Ze zijn al twee dagen in mijn straat bomen aan het omhakken en de takken aan het verhakselen. De straat is aan beide zijden afgesloten met 'uitgezonderd plaatselijk verkeer'-borden. Het maakt een hels lawaai van 's morgens vroeg.
Deze morgen lag ik nog in bed als ze al bezig waren vlak achter mijn huis. Ineens hoorde ik een gevloek van jewelste. Ik keek uit het raam van mijn slaapkamer en zag een omgehakte boom over de hele breedte van de straat liggen. Daaronder een chique BMW met een verbrijzelde achterruit en blikschade. Twee vloekende en tierende werklieden en een blonde vrouw, eigenares van de BMW.
Naar ik later vernam woont de vrouw in een nieuwe verkaveling die uitkomt in mijn straat. Ze was met hoge snelheid door onze zone 30 gereden zonder acht te slaan op de bomen die omgekapt werden. Het schijnt dat ze gehaast was omdat ze morgen op reis vertrekt. Ja dat zal wel! Ze reed net voorbij toen die boom onver aan het vallen was en remde niet. Niet gezien? Ze zal wel met haar gedachten elders geweest zijn. Ze heeft niet eens geremd. Ze mag nog van geluk spreken, want ze had ernstig gewond kunnen zijn.
Flikken erbij, takelwagen, opgetrommelde echtgenoot in alle staten. De blondine leek zich van geen kwaad bewust.
Als ik eindelijk aangekleed buitenkwam om te gaan kijken waren ze de laatste rommel aan het opruimen. Enkele buren stonden nog na te praten.
Ik loop al niet hoog op met BMW-rijders. Dit was weer een prachtig staaltje van hun kunnen.
O zo typisch!
vrijdag 28 december 2007
dinsdag 25 december 2007
Kerst
Kerstmis, het sentimentele feest bij uitstek! Met een beetje sneeuw erbij was het nog zoveel romantischer geweest. Het valt al mee dat we geen hittegolf hebben. Dat zou in deze tijd van het jaar volkomen misplaatst zijn. Met die opwarming van de aarde weet je immers maar nooit!
Ik heb verzaakt aan de foie gras als voorgerecht. Ik ben gezwicht voor de Gaia-campagne, die nog versterkt werd in het blogmilieu. Viel nog mee: het nieuwe voorgerecht bestond uit slakken en was zo zwaar niet. Meestal krijg ik met kerst na het hoofdgerecht al zo'n overladen en papperig gevoel van te veel eten en te veel wijn, dat ik me langzaam in een zetel laat glijden en er voor de rest van de avond niet meer uitkom, behalve om nog wat dessert binnen te lepelen en te gaan slapen. Weinig sociaal natuurlijk.
Dit jaar dus niet. Al ben ik voor de tv in slaap gevallen halverwege City Lights, één van mijn favoriete films (héél goede muziek ook: ik ben er weg van!). Mijn huisgenote was al gaan slapen en die lekkere chablis en gigondas eisten hun tol. Geen nood, aangezien ik deze film al talloze malen gezien heb. Het is een typische film voor in de kerstperiode; het spijt me toch dat ik hem niet tot het einde uitgekeken heb, al was het maar voor de muziek.
Zoals je ziet ben ik nog verder aan de layout van mijn blog aan bet prutsen. Ik heb er een foto van Gent aan toegevoegd. Ik woon wel niet meer in Gent, maar ik kom er nog minstens één keer per week en met zo'n naam kan ik moeilijk een foto uit De Pinte nemen. Insiders zullen zien dat het een foto van de Coupure is, genomen vanop de Rozemarijnbrug. Ik heb jaren in deze omgeving gewoond. Langs hier rij, fiets of ga ik doorgaans de Gentse binnenstad binnen.
Ik ben nog niet tevreden over de layout, maar het is toch al wat beter. De kop van de blog is al iets meer gepersonaliseerd. De kop van het bloggertemplate dat ik gebruik was ook niet slecht, beetje artistiek-modernistisch. Helaas gebruikt Open VLD Gentbrugge net hetzelfde template met dezelfde kop en dat was er voor mij een beetje over. Met aan de layout van websites of blogs te prutsen ben je algauw uren kwijt en ik hoop in de vakantie ook nog wat andere dingen te kunnen doen. Enkele huishoudelijke karweitjes bijvoorbeeld, die al màànden op mij liggen te wachten.
Al surfend tussen de links op andere blogs (via de blog van dorpsgenoot Elei Suiadan notabene) heb ik ontdekt dat vroegere buren uit Gent nu ook een blog hebben. Dat An Nelissen een eigen website had als fotografe van De Standaard wist ik enkele jaren geleden al. Nu is ze zoals de meesten overgeschakeld op een blog. Blij op deze manier nog iets over mijn laatste buren uit Gent te vernemen. Bijvoorbeeld dat ze ook verhuisplannen hebben en onlangs op VTM geweest zijn in dat verband. Ik kijk niet zoveel tv en zeker niet zoveel naar VTM en heb die uitzending dus niet gezien. We hebben maar een drietal jaar naast elkaar gewoond en geen contact meer.
Ik heb verzaakt aan de foie gras als voorgerecht. Ik ben gezwicht voor de Gaia-campagne, die nog versterkt werd in het blogmilieu. Viel nog mee: het nieuwe voorgerecht bestond uit slakken en was zo zwaar niet. Meestal krijg ik met kerst na het hoofdgerecht al zo'n overladen en papperig gevoel van te veel eten en te veel wijn, dat ik me langzaam in een zetel laat glijden en er voor de rest van de avond niet meer uitkom, behalve om nog wat dessert binnen te lepelen en te gaan slapen. Weinig sociaal natuurlijk.
Dit jaar dus niet. Al ben ik voor de tv in slaap gevallen halverwege City Lights, één van mijn favoriete films (héél goede muziek ook: ik ben er weg van!). Mijn huisgenote was al gaan slapen en die lekkere chablis en gigondas eisten hun tol. Geen nood, aangezien ik deze film al talloze malen gezien heb. Het is een typische film voor in de kerstperiode; het spijt me toch dat ik hem niet tot het einde uitgekeken heb, al was het maar voor de muziek.
Zoals je ziet ben ik nog verder aan de layout van mijn blog aan bet prutsen. Ik heb er een foto van Gent aan toegevoegd. Ik woon wel niet meer in Gent, maar ik kom er nog minstens één keer per week en met zo'n naam kan ik moeilijk een foto uit De Pinte nemen. Insiders zullen zien dat het een foto van de Coupure is, genomen vanop de Rozemarijnbrug. Ik heb jaren in deze omgeving gewoond. Langs hier rij, fiets of ga ik doorgaans de Gentse binnenstad binnen.
Ik ben nog niet tevreden over de layout, maar het is toch al wat beter. De kop van de blog is al iets meer gepersonaliseerd. De kop van het bloggertemplate dat ik gebruik was ook niet slecht, beetje artistiek-modernistisch. Helaas gebruikt Open VLD Gentbrugge net hetzelfde template met dezelfde kop en dat was er voor mij een beetje over. Met aan de layout van websites of blogs te prutsen ben je algauw uren kwijt en ik hoop in de vakantie ook nog wat andere dingen te kunnen doen. Enkele huishoudelijke karweitjes bijvoorbeeld, die al màànden op mij liggen te wachten.
Al surfend tussen de links op andere blogs (via de blog van dorpsgenoot Elei Suiadan notabene) heb ik ontdekt dat vroegere buren uit Gent nu ook een blog hebben. Dat An Nelissen een eigen website had als fotografe van De Standaard wist ik enkele jaren geleden al. Nu is ze zoals de meesten overgeschakeld op een blog. Blij op deze manier nog iets over mijn laatste buren uit Gent te vernemen. Bijvoorbeeld dat ze ook verhuisplannen hebben en onlangs op VTM geweest zijn in dat verband. Ik kijk niet zoveel tv en zeker niet zoveel naar VTM en heb die uitzending dus niet gezien. We hebben maar een drietal jaar naast elkaar gewoond en geen contact meer.
donderdag 20 december 2007
Blogs in De Pinte
Per toeval heb ik een andere blog uit De Pinte ontdekt. De blog luistert naar de welluidende naam Elei Suladan. Dat betekent volgens de blogger De dromen van Karel in de fictieve taal van J.R. Tolkien in The Lord of the Rings.
De blogger is een jonge gast die in Gent aan de unief zit. Ik meen hem in De Pinte al gezien te hebben aan het station, te oordelen naar een foto op zijn blog. Hoewel, veel van die jonge gasten lijken op elkaar. Edoch, ik sta bijna elke morgen tussen die jonge gasten op de trein gedrumd tussen De Pinte en Gent-Sint-Pieters. Overvolle treinen met scholieren, studenten en pendelaars. De eerste twee categorieën stappen in Gent uit en dan heb ik gelukkig een zitplaats tot in Brussel. Maar dit terzijde.
Er zullen in De Pinte nog wel bloggers zijn. De blogs schieten overal als paddestoelen uit de grond. Ik zou weer eens mijn toevlucht moeten nemen tot geourl om andere bloggers in buurt te ontdekken. Die website marcheert al twee dagen niet. Bestaat die site nog? Hoewel, niet iedereen voert die coördinaten in zijn blog in. Ik zal die ene Pintse blogger meteen maar op mijn blogroll zetten. Hoewel het verschil in leeftijd iets te groot is om veel voeling met elkaar te hebben. Het is toch altijd leuk te weten wat de jeugd uitsteek, denkt en voelt!
Ik heb een poging gedaan om mijn blog op technisch gebied wat te actualiseren. Er is nog werk aan: de blog moet nog wat meer gepersonaliseerd worden. Nu werk ik met een sjabloon uit Blogger. Ik merk dat veel bloggers recent overgestapt zijn naar Wordpress, dat meer mogelijkheden biedt qua layout. Misschien moet ik dat ook maar eens overwegen?
Nieuwere internetfenomenen als Twitter en Facebook moet ik nog leren kennen. Al heb ik over dat laatste negatieve signalen opgevangen. Daarstraks waren er op de trein twee twintigers over bezig. Eén ervan was op weg naar het N-VA-congres in Gent. Heel die evolutie op internetgebied is zo razendsnel dat je, zeker als je al wat ouder wordt, moeite hebt om dat allemaal bij te benen. Ik ben ook niet zo'n techneut. Hoewel ik een paar jaar webmaster geweest ben van Spirit Gent in die heroïsche pioniersjaren. Waar is de tijd? Het nam me zodanig in beslag dat ik het nadien wat rustiger aan gedaan heb.
Ik zal mijn blog ook wat meer moeten beginnen promoten, vrees ik. Ik heb maar een schamele Technorati Authority van 6. Maar mijn blog heeft ook een klein jaar zo goed als stilgelegen met die megaverhuis van Gent naar De Pinte vooral. Raar genoeg ben ik hem in de laatste verkiezingstijd terug beginnen aanzwengelen. Gelukkig heb ik nu eindelijk ook een nieuwe pc en heb ik die totaal verouderde weggegeven aan een vriend die nog nooit een computer gehad heeft. Hij kan er nog wat op oefenen. Hij is alvast Windows 98 aan het instuderen :-)
Ik post ook niet zo heel veel en wens dat eigenlijk zo te houden ook. Het bloggen mag geen obsessie, geen constante bezigheid worden. Ik wens ook nog andere dingen te doen. Ik ben niet van plan om, zoals sommigen, de hele dag door te posten over al wat ik doe, meemaak of denk. Enkel als ik iets bijzonders kwijt wil, komt die blog wel van pas.
De blogger is een jonge gast die in Gent aan de unief zit. Ik meen hem in De Pinte al gezien te hebben aan het station, te oordelen naar een foto op zijn blog. Hoewel, veel van die jonge gasten lijken op elkaar. Edoch, ik sta bijna elke morgen tussen die jonge gasten op de trein gedrumd tussen De Pinte en Gent-Sint-Pieters. Overvolle treinen met scholieren, studenten en pendelaars. De eerste twee categorieën stappen in Gent uit en dan heb ik gelukkig een zitplaats tot in Brussel. Maar dit terzijde.
Er zullen in De Pinte nog wel bloggers zijn. De blogs schieten overal als paddestoelen uit de grond. Ik zou weer eens mijn toevlucht moeten nemen tot geourl om andere bloggers in buurt te ontdekken. Die website marcheert al twee dagen niet. Bestaat die site nog? Hoewel, niet iedereen voert die coördinaten in zijn blog in. Ik zal die ene Pintse blogger meteen maar op mijn blogroll zetten. Hoewel het verschil in leeftijd iets te groot is om veel voeling met elkaar te hebben. Het is toch altijd leuk te weten wat de jeugd uitsteek, denkt en voelt!
Ik heb een poging gedaan om mijn blog op technisch gebied wat te actualiseren. Er is nog werk aan: de blog moet nog wat meer gepersonaliseerd worden. Nu werk ik met een sjabloon uit Blogger. Ik merk dat veel bloggers recent overgestapt zijn naar Wordpress, dat meer mogelijkheden biedt qua layout. Misschien moet ik dat ook maar eens overwegen?
Nieuwere internetfenomenen als Twitter en Facebook moet ik nog leren kennen. Al heb ik over dat laatste negatieve signalen opgevangen. Daarstraks waren er op de trein twee twintigers over bezig. Eén ervan was op weg naar het N-VA-congres in Gent. Heel die evolutie op internetgebied is zo razendsnel dat je, zeker als je al wat ouder wordt, moeite hebt om dat allemaal bij te benen. Ik ben ook niet zo'n techneut. Hoewel ik een paar jaar webmaster geweest ben van Spirit Gent in die heroïsche pioniersjaren. Waar is de tijd? Het nam me zodanig in beslag dat ik het nadien wat rustiger aan gedaan heb.
Ik zal mijn blog ook wat meer moeten beginnen promoten, vrees ik. Ik heb maar een schamele Technorati Authority van 6. Maar mijn blog heeft ook een klein jaar zo goed als stilgelegen met die megaverhuis van Gent naar De Pinte vooral. Raar genoeg ben ik hem in de laatste verkiezingstijd terug beginnen aanzwengelen. Gelukkig heb ik nu eindelijk ook een nieuwe pc en heb ik die totaal verouderde weggegeven aan een vriend die nog nooit een computer gehad heeft. Hij kan er nog wat op oefenen. Hij is alvast Windows 98 aan het instuderen :-)
Ik post ook niet zo heel veel en wens dat eigenlijk zo te houden ook. Het bloggen mag geen obsessie, geen constante bezigheid worden. Ik wens ook nog andere dingen te doen. Ik ben niet van plan om, zoals sommigen, de hele dag door te posten over al wat ik doe, meemaak of denk. Enkel als ik iets bijzonders kwijt wil, komt die blog wel van pas.
vrijdag 14 december 2007
Meesterlijk Atelier
Vandaag trokken we er op kantoor met de dienst een dagje op uit, naar jaarlijkse gewoonte. We bezochten onder andere een tentoonstelling in BOZAR in Brussel in het kader van Europalia: Meesterlijk Atelier.
Een nogal prestigieuze tentoonstelling, zoals de gids herhaaldelijk benadrukte, rond de centrale idee van wederzijdse beïnvloeding van kunst en kunstenaars in Europa, lang voor de politieke eenmaking. Van de Germanen tot barok en maniërisme.
Absoluut de moeite. Heel wat zeldzame kunstobjecten (handschriften, sieraden, sculptuur, retabels, schilderijen) werden verzameld, waarvan er vele zelden of nooit uitgeleend worden. Onder druk van Europa is natuurlijk veel mogelijk.
In 14 kamers worden ongeveer 350 werken tentoongesteld uit een 100 verschillende collecties. Als je alles wil bekijken heb je zeker een halve dag nodig. Wij hebben er met onze gids maar ca. 1u30 over gedaan.
Vooral de laatste kamer was verrassend. Die behandelt het thema 'verzamelen'. De kamer bevat een aantal schilderijen, waarin collecties schilderijen opgenomen zijn (zie bvb. de foto). Zowaar een postmodern gegeven! Die schilderijen werden gemaakt in opdracht van rijke verzamelaars of kunsthandelaars om hun collectie te showen aan de ingang van hun woonst of op een andere locatie. Uit deze verzamelingen zouden de eerste musea ontstaan zijn.
Ik had er geen idee van dat er dergelijke schilderijen uit de 16de en 17de eeuw bestonden.
donderdag 13 december 2007
Belangenconflict-bis
Alweer ihebben de Franstaligen een belangenconflict ingeroepen!
Deze keer naar aanleiding van een decreet dat de inspectie in het Franstalig lager gemeenteonderwijs in de faciliteitengemeenten regelt. Ze hebben het over een 'nieuwe kaakslag' voor de Franstaligen in dit land.
Ik ben geen communautaire scherpslijper. Mijn N-VA-gehalte is aan de lage kant. Toch vind ik dit al te gortig. Wat willen die Franstaligen eigenlijk?
Vlaanderen subsidieert die Franstalige lagere gemeentescholen in de Rand. De Vlaamse gemeenschap betaalt de salarissen van de onderwijzers. Het is toch niet meer dan normaal dat Vlaanderen zich het recht toe-eigent die scholen aan de Vlaamse onderwijsinspectie te onderwerpen? Net als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is dit volkomen gerechtvaardigd.
Op deze manier wordt elk verder gesprek geblokkeerd en kunnen de twee grote gemeenschappen in dit land alleen maar verder uit elkaar drijven. En gaan we in the long run naar een splitsing. Dat weigeren de Franstaligen in te zien.
Op deze manier hebben we volgend jaar wellicht nog geen nieuwe regering en stevenen we op nieuwe verkiezingen af, waarvoor ik eerlijk gezegd mijn hart vasthou.
Deze keer naar aanleiding van een decreet dat de inspectie in het Franstalig lager gemeenteonderwijs in de faciliteitengemeenten regelt. Ze hebben het over een 'nieuwe kaakslag' voor de Franstaligen in dit land.
Ik ben geen communautaire scherpslijper. Mijn N-VA-gehalte is aan de lage kant. Toch vind ik dit al te gortig. Wat willen die Franstaligen eigenlijk?
Vlaanderen subsidieert die Franstalige lagere gemeentescholen in de Rand. De Vlaamse gemeenschap betaalt de salarissen van de onderwijzers. Het is toch niet meer dan normaal dat Vlaanderen zich het recht toe-eigent die scholen aan de Vlaamse onderwijsinspectie te onderwerpen? Net als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is dit volkomen gerechtvaardigd.
Op deze manier wordt elk verder gesprek geblokkeerd en kunnen de twee grote gemeenschappen in dit land alleen maar verder uit elkaar drijven. En gaan we in the long run naar een splitsing. Dat weigeren de Franstaligen in te zien.
Op deze manier hebben we volgend jaar wellicht nog geen nieuwe regering en stevenen we op nieuwe verkiezingen af, waarvoor ik eerlijk gezegd mijn hart vasthou.
woensdag 12 december 2007
Gents OCMW en de hoofddoeken
De Gentse OCMW-raad, waarin SP.a-Spirit en Groen! de meerderheid hebben, keurde een voorstel van Groen! goed om de hoofddoeken wél toe te laten, i.t.t. de stad.
OCMW-voorzitter Geert Versnick gaat klacht indienen bij de gouverneur, die de raadsbeslissing kan schorsen. Hij baseert zich op artikel 42 van de OCMW-wet, dat zegt dat de personeelsleden van het OCMW hetzelfde administratief en geldelijk statuut hebben als de personeelsleden van de gemeente, tenzij de functies specifiek zijn voor het OCMW.
Het rommelt dus wel degelijk in de Gentse coalitie. Twijfelachtig of Versnicks argumenten opgaan: maakt een dresscode deel uit van het statuut en mag het OCMW daarin niet afwijken van de stad? Ik meen dat de bepaling over het al dan niet dragen van politieke, religieuze of levensbeschouwelijke kenteken door personeelsleden in baliefuncties eerder deel uitmaakt van een deontologische code, waarvoor artikel 42 van de OCMW-wet NIET telt.
Afwachten wat de hogere overheden zullen beslissen.
Ik wens mijn Gentse spirituele broeders en zusters, voor wie dit symbooldossier erg belangrijk is, alle sterkte toe.
Feit is dat de hele aangelegenheid de cohesie in de Gentse coalitie niet ten goede lijkt te komen.
OCMW-voorzitter Geert Versnick gaat klacht indienen bij de gouverneur, die de raadsbeslissing kan schorsen. Hij baseert zich op artikel 42 van de OCMW-wet, dat zegt dat de personeelsleden van het OCMW hetzelfde administratief en geldelijk statuut hebben als de personeelsleden van de gemeente, tenzij de functies specifiek zijn voor het OCMW.
Het rommelt dus wel degelijk in de Gentse coalitie. Twijfelachtig of Versnicks argumenten opgaan: maakt een dresscode deel uit van het statuut en mag het OCMW daarin niet afwijken van de stad? Ik meen dat de bepaling over het al dan niet dragen van politieke, religieuze of levensbeschouwelijke kenteken door personeelsleden in baliefuncties eerder deel uitmaakt van een deontologische code, waarvoor artikel 42 van de OCMW-wet NIET telt.
Afwachten wat de hogere overheden zullen beslissen.
Ik wens mijn Gentse spirituele broeders en zusters, voor wie dit symbooldossier erg belangrijk is, alle sterkte toe.
Feit is dat de hele aangelegenheid de cohesie in de Gentse coalitie niet ten goede lijkt te komen.
dinsdag 11 december 2007
Blog van het jaar
Nog niet genezen van een zeer hardnekkige verkoudheid, maar toch al terug aan het werk: jammer, maar je kan niet voor eeuwig thuisblijven. Dat gaat gauw vervelen ook, zeker omdat ik hier nog met een andere zieke zit, die ik op de koop toe mijn verkoudheid overgezet heb.
Onnozelheid Mag heeft de prijs van beste blog van het jaar van het pc-magazine Clickx gewonnen. Blij dat er een Gentse blog gewonnen heeft die ik een beetje ken, soms eens lees - hoewel ik zeker niet zo veel blogs geregeld volg -en waarnaar een link op mijn blog staat. Het ziet er allemaal nogal origineel, fris, jeugdig en heel erg 'geek' uit. En goed geschreven. En complexloos, al zal het meestal wel niet veel diepgang hebben, zoals sommige commentatoren schreven. Dit stukje vind ik bvb. hilarisch! Wat een vrouwelijke sluwheid!
Sommige mensen maken echt wel werk van hun blog en zetten er hun hele leven op. Ikzelf schrik daar nogal voor terug.
Verder weinig te melden behalve dan dat een West-Vlaams heemkundig tijdschrift een lijvig artikel van mij gepubliceerd heeft (dat al eens eerder in een huldeboek op beperkte oplage verschenen was). Het artikel gaat over mijn West-Vlaamse roots langs vaderszijde.
Uit dankbaarheid heb ik me meteen maar een lidkaart van die heemkundige kring voor 2008 gekocht, hoewel de streek 'Bachten de Kupe' natuurlijk wel een eind van het Gentse verwijderd is.
Onnozelheid Mag heeft de prijs van beste blog van het jaar van het pc-magazine Clickx gewonnen. Blij dat er een Gentse blog gewonnen heeft die ik een beetje ken, soms eens lees - hoewel ik zeker niet zo veel blogs geregeld volg -en waarnaar een link op mijn blog staat. Het ziet er allemaal nogal origineel, fris, jeugdig en heel erg 'geek' uit. En goed geschreven. En complexloos, al zal het meestal wel niet veel diepgang hebben, zoals sommige commentatoren schreven. Dit stukje vind ik bvb. hilarisch! Wat een vrouwelijke sluwheid!
Sommige mensen maken echt wel werk van hun blog en zetten er hun hele leven op. Ikzelf schrik daar nogal voor terug.
Verder weinig te melden behalve dan dat een West-Vlaams heemkundig tijdschrift een lijvig artikel van mij gepubliceerd heeft (dat al eens eerder in een huldeboek op beperkte oplage verschenen was). Het artikel gaat over mijn West-Vlaamse roots langs vaderszijde.
Uit dankbaarheid heb ik me meteen maar een lidkaart van die heemkundige kring voor 2008 gekocht, hoewel de streek 'Bachten de Kupe' natuurlijk wel een eind van het Gentse verwijderd is.
vrijdag 7 december 2007
Disambiguation tris
Een of andere kl.... z... met mijn naam heeft eind vorig jaar een paaltje van mijn werkgever omvergereden in Dendermonde. En daarvoor schrijft het gerecht een brief naar onze afdeling in Gent. En word ik op het matje geroepen!
't Zijn toeren!
Ondertussen is het misverstand toch opgelost.
't Zijn toeren!
Ondertussen is het misverstand toch opgelost.
donderdag 6 december 2007
Oude en nieuwe puters
Het is me toch gelukt mijn oud sjabloon terug te vinden (sorry Blogger). Ik heb alles wat ik nog wou gebruiken kunnen terugvinden.
Ik ben tevreden over mijn werk: eindelijk is de broodnodige updating van mijn blog er. Het werd tijd, want ik begon me totaal afgedaan, uit de mode en oud te voelen. Vooral dat laatste is moeilijk te pruimen.
Het scheelt natuurlijk dat mijn nieuwe computer eindelijk up-and-running is. En dat ik er stilaan naar behoren op kan werken. Want het is een hele ommezwaai van Windows 98 naar Vista, samen met een overstap van een desktop naar een laptop. Weliswaar werk ik op kantoor op een portable met Windows XP, maar met een muis en extern klavier. Ik was niet gewoon om een touchpad te gebruiken. Stilaan krijg ik het onder de knie. Het typen op het klavier van de pc zelf valt ook reuze mee. Misschien gooi ik op kantoor dat extern klavier - waar ik zo mee sukkel omdat de toetsen te zwaar zijn - ook eens buiten.
Verder heb ik tal van problemen gehad bij de omschakeling: mijn ADSL-modem werkte niet onder Vista (dus ethernet-modem moeten kopen). Pas vorig weekend heb ik me een USB-stick aangeschaft van een Duitse firma om programma's en bestanden te kunnen overzetten van mijn oude pc. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Voor Windows 98 moest ik een driver downloaden van de site van de leverancier. De driver bleek alleen op de versie in het Duits te staan. De installatie lukte niet, tot vervelens toe. Bovendien heb ik op die oude pc maar twee USB 1.1 poorten, die echter niet gelijktijdig werken. Als ik de ene nodig had voor mijn ADSL-aansluiting, werkte de andere niet waarin die USB-stick zat, en omgekeerd! Wat een ellende! Zo heb ik ook jaren moeten switchen tussen de USB-aansluiting van mijn fototoestel en van mijn ADSL-verbinding!
Er zat wel een installatiehandleiding in het pakket, maar alleen in het Duits dus. Ik ken wel wat Duits, maar niet genoeg voor die informaticatoestanden. Wie weet er nu dat 'Arbeitsplatz' in het Nederlands 'Deze computer' betekent? Er staan echter geen grenzen op het menselijk vernuft. In de wetenschap dat er in Google een vertaalfunctie te vinden is, kopieerde ik de hele handleiding daarnaartoe en liet het hele zootje vertalen in het Engels. Tot mijn verbazing lukte de vertaling wonderwel. 'My computer' en 'Right-mouse click' begreep ik wel en ik voerde de instructies gezwind uit.
Het werkte echter nog niet. Ik koelde mijn razernij op een volle fles wijn en deed daarna nog verschillende malen de installatie over: tevergeefs! Nergens een icoontje, nergens een nieuw programma in het startmenu of in Verkenner. Tot ik uiteindelijk op de rand van de wanhoop en na nog een paar glazen wijn merkte dat er in 'Deze Computer' een verwisselbare schijf stond te blinken. Eindelijk gevonden dus! Ik kon eindelijk bijna naar bed. Toen ik de meeste bestanden overgezet had was het twee uur in de morgen. De volgende ochtend stond ik doodziek op. Ik dacht eerst van al die wijn, maar het bleek later vooral een fikse verkoudheid te zijn die vandaag nog steeds niet over is.
Ondertussen heb ik ook al nieuwe software en zijn de meeste bestanden van mijn oude pc overgezet. Ik moet enkel manueel nog enkele adressen overzetten.
Dan kan ik eindelijk afscheid nemen van mijn Compacq Presario, die ik op 8 april 1999 gekocht heb (ik weet dat om bepaalde redenen nog héél precies: ze kwamen hem installeren de dag voor een memorabele internet-reünie waarover verder geen details), miijn eerste home pc ooit, waarmee ik het toch een respectabele 8,5 jaar gerooid heb, tot onlangs. Het was zowaar zelfs een antiquiteit uit een ander millennium! Ik heb er toch geweldig veel plezier aan beleefd: ik heb hem gekocht toen ik via het internet op kantoor in de ban van de rage van de forumdiscussies en nadien de chatboxen geraakt was. Ik betaalde er destijds 50.000 oude frank voor, niet weinig naar hedendaagse normen.
Hem bij het schroot zetten ga ik niet doen. Bewaren ook niet (hij neemt nogal plaats in, vergeleken met die portable). In de plaats van hem naar de negertjes te sturen zoals Vlaamse excellentie Bourgeois zou doen, ga ik hem aan een kennis geven die nog geen pc heeft. Je kan er nog wel wat mee doen: foto's opzetten en bekijken, CD's en DVD's afspelen, zelfs mailen en internetten lukt nog, zij het wat traag en wat omslachtig. Zo kan die oude pc nog aan een tweede carriére beginnen.
Ik ben tevreden over mijn werk: eindelijk is de broodnodige updating van mijn blog er. Het werd tijd, want ik begon me totaal afgedaan, uit de mode en oud te voelen. Vooral dat laatste is moeilijk te pruimen.
Het scheelt natuurlijk dat mijn nieuwe computer eindelijk up-and-running is. En dat ik er stilaan naar behoren op kan werken. Want het is een hele ommezwaai van Windows 98 naar Vista, samen met een overstap van een desktop naar een laptop. Weliswaar werk ik op kantoor op een portable met Windows XP, maar met een muis en extern klavier. Ik was niet gewoon om een touchpad te gebruiken. Stilaan krijg ik het onder de knie. Het typen op het klavier van de pc zelf valt ook reuze mee. Misschien gooi ik op kantoor dat extern klavier - waar ik zo mee sukkel omdat de toetsen te zwaar zijn - ook eens buiten.
Verder heb ik tal van problemen gehad bij de omschakeling: mijn ADSL-modem werkte niet onder Vista (dus ethernet-modem moeten kopen). Pas vorig weekend heb ik me een USB-stick aangeschaft van een Duitse firma om programma's en bestanden te kunnen overzetten van mijn oude pc. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Voor Windows 98 moest ik een driver downloaden van de site van de leverancier. De driver bleek alleen op de versie in het Duits te staan. De installatie lukte niet, tot vervelens toe. Bovendien heb ik op die oude pc maar twee USB 1.1 poorten, die echter niet gelijktijdig werken. Als ik de ene nodig had voor mijn ADSL-aansluiting, werkte de andere niet waarin die USB-stick zat, en omgekeerd! Wat een ellende! Zo heb ik ook jaren moeten switchen tussen de USB-aansluiting van mijn fototoestel en van mijn ADSL-verbinding!
Er zat wel een installatiehandleiding in het pakket, maar alleen in het Duits dus. Ik ken wel wat Duits, maar niet genoeg voor die informaticatoestanden. Wie weet er nu dat 'Arbeitsplatz' in het Nederlands 'Deze computer' betekent? Er staan echter geen grenzen op het menselijk vernuft. In de wetenschap dat er in Google een vertaalfunctie te vinden is, kopieerde ik de hele handleiding daarnaartoe en liet het hele zootje vertalen in het Engels. Tot mijn verbazing lukte de vertaling wonderwel. 'My computer' en 'Right-mouse click' begreep ik wel en ik voerde de instructies gezwind uit.
Het werkte echter nog niet. Ik koelde mijn razernij op een volle fles wijn en deed daarna nog verschillende malen de installatie over: tevergeefs! Nergens een icoontje, nergens een nieuw programma in het startmenu of in Verkenner. Tot ik uiteindelijk op de rand van de wanhoop en na nog een paar glazen wijn merkte dat er in 'Deze Computer' een verwisselbare schijf stond te blinken. Eindelijk gevonden dus! Ik kon eindelijk bijna naar bed. Toen ik de meeste bestanden overgezet had was het twee uur in de morgen. De volgende ochtend stond ik doodziek op. Ik dacht eerst van al die wijn, maar het bleek later vooral een fikse verkoudheid te zijn die vandaag nog steeds niet over is.
Ondertussen heb ik ook al nieuwe software en zijn de meeste bestanden van mijn oude pc overgezet. Ik moet enkel manueel nog enkele adressen overzetten.
Dan kan ik eindelijk afscheid nemen van mijn Compacq Presario, die ik op 8 april 1999 gekocht heb (ik weet dat om bepaalde redenen nog héél precies: ze kwamen hem installeren de dag voor een memorabele internet-reünie waarover verder geen details), miijn eerste home pc ooit, waarmee ik het toch een respectabele 8,5 jaar gerooid heb, tot onlangs. Het was zowaar zelfs een antiquiteit uit een ander millennium! Ik heb er toch geweldig veel plezier aan beleefd: ik heb hem gekocht toen ik via het internet op kantoor in de ban van de rage van de forumdiscussies en nadien de chatboxen geraakt was. Ik betaalde er destijds 50.000 oude frank voor, niet weinig naar hedendaagse normen.
Hem bij het schroot zetten ga ik niet doen. Bewaren ook niet (hij neemt nogal plaats in, vergeleken met die portable). In de plaats van hem naar de negertjes te sturen zoals Vlaamse excellentie Bourgeois zou doen, ga ik hem aan een kennis geven die nog geen pc heeft. Je kan er nog wel wat mee doen: foto's opzetten en bekijken, CD's en DVD's afspelen, zelfs mailen en internetten lukt nog, zij het wat traag en wat omslachtig. Zo kan die oude pc nog aan een tweede carriére beginnen.
Ziek
Of het nu te maken heeft met die politieke actie vorige week maandag in de gietende en de kou voor het Gentse stadhuis, of niet...
ik zit al de hele week thuis met een meer dan stevige verkoudheid. Je moet wat over hebben voor je overtuiging tegenwoordig!
Voor het eerst ben ik ziek sinds ik in De Pinte woon. Ik had lukraak een dokter geselecteerd in een informatieboekje van de gemeente. Een die niet te ver van mij woont. Dan een huisbezoek aangevraagd. Vroeg hij eerst of ik niet zelf op consultatie kon komen. Uiteindelijk is hij toch gekomen, maar schreef hij me maar drie dagen ziekteverlof voor. Te weinig dus, voor die hardnekkige superverkoudheid waarmee ik worstel. Knarsetandend ben ik deze ochtend zelf op consultatie gegaan. Hij heeft me de rest van de week bijgeschreven. Antibiotica heb ik voorlopig afgewezen. Hopelijk is het tegen maandag beter.
Het heeft me wat tijd gegeven om een aantal dingen te doen, eens het ergste van de ziekte over was. De webmail van mijn werkgever eindelijk eens uitgetest (in het weekend of de vakantieperiodes had ik daar écht geen behoefte aan. I.t.t. sommige collega's ben ik géén workaholic!). Vandaag einelijk eens wat aanpassingen aan mijn blog uitgeprobeerd. ze zeiden bij Blogger dat ze mijn oude instellingen gingen opslaan. Helaas had ik dat beter zelf gedaan, want ik vind ze niet meer terug. Een boel 'adons' en andere info kwijt, om te gieren! Het zal mij weer overkomen!
Eigenlijk niet zo erg: het meeste vind ik wel terug en eigenlijk was het hele zootje toch dringend aan vernieuwing toe.
ik zit al de hele week thuis met een meer dan stevige verkoudheid. Je moet wat over hebben voor je overtuiging tegenwoordig!
Voor het eerst ben ik ziek sinds ik in De Pinte woon. Ik had lukraak een dokter geselecteerd in een informatieboekje van de gemeente. Een die niet te ver van mij woont. Dan een huisbezoek aangevraagd. Vroeg hij eerst of ik niet zelf op consultatie kon komen. Uiteindelijk is hij toch gekomen, maar schreef hij me maar drie dagen ziekteverlof voor. Te weinig dus, voor die hardnekkige superverkoudheid waarmee ik worstel. Knarsetandend ben ik deze ochtend zelf op consultatie gegaan. Hij heeft me de rest van de week bijgeschreven. Antibiotica heb ik voorlopig afgewezen. Hopelijk is het tegen maandag beter.
Het heeft me wat tijd gegeven om een aantal dingen te doen, eens het ergste van de ziekte over was. De webmail van mijn werkgever eindelijk eens uitgetest (in het weekend of de vakantieperiodes had ik daar écht geen behoefte aan. I.t.t. sommige collega's ben ik géén workaholic!). Vandaag einelijk eens wat aanpassingen aan mijn blog uitgeprobeerd. ze zeiden bij Blogger dat ze mijn oude instellingen gingen opslaan. Helaas had ik dat beter zelf gedaan, want ik vind ze niet meer terug. Een boel 'adons' en andere info kwijt, om te gieren! Het zal mij weer overkomen!
Eigenlijk niet zo erg: het meeste vind ik wel terug en eigenlijk was het hele zootje toch dringend aan vernieuwing toe.
maandag 3 december 2007
Volledig mee eens!
Verst(r)ikt in het eigen gelijk
De absurditeit van deze formatie is nog amper in woorden te vatten. Aan metaforen en beeldspraak gelukkig geen gebrek. “Zelfs in Togo wordt zo geen regering gevormd”, liet een Franstalige onderhandelaar zich gisteren ontvallen. Zie je wel dat ook Franstaligen gelijk kunnen hebben.
Ken uw pappenheimers: een spreekwoordelijke raad die aan Leterme & co duidelijk niet besteed was toen ze besloten om met de rechts-nationalisten van N-VA in zee te gaan. Wie de heren en dames aldaar kent, besluit in normale omstandigheden niet om er de banden mee aan te halen. Maar acht jaar zonder machtsdeelname zijn geen normale omstandigheden voor de Vlaamse christendemocraten. Daarom een kartel met N-VA. Daarom ook een langgerekt populistisch en anti-Waals discours met slechts één doel voor ogen: de verkiezingen te winnen. En winnen deden ze.
Call me old fashioned, maar in mijn overtuiging zijn verkiezingen geen doel op zich, maar een middel om de waarden waar je voor staat om te zetten in beleidspraktijk. Tenzij je een absolute meerderheid weet te verwerven – gezien ons verkiezingssysteem onmogelijk in een federale context – ben je daartoe aangewezen op onderhandelingen met politici, partijen en zelfs landsgedeelten die er minstens gedeeltelijk andere waarden dan jezelf op nahouden.
Die andere politici, partijen en landsgedeelten gedurende jaren beledigen – de favoriete methodiek van N-VA – kan in het beste geval een manier zijn om een gunstig verkiezingsresultaat te boeken, maar kan nooit de beste manier zijn om je waarden ook effectief te realiseren. Franstalige onderhandelaars, vrienden van N-VA, boezem je geen vertrouwen in door met vrachtwagens nepgeld naar Wallonië te trekken en zo onze Waalse landsgenoten collectief af te schilderen als een bende luie profiteurs. Tweederde meerderheden, vrienden van de N-VA, worden niet gevormd door de voorzitter van een daartoe noodzakelijke Waalse politieke partij middels een volstrekt smaakloze campagne af te schilderen als een halve gangster. Politieke akkoorden, mijnheer de voorzitter van de N-VA, bereik je niet door je op een ziekmakende manier steevast te wentelen in het vermeende eigen rechtse, conservatieve en separatistische gelijk.
Een niet onbelangrijk gedeelte van de Vlaamse Beweging – politiek vertolkt door Vlaams Belang en N-VA – heeft het sluiten van politieke akkoorden en dus het boeken van vooruitgang steeds consequent afgeschilderd als verraad. Liever schreeuwden ze langs de zijlijn. Liever beleden ze een verongelijkt kaakslagflamingantisme. Liever waren ze zuur en zuiver dan oplossingsgericht.
Zolang ze met die houding langs de zijlijn stonden, was dat voor oplossingsgerichte politici en politieke partijen – waartoe ik mezelf en mijn partij reken – hoogstens een onprettig gevoel. Zeker als je, zoals ik, wortelt in de weliswaar progressieve flank van de Vlaamse Beweging. Maar nu de zelfverklaarde zuivere Vlamingen zich in het centrum van een formatieverhaal bevinden, maakt dat onprettig gevoel plaats voor afkeer. Want wat hebben ze bereikt met die opeenstapeling van populistische methodieken? Dat Franstalige politici geen vertrouwen meer koesteren in hun Vlaamse collega’s, en achter zowat alle legitieme vragen naar meer autonomie verborgen seperatistische agenda’s vermoeden. Dat de unionisten aan Franstalige kant zich sterker gesteund voelen dan ooit tevoren. Dat een grote staatshervorming – niet ondanks, maar net omwille van de stoere, anti-Waalse machoretoriek – verder weg is dan ooit tevoren, en de schade nog amper te meten is.
Want laat het duidelijk zijn: de communautaire voorstellen die nu op de formatietafel liggen – nota bene het resultaat van 170 dagen onderhandelen – zijn volstrekt ondermaats, ja haast lachwekkend en onwaardig. De Vlaamse pitbulls zijn gemuilkorfd, ze zijn verst(r)ikt in hun eigen gelijk. Ze kunnen geen kant meer op. Tenzij naar de zijkant dan, hun natuurlijke politieke biotoop.
Deze vrij tribune van Els Van Weert werd afgelopen vrijdag gepubliceerd in De Standaard
De absurditeit van deze formatie is nog amper in woorden te vatten. Aan metaforen en beeldspraak gelukkig geen gebrek. “Zelfs in Togo wordt zo geen regering gevormd”, liet een Franstalige onderhandelaar zich gisteren ontvallen. Zie je wel dat ook Franstaligen gelijk kunnen hebben.
Ken uw pappenheimers: een spreekwoordelijke raad die aan Leterme & co duidelijk niet besteed was toen ze besloten om met de rechts-nationalisten van N-VA in zee te gaan. Wie de heren en dames aldaar kent, besluit in normale omstandigheden niet om er de banden mee aan te halen. Maar acht jaar zonder machtsdeelname zijn geen normale omstandigheden voor de Vlaamse christendemocraten. Daarom een kartel met N-VA. Daarom ook een langgerekt populistisch en anti-Waals discours met slechts één doel voor ogen: de verkiezingen te winnen. En winnen deden ze.
Call me old fashioned, maar in mijn overtuiging zijn verkiezingen geen doel op zich, maar een middel om de waarden waar je voor staat om te zetten in beleidspraktijk. Tenzij je een absolute meerderheid weet te verwerven – gezien ons verkiezingssysteem onmogelijk in een federale context – ben je daartoe aangewezen op onderhandelingen met politici, partijen en zelfs landsgedeelten die er minstens gedeeltelijk andere waarden dan jezelf op nahouden.
Die andere politici, partijen en landsgedeelten gedurende jaren beledigen – de favoriete methodiek van N-VA – kan in het beste geval een manier zijn om een gunstig verkiezingsresultaat te boeken, maar kan nooit de beste manier zijn om je waarden ook effectief te realiseren. Franstalige onderhandelaars, vrienden van N-VA, boezem je geen vertrouwen in door met vrachtwagens nepgeld naar Wallonië te trekken en zo onze Waalse landsgenoten collectief af te schilderen als een bende luie profiteurs. Tweederde meerderheden, vrienden van de N-VA, worden niet gevormd door de voorzitter van een daartoe noodzakelijke Waalse politieke partij middels een volstrekt smaakloze campagne af te schilderen als een halve gangster. Politieke akkoorden, mijnheer de voorzitter van de N-VA, bereik je niet door je op een ziekmakende manier steevast te wentelen in het vermeende eigen rechtse, conservatieve en separatistische gelijk.
Een niet onbelangrijk gedeelte van de Vlaamse Beweging – politiek vertolkt door Vlaams Belang en N-VA – heeft het sluiten van politieke akkoorden en dus het boeken van vooruitgang steeds consequent afgeschilderd als verraad. Liever schreeuwden ze langs de zijlijn. Liever beleden ze een verongelijkt kaakslagflamingantisme. Liever waren ze zuur en zuiver dan oplossingsgericht.
Zolang ze met die houding langs de zijlijn stonden, was dat voor oplossingsgerichte politici en politieke partijen – waartoe ik mezelf en mijn partij reken – hoogstens een onprettig gevoel. Zeker als je, zoals ik, wortelt in de weliswaar progressieve flank van de Vlaamse Beweging. Maar nu de zelfverklaarde zuivere Vlamingen zich in het centrum van een formatieverhaal bevinden, maakt dat onprettig gevoel plaats voor afkeer. Want wat hebben ze bereikt met die opeenstapeling van populistische methodieken? Dat Franstalige politici geen vertrouwen meer koesteren in hun Vlaamse collega’s, en achter zowat alle legitieme vragen naar meer autonomie verborgen seperatistische agenda’s vermoeden. Dat de unionisten aan Franstalige kant zich sterker gesteund voelen dan ooit tevoren. Dat een grote staatshervorming – niet ondanks, maar net omwille van de stoere, anti-Waalse machoretoriek – verder weg is dan ooit tevoren, en de schade nog amper te meten is.
Want laat het duidelijk zijn: de communautaire voorstellen die nu op de formatietafel liggen – nota bene het resultaat van 170 dagen onderhandelen – zijn volstrekt ondermaats, ja haast lachwekkend en onwaardig. De Vlaamse pitbulls zijn gemuilkorfd, ze zijn verst(r)ikt in hun eigen gelijk. Ze kunnen geen kant meer op. Tenzij naar de zijkant dan, hun natuurlijke politieke biotoop.
Deze vrij tribune van Els Van Weert werd afgelopen vrijdag gepubliceerd in De Standaard
woensdag 28 november 2007
Disambiguation-bis
Vandaag op het werk op het matje geroepen. In een filiaal was een brief toegekomen van een politierechtbank over een zaak die binnenkort voorkomt. De beklaagde droeg mijn naam.
Het filiaal had de brief doorgestuurd naar mijn grote baas. Ze dachten dat het over mij ging.
Uiteraard een vergissing. De naam was trouwens anders geschreven. Ik weet begot niet meer waar ik was of wat ik deed op 23 december 2006. Wel weet ik zeker dat ik dan niet in Dendermonde was.
Ondertussen is je naam wel door het slijk gehaald op je werk.
Ik heb blijkbaar toch wel enige naamgenoten rondlopen. En er zitten ook stouteriken tussen!
Het filiaal had de brief doorgestuurd naar mijn grote baas. Ze dachten dat het over mij ging.
Uiteraard een vergissing. De naam was trouwens anders geschreven. Ik weet begot niet meer waar ik was of wat ik deed op 23 december 2006. Wel weet ik zeker dat ik dan niet in Dendermonde was.
Ondertussen is je naam wel door het slijk gehaald op je werk.
Ik heb blijkbaar toch wel enige naamgenoten rondlopen. En er zitten ook stouteriken tussen!
maandag 26 november 2007
Hoofddoekenverbod, Gents stadhuis, 26 november
Helaas, het heeft niet mogen zijn! De Gentse gemeenteraad heeft vanavond toch een hoofddoekenverbod voor het stadspersoneel in loketfuncties gestemd. Dit met een wisselmeerderheid bestaande uit Vlaams Belang, VLD en CD&V, of 26 stemmen tegen 23.
Maar we waren er toch! Spirit, als grootste delegatie uit het progressieve veld. Ik was er ook. Een goed half uur in de regen.
Naast een grote groep van Vlaams Belang en Voorpost op de trappen van het stadhuis, die tegen de islamisering van de steden betoogde.
Spreekkoren over en weer: Linkse ratten rol uw matten!
Geen fascisten in mijn stad!
Jong Spirit was goed vertegenwoordigd. Ze zijn alive and kicking in de universiteitsstad Gent. Zware brilmonturen zijn blijkbaar in de mode bij die jonge gasten. Je waant je zowaar in de jaren '30 of '50. Enkele ouderen, waaronder ikzelf, waren ook aanwezig.
Het is niet het einde van de wereld, maar toch is het jammer dat de onverdraagzaamheid en het discours van Vlaams Belang het alweer gehaald hebben...
Dankzij VLD en CD&V!
Met dank aan zuster Monica, die zich onthouden heeft.
zaterdag 17 november 2007
't Groot Gedelf
Reactie gehad op mijn post over het Schipdonkanaal.
De tegenstand tegen de plannen om dit afwateringskanaal te verbreden ten behoeve van de haven van Zeebrugge groeit.
Niet alleen in Zomergem (daarover was onlangs op tv een reportage te zien). Ook in Damme is er een actiegroep ontstaan, die me gevraagd heeft hun petitie te tekenen, wat ik natuurlijk met graagte gedaan heb.
De actiegroep noemt zichzelf. 't Groot Gedelf. Ze hebben ook een website op volgend adres: http://www.tgrootgedelf.be/.
Ik stel vast dat mijn blog een beetje in de richting van een louter politieke blog aan het evolueren is de laatste tijd. Het is nochtans niet mijn bedoeling hier uitsluitend politieke statements te maken. Het hangt er een beetje van af waarmee ik bezig ben. En met die kaduke regeringsvorming.
Ik heb ook gemerkt dat men op PlanetGent de link naar mijn blog verwijderd heeft. Joost mag weten waarom. Het is al de tweede keer. De eerste keer heb ik geprotesteerd en heeft de webmaster me teruggezet. Ik twijfel nog wat ik ga doen. Het levert wat bezoekers op, maar ik weet eigenlijk niet of ik het wel leuk vind om mijn berichten tussen al die andere berichten van de meest diverse pluimage terug te vinden.
Ik zou wat meer moeten schrijven en mijn blog meer promoten om terug meer bezoekers te krijgen. Maar ja, het komt er dikwijls niet van. Al ben ik de laatste dagen weer wat meer op dreef.
De tegenstand tegen de plannen om dit afwateringskanaal te verbreden ten behoeve van de haven van Zeebrugge groeit.
Niet alleen in Zomergem (daarover was onlangs op tv een reportage te zien). Ook in Damme is er een actiegroep ontstaan, die me gevraagd heeft hun petitie te tekenen, wat ik natuurlijk met graagte gedaan heb.
De actiegroep noemt zichzelf. 't Groot Gedelf. Ze hebben ook een website op volgend adres: http://www.tgrootgedelf.be/.
Ik stel vast dat mijn blog een beetje in de richting van een louter politieke blog aan het evolueren is de laatste tijd. Het is nochtans niet mijn bedoeling hier uitsluitend politieke statements te maken. Het hangt er een beetje van af waarmee ik bezig ben. En met die kaduke regeringsvorming.
Ik heb ook gemerkt dat men op PlanetGent de link naar mijn blog verwijderd heeft. Joost mag weten waarom. Het is al de tweede keer. De eerste keer heb ik geprotesteerd en heeft de webmaster me teruggezet. Ik twijfel nog wat ik ga doen. Het levert wat bezoekers op, maar ik weet eigenlijk niet of ik het wel leuk vind om mijn berichten tussen al die andere berichten van de meest diverse pluimage terug te vinden.
Ik zou wat meer moeten schrijven en mijn blog meer promoten om terug meer bezoekers te krijgen. Maar ja, het komt er dikwijls niet van. Al ben ik de laatste dagen weer wat meer op dreef.
donderdag 15 november 2007
Bettina bis
Gisteren kwam het nieuw dagelijks bestuur van Spirit zichzelf voorstellen in De Cirk in Gent.
Bettina Geysen heeft me overtuigd van haar kwaliteiten. Ze kan het goed zeggen, niet onbelangrijk voor een politicus. Wouter Van Bellingen, daarentegen, de nieuwe partijsecretaris, zou dringend iets aan zijn communicatieve vaardigheden moeten doen. Sympathieke knul, maar hij praat zo moeilijk en je verstaat hem nauwelijks.
Het wordt een moeilijke opdracht voor Bettina. Deze nieuwe uitdaging in de politiek houdt ook voor haar persoonlijk grote risico's in. Voor het geld zal ze het wel niet doen: met consultancy-opdrachten in de mediawereld valt wellicht meer te verdienen. Er zal dus wel een zekere geëngageerde gedrevenheid zitten achter haar intrede in de politiek. En het feit dat bepaalde personen erin geslaagd zijn haar te overtuigen.
Ze zegt ervan overtuigd te zijn dat ze erin zal slagen Spirit op te tillen naar een hoger niveau. Het zou raar zijn als ze het anders zou beweren. Ze beseft dat het moeilijk wordt. Alleen al door het mediacordon breken dat Spirit al afgeschreven heeft en/of niet aux sérieux neemt is een hele opdracht, zoals ze eergisteren al moeten ervaren heeft met haar persconferentie over artikel 35 van de grondwet, dat nauwelijks de pers gehaald heeft. Naar het schijnt heeft de eindredacteur van De Standaard een lijvig artikel op het laatste geschrapt. En op de VRT moest Bettina ook al niet rekenen!
Veel vragen in de zaal gisteren. Er resten maar 20 maanden meer tot de verkiezingen van 2009 en dan wordt het alles of niets voor de partij. Men wil een Vlaamsere koers, maar zowat alle Vlaamse partijen wedijveren tegenwoordig om Vlaams, Vlaamser, Vlaamst te zijn.
En wat het ook bijzonder moeilijk maakt voor een kleine partij als Spirit is dat, zoals De Standaard deze week schreef, de wind in Vlaanderen van rechts waait.
Het is niet omdat De Decker de verkiezingen wint met rechts populisme dat we hem moeten nadoen om in de gunst van de vox populi te komen. Elke politicus wil verkozen worden. Je mag echter je ziel niet verkopen. Als linkse partij mogen we onze principes niet verloochenen.
Ik heb me alvast voorgenomen mee te gaan demonstreren voor het Gentse stadhuis als het voorstel om hoofddoeken te verbieden er gestemd wordt.
Bettina Geysen heeft me overtuigd van haar kwaliteiten. Ze kan het goed zeggen, niet onbelangrijk voor een politicus. Wouter Van Bellingen, daarentegen, de nieuwe partijsecretaris, zou dringend iets aan zijn communicatieve vaardigheden moeten doen. Sympathieke knul, maar hij praat zo moeilijk en je verstaat hem nauwelijks.
Het wordt een moeilijke opdracht voor Bettina. Deze nieuwe uitdaging in de politiek houdt ook voor haar persoonlijk grote risico's in. Voor het geld zal ze het wel niet doen: met consultancy-opdrachten in de mediawereld valt wellicht meer te verdienen. Er zal dus wel een zekere geëngageerde gedrevenheid zitten achter haar intrede in de politiek. En het feit dat bepaalde personen erin geslaagd zijn haar te overtuigen.
Ze zegt ervan overtuigd te zijn dat ze erin zal slagen Spirit op te tillen naar een hoger niveau. Het zou raar zijn als ze het anders zou beweren. Ze beseft dat het moeilijk wordt. Alleen al door het mediacordon breken dat Spirit al afgeschreven heeft en/of niet aux sérieux neemt is een hele opdracht, zoals ze eergisteren al moeten ervaren heeft met haar persconferentie over artikel 35 van de grondwet, dat nauwelijks de pers gehaald heeft. Naar het schijnt heeft de eindredacteur van De Standaard een lijvig artikel op het laatste geschrapt. En op de VRT moest Bettina ook al niet rekenen!
Veel vragen in de zaal gisteren. Er resten maar 20 maanden meer tot de verkiezingen van 2009 en dan wordt het alles of niets voor de partij. Men wil een Vlaamsere koers, maar zowat alle Vlaamse partijen wedijveren tegenwoordig om Vlaams, Vlaamser, Vlaamst te zijn.
En wat het ook bijzonder moeilijk maakt voor een kleine partij als Spirit is dat, zoals De Standaard deze week schreef, de wind in Vlaanderen van rechts waait.
Het is niet omdat De Decker de verkiezingen wint met rechts populisme dat we hem moeten nadoen om in de gunst van de vox populi te komen. Elke politicus wil verkozen worden. Je mag echter je ziel niet verkopen. Als linkse partij mogen we onze principes niet verloochenen.
Ik heb me alvast voorgenomen mee te gaan demonstreren voor het Gentse stadhuis als het voorstel om hoofddoeken te verbieden er gestemd wordt.
dinsdag 13 november 2007
Poll
Mijn werkgever heeft het nuttig geacht een poll te organiseren rond de betekenis van de Dag van de Dynastie Dit is de voorlopige uitslag:
Op 15 november hebben we een dag vrij ter ere van de Dag van de Dynastie, die tegenwoordig de Dag van het Koningschap heet. Weet u wat we op die dag vieren?
61%
De eedaflegging van Leopold I
1%
De mislukte aanslag op Leopold II
17%
De naamdag van de heilige Leopold
20%
De intrede in België van Leopold I
Aantal stemmen: 920
Het is blijkbaar niet alleen met de kennis van de Brabançonne droevig gesteld in Vlaanderen. Ook de kennis van de 'nationale geschiedenis' laat duidelijk te wensen over.
Naschrift: de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik er ook naast was. Ik dacht dat ik het wist maar... helaas!
Ondertussen verneem ik dat Spirit een nieuwe campagne gaat lanceren om een confederaal staatsmodel te promoten onder de titel Gemeenschap is leuker met twee!
Waar blijven ze ze toch halen?
Er is ook al een website www.gemeenschapisleuk.be
Op 15 november hebben we een dag vrij ter ere van de Dag van de Dynastie, die tegenwoordig de Dag van het Koningschap heet. Weet u wat we op die dag vieren?
61%
De eedaflegging van Leopold I
1%
De mislukte aanslag op Leopold II
17%
De naamdag van de heilige Leopold
20%
De intrede in België van Leopold I
Aantal stemmen: 920
Het is blijkbaar niet alleen met de kennis van de Brabançonne droevig gesteld in Vlaanderen. Ook de kennis van de 'nationale geschiedenis' laat duidelijk te wensen over.
Naschrift: de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik er ook naast was. Ik dacht dat ik het wist maar... helaas!
Ondertussen verneem ik dat Spirit een nieuwe campagne gaat lanceren om een confederaal staatsmodel te promoten onder de titel Gemeenschap is leuker met twee!
Waar blijven ze ze toch halen?
Er is ook al een website www.gemeenschapisleuk.be
zaterdag 10 november 2007
Disambiguation
Nog maar pas had ik eindelijk toegang tot internet op mijn nieuwe portable of ik kreeg tot mijn verbazing een e-mail van iemand net dezelfde naam en voornaam als ik.
Ik had al van hem gehoord via internet. Knarsetandend heb ik moeten vaststellen dat de eerste tientallen hits op mijn naam ingetikt in Google voor zijn rekening komen! Ik wist ook al jaren dat ik een paar naamgenoten rondlopen heb in Vlaanderen en zelfs in het Gentse (er staan er al jaar en dag een viertal in de telefoongids).
Bleek dat die naamgenoot in Wikipedia een Disambiguation page gemaakt had voor zijn (en mijn) naam. Kwestie van niet verward te worden met sommige illustere naamgenoten, waaronder enkele professoren.
Hij had mijn naam ook op het net gevonden, samen met een foto van Freya Vandenbossche, die ook op deze blog staat in de begindagen ervan (à propos: als ik een bepaalde pers mag geloven is het tegenwoordig met Freya al bijna even erg gesteld als met Britney Spears). Een minister? vroeg hij. Er stonden al vier naamgenoten op zijn lijst en hij vroeg of ik ook wou openomen worden, als ik er al niet opstond.
Ik antwoordde dat ik maar een illustere onbekende ben. Ik heb niet de ambitie op zijn lijst te gaan staan. Hij nam daarvan akte.
Tja, ik heb soms wel uitgesproken meningen en ben soms ook wel wat politiek actief. Ik neem soms deel aan internetforums over politiek en andere maatschappelijke toestanden. Voor naamgenoten kan dat wel eens vervelend zijn. Het omgekeerde kan zich natuurlijk ook voordoen. Tot nu toe heb ik daar niet veel last van gehad. Al heeft men mij ooit wel gevraagd of ik het wereldkampioenschap ... gewonnen had.
Ik heb dan ook geen behoefte aan "disambiguation". Als sommige mensen de nood voelen om mij te verwarren met één of meer profs in de ... of de ..., tant pis!
En bovendien: er kunnen wel meer mensen zijn die mijn naam en voornaam dragen.
Er is echter maar één De Gentse Zwijger!
Voorwaar een geruststellende gedachte!
Ik had al van hem gehoord via internet. Knarsetandend heb ik moeten vaststellen dat de eerste tientallen hits op mijn naam ingetikt in Google voor zijn rekening komen! Ik wist ook al jaren dat ik een paar naamgenoten rondlopen heb in Vlaanderen en zelfs in het Gentse (er staan er al jaar en dag een viertal in de telefoongids).
Bleek dat die naamgenoot in Wikipedia een Disambiguation page gemaakt had voor zijn (en mijn) naam. Kwestie van niet verward te worden met sommige illustere naamgenoten, waaronder enkele professoren.
Hij had mijn naam ook op het net gevonden, samen met een foto van Freya Vandenbossche, die ook op deze blog staat in de begindagen ervan (à propos: als ik een bepaalde pers mag geloven is het tegenwoordig met Freya al bijna even erg gesteld als met Britney Spears). Een minister? vroeg hij. Er stonden al vier naamgenoten op zijn lijst en hij vroeg of ik ook wou openomen worden, als ik er al niet opstond.
Ik antwoordde dat ik maar een illustere onbekende ben. Ik heb niet de ambitie op zijn lijst te gaan staan. Hij nam daarvan akte.
Tja, ik heb soms wel uitgesproken meningen en ben soms ook wel wat politiek actief. Ik neem soms deel aan internetforums over politiek en andere maatschappelijke toestanden. Voor naamgenoten kan dat wel eens vervelend zijn. Het omgekeerde kan zich natuurlijk ook voordoen. Tot nu toe heb ik daar niet veel last van gehad. Al heeft men mij ooit wel gevraagd of ik het wereldkampioenschap ... gewonnen had.
Ik heb dan ook geen behoefte aan "disambiguation". Als sommige mensen de nood voelen om mij te verwarren met één of meer profs in de ... of de ..., tant pis!
En bovendien: er kunnen wel meer mensen zijn die mijn naam en voornaam dragen.
Er is echter maar één De Gentse Zwijger!
Voorwaar een geruststellende gedachte!
woensdag 7 november 2007
BHV en andere updates
Dan toch schot in de zaak BHV. Die klucht in de kamercommissie kon niet blijven duren. Hoewel het probleem natuurlijk nog altijd niet geregeld is. En we nog steeds geen nieuwe regering hebben. Quousque tandem?
Toch moedig dat de Vlamingen de stemming aangedurfd hebben. Een teken dat het misschien eindelijk gedaan is met geven en toegeven aan de Franstaligen Per slot is de splitsing van BHV een rechtvaardige eis. Raar ook dat de Franstaligen niet ingegaan zijn op het laatste voorstel van Leterme, dat nochtans ruime toegevingen inhield, vergelijkbaar met die van Verhofstadt in 2005. Nog was het niet genoeg! Ik merk bij mezelf dat de hele zaak me meer Vlaamsgezind gemaakt heeft. Wellicht velen met mij. De vraag rijst of het nog wel ooit goedkomt met België.
Niet veel meer gepost de laatste tijd, vanwege te druk. Het wordt een slechte gewoonte. Ook om daarover te schrijven, maar ja, als ik die blog aan de gang wil houden, moet ik nu en dan toch wel iets posten.
Ik heb in oktober het fietsseizoen beëindigd met enkele fietstochten in de Vlaamse Ardennen: ik reed o.a. de Watermolenroute en de Hermesroute.
De eerste is in de Zwalmstreek en komt min of meer overeen met de AVS-Zwalmroute die ik in een eerdere post beschreef. De tweede is een mooie, maar behoorlijk lastige tocht door de heuvels rond Ronse. Met o.a. een bezoek aan het door een asbeststort bedreigde gehucht Louise Marie (zie ook de berichten daarover van Frank Bombeke, o.a. hier). Chique bedoening daar. Veel toeristen ook bij mooi herfstweer. Hier een oude foto die ik nam op de top van de Muziekberg in Louise Marie:
Eén van mijn favoriete plekjes: het Muziekbos in de Vlaamse Ardennen
Steile afdaling richting Henegouwen en Saint-Sauveur. De streek rond Ronse is mooi. Ronse zelf niet: vervallen en veel rommel. Resten van oude fabrieken. Een vergane glorie, gelegen in een kom.
Moeilijke beklimmingen in de omgeving van het Kluisbos. Een helling uit de Ronde van Vlaanderen: de Hotond. Niet zo steil, maar wel lang, de top is het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. Naar de top van de Kruisberg en dan afdaling naar het centrum van Ronse. Ik ben tevreden dat ik de 40 km afgelegd heb zonder van de fiets te moeten.
Desillusie aan het station: 1u40 wachten op een trein naar De Pinte. Ik besluit naar Oudenaarde te fietsen, maar daar moet ik op dezelfde boemeltrein richting Gent wachten. Ik heb het koud in mijn koersbroek. Duidelijk de laatse grote fietstocht voor dit jaar, want het wordt te koud. Als de trein er aankomt zit hij bomvol kotstudenten die naar Gent trekken. Met de fiets op de trein blijft toch altijd een heel avontuur; Ik ben blij als ik thuiskom.
Verder heb ik eindelijk de nieuwe portable pc die ik gekocht heb geïnstalleerd, of liever de ethernet modem die ik me moest kopen, omdat mijn ADSL-modem niet draait onder Windows Vista. Eindelijk een modernere pc! Mijn oude dateert al van 1999 (een Compacq Presario), een heuse antiquiteit dus! Het wordt een hele aanpassing. Mailen en internetten kon ik met die oude pc nog wel. Een aantal andere dingen zullen nu een hoop simpeler worden. Ik moet er wel nog goed mee leren werken. Dat touchpad o.a. is vrij nieuw voor mij.
Tot nu toe ben ik wel tevreden van Windows Vista. Van een collega kreeg ik een DVD in bruikleen met de film van Al Gore, An Inconvenient Truth. Mooie film, leuke beelden, al is de inhoud van de film natuurlijk minder leuk.
Toch moedig dat de Vlamingen de stemming aangedurfd hebben. Een teken dat het misschien eindelijk gedaan is met geven en toegeven aan de Franstaligen Per slot is de splitsing van BHV een rechtvaardige eis. Raar ook dat de Franstaligen niet ingegaan zijn op het laatste voorstel van Leterme, dat nochtans ruime toegevingen inhield, vergelijkbaar met die van Verhofstadt in 2005. Nog was het niet genoeg! Ik merk bij mezelf dat de hele zaak me meer Vlaamsgezind gemaakt heeft. Wellicht velen met mij. De vraag rijst of het nog wel ooit goedkomt met België.
Niet veel meer gepost de laatste tijd, vanwege te druk. Het wordt een slechte gewoonte. Ook om daarover te schrijven, maar ja, als ik die blog aan de gang wil houden, moet ik nu en dan toch wel iets posten.
Ik heb in oktober het fietsseizoen beëindigd met enkele fietstochten in de Vlaamse Ardennen: ik reed o.a. de Watermolenroute en de Hermesroute.
De eerste is in de Zwalmstreek en komt min of meer overeen met de AVS-Zwalmroute die ik in een eerdere post beschreef. De tweede is een mooie, maar behoorlijk lastige tocht door de heuvels rond Ronse. Met o.a. een bezoek aan het door een asbeststort bedreigde gehucht Louise Marie (zie ook de berichten daarover van Frank Bombeke, o.a. hier). Chique bedoening daar. Veel toeristen ook bij mooi herfstweer. Hier een oude foto die ik nam op de top van de Muziekberg in Louise Marie:
Eén van mijn favoriete plekjes: het Muziekbos in de Vlaamse Ardennen
Steile afdaling richting Henegouwen en Saint-Sauveur. De streek rond Ronse is mooi. Ronse zelf niet: vervallen en veel rommel. Resten van oude fabrieken. Een vergane glorie, gelegen in een kom.
Moeilijke beklimmingen in de omgeving van het Kluisbos. Een helling uit de Ronde van Vlaanderen: de Hotond. Niet zo steil, maar wel lang, de top is het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. Naar de top van de Kruisberg en dan afdaling naar het centrum van Ronse. Ik ben tevreden dat ik de 40 km afgelegd heb zonder van de fiets te moeten.
Desillusie aan het station: 1u40 wachten op een trein naar De Pinte. Ik besluit naar Oudenaarde te fietsen, maar daar moet ik op dezelfde boemeltrein richting Gent wachten. Ik heb het koud in mijn koersbroek. Duidelijk de laatse grote fietstocht voor dit jaar, want het wordt te koud. Als de trein er aankomt zit hij bomvol kotstudenten die naar Gent trekken. Met de fiets op de trein blijft toch altijd een heel avontuur; Ik ben blij als ik thuiskom.
Verder heb ik eindelijk de nieuwe portable pc die ik gekocht heb geïnstalleerd, of liever de ethernet modem die ik me moest kopen, omdat mijn ADSL-modem niet draait onder Windows Vista. Eindelijk een modernere pc! Mijn oude dateert al van 1999 (een Compacq Presario), een heuse antiquiteit dus! Het wordt een hele aanpassing. Mailen en internetten kon ik met die oude pc nog wel. Een aantal andere dingen zullen nu een hoop simpeler worden. Ik moet er wel nog goed mee leren werken. Dat touchpad o.a. is vrij nieuw voor mij.
Tot nu toe ben ik wel tevreden van Windows Vista. Van een collega kreeg ik een DVD in bruikleen met de film van Al Gore, An Inconvenient Truth. Mooie film, leuke beelden, al is de inhoud van de film natuurlijk minder leuk.
maandag 22 oktober 2007
Tricolore Blues
Zaterdag gespot aan de Coupure in Gent: 1 Belgische vlag.
Blijkbaar is die modetrend overgewaaid van Brussel naar Gent.
Ach ja, het zal wel zo'n oude franskiljonse en dus belgicistische Gentenaar geweest zijn zeker, zoals er nog wel enige rondlopen? Gisteren heb ik gefietst in de omgeving van Ronse. In Saint-Sauveur, Henegouwen al, hingen er ook enkele. In Ronse zelf, nochtans ook een franskiljons bastion, heb ik er geen opgemerkt.
Ik heb onlangs de belgometer test van De Standaard gedaan. Ik kom ongeveer halverwege uit tussen een zuivere unionist en een zuivere separatist. Ik kan in dit opzicht mijn nieuwe partijvoorzitster (hup, Bettina!) bijtreden: ik ben voor méér Vlaamse bevoegdheden, maar niet voor een splitsing van België. Ik ben geen separatist.
Die pro-Belgische petitie die nu circuleert op het internet ben ik nochtans niet van plan te ondertekenen. Ik ben 100% voor het principe van de solidariteit tussen gemeenschappen en gewesten. Dat principe mag een eventuele overdracht van bijkomende bevoegdheden niet in de weg staan. Ik vind het ogenblik van die petitie slecht gekozen. Bovendien is een splitsing van de sociale zekerheid tijdens de regeringsonderhandelingen zelfs niet aan de orde. Die petitie heeft volgens mij een verborgen agenda.
Ik ben niet tegen België in die zin dat ik niet geloof in de de leefbaarheid van een onafhankelijk Vlaanderen, zeker niet zonder Brussel. Nochtans ben ik niet van plan om een Belgische vlag uit te hangen, pro-Belgische petities te tekenen of de brabançonne te leren.
Blijkbaar is die modetrend overgewaaid van Brussel naar Gent.
Ach ja, het zal wel zo'n oude franskiljonse en dus belgicistische Gentenaar geweest zijn zeker, zoals er nog wel enige rondlopen? Gisteren heb ik gefietst in de omgeving van Ronse. In Saint-Sauveur, Henegouwen al, hingen er ook enkele. In Ronse zelf, nochtans ook een franskiljons bastion, heb ik er geen opgemerkt.
Ik heb onlangs de belgometer test van De Standaard gedaan. Ik kom ongeveer halverwege uit tussen een zuivere unionist en een zuivere separatist. Ik kan in dit opzicht mijn nieuwe partijvoorzitster (hup, Bettina!) bijtreden: ik ben voor méér Vlaamse bevoegdheden, maar niet voor een splitsing van België. Ik ben geen separatist.
Die pro-Belgische petitie die nu circuleert op het internet ben ik nochtans niet van plan te ondertekenen. Ik ben 100% voor het principe van de solidariteit tussen gemeenschappen en gewesten. Dat principe mag een eventuele overdracht van bijkomende bevoegdheden niet in de weg staan. Ik vind het ogenblik van die petitie slecht gekozen. Bovendien is een splitsing van de sociale zekerheid tijdens de regeringsonderhandelingen zelfs niet aan de orde. Die petitie heeft volgens mij een verborgen agenda.
Ik ben niet tegen België in die zin dat ik niet geloof in de de leefbaarheid van een onafhankelijk Vlaanderen, zeker niet zonder Brussel. Nochtans ben ik niet van plan om een Belgische vlag uit te hangen, pro-Belgische petities te tekenen of de brabançonne te leren.
maandag 1 oktober 2007
De Gavers - Geraardsbergen
Lekker weertje gisteren in Geraardsbergen. Dat viel reuze mee.
De mountainbiketocht 's morgens had wel enkele verrassingen in petto. Het had de afgelopen dagen veel geregend in de regio en het parcours lag er bijzonder drassig bij. De begeleider stuurde ons onmiddellijk de weide in. Het was moeilijk manoeuvreren in de modder. Op nogal wat plaatsen stonden er grote plassen. En de streek is bepaald wel heuvelachtig te noemen.
Het werd een moeilijk parcours met lichte beklimmingen door modder, waterplassen en hopen keien. We beklommen o.a. de Bosberg door de weiden. Het rijden op zo'n mountainbike wende wel. Op de duur kreeg je een soort stuurvaardigheid. Ik zat wel van kop tot teen onder de modder en was daar niet echt op voorzien. Gelukkig waren er T-shirts van Spirit te koop op die ledendag.
's Middags maakte ik op het provinciaal domein De Gavers (een ontdekking overigens - ik kom zeker nog terug) kennis met onze nieuwe partijvoorzitster-to-be. Het leek me wel een charmante dame. En ze mag gezien worden ook! Als ze nu ook nog politiek talent heeft, komt dat dik in orde.
In de namiddag een recreatieve fietstocht op dezelfde mountainbike. Betere wegen nu (asfalt of kasseien), maar toch ook een selectief parcours, over o.a. de Bosberg (langs de straatkant), de laatste helling van de Ronde van Vlaanderen.
Een lange, minder steile aanloop en dan een vrij steile eindklim van een driehonderd meter. Best doenbaar.
Als toemaatje hebben enkele stoutmoedigen (waaronder ikzelf of wat had je gedacht) nog de Congoberg beklommen in buurgemeente Vollezele (Galmaarden), een niet zo heel steile, maar wel lange beklimming van ongeveer een kilometer.
's Avonds had ik nog een afspraak in het centrum van Geraardsbergen. Ik parkeerde mijn auto in de buurt van de Muur en ging te voet naar boven. Het was ongeveer 35 jaar geleden dat ik nog in deze buurt kwam. Geraardsbergen is een godvergeten stadje in een uithoek van Vlaanderen, waar je niet komt als je er niet moet zijn, behalve voor toerisme of voor de Ronde.
Gelukkig moesten we vanmiddag niet langs de Muur fietsen, want het is er toch wel heel steil. Ik bewonderde de gedichten van Willie Verhegge langs het parcours van de Muur. Ook de kapel op de heuveltop kon me wel bekoren. Ik herinnerde me dat we hier 35 jaar geleden tijdens een jeugdkamp in de omgeving van Geraardsbergen ook langskwamen en iets dronken in taverne Het Hemelrijk, vlakbij de kapel.
De omgeving is mooi maar bij valavond een beetje melancholiek. Er zijn in de omgeving nogal wat vervallen huizen. Economisch is Geraardsbergen blijkbaar niet echt een topgebied. De oude studiegenoot die ik die avond na jaren weerzag bevestigde die indruk. Het stadje ligt ook in een uithoek van Vlaanderen, tegen de taalgrens aangedrukt.
Ik neem me voor eens naar de doortocht van de Ronde van Vlaanderen te komen kijken op de Muur. Al zal het daar dan wel drummen zijn.
De mountainbiketocht 's morgens had wel enkele verrassingen in petto. Het had de afgelopen dagen veel geregend in de regio en het parcours lag er bijzonder drassig bij. De begeleider stuurde ons onmiddellijk de weide in. Het was moeilijk manoeuvreren in de modder. Op nogal wat plaatsen stonden er grote plassen. En de streek is bepaald wel heuvelachtig te noemen.
Het werd een moeilijk parcours met lichte beklimmingen door modder, waterplassen en hopen keien. We beklommen o.a. de Bosberg door de weiden. Het rijden op zo'n mountainbike wende wel. Op de duur kreeg je een soort stuurvaardigheid. Ik zat wel van kop tot teen onder de modder en was daar niet echt op voorzien. Gelukkig waren er T-shirts van Spirit te koop op die ledendag.
's Middags maakte ik op het provinciaal domein De Gavers (een ontdekking overigens - ik kom zeker nog terug) kennis met onze nieuwe partijvoorzitster-to-be. Het leek me wel een charmante dame. En ze mag gezien worden ook! Als ze nu ook nog politiek talent heeft, komt dat dik in orde.
In de namiddag een recreatieve fietstocht op dezelfde mountainbike. Betere wegen nu (asfalt of kasseien), maar toch ook een selectief parcours, over o.a. de Bosberg (langs de straatkant), de laatste helling van de Ronde van Vlaanderen.
Een lange, minder steile aanloop en dan een vrij steile eindklim van een driehonderd meter. Best doenbaar.
Als toemaatje hebben enkele stoutmoedigen (waaronder ikzelf of wat had je gedacht) nog de Congoberg beklommen in buurgemeente Vollezele (Galmaarden), een niet zo heel steile, maar wel lange beklimming van ongeveer een kilometer.
's Avonds had ik nog een afspraak in het centrum van Geraardsbergen. Ik parkeerde mijn auto in de buurt van de Muur en ging te voet naar boven. Het was ongeveer 35 jaar geleden dat ik nog in deze buurt kwam. Geraardsbergen is een godvergeten stadje in een uithoek van Vlaanderen, waar je niet komt als je er niet moet zijn, behalve voor toerisme of voor de Ronde.
Gelukkig moesten we vanmiddag niet langs de Muur fietsen, want het is er toch wel heel steil. Ik bewonderde de gedichten van Willie Verhegge langs het parcours van de Muur. Ook de kapel op de heuveltop kon me wel bekoren. Ik herinnerde me dat we hier 35 jaar geleden tijdens een jeugdkamp in de omgeving van Geraardsbergen ook langskwamen en iets dronken in taverne Het Hemelrijk, vlakbij de kapel.
De omgeving is mooi maar bij valavond een beetje melancholiek. Er zijn in de omgeving nogal wat vervallen huizen. Economisch is Geraardsbergen blijkbaar niet echt een topgebied. De oude studiegenoot die ik die avond na jaren weerzag bevestigde die indruk. Het stadje ligt ook in een uithoek van Vlaanderen, tegen de taalgrens aangedrukt.
Ik neem me voor eens naar de doortocht van de Ronde van Vlaanderen te komen kijken op de Muur. Al zal het daar dan wel drummen zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)