Steunactie op Facebook

Deze ochtend zat er een publicatie in mijn bus van Theater Exces, het reizend straat- en bewegingstheater uit Gent. Tot mijn verbazing stond mijn naam erin vermeld als milde schenker.

Theater Exces verkeert in financiële moeilijkheden omdat er subsidies geschrapt werden. Daarom had het op Facebook een oproep tot financiële steun gelanceerd: als elke facebooker 2 € kon storten en het bericht doorsturen naar zoveel mogelijk anderen, dan waren ze al een heel eind verder.

Ik kreeg de oproep verschillende keren doorgestuurd en heb die 2 euro dan ook maar gestort. Er zijn weliswaar zo veel personen en organisaties die om geld vragen. Je kan als niet-gefortuneerde niet aan al die verzoeken voldoen. Maar het was zomer, vakantie. Ik was goedgezind en een mens wil voor cultuur wel eens iets doen. Al is het eerder de taak van de overheid om culturele organisaties te subsidiëren zodat ze het hoofd boven water kunnen houden, twee euro is tenslotte maar twee euro. En ik heb de mensen van Exces al vaak beziggezien tijdens de Gentse Feesten.

Ik lees nu dat de facebookgroep om Theater Exces te steunen al gauw 256 aanhangers had. Waarvan er echter maar een vijftal de vooropgestelde twee euro stortten! En blijkt nu, zelf de mensen die mij het bericht doorgestuurd hebben niet!

Sommige mensen houden er rare opvattingen op na over het internet en Facebook in het bijzonder. Het is blijkbaar de plaats waar alles kan en alles mag en niets gemeend is! Waar je zonder veel nadenken lid wordt van allerlei groepen en actiecomités. Waar je zegt dat je naar een activiteit zal komen zonder er verder nog acht op te slaan. Of engagementen aangaat zonder ze na te komen.

Rare evolutie! De lichtheid van het virtuele bestaan?

Als je van zo'n groep lid wordt of een actie steunt op het internet, hou je daar dan alsjeblieft aan!
Ik probeer dat toch te doen. Het internet zal er alleen maar aan geloofwaardigheid op winnen!

Ik tracht zelf ook selectiever te zijn in de (actie)groepen die ik steun op Facebook. Want op de duur zit je met zo'n hoop personen en organisaties die je berichten van activiteiten of andere oproepen doorsturen. Of om je steun zitten te bedelen. Geen mens kan alle ellende van de wereld op zijn rug torsen, dat is evident! En ik aan de toevloed aan activiteiten, berichten en oproepen op mijn Facebookaccount niet meer aan.

Nihil mexicaniensis

Ofte "niets Mexicaans".

Dat was wat de huisarts me vanmorgen meedeelde over de zware griep waarmee ik al enkele dagen worstel.

Van mijn kindertijd geleden dat ik nog zo'n stevige griep gehad heb. Maar geen Mexicaanse. Meer een soort griep-in-de-buik.

Ik ben stilaan aan de beterhand. Vrijdag en zaterdag heb ik de hele tijd het bed moeten houden. Vrijdag had ik 38,7° koorts.

Maar het was niet de Mexicaanse. Dat is zowel positief als negatief: het betekent dat ik die nog altijd ook kan krijgen. En de griep die ik gehad heb volstaat echt wel.

Je hoort steeds meer over griepslachtoffers, Mexicaanse en seizoensgriep, ook op het internet. Benieuwd hoe ver het zal komen met die voorspelde pandemie. Ondertussen herstel ik verder van mijn niets Mexicaans.

Tour de force in Gent-Sint-Pieters

Vorige week heb ik een kleine krachttoer uitgehaald op de trein.

Het was mistig, die ochtend. Zoals gewoonlijk stond ik op om zeven uur. Eerste werk: de krant uit de brievenbus vissen. Normaal zit de krant om zeven uur in de bus. Het gebeurt soms dat dat niet het geval is. Frusterend! Ik ben dan al van bij het opstaan uit mijn humeur.

Tien voor acht vertrok ik naar het station van De Pinte. Nog steeds geen krant.

In het station van De Pinte is er geen krantenkiosk. Nadeel van in een dorp te wonen. Er is er wel één in Gent-Sint-Pieters, enige stopplaats van mijn trein naar Brussel-Noord.

Aangezien ik gewoon ben van op de trein mijn krant te lezen, vatte ik het plan op er een te halen in Gent-Sint-Pieters. Leen, mijn vast treinmaatje, zou mijn zitplaats proberen te houden door er mijn boekentas op te leggen.

Toen de trein stopte in Gent-Sint-Pieters sprong ik eraf als eerste, dook de trappen af en spurtte naar de krantenkiosk aan de achterkant van het station, 1 euro in de hand. Gelukkig niet te veel volk voor mij. Aangezien ik een abonnement heb, wist ik niet dat een los nummer van De Morgen tegenwoordig 1,10 euro kost. Tijdverlies dus!

Ik spurtte terug naar de roltrap en naar spoor 5. Daar stond dezelfde trein nog te wachten. De conducteur was het vertreksignaal al aan het geven. Op het nippertje slaagde ik er toch in om binnen te glippen. En dan nog wel in het juiste treingedeelte.

Hijgend kwam ik terug in de wagon waar Leen ondertussen een heroïsch gevecht aan het leveren was om mijn zitplaats te bewaren. Zie je wel dat ik de waarheid sprak, glimlachte ze tegen de medepassagiers toen ik puffend ging zitten.

Het is niet iets om elke morgen uit te halen. Voor hetzelfde geld had ik de vertrekkende trein net gemist. Ik heb dat vroeger nog gedaan, maar toen werd die trein gekoppeld in Gent-Sint-Pieters en hield hij er dus langer halt.

Vandaag had ik het trouwens niet moeten doen. Het is alweer treinstaking. De spoorvakbonden zijn zich niet echt populair aan het maken, maar dit terzijde. Ik ben aan het thuiswerken, euh pauzeren.

Zoek de bal!

voetbal JV De Pinte 005
Originally uploaded by degentsezwijger

Voor een keer niet zoek de vaut, maar zoek de bal!

Gisteren ben ik, voor het tweede jaar op rij, door vriend en gemeenteraadslid Geert uitgenodigd om een thuismatch van voetbalclub Jong en Vlug De Pinte bij te wonen.

Jong en Vlug De Pinte speelt in Tweede Provinciale A. In provincale afdelingen is het bij thuismatchen de gewoonte een sponsor te zoeken voor de matchbal. Die sponsor, meestal een bekende, al dan niet politiek actieve, figuur uit de gemeente, krijgt dan in ruil een aantal vrijkaarten. Tijdens de pauze trakteert hij zijn genodigden op een gebakje en een drankje (meestal in omgekeerde volgorde van belang).

Gisteren speelde JV De Pinte tegen Olympia Gent. Beide ploegen doen het dit jaar niet zo goed: ze bengelen beide onderaan het klassement. Het was te merken aan het niveau van de match. Ik ben geen voetbalspecialist, maar zag toch dat het niet goed was. Ik had de indruk dat de voetballers de hele match tevergeefs naar de bal zochten.

En ook de uitslag was niet goed: 0-0 na 90 minuten. In het vakjargon: knul-knul! Amper één schot tussen de palen in die hele match en dan nog liefst recht in de handen van de keeper!

Ik wens beide ploegen veel beterschap! Het zal nodig zijn!

Therapeutische sessie

Ik ben niet erg actief meer geweest op mijn blog de laatste tijd. Het is de zoveelste keer dat ik dat hier schrijf. Maar ja, als ik dit communicatiekanaal open wil houden, moet ik nu en dan wel iets schrijven. Al mag het nooit een verplichting of een dwang worden. Gulden regel nummer 1: schrijf als je iets te zeggen hebt. Nummer 2: het moet leuk blijven ook.

Mijn inactiviteit had zo zijn redenen. Ik heb op het werk deelgenomen aan een zware procedure, die me tijd en stress gekost heeft. Ten tweede heb ik me in de zomer eindelijk een DVD-speler aangeschaft. Ik zit nu al ruim twee maanden 's avonds meestal een film te bekijken. Na het medium de laatste jaren zowat totaal verwaarloosd te hebben, ben ik nu een gepassioneerde filmliefhebber geworden. Waarover later misschien meer.

Vorig weekend heb ik me twee ochtenden naar het sp.a-congres in de VUB in Brussel begeven. De zaterdagmorgen heb ik de therapeutische sessie bijgewoond. Een therapeutische sessie met een hele partij: moet kunnen! Het was een zitting achter gesloten deuren. Ik mag er dus niet al te veel over loslaten. Al is er toch veel over in de pers verschenen. De persjongens zijn het dus toch wel te weten gekomen.

Ik heb een interessante tussenkomst van Roel Anciaux, de broer van, gehoord. Die vertolkte voor een groot deel ook mijn gevoelens. Na jaren van geruzie bij Spirit/VlaamsProgressieven (ook de Volksunie, maar dat luik heb ik niet meegemaakt) had hij gehoopt bij sp.a eindelijk aan politiek te kunnen doen zonder al dat intern gekrakeel, de eeuwige discussies tussen de 'zuiveren' en de zogenaamde 'postjespakkers', etc... Grote hilariteit in de zaal natuurlijk!

Over de rest van zijn betoog en de andere tussenkomsten zal ik maar niet te veel meer openbaar maken.

Ik persoonlijk onthoud vooral dat de sp.a-top fout communiceert. En dat ze slecht omgaat met de interne oppositie. Ik ben geen aanhanger van sp.a-Rood, maar vind het fout hen totaal te negeren. Minstens heeft deze groep een belangrijke signaalfunctie, ook om ervoor te zorgen dat de partij niet te veel naar het centrum afglijdt. Een spreker (ik ben vergeten wie) stelde dat geen enkele andere partij zo slecht met interne oppositie omgaat. Ik moest hem gelijkgeven.

De zondagmorgen werden de conclusies van de werkgroepen van de zaterdag toegelicht. Niets opzienbarends hier. Behalve enkele steken naar de schrijver van de beruchte mail. Ook de slottoespraak van Caroline Gennez vond ik niet zo geweldig. Toegegeven de omstandigheden waren aartsmoeilijk. Verder dan de basisidee van het socialisme nog eens verduidelijken kwam ze niet. En zich verontschuldigen voor haar emotionele reacties van de dag voordien (Ik word nog erger dan Bert Anciaux...)

Wel een interessant intermezzo was de uiteenzetting van een Engelse prof, Richard Wilkinson, die een boek geschreven heeft over het effect van ongelijkheid. Met een aantal onthutsende conclusies van vergelijkend sociologisch onderzoek in een aantal welvarende landen met verschillende gradaties van maatschappelijke ongelijkheid. The Spirit Level. Dat is de titel van het boek. Ondertitel: Why more equal societies almost always do better.

Een discours dat aansloeg op dat congres. Dat zal u wel begrijpen! Hierbij zijn powerpoint-presentatie.

Voor de rest schaart iedereen zich achter Caroline Gennez. De rangen moeten alweer gesloten worden. Ik vrees dat de interne tegenstellingen en twisten toch nog niet overwonnen zijn.

Aïda

Gisteravond heb ik in het kasteel van Ooidonk in Deinze de jaarlijkse openluchtopera bijgewoond. Ditmaal stond Aïda van Verdi op het programma.

Een nogal opgezwollen, bombastisch verhaal over de onmogelijke liefde tussen een man en vrouw van naties die met elkaar in oorlog zijn. Dezelfde topos als Romeo en Julia, West Side Story en talloze andere werken dus. Ditmaal gesitueerd in het oude Egypte. Mét de gebruikelijke fatale afloop: op het einde sterft het liefdeskoppel.

Ook de muziek is nogal bombastisch. Niet echt mijn ding. Van de opera's van Mozart en Monteverdi hou ik wel, maar Verdi is niet mijn kopje thee.

Maar ik heb dan toch kennisgemaakt met een muzikaal monument, een mijlpaal uit de muziekgeschiedenis.

Foto's heb ik niet genomen, want dat mocht niet, al waren er velen die het toch deden. Maar er staat zelfs al opera op YouTube. Hierna het bekendste stuk uit de opera, die destijds op bestelling gecomponeerd werd ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal en de opera van Caïro: de triomfmars na de overwinning van de Egyptenaren op de Ethiopiërs.



Er was veel volk. Naar schatting een 2.400 man. En goed weer. Joke Schauvlieghe heb ik niet gezien.

While my guitar...

Ik heb me laten meeslepen door de nieuwe Beatles-hype en heb me vrijdagmiddag in de FNAC in Brussel een cd gekocht van de pas vorige woensdag uitgebrachte "digitally remastered" reeks: het beroemde White Album.

Ik heb me nooit eerder veel gekocht van de Beatles: in mijn tienerjaren de single Band on the Run van Paul McCartney & Wings en van The Beatles zelf de double-single Penny Lane/Strawberry Fields. Mijn jongere broer had de lp Abbey Road.

Veel basis om te vergelijken had ik dus niet. Toch was ik een beetje ontgoocheld over de geluidskwaliteit. Er is zo'n voortdurende technische evolutie dat we verwend zijn wat de geluidskwaliteit van muziek betreft.

Ook met het album zelf was het een eerste kennismaking, al kende ik natuurlijk al veel nummers, zoals de pareltjes Blackbird en While my Guitar Gently Weeps, eigenlijk mijn favoriete Beatles-nummer. Ik heb een ander nummer uit het White Album opgezocht op YouTube want While my guitar... staat al ergens op deze blog. Glass Onion is ook niet slecht.

Heel speciaal album toch, nog soberder dan andere albums. Gedepouilleerd, sommige liedjes. Een beetje wennen dus toch, al zijn er prachtnummers bij. En het blijft een klassiek album, waarvan heel wat nummers gecoverd werden (Tori Amos, Siouxie & the Banshees, ...) en met zelfs een literaire weerslag (The White Album van de Amerikaanse schrijfster Joan Didion).

Gisterennamiddag liep ik de Gentse FNAC binnen en deed er een merkwaardige vaststelling: ik had The White Album in de Brusselse FNAC in de City2 gekocht voor de groene prijs van 18,99 euro. In Gent bedroeg de eveneens groene prijs 22,99 euro. Een verschil van 4 euro! Dezelfde vaststelling voor de enkele albums, die in Brussel 14,99 kosten per cd en in Gent 16,99, telkens lanceringsprijs.

Zou Gent nu zoveel kapitaalkrachtiger zijn dan Brussel. Dat durf ik toch wel betwijfelen. Of is daar een andere reden voor?