad!

Hij ruste in vrede. Ik wens hem een eeuwigheid van te knippen en te kappen koppen toe, in alle maten en kleuren.

Mijn medeleven aan de familie.

Afscheid nemen

2009-03-28T19:35:00.005+01:00

Deze ochtend ging ik voor de vierde keer van het jaar naar een begrafenis. Voor het eerst in mijn eigenste De Pinte. Ik kende de overledene, een bijna tachtigjarige gewezen onderwijzer, een beetje, niet zo heel goed; maar zijn jongste zoon is al een aantal jaren een politieke vriend, tevens gemeenteraadslid in De Pinte.

Het kleine kerkje van De Pinte zat afgeladen vol. Samen met een hoop andere mensen moest ik rechtstaan. Het was de eerste kerkdienst die ik er volledig uitzat. Tevoren was ik er alleen nog maar binnengeweest voor communiefeesten en had me er nooit toe kunnen brengen te blijven zitten voor de hele dienst.

Het is een mooi kerkje. Vrij recent en modern. De binnenkant ziet er goed uit; heel netjes; de buitenkant in een of andere neo-stijl vind ik minder. De pastoor heeft een heel warme stem, die ver draagt, zoals het voor een pastoor hoort. Hij ziet er een beetje uit als een Christusfiguur: lange baard en lange haren.

Passende preek ook van de pastoor! Uiteraard wees hij op het rijkgevulde leven van de overledene. Op zo'n ogenblikken ga je aan het mijmeren over het leven en de dood: hoe rijkgevuld is mijn leven? Wat heb ik nog te verwachten?

Eigenlijk kan ik niet zo goed tegen het pathetische van begrafenissen. Bij het begin van de dienst brachten de dragers de kist de kerk binnen, gevolgd door de familie. Ik zag de droevige blik van de weduwe naar de kist en moest zelf de ogen afwenden. Op zo'n emotionele momenten kan ik echt heel overgevoelig worden.

De afgestorvene was een Vlaams-nationalist, zij het ook zeer sociaal bewogen. Dat kwam, naast de aanwezigheid van een aantal coyfeeën van het Vlaams-nationalisme uit het Gentse, tot uiting in de muziek. Vlaams-nationalisten hebben een rijke zangtraditie, die socialisten bijvoorbeeld niet hebben. Daar hebben ze wel de Internationale, maar dat is ook ver alles.

De dienst werd muzikaal opgeluisterd met klassiekers uit het Vlaamse liedrepertoire, die door de kerkgangers samen gezongen werden. En goed meegezongen. En nee, niet Will Tura of Clouseau, maar wel liederen van componisten en tekstdichters die de hedendaagse Vlaamse jeugd niet meer kent, zelfs mensen van mijn generatie niet. Het Hemelhuis van Emiel Hullebroeck op tekst van René De Clercq; Lied van mijn Land van Ignace De Sutter en Anton Van Wilderode; Lieve Vrouw van Vlaanderen van Lodewijk de Vocht en August Cuppens. Dat laatste lied had ik zeker nog al gehoord. Ik vind het best mooi, met een nogal zangerige melodie. Het is alleen in flamingantische milieus nog bekend, vermoed ik.

Geen Vlaamse Leeuw of Gebed voor het Vaderland, dé klassiekers op begrafenissen van fervente Vlaams-nationalisten. Die bekende strijdliederen hebben meer een politieke bijklank. Het cultuurflamingantisme overheerste op deze uitvaartdienst. Geen vlammende speeches ook, zoals op de begrafenis van mijn vader. Het was een ingetogen dienst, waarin vooral de talrijke kleinkinderen van de overledenen vaak aan het woord kwamen. En er gezongen werd! Het kleinkind dat Het Hemelhuis uitzonderlijk alleen ten beste gaf, was duidelijk muzikaal geschoold.

Dido

2009-03-27T19:53:00.003+01:00

Nu ik toch mijn cd-collectie wat aan het aanvullen ben.
Een recente ontdekking: Dido. Ik kende wel oppervlakkig wat liedjes van de radio. Maar ik volg de muziek de laatste jaren niet meer op de voet.
Onlangs hoorde ik de cd Life for Rent bij een vriendin en hij beviel me wel, zodat ik hem ook maar gekocht heb. Dit is het tweede nummer, Stoned.

Stilleven met poes

2009-03-17T20:00:00.002+01:00

Stilleven met poes
Originally uploaded by degentsezwijger

Zonder commentaar!

Tamils

2009-03-16T20:29:00.003+01:00

Grote betoging vandaag in Brussel. Enkele duizenden Tamils hebben betoogd tegen de volkerenmoord door de staat Sri Lanka, waar de etnische Singalezen de plak zwaaien. Een wat vergeten conflict, dat nog weinig het nieuws haalt. Ook deze betoging haalde nauwelijks de actualiteit.

Ik zag ze rond de middag arriveren in de Brusselse Noordwijk. Met duizenden. Ongelooflijk, want Shri Lanka, dat is de andere kant van de wereld. Ze kwamen uit heel West-Europa. Voor een betoging! En ze zijn hier met veel!

Er waren spandoeken in het Engels, het Frans, het Duits...
En natuurlijk ook in het Tamil, ofte het தமிழ

Hierboven de vlag van de Tamil Tigers, die heel wat betogers meedroegen. Volgens hen zijn de tijgers geen terroristen, maar bevrijders.

Ik heb tijdens de middagpauze een hele poos staan kijken vlakbij City2. Ze zagen er heel verbeten, heel fanatiek uit, die kleine mensjes uit een ver land, die allemaal zo op elkaar lijken en wiens tongval me onvermijdelijk deed denken aan een keten Gentse nachtwinkels.

Unknown Caller

2009-03-14T22:58:00.002+01:00

Ik heb deze namiddag de laatste CD van U2 gekocht. Het was al geleden van het begin van de jaren '90 dat ik nog iets van die groep gekocht had, nl. Achtung Baby, een meesterwerk. Midlife crisis zeker? Hoewel, Bono en de andere groepsleden moeten ongeveer leeftijdsgenoten zijn van mij.

De sound is nog steeds dezelfde, getuige het volgende nummer, Unknown Caller, een van de beste en meest typische nummers van de nieuwe CD. Het jeugdig enthousiasme is gebleven, zij het iets bedaarder, iets meer gestroomlijnd. De leeftijd zeker? Andere nummers vind ik iets minder, iets te hard vooral en te weinig melodieus, bvb de hitsingle Get on your boots.

Voilà, toch weer eens een nieuwe CD bij. Ik heb er de laatste jaren niet veel meer gekocht. Ik ben mijn collectie een klein beetje aan het vernieuwen, wegens een feest in het vooruitzicht. Downloaden is er voor mij nog niet bij. Nog iets te revolutionair tot nu toe. Hoewel, het zal er nog wel es van komen dat ik mij eindelijk een i-pod aanschaf. En misschien zal dat zo lang niet meer duren ook.

Liefde op de Werkvloer

2009-03-14T08:38:00.007+01:00

Omdat het niet altijd over politiek moet gaan... - met de verkiezingen in aantocht zal het er hier wellicht niet op verbeteren. Eens wat anders: een cursus Hoe zorg ik ervoor dat er over mij geroddeld wordt op kantoor?
Ofte Het leven zoals het is op kantoor in tijden van Web 2.0.

1. Begin een relatie met een collega.
2. Zorg ervoor dat zoveel mogelijk andere collega's dat te weten komen.
3. Een uitstekend middel om doelstelling 2 te realiseren: Facebook! Je hebt allebei een profiel op het sociale netwerk Facebook. Je hebt een aantal andere collega's als vriend op Facebook, waaronder een aantal gemeenschappelijk.
4. Als stap 3 vervuld is, is het moment suprême gekomen om je te outen: je maakt je relatie Facebook official, zodat er onder de collega's niet de minste twijfel meer kan zijn over wat er aan de hand is. Geruchten zijn nu zekerheden geworden!

5. Op een ochtend verslikt een collega zich bijna in zijn ontbijt, als hij op Facebook in zijn nieuwsoverzicht leest dat collega's x en y hun relatie al na enkele weken verbroken hebben. Nauwelijks op kantoor aangekomen deelt een andere collega hem samenzweerderig het nieuwtje (dat er ondertussen al lang geen meer is) mee.
6. Stap 5 vraagt om nadere inspectie. Uit nauwkeurig onderzoek blijkt x wel nog een relatie te hebben, maar y niet meer.
7. Uiteraard zijn er collega's die op Facebook commentaar beginnen te leveren op het nieuw feitelijk gegeven. Om alles nog wat smeuïger te maken is het goed als x zich in die discussie mengt. Alle commentaren worden nadien vakkundig verwijderd door y, zonder daar verder nog iets aan toe te voegen of iets aan zijn relatiestatus te veranderen.
8. Een nuttige maar niet noodzakelijkse stap: een van beiden of allebei is/zijn niet op kantoor als deze laatste verwikkelingen zich afspelen.
9. De laatste stap: je vindt wel ergens een idioot die bereid is om een blogpost te schrijven over dit major kantoorevent!

Klaar is kees! Een dagenlang niet aflatende stroom van geroddel is in gang gezet!
Uiteraard is iedereen benieuwd naar het vervolg. Een nieuwe kantoorsoap heeft het levenslicht gezien!

Tot slot: het spreekt vanzelf dat deze blogpost over twee volslagen anonieme kantoormensen gaat. Misschien is het wel pure fictie en heb ik alles uit mijn duim gezogen? Wat tijdverdrijf bij gebrek aan andere (betere) inspiratie?

Doe het verkiezingscongres!

2009-03-09T13:44:00.004+01:00

Gistermorgen trok ik naar het verkiezingscongres van Sp.a in het Gentse NTG. Veel volk, waaronder maar weinig bekenden. Wat een verschil met mijn vorige partij, waar ik altijd bijna iedereen kende. Een heel andere partijcultuur ook, maar dat heb ik al eens geschreven. Het is bijvoorbeeld niet meer voldoende om lid te zijn om stemrecht te krijgen. Elke afdeling krijgt stemmen op basis van het aantal leden.

Het kostte me heel wat moeite om zo'n stemkaart te pakken te krijgen. Tijdens mijn zoektocht daalde ik de trappen van het NTG af waarop Ivan De Vadder Kathleen Van Brempt aan het interviewen was. Zo verscheen ik ineens op het VRT-nieuws ook :-)
Hoe doe ik het toch? Op de nieuwjaarsreceptie stond ik achter Mia De Vidts toen ze haar aan het interviewen waren. Natuurlijk zijn er op kantoor weer heel wat collega's die me in het VRT-journaal gezien hebben.

Samen met enkele andere gewezen Spiritisten nam ik plaats op de achterste rij van het tweede balkon. Vandaar dat de kwaliteit van de foto's die ik genomen heb te wensen overlaat.

Het congres zelf was perfect georchestreerd. De Europese lijst werd zonder grote problemen en met maar enkele tegenstemmen en onthoudingen goedgekeurd. Er waren acht amendementen op het Vlaamse verkiezingsprogramma geselecteerd die door de indiener mochten worden verdedigd.

De amendementen waren zorgvuldig uitgekozen: geen ervan zorgde voor problemen. Alleen: één van de indieners hield zich niet aan haar tekst. Francy Van der Wildt, de burgemeester van Rumst, haalde namens vijf afdelingen uit de Rupelstreek nogmaals uit naar de naamsverandering en de komst van Bert Anciaux en anderen, die de partij meer naar het centrum halen, weg van het ware socialisme. Ze kreeg ruim applaus vanuit de zaal.

Toen volgde hét kippenvelmoment van het congres. Frank Vandenbroucke nam op het podium de verdediging van Bert Anciaux op. Heel bedaard zei Frank dat hij niet naar Gent gekomen was om zijn vriend Bert Anciaux te verdedigen, maar als dat moest... Het sport- en cultuurbeleid van Bert is ronduit socialistisch, stelde hij. Hij was héél blij dat Bert nu een partijgenoot is. De zaal reageerde met een langgerekt en luid applaus en gejoel. Er waren ook wel enkel boeroepers. Frank Vandenbroucke was duidelijk geëmotioneerd. Bert Anciaux ook. Nog meer!

Frank vandenbroucke maakte op mij, een nieuweling, een héél sterke indruk. Een echte vakspecialist, een goed spreker ook. Niet de grote volksmenner als een Stevaert, maar wel heel gedreven. En als hij het woord neemt luisteren ze bij Sp.a. Caroline Gennez was in haar slottoespraak minder goed op dreef.

Het congres eindigde met het zingen van de Internationale. En nee, ik heb niet meegezongen. De gewezen Spiritisten naast mij evenmin. Ik moet de tekst nog leren. Ik ken alleen nog maar enkele flarden. Bovendien vind ik enige terughoudendheid in het begin als nieuwkomer gepast.

Het was een goed congres. Ik heb enkele nieuwe mensen leren kennen, waaronder alweer een paar Facebook "vrienden". Onder anderen deze meneer. Ik heb enige goede gesprekken gehad. Helaas heb ik opnieuw moeten vaststellen dat veel socialisten de gewezen Spiritisten beschouwen als mensen die meer in het politieke centrum thuishoren. Iets wat ik ten stelligste betwist en dat zeker voor mezelf niet opgaat. Voor Bert Anciaux en anderen ook niet.

Het is een misvatting. Vooroordelen die op niets berusten. Een bepaalde perceptie van bepaalde mensen en groepen die tegen vernieuwing zijn.

0,6% again!

2009-03-06T22:57:00.007+01:00

Ze zijn daar weer met hun 0,6%! Het moet frustrerend zijn voor de vroegere partijgenoten van SLP. Na de, alle omstandigheden in acht genomen, goede peiling van Het Laatste Nieuws half januari (2,6% - als ik me goed herinner), nu weer die hatelijke 0,6% van vorige herfst. Ontmoedigend! Natuurlijk is er toch die foutenmarge van 2%. Kleine partijen worden nooit echt goed gepeild.

Die 10,1% voor N-VA is echt verbazingwekkend. Wie had dat gedacht? Ik niet!

Sp.a houdt stand: 14,4%. Verre van een bevredigend resultaat, maar toch al beter dan die 13,8% bij HLN medio januari. En dat ondanks alle interne strubbelingen. Het doemscenario van een Sp.a die tegen of zelfs onder de 10% terechtkomt (zoals sommigen aankondigden) is gelukkig vermeden. Tegen alle onheilsprofeten in. Misschien is er een verband met het iets mindere resultaat van Lijst De Decker?

In elk geval: er is nog werk aan de winkel. Want 14,4% op 7 juni zou toch een zeer pover resultaat zijn!

Ook merkwaardig: Bert Anciaux gaat er serieus op achteruit in de populariteitstest. Niet onverwacht!

Bwah! Als je leest dat er maar 1.013 kiezers ondervraagd zijn in die peiling... Telefonisch dan nog! Terwijl ze misschien naar de zoveelste aflevering van De Kampioenen of van Thuis aan het kijken waren. Niets is beslist! Alles blijft nog mogelijk! 't Zijn per slot maar trends! Momentopnames!

Facebook stalker

2009-03-04T20:40:00.009+01:00

Gisterochtend las ik op Facebook in een statusboodschap van een van mijn FB-vrienden dat ze die dag opleiding volgde in het Brusselse kantoor waar ik werk. Ik had die FB-vriendin, een bekende blogster, nog maar één keer IRL ontmoet op een blogmeet in Gent. Dadelijk trok ik op onderzoek uit. Ik slaagde er vlug in het lokaal waar de opleiding plaatsvond te traceren.

Ik wou haar goeiedag gaan zeggen. Ik zou haar eens verrassen. Je Facebook stalker heeft je gevonden, plande ik als begroeting. Misschien. Bij wijze van grap, niet om haar de stuipen op het lijf te jagen. Hoewel. Ik heb slechte ervaringen met dergelijke grapjes. Sommige mensen nemen ze bloedernstig. Maar had ze dan niet zelf op Facebook (via haar gsm en twitter dan nog) moeten meedelen waar ze zich juist bevond?

Ik ben enkele keren gaan kijken of ik haar niet zag tijdens een van de vermoedelijke pauzes. Maar ik merkte haar niet op. Ik kon daar ook niet de hele tijd rondhangen of het klaslokaal binnengaan. En er moet ook nog gewerkt worden.

In de late namiddag controleerde ik mijn privémail. Er zat een berichtje in van haar dat 's middags verstuurd was: Heb ik jou daarstraks niet in de gang gezien? Leuk! Blijkbaar had ik haar ergens mislopen of niet opgemerkt. Maar 't was toch in orde gekomen: zij had mij wel opgemerkt! Aalterse politica gespot hier in de gang, schreef ik als commentaar bij haar statusboodschap op Facebook. Om het goed te maken dat ik haar niet gezien of niet herkend had. Vrouwen durven immers nogal eens van look veranderen.

Naschrift 11.3: ik heb haar ondertussen toch ontmoet en zonder probleem herkend. Onze blogster is namelijk ook kandidaat voor de sp.a bij de verkiezingen van 7 juni. Blijkbaar heb ik haar die ene keer in de gang gewoon mislopen.

Omloop Het Nieuwsblad

2009-02-28T19:51:00.008+01:00

Ik ben vanmiddag in Gent naar de aankomst van de Omloop Het Nieuwsblad (de vroegere Omloop Het Volk) gaan kijken. Ik heb nog getwijfeld of ik niet ergens op een van die hellingen in de Vlaamse Ardennen, die ik nu vrijwel allemaal ken, zou gaan kijken, maar het was te laat. En Gent-Gent eindigt toch bijna altijd op een spurt.

Voor de zoveelste keer ben ik tot de conclusie moeten komen dat je toch niets ziet van de koers op zo'n aankomstplaats, als je geen tribuneplaats hebt. Je kan beter naar de televisiebeelden kijken. Het was ditmaal niet anders. Op bovenstaande foto hebben de renners de eindspurt ingezet op zo'n 150 meter van de eindmeet op de Charles de Kerckhovelaan. De latere winnaar Hushovd gaat hier aan de haal. Net op deze plek was er een ook valpartij. Het was net gebeurd als ik de foto nam. Als je de foto vergroot door erop te dubbelklikken, kan je een renner op de grond zien liggen.

De aankomst had in de grootste verwarring plaats. De speaker wist aanvankelijk niet wie er gewonnen had. Dat was de Noor Thor Hushovd. Op de volgende foto staat hij op het podium met de tweede (de mij onbekende Belg Ista) en de derde (de Spanjaard Flecha).

Helemaal rechts op de foto de Gentse schepen van sport Catharina Seghers. Bert Anciaux mocht in zijn hoedanigheid van minister van sport de trofee uitreiken aan de winnaar. Bertje werd door sommige lui uit het publiek getracteerd op een fluitconcert. Tot wat de hetze die tegen hem gevoerd wordt leiden kan! Als hij overal zo onthaald wordt, moet de man een brede rug hebben om overeind te blijven.

Poll in Google Docs

2009-02-26T20:32:00.008+01:00

De uitslag van de verkiezingspoll die de gratis bakkerskrant De Zondag onlangs hield, was zo ongeloofwaardig dat ik besloot mijn eigen poll te organiseren op mijn blog. Heb ik die Google Docs die op korte tijd zo populair geworden is ook eens uitgetest!

De uitslag van de poll van De Zondag was:
Vl.B: 30%, N-VA: 26%, CD&V: 20%, LDD: 11%, OpenVLD: 4%, Sp.a: 4%, SLP: 3%, Groen!: 2%.

Dat belooft als dat de verkiezingsuitslag wordt! Vlaams Belang en N-VA zouden De Decker zelfs niet nodig hebben voor een volstrekte meerderheid!

Zo, stuur je keuze maar in, uiteraard volkomen anoniem!

Opmerking 31.3.09: ik heb de poll maar gedeletet. Je kon hem zoveel invullen als je maar wou en sommige mensen bleven maar van die mogelijkheid gebruikmaken.

Face your Manga

2009-02-24T20:30:00.005+01:00

Gezien bij Georgina en Menck (die blijkbaar uit de blogdoden heropgestaan is): Face your Manga!

Ik heb me natuurlijk onmiddellijk zelf ook zo'n mangatar gemaakt. Hier komt het.

Wat vind je ervan?
Ik heb het jullie gemakkelijk gemaakt: je hebt maar te vergelijken met de foto rechtsboven.

Obama in Vlaanderen

2009-02-24T11:45:00.002+01:00

Een nieuwe dimensie aan de mantra van Barack Obama.

Gelezen op de weblog van Kathleen Cools: Yes, we can ! Yes, wij kunnen in Vlaanderen ongelooflijk ouwehoeren.

Vind ik ook, ja.

Lees er elke dag de kranten maar eens op na. Ook De Standaard begint mij meer en meer tegen te steken. Die sensationele kop elke morgen als ik mijn krant uit de brievenbus vis. Die doemdenkerij en stemmingmakerij altijd. Wat was het vanmorgen weer? Werklozen kosten al 11miljard. In koeien van letters!

Wat willen die media? Nog meer paniek zaaien?

Wacht maar tot Obama himself naar Tremelo komt. Dan is het hek helemaal van de dam :-)

Kerli

2009-02-20T16:38:00.009+01:00

Ik heb het weekend goed en vroeg ingezet. Vanmiddag liep ik de Fnac in Brussel binnen. Ik beluisterde via een koptelefoon lukraak een nieuwe pop-cd die er aangeprezen werd. Het ging om een debuutalbum dat pas uitgebracht is eind januari.

De cd was van een mij onbekende zangeres, Kerli. Een jonge Estse, die ooit deelnam aan het Eurosongfestival en nu internationaal aan het doorbreken is. Een mooie, jonge blondine, maar dat zal u wellicht niet verwonderen. Het hitje Walking on Air kende ik al van de radio.

De cd beviel me. Ik heb hem dan ook maar gekocht. Het is eens iets anders. Niet het genre dat ik normaal koop - ik koop sowieso niet veel cd's meer. Bijna geen zelfs.

Ik vond de sound heel speciaal. Heel typisch. Een beetje gothic naar het schijnt, maar ook niet te veel. Niet zodanig dat het te zwaar wordt. Het album (inclusief grafiek en videoclips) doet me toch een beetje denken aan de Gothic Novel uit de 19de eeuw (Dracula van Bram Stoker, etc.). Romantische en Victoriaanse toestanden. Edgar Allen Poe. Ouderwetse Britse thrillers. Creepy stuff.

Een mooie, bijzondere stem. Een Oost-Europese zangeres. Een geslaagd conceptalbum Love is Dead. Passende, grafisch uitgewerkte hoes. Soms nogal zwaar van geluid, drum 'n bass, maar dan weer heel zacht en mysterieus. Een beetje minimal ook. Kortom, echt iets voor de Gentse Zwijger. Hierbij een filmpje van The Creationist, het derde nummer.

Vier jaar Gentblogt

2009-02-15T11:54:00.004+01:00

Vrijdagavond ben ik naar de fuif van vier jaar Gentblogt gegaan. Gesukkeld om mijn auto geparkeerd te krijgen in het centrum. Het is duur, nu je tot middernacht moet betalen in Gent. Ik heb mijn karretje aan de Coupure gezet. Aan de overkant moest je niet betalen, maar dat wist ik niet. Ik zal mij toch eens goed moeten informeren of er iets anders op vinden, want ik vind die parkeertarieven in Gent echt duur geworden.

Eerst een politieke bijeenkomst aan de Vrijdagmarkt. Een andere stijl dan in mijn vorige partij. Ik zal er nog aan moeten wennen: Spirit was een typische middenklassepartij. Sp.a duidelijk niet. Hoewel daar ook veel hooggeschoolden rondlopen, merk je toch een verschil. Een verschil in afkomst vooral. Sp.a is toch tenminste een echte partij: Spirit was inderdaad niet veel meer dan een vriendenclubje, waar je altijd dezelfde mensen tegenkwam, dan nog heel beperkt in aantal.

Daarna spoedde ik me te voet naar het zwembad Van Eyck voor de fuif van Gentblogt. Een héél verschil met vorig jaar: ditmaal geen bonnetjes. Dat is al positief, maar dus ook geen ontvangstcomité.

Het moet ongeveer half twaalf geweest zijn als ik er aankwam. Veel minder volk dan vorig jaar. Er werd zelfs niet gedanst. De meeste redactieleden waren er. Niet allemaal. De überblogster (voor mij is ze dat toch) was er niet. Ziek naar het schijnt. Ik had gehoopt haar nog eens te ontmoeten, zoals vorig jaar. Tegenvaller dus!

Verschillende andere bloggers die er vorig jaar wel waren ontbraken ditkeer. Ik werd toch aangeklampt door een blogger, die notabene in mijn linkfeed staat ook, namelijk Beo. Vreemd: ik dacht dat die blogger een vrouw was, terwijl het in werkelijkheid een man is. Daarmee zie je hoe grondig ik sommige van die blogs lees :-) Het misverstand is wellicht ontstaan omdat ik die blogger leren kennen heb gedurende de roemruchte wijvenweek van vorig jaar.

Ik onderhield me een tijdje met Beo/Kribbelpunt. We kwamen tot de conclusie dat het blogfenomeen op de terugweg is. Op de Facebookparty, die binnenkort plaatsheeft in Gent, daar zal wel volk zijn!

Het was een beetje een rare fuif. Niet echt veel ambiance. Niet veel volk ook. Volgend jaar zullen ze anders uit de hoek moeten komen of er is geen kat meer. Nadat ik afscheid genomen had van Beo, die nog naar een buurtfeest moest, ben ik ook niet langer meer gebleven. Na een uurtje was ik er weg. Ik heb nog een afzakkertje gedronken in het Damberd op de Korenmarkt. 's Anderendaags moest ik immers naar een begrafenis in Aalter.

Hard times

2009-02-12T20:26:00.004+01:00

Harde tijden. Trachten weer op mijn plooien te komen na de overdadige receptiemaand januari. Trachten mijn gewicht en alcoholverbruik weer onder controle te krijgen.
Ik heb nogal last van eindewintermoeheid. Het mag dringend al eens lente worden voor mij. Gelukkig ben ik dit jaar nog niet ziek geweest.

Paar leuke dingen meegemaakt toch. Zoals mensen in het echte leven tegenkomen die je enkel via Facebook kent. En elkaar nog herkennen en elkaars naam weten ook. Het is me al enkele keren overkomen.

Facebook begint hier wat te exploderen. Op naar de 500 vrienden. Al ben ik er onderweg om diverse redenen al enkele verloren. Zijn nut heeft het toch. Het is een nieuwe, moderne manier om mensen te leren kennen. Honi soit qui mal y pense, de doemdenkers, sjagrijnigaards en internethaters eerst. Al zou ik het internet wel wat vaker mogen dichtgooien ook: verslavend is het zeker!

Ik sta voor een druk weekend: morgenavond eerst een politieke meeting, daarna het vierde verjaardagsfeest van Gentblogt in Au Bain (zal ik ook maar meepikken - vorig jaar was dat een reuzefuif waar ik goeie herinneringen aan heb). Zaterdagmorgen de begrafenis van een ver familielid in Aalter. Mijn derde uitvaart al dit jaar. Op Valentijn. Dat dit jaar wel stiller zal zijn dan vorig jaar, toen ik naar een Valentijnsbal ging en op de terugweg geflitst werd. Het leven kan hard zijn.

Akismet

2009-02-05T10:39:00.002+01:00

Vraag aan een support center:

Any comment I make on any Wordpress blog mentioning my own Blogger blog (see above) is automatically considered as spam. Why is that? My blog is no spam.

Antwoord:
Hi,Sorry for the problem - I believe it is fixed now.Let me know if you have any other problems though.

Oef! Ik hoop dat ik nu eindelijk weer commentaar kan leveren op Wordpressblogs als DGZ. Testje bij Binnenstebuiten en inderdaad: gelukt!

Het probleem lag blijkbaar niet bij Wordpress zelf, maar bij de commentaarspamfighter die ze gebruiken, Akismet. Hoe komen ze er in godsnaam bij van DGZ als spam te beschouwen, duizend bommen?

Met dank aan Peter voor de tip!

Berts fanpagina

2009-02-01T18:31:00.007+01:00

De grafiek hierboven toont de evolutie van het aantal bezoekers en het aantal leden van de fanpagina die ik op Facebook voor Bert Anciaux gemaakt heb gedurende de voorbije week. Terzijde: ik heb wat bijgeleerd en weet nu hoe je een printscreen van een webpagina op een blog krijgt.

De steile knik naar omhoog vond plaats op het ogenblik dat de heisa over zijn uitspraken over de kindermoord in Gaza ontstond.

Journalisten van o.a. De Standaard en politici die Bert al willen afschrijven wezen gewaarschuwd.
Momenteel telt mijn fanpagina van Bert 124 aanhangers. Ze bestaat nog maar sinds december, dus nog niet zo lang. Onlangs heeft Bert qua aanhang Geert Lambert (115 fans) en Nelly Maes (85 fans) voorbijgestoken.

Overigens ben ik van niemand onvoorwaardelijk fan. Bert is gewoon sinds een aantal jaren een politieke medestander. Ik ben hem niet eens naar de Sp.a gevolgd. Ik was hem namelijk voor.
Ik heb die fanpagina voor hem gemaakt omdat men mij met fanpagina's voor bovengenoemde ex-partijgenoten om de oren sloeg. En omdat velen hem nogal voorbarig afschrijven.

De Facebook groep die ik opgericht heb als steun aan het verzet tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal telt ondertussen al 517 leden. Het hadden er meer kunnen zijn. Je moet namelijk lid zijn van het netwerk België om lid te kunnen worden van mijn groep. Vreemd genoeg zijn nogal wat Belgische FB-gebruikers geen lid van dat netwerk. Ik krijg het niet gewijzigd.

Daarmee zie je dat ik me op Facebook ook met nuttige zaken bezighou. Dat ik tenminste gestalte geef aan mijn engagement.

Update: ik heb op het net nog een mooie blogpost gevonden over het fenomeen van het Bert Bashing, dat o zo populair is tegenwoordig.

De Gentse Zwijger blijft!

2009-01-31T13:27:00.006+01:00

Allez, omdat de reacties op voorgaande post toch overwegend positief zijn wat de naam 'De Gentse Zwijger' betreft, zal ik alles maar laten zoals het is en mijn blognaam behouden.

En me zo het vele werk besparen. Al zou de layout een opfrissing kunnen gebruiken.
En zit ik nog steeds met een Wordpress-probleem. Ik kan nog steeds niet reageren bij o.a. Zapnimf, Els, Chelone en anderen als DGZ. Ik heb gisteren een mail gestuurd naar Wordpress, maar weet niet of dat veel zal uithalen. Afwachten maar.

Exit De Gentse Zwijger?

2009-01-24T23:44:00.004+01:00

Na bijna vier jaar (deze blog begon eind maart 2005) ben ik mijn pseudo De Gentse Zwijger een beetje beu.

Om te beginnen woon ik sinds goed twee jaar niet meer in Gent, hoewel ik er nog vaak kom.

En 'De Zwijger' klinkt zo zwijgzaam. Het was oorspronkelijk de bedoeling om wat mysterieus over te komen met die naam. Een Willem de Zwijgerimago te creëren. Maar ik begin de naam iets te weird te vinden. Bovendien worden de blog en de naam om een of andere duistere reden geboycot door Wordpress-blogs. Als ik naar mijn blog verwijs, verdwijnt elke commentaar in de spam.

Al zal overschakelen naar een andere naam een hoop praktische moeilijkheden meebrengen. Alle links naar mijn blog zullen aangepast moeten worden bijvoorbeeld. Gaat iedereen dat ook doen? Is maar de vraag.

Zulkdanige complicaties dat ik er misschien vooralsnog voor terugschrik de stap te zetten. Het zal ook een hoop werk meebrengen. Tijd die ik wellicht nuttiger kan besteden.

Suggesties voor een nieuwe naam zijn in elk geval welkom. En ook hoe ik dat in de praktijk moet aanpakken.

Indien niet ernstig gelieve zich te onthouden, zou ik zeggen.

Baseline Socialisten en Progressieven anders

2009-01-17T14:41:00.006+01:00

Allez, Sp.a zou nu toch de oude naam behouden. Alleen de baseline zou nu Socialisten en Progressieven anders worden i.p.v. Sociaal Progressief Alternatief.

Hopelijk gaat de storm i.v.m. de komst van Bert Anciaux daarmee liggen. Er zijn trouwens socialisten die wel degelijk enthousiast zijn over de komst van Bert, wat Willockx en anderen ook mogen beweren.

Pas raakte een opiniepeiling uitgevoerd in opdracht van Het Laatste Nieuws bekend: de Sp.a haalt nog 13,4%, de laagste score ooit. En die werd dan nog afgenomen voor het geruziemaak van de afgelopen week! Het mag duidelijk zijn dat het stilaan vijf voor twaalf is!

De SLP haalt 2,6% in dezelfde peiling. Een heuse opsteker! Zeker omdat ze nog maar 2 weken onder die naam bestaan. Nu zijn ze een beetje bevrijd van dat odium van die 0,6%.

Overigens heb ik wel mijn twijfels over de wetenschappelijkheid van opiniepeilingen uitgevoerd door of in opdracht van Het Laatste Nieuws. En de wetenschappelijkheid of liever accuraatheid van alle opiniepeilingen bij ons trouwens. In tegenstelling tot de ons omringende landen zijn opiniepeilingen bij ons in het algemeen zelden accuraat. Nog geen enkele peiling heeft de verkiezingsuitslag perfect voorspeld.

Catastrofe

2009-01-16T17:43:00.002+01:00

Een catastrofe is zich aan het ontwikkelen bij de Sp.a. Hoe is het in godsnaam mogelijk? En dat zo kort voor de verkiezingen!

Je zou bijna geloven dat sommige partijmilitanten, "de zuiveren", zouden willen dat hun partij alweer een verkiezingsnederlaag lijdt.

Wat een welkom voor die ex-spiritisten! Wat een signaal van openheid en vernieuwing! En dat alleen omdat Anciaux een controversiële figuur is, die een aura van 'postjespakkerij' met zich meedraagt!

Je zou er moedeloos van worden! Gelaten afwachten hoe het afloopt, iets anders zit er niet op!

Sp.a = Socialisten en Progressieven anders

2009-01-13T12:44:00.011+01:00

Anciaux heeft de klus dan toch geklaard: de Sp.a is van naam veranderd en hij is met zijn volgelingen overgestapt.

Ik vind de oplossing nog behoorlijk elegant: het letterwoord blijft hetzelfde. Alleen voluit is het anders. Het logo en de briefhoofding zullen niet gewijzigd moeten worden. Het is en blijft Sp.a.

Nu wachten op de reacties. Bijvoorbeeld van Sp.a-Rood, die waarschijnlijk wel tegen deze naamsverandering gekant zullen zijn. En tegen de komst van Anciaux.
Ik hoop ook dat 'sommige Gentse bloggers' de dreigementen die ze op hun blog geuit hebben niet hard zullen maken. Men moet verder kunnen kijken dan louter de sympathie of antipathie voor 'sommige personen'.

Mij stelt deze oplossing tevreden. De naam suggereert wel dat er een tweedeling zou zijn tussen socialisten en progressieven en dat is toch wat spijtig. Maar meer zat er allicht niet in.

Als de Sp.a wil groeien kunnen ze wel niet anders dan de partijideologie een beetje opentrekken. Er is daar eigenlijk niets nieuws: er zijn in het verleden nog verruimingsoperaties geweest, vooral dan in de richting van de christendemocratie. De fameuze oproep tot progressieve frontvorming van Léo Collard al in de jaren '60 bijvoorbeeld. Enkel op deze manier kan Sp.a (weer) uitgroeien tot een sterke sociale en progressieve partij. En dat is het belangrijkste. Niet de naam.

Verdere praktische consequenties zijn er voor mezelf niet. Aangezien ik in deze tot de voorhoede behoorde. En geen lepel suiker nodig had...

Dit voor de lezers die dat nog niet begrepen hadden.

The Cold Heaven

2009-01-11T15:56:00.003+01:00

sneeuw De Pinte 005
Originally uploaded by degentsezwijger

Bij dit zonnige vriesweer moest ik aan een gedicht van William Butler Yeats denken dat we ooit nog in een cursus Engelse literatuur op de universiteit geanalyseerd hebben. Ik vind het een mooi gedicht, één van zijn betere. Ik heb het via Google gevonden als eerste hit met de trefwoorden 'Yeats', 'poetry', 'ice'. Ongelooflijk, niet?

The Cold Heaven
by William Butler Yeats (W. B. Yeats)

Suddenly I saw the cold and rook-delighting heaven
That seemed as though ice burned and was but the more ice,
And thereupon imagination and heart were driven
So wild that every casual thought of that and this
Vanished, and left but memories, that should be out of season
With the hot blood of youth, of love crossed long ago;
And I took all the blame out of all sense and reason,
Until I cried and trembled and rocked to and fro,
Riddled with light. Ah! when the ghost begins to quicken,
Confusion of the death-bed over, is it sent
Out naked on the roads, as the books say, and stricken
By the injustice of the skies for punishment?

Een heel toepasselijk gedicht bij dit weer. Heel intrigerend ook, dat einde met een vraag. De eigen gemoedsgesteldheid geprojecteerd in de natuur, een typisch romantisch kenmerk.

IJssculptuur

2009-01-10T17:33:00.002+01:00

De Pinte ijs 005
Originally uploaded by degentsezwijger

Het centrum van De Pinte in de ijzige vrieskou. Vooraan het fonteintje met de sculptuur, die bijna volledig onder het ijs zit. Het geheel staat bekend als de Vogelfontein. Mijn foto is wel niet zo mooi als die op De Pinte Blogt, een recent initiatief van Het Nieuwsblad. Er was veel zon deze middag en daarvan heb ik gebruikgemaakt om wat foto's te nemen, net als enkele andere mensen. Kwestie van dat ijssculptuur voor de eeuwigheid te bewaren.

Achteraan het Kasteel Viteux met de stallingen en een deel van het park. Het werd onlangs gerestaureerd. Half december opende het nieuwe restaurant Viteux in het kasteel. Het vlakbij gelegen, bekende restaurant De Bonte Koe is van dezelfde uitbaters.

De Bonte Koe probeerde ik al ooit eens. Viteux ziet er iets uit voor een bijzondere gelegenheid. Het oudejaarmenu was in elk geval behoorlijk prijzig.

Onverantwoord

2009-01-08T21:43:00.003+01:00

Ik wou vanavond wat gaan fietsen. Nieuwjaarsdinertje afreageren. Veel eten en veel drank. Veel last van stress de laatste tijd.

Ik ben vertrokken ook. Het was mijn bedoeling naar Gent te rijden. Ik had zin om op café te gaan. Om mijn gedachten te verzetten. Maar ik ben maar tot in Sint-Denijs geraakt.

Het was bitter koud, zelfs als je goed ingeduffeld was. Om bij dit vriesweer te fietsen heb je al thermische kledij nodig. Vooral aan mijn benen had ik het koud, zelfs al fietsend.

Ik ben teruggekeerd omdat zelfs ik het onverantwoord vond. Ik was al bijna aan de E40 geraakt. Maar het lag bijzonder glad op die kleine weggetjes waarlangs ik naar Gent fiets en waar zeker niet gestrooid wordt. Waar het behoorlijk eenzaam is ook, zeker op sommige stukken.

Het zal je maar overkomen dat je in het donker in die vrieskou ten val komt. En/of onderkoeld raakt. Kan levensgevaarlijk zijn. Je moet het toch echt niet zoeken.

Ik ben erin geslaagd mezelf ervan te overtuigen dat in die omstandigheden van De Pinte naar Gent fietsen en terug je reinste waanzin is. Suïcidaal gewoon! Maar ik heb toch een uurtje gefietst en mijn hoofd wat leeggemaakt.

Het mag iets warmer worden voor mij, want ik heb stilaan genoeg van die kou. En van het donker.

In afwachting nog maar wat nieuwjaarsrecepties afwerken. En eind van de maand de schade aan mijn lijn en mijn conditie opmeten.

Spamtasmagasmatron

2009-01-05T22:29:00.007+01:00

Gisteren een nieuw Engels woord bijgeleerd: spamtasmagasmatron. Ter illustratie van het fenomeen de foto hiernaast. Het neologisme, dat naar alle waarschijnlijkheid de woordenboeken nog niet gehaald heeft, is een mengsel van spam, phantasm, orgasm en misschien nog andere woorden (matron, magnetron?)

De term komt van Facebook, waar het uiterst gemakkelijk is om een of meer profielen aan te maken die er aantrekkelijk uitzien en dan de mannen te laten doorklikken naar je site, in dit geval een soort contactagentschap. In dit geval via de 'nude pictures' vermeld onderaan de foto.

Dit wordt een echte plaag op Facebook, vooral bij toepassingen die met contact te maken hebben en dat zijn er op Facebook nogal wat. Het is niet voor niets een sociaal netwerk.

Nogal wat mannen werden er kwaad bij. Je kon bij het profiel immers ook opmerkingen schrijven. Iemand schreef I'm sure that surgeon did a great job. Je zou er nog kunnen aan toevoegen dat ook de informaticus goed werk geleverd heeft. Wellicht is er wel het een en ander gephotoshopt bij het creatuur hiernaast.

De spam is precies aan een nieuwe opmars bezig. Ik moet mij dringend een nieuwe spamfighter aanschaffen voor mijn mailbox. 95% van wat ik tegenwoordig binnenkrijg aan mails is spam.

Ook op deze blog krijg ik meer en meer spamcommentaarstukjes binnen, vanavond nog een achttal.

Ook de sociale netwerksites zijn aan een echte boom bezig. Vanmiddag kreeg ik nog een uitnodiging voor een nieuwe sociale netwerksite: Bebo. Ik heb de uitnodiging maar aangenomen, maar ik heb aan één sociale netwerksite (Facebook) wel genoeg. Trop is immers nog steeds te veel!

Help!

2009-01-03T22:12:00.003+01:00

Tot mijn verbijstering merk ik dat ik niet meer kan reageren op Wordpress-blogs. Toch niet met mijn blogger pseudo en blogadres. Wel met mijn voornaam en zonder mijn eigen blog te vermelden. Wordt De Gentse zwijger geboycot door Wordpress?

Ik had het het eerst gemerkt op één welbepaalde blog waar ik nogal vaak reageer. Toen het niet lukte dacht ik zelfs dat die blogdame mij geblokkeerd had.

Vanavond probeerde ik op twee andere Wordpress blogs te reageren. Met hetzelfde resultaat.

Weet iemand wat er aan de hand zou kunnen zijn? Georgina misschien?

2009

2009-01-03T20:45:00.005+01:00

De eindejaarsvakantie zit er zo goed als op. Ik wens alle lezers van mijn blog een gelukkig 2009!
Ik had grote plannen voor mijn vakantieperiode, maar er is weer bitter weinig van in huis gekomen. Letterlijk en figurlijk, want ik was vooral zinnens wat huishoudelijke karweitjes op te knappen, wat nieuwe meubels te kopen, etc. Ik heb onder andere een nieuwe kleerkast nodig. Het zal voor een andere keer zijn. Maar die Ikea in de nabijheid opent perspectieven!

Ik ben nochtans goed begonnen, maar daarna heb ik nauwelijks meer kunnen doen dan cadeautjes kopen en feesten. Me eindeloos verdringen tussen een grote massa in winkelstraten, warenhuizen en grote winkelketens als FNAC. In sommige van die etablissementen werd ik gewoon neurotisch van al dat volk. De Delhaize aan de Watersportbaan heeft zijn reputatie weer volop eer aangedaan: veel te veel volk voor een te kleine ruimte.

Ik hou wel van de eindejaarsperiode. Doorgaans toch. Gezelligheid, lichtjes, cadeautjes. Lekker dicht bij elkaar kruipen in de donkerste tijd van het jaar. Maar het is voor mij ook een gevaarlijke periode, waarin ik hypersensitief word. Dit jaar bijvoorbeeld hebben die demonische kanten van de donkerste dagen mij goed te pakken gekregen. Ik heb me door die somberheid nogal goed laten gaan. En dit na maanden van diëten en soberheid.

Vlak voor kerst heb ik het fameuze Glazen Huis van Music for Life toch bezocht (zie foto). Volk dat daar stond aan het Zuid in Gent. Ik heb ook een kleine financiële bijdrage geleverd via de actie Facebook for Life! Hoe toepasselijk!

De feestavonden zelf zijn goed verlopen. Kerstavond bij mijn broer, oudejaar thuis.
Geen ongelukken gebeurd ook. De rampzalige nieuwjaarsdag van vorig jaar, die in het ziekenhuis geëindigd is, is me dit keer gelukkig bespaard gebleven. 2009 is dus alvast onder een beter gesternte van start gegaan dan 2008

Goede voornemens? Ik heb er een aantal. Om te beginnen mijn dipje van tijdens de feestperiode overwinnen en de lijn verderzetten die ik eind vorig jaar begonnen ben.

Voor de rest ben ik aan bezinning toe, ook wat deze blog betreft. Vooral de eerste jaarhelft heeft mijn blog geboomd. Daarna was het wat minder. Hij is op een bepaald moment een eigen leven beginnen leiden. Ik moet mijn lessen trekken uit wat er daarna allemaal gebeurd is en in de toekomst bepaalde valkuilen proberen te vermijden. Bloggen kan soms inderdaad gevaarlijk zijn!

Exit Wouter

2008-12-29T20:41:00.005+01:00

Verrassing daarnet op het tv-journaal: Wouter Van Bellingen verlaat de VlaamsProgressieven.

Zaterdag nog las ik in De Standaard dat de nieuwe naam van de VlaamsProgressieven SLP zou worden: Sociaal Liberale Partij. De krant maakte ook gewag van interne onenigheid en sloot een nieuwe leegloop niet uit.

En twee dagen later is het al zover: het gedoodverfde boegbeeld van Oost-Vlaanderen, nog de provincie waar Vl.Pro het sterkst staat, tevens de partijsecretaris, verlaat de partij!

De overblijvende VL.Pro'ers of SLP'ers of hoe ze in de toekomst ook mogen heten zouden er beter zelf de stekker uittrekken vooraleer het té zielig begint worden. Er blijven nog nauwelijks nationale of regionale boegbeelden over, behalve Geert Lambert zelf en Nelly Maes. Els Van Weert misschien, die haar vertrek al aangekondigd had. Of Bettina Geysen, die politiek verbrand is. En voor de rest: een aantal oude getrouwen, een aantal jonge enthousiastelingen. Vooral die laatsten willen er invliegen. Maar het laat zich aanzien dat hen volgend jaar alleen ontgoocheling wacht.

Het lot van VU-ID naar Spirit naar Vl.Pro naar SLP begint meer en meer op een Griekse tragedie te lijken. Politieke hybris, niet meer dan dat!
Tien kleine negertjes van Agathie Christie: nog een parallel die zich opdringt!

Ik betwijfel trouwens sterk of er wel een markt is voor een sociaal-liberale partij in Vlaanderen. Er is de concurrentie van figuren als een Herman De Croo en trouwens bijna het hele Zuidoost-Vlaamse liberale landschap dat zich sociaal noemt, bvb. ook in Aalst. Van een Marino Keulen in Limburg ook. Ik hoor het hem zo nog zeggen Ik ben een sociale liberaal. Niet te vergeten de denktank Liberales rond onder andere Dirk Verhofstadt, de broer van.

Er was (is?) het partijtje Solide, Sociaal Liberale Democraten, dat nooit van de grond gekomen is.
Kortom: het verschil met OpenVLD wordt bijzonder klein. Zeker nu ze, althans volgens De Standaard, bij de SLP wel nog sociaal mogen zijn, maar niet meer links.

Geert Lambert zou beter met zijn volgelingen naar OpenVLD trekken. Misschien zou het niet eens een slechte zaak zijn dat daar het meer progressieve segment versterkt wordt. De ware toekomst van het links-liberalisme! Wou OpenVLD trouwens geen 'Grote Volkspartij' worden of is dat plan alweer opgeborgen?

De rest van Vl.Pro kan verdeeld worden tussen Groen! (Nelly Maes?), Sp.a. N-VA ook, vooral bij de oude getrouwe Vlaamsgezinde leden.

Uiteraard wil ik niemand een dolk in de rug steken of natrappen. Maar als ik zelfs hier al mijn mening niet meer mag zeggen? Hopelijk sans rancune! Natuurlijk doet iedereen wat hem zelf het beste lijkt!

Overigens is het hier wat een politieke blog geworden de laatste tijd. Mijn blog is al van alles geweest: een fietsblog, een blog over (diverse vormen van) liefde, een opinieblog, ...
Het mooiste bewijs dat ik mij niet op één aspect laat vastpinnen, maar echt schrijf over wat me bezighoudt.

Pro

2008-12-19T21:35:00.002+01:00

Ik ben voor nieuwe verkiezingen.
Het wordt tijd dat de kiezer zich opnieuw kan uitspreken na al dat geknoei van Leterme en Co.
Al zullen alle traditionele partijen wel schrik hebben van een nieuwe stembusslag.

Geert Lambert is ook pro, getuige een persmededeling die zijn partij vanavond verspreidde. Hoe ze dat daar op zo'n korte tijd gaan klaarspelen is me een raadsel. Liever de korte pijn zeker?

Nu afwachten wat de koning gaat doen. Of hij zal ingaan op de chantage van de economische en financiële crisis. Of er m.a.w. echt op gespeculeerd wordt dat de koning het ontslag van de regering zal weigeren.

Hard tegen hard

2008-12-17T22:16:00.005+01:00

Het gaat er hard aan toe bij de VlaamsProgressieven en de gewezen strijdmakkers die de partij onlangs verlaten hebben. Vooral in kringen rond Bettina Geysen en Bert Anciaux wordt in de pers met modder gegooid dat het niet mooi meer is. Een weinig fraai schouwspel, waarvan je je echt kan afvragen wat daar de maatschappelijke meerwaarde van is.

Ondertussen hergroeperen de overblijvers zich. Geert Lambert wil met een politiek van overconfidence rust en vertrouwen in zijn partij brengen. Er zouden al evenveel nieuwe leden als vertrekkers zijn. Op 18 januari, waarschijnlijk de datum van de nieuwjaarsreceptie, zou de nieuwe naam van de partij onthuld worden. En het wordt niet Spirit.

Al bij al is het goed voor de partij dat het kartel afgedaan heeft. Niemand geloofde er nog echt in. Het was meer een belemmering voor de partij geworden. Een soort dwangbuis. En ook dat Bert Anciaux de partij verlaten heeft is voor Vl.Pro op zich een goede zaak. Hij was een instabiele factor, want hij botste te zeer met de koers-Lambert. Nu kunnen ze volgend jaar voluit alles of niets spelen met alle neuzen in dezelfde richting. Erop of eronder. En blijkbaar is er nog een grote groep die erin gelooft. Waar moeten ze ook anders naar toe? Een verzameling politieke wezen, verenigd in een partij. Het Calimerogevoel, zo eigen aan de partij, zal ik soms wel wat missen: ik was er immers zo aan gewend.

Volgens de laatste berichten marcheren degenen die de partij verlaten hebben schoorvoetend op richting SP.a. Of toch de meesten. Een nieuw kartel of een nieuwe partij lijken op dit moment inderdaad uitgesloten.

Vorige week nog een verrassing: een gewezen kompaan uit het Gentse bestuur, tevens het enig OCMW-raadslid voor VlaamsProgressieven en een echte links-liberaal, is vertrokken naar OpenVLD. Een teken aan de wand? De sirenenzang van Open VLD zou wel eens te sterk kunnen blijken om een aparte links-liberale partij een kans te geven.

Ik ben benieuwd hoe het zal aflopen. Wat ze er volgend jaar van zullen maken.

Ook op persoonlijk vlak zijn de eerste gevolgen van de breuk zichtbaar. Politieke vrienden, dat zijn geen vrienden.! Mijn ma zei dat altijd. De recente gebeurtenissen geven haar gelijk.

Tien kilo verder

2008-12-17T20:52:00.003+01:00

Het dieet dat ik eind augustus ingezet heb nadert stilaan zijn einde. Tenminste, ik volg het niet meer zo strikt. Ik let wel nog op wat ik eet en drink, zeker met het oog op de feestdagen.

Maar ik val al een tijdje niet meer af. Ik heb het maar een goede drie maand volgehouden. Dat is toch redelijk lang. Je blijft dat niet volhouden. Het is de laatste tijd te slecht weer. Mijn methode werkt alleen als ik veel sport. Sinds ik mijn fietstochtjes niet meer kan houden omdat het weer te slecht is, ben ik nauwelijks nog vermagerd. In het weekend jog ik wat, maar zo veel brengt dat niet op.

Ik ben tien kilo kwijt. In feite weeg ik nog steeds iets te veel. Mijn Body Mass Index is nu zowat 25,5. Hopelijk slaag ik er toch in om dat gewicht te behouden. Hoe dan ook, als de feestdagen en de nieuwjaarsrecepties afgelopen zijn zal ik mijn gewichtstoestand evalueren.

Toch handig

2008-12-13T20:08:00.002+01:00

Toch handig, zo'n IKEA op een 5-tal kilometer van je thuis.

Ik heb deze namiddag kennisgemaakt. Even poolshoogte genomen en zelfs iets gekocht.
Volk! Maar volk! Ze hebben er werkelijk alles voor de binnenhuisinrichting: potten en pannen, gordijnen en beddegoed, plantjes, meubels allerhande, ...
Een mooie winkel ook, daar vlakbij Flanders Expo in Gent. Hoe het met de toegankelijkheid zit voor ouderen en mindervaliden weet ik niet, want met al die trappen. Wellicht zijn er ook liften. De handelszaken in de buurt (en het zijn er nogal wat die zich met binnenhuisinrichting bezighouden) zullen de concurrentie wel voelen.

Ik heb moeten zoeken voor ik het vond. Ik was alleen nog maar op Flanders Expo geweest met de tram. En dat jaren geleden. Om examen af te leggen bij SELOR. Het is daar een kluwen van autosnelwegen, autowegen en op- en afritten.

Vanuit Gent zal het misschien wel goed aangeduid geweest zijn, maar vanuit De Pinte niet. Ik heb het dan wel gevonden, maar heb mijn auto op een wat onorthodoxe plaats geparkeerd. Ik moest te voet nog een oprit of zoiets over.

Typisch: bij het verlaten van de zaak vond ik mijn auto niet meer terug. Het lijkt daar zo erg op elkaar en het was al donker. Twee IKEA-werknemers waren duidelijk niet uit het Gentse afkomstig, want ze konden mij de weg niet tonen naar de Kortrijksesteenweg.

Ikke te voet heel die IKEA rond. Uiteindelijk zag ik de tramhalte, ben zo tot op de Kortrijksesteenweg geraakt langs de sporen (waar ik me als voetganger eigenlijk niet mocht begeven). Dan nog een hele eind door de vrieskou met mijn Grundtal wandmeubel en mijn reukkaars onder de arm. Mijn auto stond er nog, gelukkig!

Het is daar dus héél erg voor autoverkeer bestemd, al is er ook een tramhalte. Je rijdt met je auto best helemaal tot aan de winkel als je geen farcen wil tegenkomen of je auto niet meer terugvinden. Gelukkig is daar ruime parkeermogelijkheid voorzien.

Nu juist nog uitvissen wat de beste weg is vanuit De Pinte.

Doek

2008-12-04T22:02:00.002+01:00

Het doek is gevallen over de beslissing van Bert Anciaux. Ze is volkomen volgens de verwachting van de laatste dagen.

Ondertussen raakt de vriendschappelijke sfeer onder de vroegere Vlaams Progressieve wapenbroeders meer en meer verzuurd. De VlaamsProgressieven hebben een persmededeling verspreid dat ze het hoofdstuk Anciaux afsluiten. Dat Bert Anciaux vertrekt verwondert hen niet. Dat hij eerst een aantal anderen het pad liet effenen geeft naar verluidt een wrange nasmaak.

Op Facebook zijn meer en meer zure oprispingen van Vlaams Progressievelingen te lezen over de vertrekkers. Bedekt weliswaar.

De aderlating bij Vl.Pro is dan ook considerabel, nog afgezien van Bert. Nu is ook het hoofd van de studiedienst weg, naast een schepen in Mechelen en de lokale voorzitter.

Nelly Mas op Terzake. Ze kan het goed zeggen. Geert Lambert komt ook overtuigend over. Een beetje te zelfs. Toch wacht hen volgend jaar een vrijwel onmogelijke taak met een klein militantenbestand en nauwelijks kopstukken.

Inhoudelijk verschillen de vertrekkers inderdaad niet zo veel van de blijvers, zoals De Standaard al schreef. Ook ik niet. Het meningsverschil gaat over de te volgen strategie.

Modetrend

2008-12-03T20:21:00.002+01:00

Op Facebook aan al je vrienden te kennen geven dat je uit de partij stapt.
Het wordt echt een trend!
Facebook was eerder op de hoogte van de uitstap van Jan Roegiers dan De Standaard Online!

Je vraagt je af wie ze volgend jaar bij Vl.Pro nog op de lijst gaan zetten.

En nu wachten op Bert Anciaux. Die maakt er echt een thriller van. Al kan er weinig twijfel meer bestaan over zijn uitstap. Alleen het moment van bekendmaking en de modaliteiten kunnen nog voor verrassing zorgen.

Nelly en Bert

2008-11-29T21:00:00.003+01:00

Alweer politiek, maar ik kan het even niet laten. Uiteraard interesseren de lotgevallen van mijn ex-kompanen mij mateloos.

Nelly Maes heeft verklaard dat Bert Anciaux tegen maandag een beslissing moet nemen of hij in de partij blijft. Zoniet zal het partijbestuur de gepaste maatregelen nemen. Lees: hij wordt uit de partij gezet. Voorwaar een dreigement. In feite heeft ze gelijk: ze moeten zich bij Vl.Pro door Bert niet laten gijzelen.

Bert heeft al gereageerd. Hij zal tegen eind volgende week een beslissing nemen.

Wat zal Bert doen? Toch bij de socialisten?

Het leest als een thriller allemaal. Zal Vl.Pro volgend jaar de stunt van De Decker overdoen en de kiesdrempel halen? Of zal de partij ten onder gaan als de Titanic?
Ik ben zeer benieuwd!

Bloggen is gevaarlijk!

2008-11-28T16:58:00.005+01:00

Even genoeg politiek nu. Ik wil ook niet-politiek geëngageerde bezoekers overhouden.

Het was vandaag e-mailloze dag. Ik heb er me niet aan gehouden. Mijn correspondenten ook niet. Verschillende mails gekregen, zowel professioneel als privé. We kunnen het medium niet meer missen.

Raar berichtje deze ochtend in mijn krant: Crembo heeft de bloggers aangevallen in de Kamer en daarmee nog bijval geoogst ook. Naar het schijnt oefenen wij een staatsgevaarlijke bezigheid uit.

Lang leve de vrijheid van het net!

The day after

2008-11-27T20:06:00.009+01:00

De eerste dag in mijn nieuwe carrière als 'overloper'. Het heeft me zwaar emotioneel geraakt. Zoiets gaat niet in je koude kleren zitten. Ik heb lang getwijfeld. Soms moet je een beslissing kunnen nemen, een sprong durven wagen. Gistermiddag, daags na de fameuze partijraad van Vl.Pro en het daaropvolgende opblazen van het kartel door Caroline Gennez, leek me het juiste moment om radicaal een beslissing te nemen in iets wat al een week aan het broeden was.

Ik heb tijdens mijn zevenjarig engagement bij Spirit/Vl.Pro veel vrienden gemaakt, veel mensen leren kennen. Dat valt grotendeels weg. Nieuwe mensen zijn er nog niet in de plaats. Dat komt wel. Maar in het begin word je wellicht argwanend bekenen. Je moet als nieuwkomer je sporen verdienen. De partijcultuur is naar verluidt ook heel anders. Minder een opendebatcultuur bijvoorbeeld. En een ander soort mensen veelal. Dat schrok me een beetje af. Maar we zien wel.

Er mag ook gezegd: de omstandigheden waren speciaal. Verrassende wendingen waren bij Spirit/Vl.Pro nooit ver weg. En bovendien: een partij verlaten waarvan het voortbestaan op zijn minst zeer precair is, is niet echt oneervol. Eerder een uiting van politiek realisme. Veel militanten van Vl.Pro geloven er nog steeds in. Dat is hun goed recht. Ze zijn blij dat ze eindelijk van het juk van SP.a bevrijd zijn. Eindelijk een zelfstandige partij zonder schoonmoeder! Respect voor hun overtuiging. Ik geloof niet meer in de kansen van de partij: ook mijn goed recht!

Bovendien vind ik dat ze bij Vl.Pro nu aan politique politicienne doen. Een politieke partij kan nooit het doel op zich worden. Wel: wat wil je maatschappelijk bereiken? Wat wil je veranderen? Welke middelen staan daarvoor tot je beschikking? Ik lijk Bert Anciaux wel? (glimlacht)

Maar ik moet opletten wat ik hier schrijf. Natrappen zou ongepast zijn. Ik hoop bij de Vlaams Progressieven vrienden te behouden. Kan ooit nog van pas komen ook, naast het diep menselijke aspect.

Nog een mogelijke verrassing: het begint er stilaan naar uit te zien dat Bert Anciaux toch zal overstappen naar SP.a, al dan niet met een speciaal statuut. Met hem wellicht zijn familieclan en enkele Vlaamse parlementsleden. Als je alles goed en wel bekijkt: veel alternatieven zijn er niet, behalve stoppen met de politiek.

Als het zo ver komt: echt verbazingwekkend hoe een dubbeltje rollen kan in de politiek! Als hij zijn vader meebrengt zijn dat twee gewezen VU-voorzitters die naar de SP.a gaan. Onuitgegeven!

Einde kartel

2008-11-26T12:29:00.009+01:00

Consternatie deze ochtend. Ik was gisterennacht opgebleven tot ik op Facebook via een partijgenoot de uitslag van de stemming in de partijraad van Vl.Pro vernomen had.

Toen ik deze morgen mijn krant uit de bus nam, zag ik dat er al een verdere evolutie was. De kop van De Standaard, editie Oost-Vlaanderen, loog er niet om: SP.a blaast kartel met Vl.Pro resoluut op.

Toen ik op kantoor arriveerde, bleek er met die voorpagina van De Standaard iets raars aan de hand: de kop van de editie West-Vlaanderen luidde: Vl.Pro blijft volledig verscheurd achter. In Antwerpen was de headline: Vl.Pro en SP.a op ramkoers! Duidelijk een verschil in timing tussen de diverse edities!

Het is dus zover: het progressieve kartel heeft er gelegen. Het zat er al een tijdje aan te komen. Misschien maar beter ook: nu kunnen de kartelpartners elkaar niet langer de schuld van een eventuele verkiezingsnederlaag toeschuiven.

Toch is het ook jammer. Zeker ook voor mij, want mijn geloof in de leefbaarheid van Vl.Pro als afzonderlijke partij was al een tijdje naar een absoluut dieptepunt gezakt. Maar ook en vooral voor Vlaanderen: in een klimaat van toenemende verrechtsing gaan twee progressieve partijen elkaar dan nog eens vliegen afvangen. Daar zullen enkel de De Deckers en de De Wevers profijt uit halen.

Persoonlijk geloof ik niet dat Vl.Pro volgend jaar op eigen kracht de kiesdrempel haalt. De partij is ook te negatief in beeld gekomen de laatste tijd. Ze is bovendien te klein. Het miltantenbestand is te beperkt. Het stemmenpotentieel aan progressieve zijde is te klein geworden; zeker niet groot genoeg voor drie partijen, zoals ik in een vorige post al schreef.

Mensen die mij een beetje kennen weten trouwens dat ik al niet zo'n grote fan was van het etiket 'liberaal' in Vl.Pro. Zelfs niet links-liberaal. Voor het voortbestaan van een afzonderlijke links-liberale partij ga ik mij niet kapot werken. Er is het risico dat het toch allemaal vergeefs is als die kiesdrempel niet gehaald wordt. En het verdeelt de linkerzijde nodeloos. En verspilt stemmen aan progressieve zijde ten voordele van rechts.

Ik ben destijds lid geworden van een partij die Sociaal en Progressief was (Spirit). De andere letters van de afkorting waren voor mij minder belangrijk. Dat was in een periode dat er politiek van alles aan het schuiven was en ik meende dat er een politieke hergroepering op komst was. De traditionele negentiende-eeuwse breuklijnen waren achterhaald, zo dacht ik.

Er wàren verschillen tussen SP.a en Spirit/Vl.Pro, maar onvoldoende om nu elkaars concurrenten te worden. De overeenkomsten waren groter dan de verschillen. Ik kan er begrip voor opbrengen dat sommigen afkerig zijn van de term 'socialist'. Om sociologische of andere redenen of omdat ze uit de Volksunie komen. Voor mij als ACOD-militant speelt dat minder.

De rest van deze post heb ik voorzichtigheidshalve maar geschrapt. Toch ligt de conclusie voor de hand...

Naschrift: ik heb de Vlaams Progressieven dus verlaten. Wellicht treed ik toe tot een andere partij. Een grotere partij in het progressieve veld, hoewel je daar nog moeilijk van echt grote partijen kan spreken.

Verscheurd

2008-11-25T21:03:00.004+01:00

De partijraad van Vl.Pro zit vanavond op dit eigenste moment bijeen in het Brusselse hotel Marivaux. Nogal een chic geval. Ik ben er deze middag voorbijgelopen.

Volgens De Standaard Online is de partij verscheurd. Bert Anciaux heeft voor het kartel en een nieuw samenwerkingsverband met SP.a. gepleit. Geert Lambert wil een onafhankelijke koers, los van SP.a en het kartel. Sommige van die tegenstellingen zijn onoverbrugbaar. De geschiedenis van de Volksunie herhaalt zich.

Ik ben ook innerlijk verscheurd! Misschien zelfs nog meer dan de partij.

Het volgende liedje draag ik op aan de leden van de partijraad. Ik zag het staan bij een vriend op Facebook en vond het toepasselijk:

Vlaams Progressieven: het einde nabij?

2008-11-24T20:13:00.013+01:00

De kranten staan al een kleine week vol met artikels over de precaire situatie van de Vlaams Progressieven. Dit na het ontslag van Bettina Geysen en de existentiële crisis binnen de partij. Men doet wel zeer smalend over de 0,6% van het electoraat die de partij nog zou vertegenwoordigen. Maar de aandacht die men de partij al een week toebedeelt is omgekeerd evenredig met dat kiespotentieel. De pers heeft bloed geroken. Niet geheel ten onrechte trouwens. Daar zijn ze ook goed in.

Het is nog eens crisis binnen de partij. Alle leden hebben nog eens een brief van het partijbestuur gekregen. De zoveelste crisissituatie in het korte bestaan van de partij, dat meer op een overlevingstocht begint te lijken.

Niemand schijnt nog goed te weten hoe het nu verder moet. Zelfs de kartelpartner laat ons in de steek. Zie een interview met Caroline Gennez in De Morgen van vorige zaterdag. De wildste scenario's kan je in de pers lezen: toch nog opgaan met de SP.a in een nieuw geheel bijvoorbeeld. De socialisten zouden wel gek moeten zijn, zo kort voor de verkiezingen hun eigenheid opgeven voor een fusie met een partij die het uitermate slecht doet in de peilingen. Te laat! Twee jaar geleden had dat nog gekund. Men heeft het aanbod bij Spirit hooghartig van de hand gewezen.

Terugkeren naar de oude naam Spirit ook. Helemaal crazy! Wordt dat niet een beetje zielig? Ik vond de oude naam beter dan de nieuwe. Maar terugswitchen, alweer zo kort voor verkiezingen. Gaan de mensen dat niet een beetje belachlijk beginnen vinden? Is het ook. De zoveelste kosmetische operatie!

Anciaux heeft naar het schijnt een plan dat hij morgen voor de partijraad zal ontvouwen. Het interview in De Standaard van vandaag vond ik in elk geval maar een opeenstapeling van clichés. Niets nieuws: de eigenheid bewaren en het behoud van het kartel. Statusquo dus.

De existentiële twijfel is groot. Zie ook de commentaren in de pers en op het net. Heeft Vl.Pro wel een Unique Selling Proposition? Niet echt! Niet zoals de groenen, de socialisten, de liberalen, de Vlaams-nationalisten van N-VA, ... Probleem! Zijn we daarom overbodig? Neen! Wel veel minder zichtbaar!

Ik begin ervoor te vrezen dat het Spirit/Vl.Pro-avontuur stilaan ten einde loopt. De merknaam is als het ware verbrand. We zijn zo negatief in beeld gekomen dat ik mij afvraag welke doorsnee kiezer nog voor ons zal stemmen. We riskeren zelfs gedumpt te worden door de kartelpartner. Op eigen kracht de kiesdrempel halen lijkt op dit ogenblik vrijwel onmogelijk. Er zijn in het verleden foute keuzes gemaakt. Er is gekozen voor de mandaten, ten koste van de eigenheid. Daarvan betaalt men nu de tol.

Ikzelf heb nog geen knopen doorgehakt wat mijn eigen toekomst betreft. Hoe moet het nu verder, na 7 jaar persoonlijk engagement? Waarvan o.a. dit stukje op een gastvrije blog getuigt (knipoogt). Zal Vl.Pro mijn eigen politieke Waterloo worden? Het begint er stilaan naar uit te zien!

Verschillende mogelijkheden liggen nog open. Ik wacht af wat komen gaat, wat er onder andere morgen op de partijraad beslist wordt. Op basis daarvan trek ik dan zelf wel mijn conclusies. Ik ben in elk geval niet van plan me nog langer te laten meeslepen in uitzichtloze avonturen.

Wat zo goed als vaststaat is dat de raad zal beslissen dat de partij doorgaat, alle verklaringen van o.a. Bart Caron ten spijt. Instituties als politieke partijen hebben immers de neiging zichzelf in stand te houden. Ik weet niet of dat verstandig is: we zijn goed bezig om de risee van de Wetstraat te worden. Of: eigenlijk zijn we dat al. Beter ermee ophouden voor het te erg wordt, niet?

Iemand zei mij enkele maanden geleden dat er in Vlaanderen geen plaats is voor drie progressieve partijen. Waarschijnlijk had en heeft die persoon gelijk. Er is in het huidige electorale klimaat ternauwernood plaats voor twee progressieve partijen. Zeker niet voor drie. Het zou dus kunnen dat de existentiële crisis van Spirit/Vl.Pro niet incidenteel is, maar structureel.

Wordt vervolgd! Ik verneem trouwens net dat er op de website van Canvas een poll loopt waarin je kan stemmen op de vraag: Hebben de Vlaams Progressieven nog politiek bestaansrecht?
Stemmen maar!

De eerste sneeuw

2008-11-23T15:48:00.006+01:00

Sneeuw, sneeuw, sneeuw. Het blijft maar sneeuwen hier in De Pinte. Lekker romantisch, die eerste sneeuw op een zondagnamiddag.

Knap vervelend ook. Ik was van plan deze namiddag naar WEBA (in Deinze, niet in Gent!) te rijden. Ik heb nog wat spulletjes nodig. Maar bij zo'n weer toch maar beter niet. Binnenblijven dus. Gelukkig is er nog het internet! En leuke toepasselijke deuntjes!

Bettina

2008-11-19T22:31:00.001+01:00

Ontslag Bettina Geysen bij Vl.Pro vanwege te hoge onkostennota's bij de VRT.
Dat was echt wat Vl.Pro nog nodig had.

Kwinkslagen

2008-11-16T17:34:00.015+01:00

Het is momentel héél kalm in de blogosfeer vind ik. Er zijn weer verschillende bloggers gestopt: Menck/Mohow, Patrick, Vuur... Andere blogs staan op een laag pitje: de anders zo grote mond van Zapnimf zwijgt al een tijdje. De eens zo productieve en creatieve blog van Els sputtert al sinds de zomer op een veel lager toerental. Bloggen lijkt een beetje out te zijn. Facebook daarentegen boomt.

Dat neemt niet weg dat ik onlangs nog eens getagged werd. Dat is de nieuwe naam voor een stokje. En als een Haspengouwse schone je tagt, dan kan je toch niet weigeren?

Het is wel een moeilijk onderwerp waar ik even over moeten nadenken heb: som zes "persoonlijke" kwinkslagen op.

Ik ben doorgaans niet echt de joker van dienst, die de mensen voortdurend met kwinkslagen om de oren slaat. Ik kan leuk uit de hoek komen, maar ben niet echt een moppentapper.

Ik hou wel van ironie. Ik "zwans" nogal graag. Mensen een beetje plagen of een beetje jennen, dat gaat er bij mij ook nogal in. Er nog een schepje bovenop doen. Al moet je daarmee opletten dat je niet te ver gaat. Sommige mensen hebben lange tenen.

Zes kwinkslagen is ook nogal veel. Ik ben daarom te rade gegaan bij iemand die me van kleinsaf nogal goed kent en die soms afgezien heeft met mij.

1. Ik zat als peuter bovenaan de trap, waarvan mijn moeder de leuning aan het schilderen was, toen de telefoon ging. Niet aankomen, gebood ze me, terwijl ze naar haar verfpot wees. Raad eens wat ik gedaan heb toen dat telefoongesprek mij wat al te lang duurde? Juist! Een flinke trap tegen die verfpot gegeven, zodat die helemaal de trap af viel viel en de vloerbekleding van de trap wit bekladde.

2. Een andere keer heb ik diezelfde persoon minutenlang laten zoeken naar muizenvergif, dat ik de hele tijd in mijn handen geklemd hield. Pestkopje in die tijd, niet? Kwinkslag of niet, ik geloof dat ik gewoon een draai rond mijn oren gekregen heb, net zoals die andere keer.

3. Ook nog uit mijn kleutertijd: er was toen een populair liedje Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan? op de melodie van Yellow Submarine van The Beatles. Elke middag wachtte ik met mijn zusje op mijn vader in de refter van zijn school. Van de kok kregen we telkens een suikerklontje. Daarna gingen we naar huis eten. Het populaire radioliedje bracht me een keer op het idee dat suikerklontje op te sparen om thuis in mijn soep te doen. Ik was toen al nogal experimenteel aangelegd. Echt een kwinkslag was dit niet. Meer een experiment. Maar wel een dat me duur te staan gekomen is. Want ik heb dat bord soep moeten opeten tegen heug en meug. Allesbehalve lekker, die gesuikerde soep! En het was niet eens erwtensoep, maar tomatensoep.

4. Tot daar mijn kleutertijd. Tijdens mijn schoolgaande jeugd heb ik wel de nodige kwinkslagen uitgehaald. Wie niet? Sommige zijn me duur te staan gekomen. Al bij al viel ik nog wel mee. Zo'n deugniet was ik niet. Op sneeuwklassen heb ik in een Oostenrijks dorpje in de buurt van Ramsau wel eens de kerkklokken geluid.

5. Soms moet je voorzichtig zijn met kwinkslagen. Er zijn gevoelige onderwerpen. Sommige mensen kunnen van sommige personen veel hebben en van andere niet. Een holebi-vriend was eens in groep aan het vertellen over parkeerproblemen die hij met zijn auto gehad had. Het is je waarschijnlijk al veel overkomen dat je auto verkeerd geparkeerd stond, wierp ik ertussen. Verkeerd Geparkeerd is of was de naam van een holebivereniging voor jongeren. Hij kon er niet mee lachen en reageerde nogal gepiqueerd.

6. Enkele jaren gelden was er in het nieuws een anecdote over de Amerikaanse president Bush, die tijdens een belangrijke internationale vergadering een briefje doorgegeven had dat hij moest plassen. Enkele dagen later hadden we op kantoor afdelingsvergadering. Er was een pauze voorzien, maar de chef bleef maar doorgaan en doorgaan. Ik kreeg het op mijn heupen, maakte een kattebelletje en schreef I have to go to the bathroom - Can we take a break? Dan gaf ik het papiertje door. Het bereikte de chef. Die dacht dat het van een van de vrouwelijke collega's afkomstig was. Hij nam het bericht au sérieux en brak zijn uiteenzetting af.

Oef! Nu nog de 'tag' doorgeven.
Enkele blogs waarmee ik recent kennismaakte: Chelone, Satur9's World, DP Spot.
Els om haar wat aan te porren.

Te nemen of te laten. Alstublieft!

11 november

2008-11-11T20:24:00.002+01:00

11.11.08 001
Originally uploaded by degentsezwijger

11 november. Ik reed met de fiets naar de Westerbegraafplaats in Gent. Er was geen 11 novemberplechtigheid. Die had naar het schijnt plaats in het Zuidpark.

Ik doolde een beetje rond op het kerkhof en genoot (?) van de funeraire kunst. Ik trof er o.a. dit merkwaardig graf vol symboliek aan.

In Antwerpen zijn ze die kerkhoven helemaal aan het ontsluiten op het net. Kwestie van bepaalde merkwaardige graven al dan niet van bekende personen voor het nageslacht (en voor de surfer) te bewaren. Bijvoorbeeld: de virtuele ontsluiting van het Schoonselhof, de bekendste Antwerpse begraafplaats.

Misschien ook voor Gent geen slecht idee? Zodat we bijvoorbeeld zouden weten wie er begraven ligt in dit theatraal en een beetje protserig graf?

De Gentse Zwijger in Wordle

2008-11-11T15:37:00.001+01:00

Leuk speeltje ontdekt op andere blogs: Wordle. Dit is het resultaat voor mijn eigen blog. Oordeel zelf. Het is vooral een mix van Amerikaanse presidentsverkiezingen en de Ronde van Vlaanderen. Mijn laatste posts hebben nogal veel gewicht in de schaal gelegd.