Bettina Geysen wordt wellicht de nieuwe voorzitter van Spirit.
Ik was gisteravond verrast door dit bericht.
Ik ben er wel voor. De nieuwe voorzitter kan een frisse wind laten waaien. Veel ervaring in de nationale politiek of in Spirit heeft ze natuurlijk niet. Wel media-ervaring. Afgaan als Van Broeckhoven zal haar wellicht niet overkomen.
Ze ziet er in elk geval ook beter uit dan Geert Lambert en dat is in de politiek van vandaag niet onbelangrijk - sorry Geert, hopelijk doe je je geen zeer bij dat stapje opzij :-)
Hopelijk bewijst ze dat ze het kan. En wordt ze aanvaard door de leden. Ze stamt immers niet uit de Volksunie (ikzelf trouwens ook niet).
Het zal voor haar ook een hachelijke onderneming worden. De komende jaren worden erop of eronder voor de partij (waar heb ik dat trouwens nog gehoord sinds de invoering van de kiesdrempel?) De verkiezingen van 2009 worden cruciaal voor het voortbestaan van de partij, mét of zonder de socialisten.
Zondag ga ik naar de ledendag in Geraardsbergen. Nog maar eens fietsen. Ervan profiteren, zolang de partij nog bestaat. Vele commentatoren hebben haar al lang (en voor de zoveelste maal) ten grave gedragen. Zie de commentaren vandaag op De Standaard On-line. We zullen zien. De toekomst zal het uitwijzen.
donderdag 27 september 2007
dinsdag 25 september 2007
Ajuinlei
De zondagmorgen is een goed moment om nog eens naar Gent af te zakken. De zaterdag lukt dat doorgaans niet, als ik er niet echt moet zijn. Veel te druk met boodschappen allerhande.
De twee voorbije zondagen fietste ik in de ochtend naar Gent.
Zo belandde ik toevallig op de officiële opening van de boekenmarkt op de Ajuinlei. Een leuk initiatief en een echte verrijking voor de Gentse binnenstad op zondagochtend, zo dicht bij de bloemenmarkt. En een succes ook, nu al twee zondagen na elkaar. De organisatoren hadden het zonnige weer wel mee. Je kan er ook koopjes doen, zo heb ik gemerkt. Ik weet wel iets van de tweedehandsboeken en -postkaartenmarkt. Ik heb me zelf een tijdje op die markt gestort, maar ben gestopt met de verkoop van boeken, omdat het teveel aan mijn vaders boeken weggewerkt was. Er is nog plaats voor wat er nog overschiet.
De eerste zondag werd er zowaar gespeecht. Een jonge, nogal flamboyante gast. Ik dacht eerst: de initiatiefnemer, maar toen hij ook een officieel lint begon door te knippen en ik Sas Van Rouveroij naast hem zag staan en de deken van Sint-Michiels, begon ik toch te twijfelen.
Toen viel mijn euro: het was natuurlijk Matthias Declercq!
Ook gespot op die eerste boekenmarkt: Mark Reynebeau mét (een nogal hippieachtige) vriendin.
Vorige zondag heb ik voor het eerst geaperitiefd op de bloemenmarkt op de Kouter. in de bijna dertig jaar dat ik in Gent gewoond heb nooit gedaan. Maar we woonden ook vlakbij in de Gentse binnenstad en aperitiefden de zondagmiddag gewoonlijk thuis.
Zaterdagmorgen in De Pinte gewekt door de politie. Iemand had 's nachts een ruit ingeslagen van mijn wagen, die op de oprit geparkeerd stond voor de garage. Niets gepikt zelfs. Waarschijnlijk puur vandalisme dus.
Natuurlijk komt de verzekering niet tussen. Mijn beperkte omnium heb ik vorig jaar opgezegd. Een serieuze streep door mijn rekening. En dat in het anders zo rustige en ietwat kleinburgerlijke De Pinte!
Er is niet veel wat je eraan kan doen. Behalve mijn karretje in het vervolg binnen zetten, zelfs in de zomer.
De twee voorbije zondagen fietste ik in de ochtend naar Gent.
Zo belandde ik toevallig op de officiële opening van de boekenmarkt op de Ajuinlei. Een leuk initiatief en een echte verrijking voor de Gentse binnenstad op zondagochtend, zo dicht bij de bloemenmarkt. En een succes ook, nu al twee zondagen na elkaar. De organisatoren hadden het zonnige weer wel mee. Je kan er ook koopjes doen, zo heb ik gemerkt. Ik weet wel iets van de tweedehandsboeken en -postkaartenmarkt. Ik heb me zelf een tijdje op die markt gestort, maar ben gestopt met de verkoop van boeken, omdat het teveel aan mijn vaders boeken weggewerkt was. Er is nog plaats voor wat er nog overschiet.
De eerste zondag werd er zowaar gespeecht. Een jonge, nogal flamboyante gast. Ik dacht eerst: de initiatiefnemer, maar toen hij ook een officieel lint begon door te knippen en ik Sas Van Rouveroij naast hem zag staan en de deken van Sint-Michiels, begon ik toch te twijfelen.
Toen viel mijn euro: het was natuurlijk Matthias Declercq!
Ook gespot op die eerste boekenmarkt: Mark Reynebeau mét (een nogal hippieachtige) vriendin.
Vorige zondag heb ik voor het eerst geaperitiefd op de bloemenmarkt op de Kouter. in de bijna dertig jaar dat ik in Gent gewoond heb nooit gedaan. Maar we woonden ook vlakbij in de Gentse binnenstad en aperitiefden de zondagmiddag gewoonlijk thuis.
Zaterdagmorgen in De Pinte gewekt door de politie. Iemand had 's nachts een ruit ingeslagen van mijn wagen, die op de oprit geparkeerd stond voor de garage. Niets gepikt zelfs. Waarschijnlijk puur vandalisme dus.
Natuurlijk komt de verzekering niet tussen. Mijn beperkte omnium heb ik vorig jaar opgezegd. Een serieuze streep door mijn rekening. En dat in het anders zo rustige en ietwat kleinburgerlijke De Pinte!
Er is niet veel wat je eraan kan doen. Behalve mijn karretje in het vervolg binnen zetten, zelfs in de zomer.
vrijdag 14 september 2007
De Toverfluit
Het is alweer weekend.
Vorige zaterdagavond ben ik in het kasteel van Ooidonk in Deinze naar een openluchtuitvoering van Mozarts opera De Toverfluit gaan kijken. Een klassieker die je toch ooit gezien moet hebben.
De persoon met wie ik aanvankelijk zou gaan belde zaterdagmorgen af. Op het laatste ogenblik heb ik nog iemand anders moeten optrommelen, maar dat lukte.
Gelukkig viel het weer mee: geen regen. Volgende keer neem ik toch een trui mee, want als je twee uur moet stilzitten in openlucht is het in september toch al vrij frisjes 's avonds.
De eerste keer dat ik deze opera zag. Ik kende de muziek wel of toch de hoogtepunten, als Mozartliefhebber trouwens, niet echt een operaliefhebber.
De opvoering zelf dan: ik denk dat de muziek beter tot zijn recht komt in zaal dan in openlucht.
De opera bevat enkele zeer mooie aria's met die typische Mozart instrumentering, waarvan ik genoten heb. Ook de kostuums en dekors waren de moeite om te zien.
Het centrale thema - de zoektocht naar liefde - kon me ook bekoren, de talrijke verwijzingen naar de vrijmetselarij met zijn eigenaardige plotwendingen - de Koningin van de Nacht eerst goed, dan slecht, Sarastro omgekeerd - minder.
De Koningin van de Nacht (op een foto van een andere opvoering die ik ergens op het net gevonden heb) zag er voortreffelijk uit en zong ook goed.
Minpunt: in de verte was er ergens vuurwerk aan de gang, wat een twintigtal minuten voor wat achtergrondruis zorgde.
donderdag 13 september 2007
De Pinte
Het is nu zowat een jaar dat ik in mijn nieuwe, rustige gemeente even buiten de stad woon.
De Pinte is eigenlijk nog een echt dorp, zo constateer ik steeds meer tot mijn verbazing. Er is wel wat residentiële inwijking vooral vanuit Gent, maar de raditionele mensen met een eigen traditonele mentaliteit zijn gebleven.
Eigenlijk zijn er twee dorpen, De Pinte en Zevergem, die wweinig met elkaar te maken hebben, behalve het feit dat ze samen een gemeente vormen.
In De Pinte is men gek van braderieën en kermissen, zo heb ik al gemerkt.
En van koers. De wielersport is er nogal populair, zoals in de hele streek. Er is ook een plaatselijke wielerclub.
Gisterennamiddag was er een kermiskoers voor beloften in het centrum van De Pinte.
Ik was toevallig thuis en ben gaan kijken. Het was rondjesdraaien om de kerktoren. Telkens de eindmeet overschreden werd, was er een priem van 8 euro te verdienen. Niet echt iets om rijk mee te worden dus. Wat koop je tegenwoordig nog voor 8 euro?
Het was dan nog een buitenlander die de kermiskoers gewonnen heeft. Een renner uit Litauen. Ik heb er enige jaren geleden al over gehoord in de media dat er een groep Litause schijnamateurs is die om den brode onze kermiskoersen afschuimt.
Vandaar ook dat de omroeper zijn mededelingen in twee talen deed: het Nederlands en het Engels.
Doorgaans is het zeer rustig in onze gemeente. Een heel verschil met Gent. Maar alle voordelen hebben ook hun nadelen. Soms mis ik het stadsgewoel wel een beetje. En je verliest veel tijd met inkopen doen, zeker als je om de haverklap naar de stad trekt.
Maar er zijn andere dingen die dat goedmaken: onlangs keerde ik met de auto terug uit Gent. Aan de kerk van De Pinte was een kolonne eenden bezig de vrij drukke baan over te steken. Aangezien daar een ruime bocht is en een kruispunt, ligt de snelheid van de automobilisten er niet hoog. De eenden stoorden zich niet aan de auto's.
Al is er ook in de Pinte een begin van verstedelijking. De bouwpromotoren zijn er nogal actief en trekken in het centrum van het dorp steeds meer appartementen op. Weliswaar geldt er een maximale nokhoogte van 10 meter. Echte hoogbouw is het dus gelukkig niet.
dinsdag 11 september 2007
Kanaal van Schipdonk - bis
Volgend bericht staat vandaag in de regionale editie Oost-Vlaanderen van De Standaard:
Gemeenteraad tegen verbreding Schipdonkkanaal
ZOMERGEM - De Zomergemse gemeenteraad organiseert op 29 september 2007 per bus of eigen vervoer een actie tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal. De actie gaat uit van alle fracties van de Zomergemse gemeenteraad.
Bedoeling is om met de voltallige gemeenteraad bij de gemeentebesturen van Nevele, Eeklo, Sint-Laureins, Maldegem, Damme, Knokke-Heist, Brugge en de haven van Zeebrugge een eisenbundel te overhandigen. De Vlaamse regering maakt immers een studie over de verbreding van het Schipdonkkanaal. 'Bij sommige gemeenten is het opvallend stil rond dit dossier', constateert CD&V-fractieleider Tony Vermeire. 'Sommigen kiezen geen kleur. Met de actie: Spring op onze boot: tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal vragen we steun van alle gemeentebesturen en willen we hun standpunt horen. Tegelijkertijd wordt een affichecampagne georganiseerd tegen de verbreding van het kanaal', zegt Vermeire. (osw)
Het is nog maar enkele weken geleden dat ik langs dit kanaal van de regio Gent naar de kust gefietst heb (zie enkele berichten geleden). Het zou zeer spijtig zijn als deze mooie fietsroute en daarmee een hele strook prachtig natuurgebied zou verdwijnen ten voordele van een nieuwe scheepvaartroute vanuit Zeebrugge en (wellicht) zware industrie!
Vlaanderen is maar een voorschoot groot. Wanneer gaan de politici en andere beleidsmakers eindelijk eens begrijpen dat je dit kleine gebied niet tot in het oneindige kan doorkruisen met verkeerswegen allerhande ten behoeve van de economie?
Als de plannen van de Vlaamse Regering ivm het Schipdonkkanaal realiteit worden
zouden enkel mooie gemeenten als Nevele, Zomergem en Damme een deel van hun charme verliezen.
Ik sta dan ook volkomen achter de actie van de gemeenteraad van Zomergem.
Gemeenteraad tegen verbreding Schipdonkkanaal
ZOMERGEM - De Zomergemse gemeenteraad organiseert op 29 september 2007 per bus of eigen vervoer een actie tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal. De actie gaat uit van alle fracties van de Zomergemse gemeenteraad.
Bedoeling is om met de voltallige gemeenteraad bij de gemeentebesturen van Nevele, Eeklo, Sint-Laureins, Maldegem, Damme, Knokke-Heist, Brugge en de haven van Zeebrugge een eisenbundel te overhandigen. De Vlaamse regering maakt immers een studie over de verbreding van het Schipdonkkanaal. 'Bij sommige gemeenten is het opvallend stil rond dit dossier', constateert CD&V-fractieleider Tony Vermeire. 'Sommigen kiezen geen kleur. Met de actie: Spring op onze boot: tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal vragen we steun van alle gemeentebesturen en willen we hun standpunt horen. Tegelijkertijd wordt een affichecampagne georganiseerd tegen de verbreding van het kanaal', zegt Vermeire. (osw)
Het is nog maar enkele weken geleden dat ik langs dit kanaal van de regio Gent naar de kust gefietst heb (zie enkele berichten geleden). Het zou zeer spijtig zijn als deze mooie fietsroute en daarmee een hele strook prachtig natuurgebied zou verdwijnen ten voordele van een nieuwe scheepvaartroute vanuit Zeebrugge en (wellicht) zware industrie!
Vlaanderen is maar een voorschoot groot. Wanneer gaan de politici en andere beleidsmakers eindelijk eens begrijpen dat je dit kleine gebied niet tot in het oneindige kan doorkruisen met verkeerswegen allerhande ten behoeve van de economie?
Als de plannen van de Vlaamse Regering ivm het Schipdonkkanaal realiteit worden
zouden enkel mooie gemeenten als Nevele, Zomergem en Damme een deel van hun charme verliezen.
Ik sta dan ook volkomen achter de actie van de gemeenteraad van Zomergem.
donderdag 6 september 2007
Terug aan het werk
Terug aan het werk ondertussen.
Een echt goede vakantie is het niet geweest, jammer!
Voor een zieke moeder moeten zorgen en het weer was ook al niet te best.
Paar leuke uitstapjes, daarmee heb ik het moeten stellen.
Ik heb dit jaar zelfs niet meegedaan aan de Vredesfietseling. Ik kon me geen vier dagen vrijmaken en de 25ste augustus ging zeker niet.
Ik heb wel een halve dag meegefietst, van Laarne naar Wakken (Dentergem), zo'n 45 kilometer. Jammer eigenlijk, want het is een leuke belevenis. Mogelijk doe ik volgend jaar toch weer mee, al kan ik misschien niet de hele tocht meerijden, dan doe ik toch een paar dagen. Het zijn bijna altijd dezelfde vaste deelnemers; op de duur ken je die mensen zo goed, dat schept een band.
De zondag ben ik dan toch maar naar de IJzerbedevaart gereden, zoals de laatste jaren een gewoonte geworden is. Er was goed weer voorspeld, dat er maar in de late namiddag (aan zee) uitgekomen is. In Diksmuide: veel persbelangstelling, maar weini (te weinig) volk. De schattingen in de media van een goede 4000 lijken mij zelfs nogal optimistisch. De Vlaming heeft het waarschijnlijk te goed. Ook de verdeeldheid in de Vlaamsgezinde milieus zorgt voor een mindere opkomst. Mensen haken dan vlugger af. Er waren diverse oproepen om weer één Vlaamse manifestatie te houden. Samenkomen met die mannen van de IJzerwake zou voor deze jongen alvast toch een probleem vormen.
Zondag als apotheose van mijn vakantie de Gordel gereden of toch een gedeelte daarvan. Ik had me een fiets gehuurd bij de spoorwegen en me met de trein naar Dilbeek begeven. Daarom heb ik me niet aan de grote tour van 100 km gewaagd, maar heb ik voor de tweede keer de ronde van het Pajottenland gereden. Zalig, die opeenvolging van heuveltjes! Hoewel ik tegenwoordig niet meer zo heel veel fiets (en zeker niet meer dagelijks mijn kilometers afmaal zoals een tweetal jaar geleden) is mijn fietsconditie nog ruim behoorlijk, zoals bleek. Er zijn een tweetal behoorlijk lastige beklimmingen in die tour van het Pajottenland (een in Pamel en een andere net voorbij Vlezenbeek), maar ik heb ze toch overwonnen zonder van de fiets te moeten.
Na de gordelrit in Dilbeek het optreden van Natalia bijgewoond. Best te pruimen, die power-muziek van haar. Op heel korte tijd is zij wel echt uitgegroeid tot een superster. Het podium was wel een héél groot verschil met de schamele tent waarin Isabelle A. twee jaar gelden in Dilbeek moest optreden voor veel minder volk.
Een echt goede vakantie is het niet geweest, jammer!
Voor een zieke moeder moeten zorgen en het weer was ook al niet te best.
Paar leuke uitstapjes, daarmee heb ik het moeten stellen.
Ik heb dit jaar zelfs niet meegedaan aan de Vredesfietseling. Ik kon me geen vier dagen vrijmaken en de 25ste augustus ging zeker niet.
Ik heb wel een halve dag meegefietst, van Laarne naar Wakken (Dentergem), zo'n 45 kilometer. Jammer eigenlijk, want het is een leuke belevenis. Mogelijk doe ik volgend jaar toch weer mee, al kan ik misschien niet de hele tocht meerijden, dan doe ik toch een paar dagen. Het zijn bijna altijd dezelfde vaste deelnemers; op de duur ken je die mensen zo goed, dat schept een band.
De zondag ben ik dan toch maar naar de IJzerbedevaart gereden, zoals de laatste jaren een gewoonte geworden is. Er was goed weer voorspeld, dat er maar in de late namiddag (aan zee) uitgekomen is. In Diksmuide: veel persbelangstelling, maar weini (te weinig) volk. De schattingen in de media van een goede 4000 lijken mij zelfs nogal optimistisch. De Vlaming heeft het waarschijnlijk te goed. Ook de verdeeldheid in de Vlaamsgezinde milieus zorgt voor een mindere opkomst. Mensen haken dan vlugger af. Er waren diverse oproepen om weer één Vlaamse manifestatie te houden. Samenkomen met die mannen van de IJzerwake zou voor deze jongen alvast toch een probleem vormen.
Zondag als apotheose van mijn vakantie de Gordel gereden of toch een gedeelte daarvan. Ik had me een fiets gehuurd bij de spoorwegen en me met de trein naar Dilbeek begeven. Daarom heb ik me niet aan de grote tour van 100 km gewaagd, maar heb ik voor de tweede keer de ronde van het Pajottenland gereden. Zalig, die opeenvolging van heuveltjes! Hoewel ik tegenwoordig niet meer zo heel veel fiets (en zeker niet meer dagelijks mijn kilometers afmaal zoals een tweetal jaar geleden) is mijn fietsconditie nog ruim behoorlijk, zoals bleek. Er zijn een tweetal behoorlijk lastige beklimmingen in die tour van het Pajottenland (een in Pamel en een andere net voorbij Vlezenbeek), maar ik heb ze toch overwonnen zonder van de fiets te moeten.
Na de gordelrit in Dilbeek het optreden van Natalia bijgewoond. Best te pruimen, die power-muziek van haar. Op heel korte tijd is zij wel echt uitgegroeid tot een superster. Het podium was wel een héél groot verschil met de schamele tent waarin Isabelle A. twee jaar gelden in Dilbeek moest optreden voor veel minder volk.
donderdag 16 augustus 2007
Allons enfants...
Ik lees in De Standaard van vandaag dat Yves Leterme de regeringsonderhandelaars vraagt de symbolen op te geven.
Welke symbolen? De splitsing van Brussel-Halle-Vllvoorde? Is dit het begin van een bocht?
Verder lees ik dat hij vanaf vandaag ook een Franstalige woordvoerder heeft.
Enig selectiecriterium was het kunnen zingen van de Brabançonne in het Frans.
Als dat maar goed afloopt!
Welke symbolen? De splitsing van Brussel-Halle-Vllvoorde? Is dit het begin van een bocht?
Verder lees ik dat hij vanaf vandaag ook een Franstalige woordvoerder heeft.
Enig selectiecriterium was het kunnen zingen van de Brabançonne in het Frans.
Als dat maar goed afloopt!
woensdag 15 augustus 2007
Naar Knokke-Heist via het Schipdonkkanaal
15 augustus: mijn vakantie is al halverwege. Het weer was in het begin veelbelovend, maar valt toch wel wat tegen. Een echt leuke vakantie is het nog niet geweest. Daarvoor ben ik wat te dikwijls naar het ziekenhuis gemoeten met een ziek familielid en zijn er wat famiale spanningen opgetreden.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
woensdag 8 augustus 2007
Orfeo
Mijn eerste week vakantie zit erop. Ik heb nog de rest van de maand augustus. Over het weer tot nu toe mag ik niet klagen, al is het vandaag wat minder.
Geen grootse reisplannen; ik zit met een zieke huisgenoot en moet ook (nog) allerlei klusjes opknappen binnenhuis. Hopelijk zal het nu lukken om een en ander te fixen. Ik ben soms nogal een lui beest.
Ik heb nog niet al te veel uitgespookt in mijn vakantie. Alleen vorige zaterdag ben ik in het Concertgebouw in Brugge naar een voorstelling van de allereerste moderne opera gaan kijken Orfeo van Claudio Monteverdi (1607). Het was het slotconcert van het Festival van Vlaanderen, Musica Antiqua, in Brugge. Ik had hiervoor twee vrijkaarten van mijn werkgever gekregen (nogmaals bedankt, achtbare werkgever, leuk gebaar!).
Ik ben niet echt een operaliefhebber: ik associeer het genre wellicht teveel met de vooral 19de-eeuwse al dan niet lichtvoetige en/of melodramatische stukken over allerlei amoureuze intriges, dat alles doorspekt met te veel aria's en andere bombastische uitspattingen. Enkel de opera's van Mozart hebben mij al kunnen bekoren; in de Gentse opera zag ik al eens Don Giovanni, in september ga ik in het Kasteel van Ooidonk naar De Toverfluit, een opvoering in openlucht. Ooit had ik al eens twee kaarten voor een opvoering van De Toverfluit in Alden Biesen, maar ik was toen verhinderd.
Monteverdi kende ik eigenlijk alleen van naam. Ik wist dat het de eerste operacomponist was uit de 17de eeuw, de eerste in een traditie die nu nog bestaat (hoewel; worden er nu eigenlijk nog nieuwe klassieke opera's gecomponeerd?).
Het was voor mij ook een eerste kennismaking met het Brugse Concertgebouw op 't Zand. Nogal modern gebouw. De vriendin die me vergezelde vond het maar niks, maar voor mij gaat het wel: het gebouw past in de omgeving op dat grote plein 't zand en is als zaal uiterst geschikt, veel beter dan die oude operagebouwen bvb. in Gent.
Prachtig weertje, veel volk op de terrasjes in het mooie Brugge. Wat de voorstelling zelf betreft was ik vooraf dus een beetje kritisch.
Maar dat viel geweldig goed mee! De enscenering was al heel speciaal; het orkest stond op het podium zelf, niet in een orkestbak. De orkestbezetting was klein. Er waren nauwelijks enkele rekwisieten en decors. Wel hadden de zangers-acteurs mooie kostuums. Wellicht heeft men getracht een 17de-eeuwse setting na te bootsen. Opvallend bij de instrumenten; een groot snaarinstrument. Een luit, maar dan wat groot uitgevallen.
Het werk werd uitgevoerd door het Italiaanse gezelschap La Venexiana, mij verder onbekend, maar ik ben zoals gezegd geen operaliefhebber en hou me maar bij perioden met klassieke muziek bezig.
Het onderwerp van het stuk is de bekende Griekse mythe van Orpheus en Euridyce over een halfgod, zoon van Apollo, die zijn gestorven geliefde uit de onderwereld probeert terug te halen, daar bijna in slaagt, maar uiteindelijk faalt omdat hij te achterdochtig is. Apollo voert zijn ontroostbare zoon aan het slot mee naar de hemel, waar hij de schoonheid van zijn voorgoed verloren geliefde voortaan in de zon en de sterren probeert te ontdekken.
Een eeuwenoud en ook zeer boeiend thema, uitsteknd gebracht door dit Italiaanse gezelschap. Met het nodige gevoel voor dramatiek en theatraliteit zoals alleen Italianen dat kunnen. Ook de muziek verraste me. Er was een mooi leitmotiv. Het was niet te langdradig, geen overbodige ellenlange aria's. Sober dus. Ik heb ervan genoten! Een prachtige opvoering, heel dramatisch, maar niet te overladen.
Het applaus van de bomvolle zaal was navenant!
Op de afbeelding: Charon, de veerman die de overledenen de rivier Styx moet overzetten, weigert Orfeo de overtocht, maar wordt nadien in slaap gewiegd door de muziek van diens lier, die hem zo weet te verschalken en de rivier toch oversteekt.
Een detail dat me nog bijgebleven is: boven de ingang van de onderwereld in het stuk hing de boodschap uit Dantes Purgatorio (of was het het Inferno?): Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt! Van de hemel was hier dus geen sprake, enkel van de hel. Klassieke elementen werden met eigentijdse gemengd.
Overigens kon je het verhaal volgen via een vertaalbalk boven het podium. Dat was ook nodig, want uiteraard was alles in het Italiaans, een taal die ik niet machtig ben. Voorts verwonderde ik me erover hoe goed die operazangers hoorbaar zijn, zonder elektrische (micro-)versterking.
We hadden goede plaatsen op de eerste verdieping in het midden. Maar goed ook, want die opvoering van Don Giovanni in de Gentse opera vanaf de tweede of derde zijbeuk was toch niet alles: wel van de muziek genoten, maar van de opvoering zelf niet bijster veel gezien.
Kortom: de ervaring was voor herhaling vatbaar. Hopelijk valt Die Zauberflöte in september in het kasteel van Ooidonk even goed mee.
vrijdag 20 juli 2007
Komkommertijd
Komkommertijd, slecht weer, dringend aan vakantie toe.
Tijd voor wat escapisme. Schoon carrosserie, in elk geval!
Tijd voor wat escapisme. Schoon carrosserie, in elk geval!
woensdag 11 juli 2007
Den arrivee
Om nog eens op de tourevenementen in Gent terug te komen: de stad heeft woord gehouden. De foto's van de apotheose zondag staan online. Op deze foto sta ik ook op.
Met gele trui en al!
Toen ik 10 à 12 jaar oud was, wou ik trouwens "coureur" worden. Het was simpel: het mocht niet van thuis. Geen sprake van!
Met gele trui en al!
Toen ik 10 à 12 jaar oud was, wou ik trouwens "coureur" worden. Het was simpel: het mocht niet van thuis. Geen sprake van!
maandag 9 juli 2007
De Tour in Gent
Maandag 9 juli: de grote dag van de Touraankomst in Gent.
's Ochtends mooi weer, maar op de middag begint het te regenen.
Als ik vertrek rond 14 uur is het toch al wat minder. Later klaart het volledig uit.
Ik besluit met de fiets naar het parcours te rijden. Over Deurle naar Sint-Martens-Leerne, waar ik aansluit op het parcours aan de fameuze rotonde waar Guy Verhofstadt ooit eens aangereden is op de fiets. Zo leg ik tot aan de aankomst een 13 kilmometer van het officiêle parcours af.
Massa's volk op de baan. Veel mensen maken van de gelegenheid gebruik om een feestje te bouwen langs de kant van de weg. Grote mensenconcentraties in St-Martens-Leerne, Baarle-Drongen en Drongen-dorp. In Drongen constateer ik dat mijn garagist ook een feestje (of liever feest, in een tent, met dans en muziek) geeft. Ik verwonder me erover dat ik geen uitnodiging ontvangen heb. Misschien heb ik mijn nieuw adres niet opgegeven na mijn verhuis.
Doortocht in Drongen, zo'n 2,5 uur voor de passage van de echte renners. Als ik hier gebleven was, had ik wellicht wat meer van de renners gezien. Maar ik wou de sfeer aan de aankomstplaats opsnuiven.
Ter hoogte van Drongen sluit ik aan bij een groep jonge wielertoeristen, compleet in coureursoutfit, die naar Gent fietsen. Via de Drongesesteenweg draaien we de Rooigemlaan in. Vanaf hier staan de toeschouwers al in rijen, ruim 2 uur voor de start. We krijgen overal applaus. Iemand maakt een opmerking over een renner met een bierbuikje (helaas: ik moet er wat aan doen!). Ik maak me klaar voor de sprint bergop, maar vlak voor de arrivee worden we afgeleid naar het Citadelpark.
Veel volk in de omgeving van de eindmeet. Er is geen plaats meer in de onmiddellijke omgeving. Sommige durvers klimmen op standbeelden, fonteinen, verkeersborden ... in de hoop van toch maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. De zon is intussen gaan schijnen. Ik zoek me een plekje en installeer me uiteindelijk aan een bocht een kleine 400 meter van de meet, ter hoogte van het vroegere Bijloke-hospitaal.
Het is wachten op de renners na de doortocht van de publiciteitskaravaan. Via televisieschermen vernemen we dat er een ontsnapping van 3 is. Op goed 20 kilometer van de meet wordt het duidelijk dat ze ingehaald zullen worden. Dan hoor ik niks meer.
De spanning stijgt. Ineens opwinding, geroep, applaus ... De renners zijn daar! Het gaat zeer snel. Er arriveert een groepje van 15 man, met aan het hoofd een blauwe "rennerstrein". Later realiseer ik me: de mannen van Quick Step-Innergetic, maar op het ogenblik zelf besef ik dat niet.
Tot onze vezbazing komen de renners aan in afgescheiden groepjes. Ik verneem dat er een valpartij geweest is. Gele trui Cancellara rijdt voorbij met een pijnlijk grimas. Gejuich voorbij ons aan de eindmeet. Wie zou er nu gewonnen hebben? Er loopt een gerucht over een fotofinish tussen Steegmans en Boonen. Boonen zou gewonnen hebben, volgens iemand. Het blijkt spoedig Steegmans te zijn. Onverhoopt toch een Belg! Of was het een Vlaming? De meningen zijn hier duidelijk verdeeld!
Ik spoed me naar de aankomst, zoals zovelen. We zien een stuk van de Cérémonie Protocollaire op scherm, maar tot bij het podium geraken we niet. Ik vang een glimp van Tom Boonen op de fiets op. Supporterskoren begeleiden hem, evenals Steegmans. Ik ontmoet enkele bekenden, waarvan er sommigen een podiumkaart bemachtigd hadden. Veel Vlaamse vlaggen hier aan de aankomst. De organisatie "Vlaanderen Vlagt" was weer talrijk present. Helaas begint het opnieuw te regenen.
Ik loop nog wat rond en verwonder me over dat circus dat die Tour toch wel is. Ik raak in de ban van de sfeer, die me al van in mijn kindertijd aanspreekt. Ooit zou ik wel eens zo'n hele Ronde van Frankrijk willen volgen.
Nadien keer ik De Pinte-waarts. Het was toch wel de moeite, alleen al voor de sfeer. De wielersport blijft heel populair in onze contreien. Zeker de tour. Een beetje verwonderlijk na al die dopingperikelen. Mensen hebben een idool nodig, iemand om naar op te kijken, filosofeer ik. Ook al heb ik van de wedstrijd zelf niet zoveel gezien, toch heb ik ervan genoten. De koers bekijk ik achteraf wel in het tv-journaal van 19 uur.
's Ochtends mooi weer, maar op de middag begint het te regenen.
Als ik vertrek rond 14 uur is het toch al wat minder. Later klaart het volledig uit.
Ik besluit met de fiets naar het parcours te rijden. Over Deurle naar Sint-Martens-Leerne, waar ik aansluit op het parcours aan de fameuze rotonde waar Guy Verhofstadt ooit eens aangereden is op de fiets. Zo leg ik tot aan de aankomst een 13 kilmometer van het officiêle parcours af.
Massa's volk op de baan. Veel mensen maken van de gelegenheid gebruik om een feestje te bouwen langs de kant van de weg. Grote mensenconcentraties in St-Martens-Leerne, Baarle-Drongen en Drongen-dorp. In Drongen constateer ik dat mijn garagist ook een feestje (of liever feest, in een tent, met dans en muziek) geeft. Ik verwonder me erover dat ik geen uitnodiging ontvangen heb. Misschien heb ik mijn nieuw adres niet opgegeven na mijn verhuis.
Doortocht in Drongen, zo'n 2,5 uur voor de passage van de echte renners. Als ik hier gebleven was, had ik wellicht wat meer van de renners gezien. Maar ik wou de sfeer aan de aankomstplaats opsnuiven.
Ter hoogte van Drongen sluit ik aan bij een groep jonge wielertoeristen, compleet in coureursoutfit, die naar Gent fietsen. Via de Drongesesteenweg draaien we de Rooigemlaan in. Vanaf hier staan de toeschouwers al in rijen, ruim 2 uur voor de start. We krijgen overal applaus. Iemand maakt een opmerking over een renner met een bierbuikje (helaas: ik moet er wat aan doen!). Ik maak me klaar voor de sprint bergop, maar vlak voor de arrivee worden we afgeleid naar het Citadelpark.
Veel volk in de omgeving van de eindmeet. Er is geen plaats meer in de onmiddellijke omgeving. Sommige durvers klimmen op standbeelden, fonteinen, verkeersborden ... in de hoop van toch maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. De zon is intussen gaan schijnen. Ik zoek me een plekje en installeer me uiteindelijk aan een bocht een kleine 400 meter van de meet, ter hoogte van het vroegere Bijloke-hospitaal.
Het is wachten op de renners na de doortocht van de publiciteitskaravaan. Via televisieschermen vernemen we dat er een ontsnapping van 3 is. Op goed 20 kilometer van de meet wordt het duidelijk dat ze ingehaald zullen worden. Dan hoor ik niks meer.
De spanning stijgt. Ineens opwinding, geroep, applaus ... De renners zijn daar! Het gaat zeer snel. Er arriveert een groepje van 15 man, met aan het hoofd een blauwe "rennerstrein". Later realiseer ik me: de mannen van Quick Step-Innergetic, maar op het ogenblik zelf besef ik dat niet.
Tot onze vezbazing komen de renners aan in afgescheiden groepjes. Ik verneem dat er een valpartij geweest is. Gele trui Cancellara rijdt voorbij met een pijnlijk grimas. Gejuich voorbij ons aan de eindmeet. Wie zou er nu gewonnen hebben? Er loopt een gerucht over een fotofinish tussen Steegmans en Boonen. Boonen zou gewonnen hebben, volgens iemand. Het blijkt spoedig Steegmans te zijn. Onverhoopt toch een Belg! Of was het een Vlaming? De meningen zijn hier duidelijk verdeeld!
Ik spoed me naar de aankomst, zoals zovelen. We zien een stuk van de Cérémonie Protocollaire op scherm, maar tot bij het podium geraken we niet. Ik vang een glimp van Tom Boonen op de fiets op. Supporterskoren begeleiden hem, evenals Steegmans. Ik ontmoet enkele bekenden, waarvan er sommigen een podiumkaart bemachtigd hadden. Veel Vlaamse vlaggen hier aan de aankomst. De organisatie "Vlaanderen Vlagt" was weer talrijk present. Helaas begint het opnieuw te regenen.
Ik loop nog wat rond en verwonder me over dat circus dat die Tour toch wel is. Ik raak in de ban van de sfeer, die me al van in mijn kindertijd aanspreekt. Ooit zou ik wel eens zo'n hele Ronde van Frankrijk willen volgen.
Nadien keer ik De Pinte-waarts. Het was toch wel de moeite, alleen al voor de sfeer. De wielersport blijft heel populair in onze contreien. Zeker de tour. Een beetje verwonderlijk na al die dopingperikelen. Mensen hebben een idool nodig, iemand om naar op te kijken, filosofeer ik. Ook al heb ik van de wedstrijd zelf niet zoveel gezien, toch heb ik ervan genoten. De koers bekijk ik achteraf wel in het tv-journaal van 19 uur.
zondag 8 juli 2007
Nog een foto
Nog een foto van deze namiddag: de rij wachtenden voor de start van de grote apotheose.
Er zijn ook foto's gemaakt toen we in groep over de eindmeet reden. Ze zouden op www.tourgent.be komen, zo beloofde de organisatie ons, maar ze staan er nog niet op.
De sfeer op het St-Pietersplein was best te doen. Toch leuk dat de stad zich niet beperkt tot de aankomst van de ronde zelf, maar er tal van randactiviteiten en volksvermaak rond georganiseerd heeft.
Morgen ga ik terug voor de ritaankomst zelf. Er zal wel een massa volk op de been zijn.
Er zijn ook foto's gemaakt toen we in groep over de eindmeet reden. Ze zouden op www.tourgent.be komen, zo beloofde de organisatie ons, maar ze staan er nog niet op.
De sfeer op het St-Pietersplein was best te doen. Toch leuk dat de stad zich niet beperkt tot de aankomst van de ronde zelf, maar er tal van randactiviteiten en volksvermaak rond georganiseerd heeft.
Morgen ga ik terug voor de ritaankomst zelf. Er zal wel een massa volk op de been zijn.
't Is uwen tour - 2
Je raadt echter nooit wie de ster van de namiddag was: de flikken (zie ook al vorige foto)!
Ze hadden namelijk versterking gekregen van een soort Jimmy B. op stelten (in tweevoud).
De vrolijke wetsdienaars maakten danspasjes waarbij ze discobewegingen uitvoerden met hun gummiknuppels.
Ze hadden namelijk versterking gekregen van een soort Jimmy B. op stelten (in tweevoud).
De vrolijke wetsdienaars maakten danspasjes waarbij ze discobewegingen uitvoerden met hun gummiknuppels.
't Is uwen tour
Gezellige fietsdrukte vandaag in Gent. In het kader van de festiviteiten i.v.m. de aankomst van de Tour in Gent op 9 juli organiseerde de dienst Mobiliteit van de stad vandaag een reeks fietstochten onder de naam "'t Is uwen tour". Ik heb de tocht "Comme ci comme ça" meegereden. Het was een tocht door Gent met een gids die allerlei weetjes ten beste gaf. Best interessant! Leuk weertje ook, al zou dat in de late namiddag omslaan.
Als apotheose mochten alle deelnemers in groep als eersten over de eindmeet van de rit morgen rijden. Daarna ging het naar het St-Pietersplein waar een folksfeest plaatsvond en men op groot scherm kon kijken naar de aankomst van de eerste rit van de tour.
Opgemerkte deelnemer: de burgemeester.
Als apotheose mochten alle deelnemers in groep als eersten over de eindmeet van de rit morgen rijden. Daarna ging het naar het St-Pietersplein waar een folksfeest plaatsvond en men op groot scherm kon kijken naar de aankomst van de eerste rit van de tour.
Opgemerkte deelnemer: de burgemeester.
vrijdag 6 juli 2007
woensdag 4 juli 2007
Gent - Slachthuislaan
Even een experimentje!
Nu ik toch besloten heb deze blog te behouden, kan ik hem evengoed wat moderniseren. En bijvoorbeeld Flickr beginnen te gebruiken om foto's te uploaden.
Mijn eerste foto is een scan van een postkaart die ik enkele maanden geleden verkocht heb op eBay. Ik heb er 15,75 euro voor gekregen, lang niet slecht.
Het is een postkaart van een straat in Gent, de Slachthuislaan. De kaart werd verstuurd in 1909 naar het gezin waartoe een van mijn grootmoeders behoorde.
Opzoekingswerk leert dat de straat niet meer bestaat. De Slachthuisstraat bestaat wel nog. Wellicht was de laan in dezelfde buurt (vroegere Beestenmarkt). Ze gelijkt sterk op de huidige Kasteellaan, niet?
Die is dan op 100 jaar tijd wel sterk veranderd! Klopt het dat er 100 jaar geleden een vaart lag waar zich nu het gedeelte van de Kasteellaan op de kleine ring bevindt?
Nu ik toch besloten heb deze blog te behouden, kan ik hem evengoed wat moderniseren. En bijvoorbeeld Flickr beginnen te gebruiken om foto's te uploaden.
Mijn eerste foto is een scan van een postkaart die ik enkele maanden geleden verkocht heb op eBay. Ik heb er 15,75 euro voor gekregen, lang niet slecht.
Het is een postkaart van een straat in Gent, de Slachthuislaan. De kaart werd verstuurd in 1909 naar het gezin waartoe een van mijn grootmoeders behoorde.
Opzoekingswerk leert dat de straat niet meer bestaat. De Slachthuisstraat bestaat wel nog. Wellicht was de laan in dezelfde buurt (vroegere Beestenmarkt). Ze gelijkt sterk op de huidige Kasteellaan, niet?
Die is dan op 100 jaar tijd wel sterk veranderd! Klopt het dat er 100 jaar geleden een vaart lag waar zich nu het gedeelte van de Kasteellaan op de kleine ring bevindt?
woensdag 27 juni 2007
Kittens
We hadden onze poes nog maar enkele maanden en lap: ze was al zwanger!
Vier kleine poesjes. Merkwaardig: de eerste twee dagen blies Simonneken naar haar jongen en keek er nauwelijks naar om. Mijn nichtje Elisabeth die toevallig aanwezig was, heeft het laatste poesje moeten droogwrijven. Daarna haalde het moederinstinct het, zoals je kan zien op de foto.
Nu kan de kat haar kleintjes niet meer missen. Maar het afscheid is nabij.
Alle vier de poesjes zijn ondertussen beloofd aan iemand, twee zijn er al weg (intussen zijn ze 7,5 week oud). Een tweetal weken geleden hebben we de eierstokken van onze poes laten wegnemen. Het zal dus haar eerste en enige bevalling geweest zijn. Dat verlost ons meteen van gruwelijke activiteiten, zoals daar zijn: de jonge katjes in een beerput werpen, verdrinken of achterlaten langs de kant van de weg, etc. Je kan immers niet je hele huis vol met katten laten.
Die vier hebben enkele weken lang heel onze garage volgepist en volgekakt. Gelukkig hebben we een nieuwe eigenaar gevonden voor alle vier de katjes. Volgend weekend gaan de laatste twee de deur uit. Zijn het geen schatjes (de beestjes lieten zich wel moeilijk fotograferen)?
Vier kleine poesjes. Merkwaardig: de eerste twee dagen blies Simonneken naar haar jongen en keek er nauwelijks naar om. Mijn nichtje Elisabeth die toevallig aanwezig was, heeft het laatste poesje moeten droogwrijven. Daarna haalde het moederinstinct het, zoals je kan zien op de foto.
Nu kan de kat haar kleintjes niet meer missen. Maar het afscheid is nabij.
Alle vier de poesjes zijn ondertussen beloofd aan iemand, twee zijn er al weg (intussen zijn ze 7,5 week oud). Een tweetal weken geleden hebben we de eierstokken van onze poes laten wegnemen. Het zal dus haar eerste en enige bevalling geweest zijn. Dat verlost ons meteen van gruwelijke activiteiten, zoals daar zijn: de jonge katjes in een beerput werpen, verdrinken of achterlaten langs de kant van de weg, etc. Je kan immers niet je hele huis vol met katten laten.
Die vier hebben enkele weken lang heel onze garage volgepist en volgekakt. Gelukkig hebben we een nieuwe eigenaar gevonden voor alle vier de katjes. Volgend weekend gaan de laatste twee de deur uit. Zijn het geen schatjes (de beestjes lieten zich wel moeilijk fotograferen)?
Kraan
Het is een speciaal geval, ons Simonneken. Nooit eerder van een kat geweten die rechtstreeks van de waterkraan drinkt!
Simonneken
Sinds eind vorig jaar, kort na de verhuis naar De Pinte, hebben we een katje. Het beestje heet Simonneken, naar het personage in de VRT-soap Thuis. Is de gelijkenis niet treffend? Het zal nu ongeveer 9-10 maanden oud zijn.
Merkwaardig hoe snel je aan zo'n huisdier gehecht raakt!
Abonneren op:
Posts (Atom)