Cruisen op de Leie

Gisteren verschenen op Gentblogt: mijn verslag van onze teambuildingdag op de Leie. Spijtig voor de foto's dat het meestal zo bewolkt was die dag. Naar verluidt hebben de foto's toch een redelijke kwaliteit. Dankzij mijn nieuw toestelletje. Redelijk wat commentaar ook, vooral op het afbrokkelen van de Leie-oevers. Spijtig dat de eindredactie al mijn hyperlinks weggedaan heeft. Of misschien was dat per abuis. Benelux Rederij en Catering mag blij zijn voor die gratis publiciteit.

http://www.gentblogt.be/2008/06/22/cruisen-op-de-leie

Collega-onverlaat

Gisteren teambuilding dag in Gent met het werk. Pleziertochtje op de Leie naar Deurle en terug. Ik reed met de fiets naar de Recollettenlei in Gent, waar de Benelux-boot klaarlag. Zonnig weertje, beter dan voorspeld! Het zou tot de middag wisselend zonnig/bewolkt blijven. Nadien kreeg de bewolking de overhand.

Er waren al enkele collega's present als ik aankwam. Onder andere de collega uit de vorige post. Ha, begroette hij me, Ik ben een maniak en een collega-onverlaat? De vorige dag had hij me al hetzelfde gezegd. Hoe lang ga ik dat nog moeten horen, vroeg ik? Nog heel lang, antwoordde hij. Dat schrijf je niet meer!

Ik ben een beetje hardleers. Ik had mijn fototoestel bij en nam een foto van hem. Zodat de mensen zich iets kunnen voorstellen bij een collega-onverlaat, vertrouwde ik hem toe. Nee, alle gekheid op een stokje. Niet overdrijven ook. Op de foto die ik hier toch bijgevoegd heb is er geen collega-onverlaat te bekennen en ook geen maniak :-)

Tja, het is een bekend probleem als te veel mensen je blog gaan lezen. Je kan niet meer schrijven wat je wil. Zolang maar twee man en een paardekop het leest, kan je zomaar om het even wat schrijven op je blog. Maar als ook je chefs op het werk je schrijfels beginnen lezen onstaan er precaire situaties. Je moet nog niet eens over het werk of over collega's bloggen.

Sjatzie-Batzie

Deze morgen zat ik op de trein tussen De Pinte en Gent tegenover een jonge, vrij knappe gast. Ik schatte hem een jaar of achttien. Ik was een beetje jaloers. Ik ben dan ook al lang zelfs geen 2x18 meer.

In Gent Sint-Pieters stapte hij uit. De trein was nog niet vertrokken of ik zag iets op de passagiersbank tegenover mij: een blinkend gsm-toestel. Wat sommige mensen al niet durven achterlaten op de trein: gsm's, portefeuilles, ..., ik heb in de loop van de jaren al wat waardevolle voorwerpen gevonden. Op het perron was er geen jonge gast meer te bespeuren. Ik besloot de gsm dan maar bij te houden. Hij zou zijn eigen gsm wellicht wel opbellen. Dat heb ikzelf toch een tweetal keren gedaan, als ik gismo kwijt was.

Ik onderzocht het toestel tijdens de treinrit. Ik kende het model helemaal niet. Een jonge gast met nogal wat vrienden en vriendinnetjes. Afgaande op het dialect dat nogal rijkelijk gebruikt werd afkomstig uit de streek Zulte-Waregem.

Op kantoor in Brussel kwam er ineens een sms'je toe van ene Sjatzie-Batzie, klaarblijkelijk het lief van die gast. Veel succes men skatke! luidde de boodschap. Ik leidde eruit af dat de jongen op dat eigenste moment een examen moest afleggen.

Uw skatke heeft zijn gsm op de trein laten liggen, antwoordde ik, en voegde er mijn eigen gsm-nummer aan toe. Na veel vijven en zessen afgesproken dat de gsm om 18u30 op het perron van Gent-St-Pieters afgehaald kon worden. Hij zou een groene jas dragen, of zo had ik het toch begrepen, en een (zijn?) vriendin meebrengen.

Ondertussen had ik het toestel, een Sony-Ericsson, op kantoor aan enkele collega's getoond. Een maniak had zelfs het type en de verkoopprijs opgezocht. Het kost minder dan de mijne, maar heeft wel een mp3-speler. De camera is minder waard, maar er is meer opslagruimte. De collega-onverlaat trok onverwacht enkele foto's van mij. Ik heb dat bewijsmateriaal natuurlijk onmiddellijk gewist!

De trein naar huis. Nog een sms'je of ik het juiste perron wist. Deed ik niet, maar de trein ging naar Kortrijk en zou omstreeks 18u30 aankomen. Kan ook iets later zijn, zei ik, want de trein had alweer vertraging.

Aankomst. Ik zocht een jongen met een groene jas. Heel het perron afgezocht. Uiteindelijk waren alle reizigers ingestapt of weg. Er bleven alleen nog een conducteur en twee meisjes, een met een groene jas. Die laatste maakte een wegwerpgebaar in de waan dat ze vergeefs naar het station gekomen was. Ik haalde de gsm boven en ja, het was het meisje dat samen met haar lief op de screensaver stond.

Sjatzie-Batzie herself dus. Hoe zou dat meisje trouwens in het echt heten? Iemand enig idee?
Ik vroeg haar Bent u dat hier op die foto? Ja, zei ze. Een koel bedankje en weg waren ze.

Iets vriendelijker had wel gemogen. De hele onderneming heeft me zelfs een viertal sms'jes gekost. Maar ja, ik hou er toch een leuke blogpost aan over.

En die jongen heeft zijn gsm terug. Eigenlijk ook doodjammer: als hij hem kwijt was had hij thuis kunnen zeuren om zo'n gehypte i-phone!

Curlingouder

Ongelooflijk welke nieuwe woorden constant uitgevonden worden. Uit een taalkundige nieuwsbrief:

Een groeiend aantal ouders ziet de wereld als een plek waartegen hun kind beschermd moet worden en stelt zich daarom overbeschermend op. De Deense psycholoog Bent Hougaard bedacht in dit verband het woord curlingouder. Net zoals in de curlingsport, waarin met bezems de baan van de schijf op het ijs wordt beïnvloed, borstelen ouders alle oneffenheden op het parcours van het kind weg, zodat het met de minst mogelijke weerstand zijn doel kan bereiken. Dat kan ertoe leiden dat een kind zich niet volwaardig kan ontplooien.

Onbeschermd, overbeschermd: het is in de opvoeding ook nooit goed!

Basiseducatie

Het Centrum voor Basiseducatie in de omgeving van het Rabot en het Sint-Elisabethbegijnhof in Gent is dit weekend beroofd, verneem ik op Gentblogt. Inbrekers hebben o.a. 11 pc's mee uit het openleercentrum.

De Centra voor Basiseducatie geven onderwijs aan laaggeschoolde volwassenen. Ze verstrekken opleidingen over taal, wiskunde, ICT en maatschappijoriëntatie. Er zijn 29 dergelijke centra in Vlaanderen.

Uiteraard is de diefstal een zware klap voor het Gentse centrum. Het openleercentrum ligt nu plat. De cursisten kunnen nu niet verder studeren. Elke diefstal is asociaal, maar deze is wel héél asociaal. Naar het schijnt zijn de pc's wel beveiligd met een stoptracksysteem. De dieven zullen ze moeilijk kwijtraken op de zwarte markt.

Wie in de buurt woont en iets verdachts opgemerkt heeft, wordt verzocht de politie of het Centrum voor Basiseducatie te verwittigen.

Wandelende tak

Je bent werkelijk nooit te oud om te leren. Ik had nog nooit gehoord van een insect met de naam 'wandelende tak'. Ik ben blijkbaar geen natuurmens.

Uit Wikipedia:

De gewone of Indische wandelende tak (Carausius morosus), ook wel aangeduid als psg 1 is een langgerekt insect dat de naam dankt aan de zeer goede camouflage waardoor het hele lichaam op een takje lijkt. Wandelende takken en -bladeren vormen samen de orde van insecten die Phasmatodea wordt genoemd.

Dat weten we dan ook al weer.

Lurkers

Ik heb onlangs de kaap van 20.000 bezoekers gerond, ten minste volgens Belstat. De laatste tijd krijg ik hier, enkele uitzonderingen daargelaten, vooral lurkers op bezoek. Zou het de tijd van het jaar en het mooie weer zijn? Het woord is ook voor mezelf nieuw, vandaar een beetje uitleg:

Lurker :

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een lurker is een persoon die op Internetforums, chatrooms, BBS-en, Usenet of Wiki's alleen mee leest, maar zelf (bijna) niets bijdraagt.

De term is terug te voeren tot midden jaren '80, toen de meeste mensen nog geen toegang hadden tot Internet, maar er al wel gebruik werd gemaakt van BBS-chatrooms en forums en nieuwsgroepen van Usenet.

Veel van deze nieuwsgroepen, chatrooms en forums raden nieuwelingen aan eerst een tijdje mee te lurken, om zo een goede indruk te krijgen van de cultuur en netiquette van de gemeenschap om zo te voorkomen dat er "domme" vragen worden gesteld.

Binnen het lurken kent men een aantal groepen; de eerste is geheelonthouder, dat wil zeggen dat deze helemaal nooit iets toevoegt. De tweede is iemand die zelden iets bijdraagt, slechts af en toe dus, de derde is een persoon die wel in bepaalde nieuwsgroepen, chatrooms of forums iets bijdraagt maar in andere alleen lurkt. Wanneer een lurker plots echt gaat bijdragen na een tijd lurken noemt men dat ontlurken. Dit kan echter ook van tijdelijke aard zijn. Men kan na actieve periode ook weer in de lurkmode gaan.

Overigens stap ik over van Belstat op Sitemeter. Ik krijg te veel spam binnen via die Belstat-statistieken. Ik ga nu en dan ook eens kijken bij Google Analytics, voor uitgebreidere bezoekersgegevens, maar niet vaker dan eens per week.

Laat onze vrienden blijven

Gisteren zondagnamiddag heb ik tussen Latem-dorp en Gent-Sint-Pieters meegestapt met een mars van mensen zonder papieren en sympathisanten. Meegefietst eigenlijk, want ik heb nog steeds last van een zere rechtervoet.

Een actiegroep van politieke geestesgenoten met als naam Laat onze vrienden blijven heeft een mars van Veurne naar Brussel georganiseerd om haar eis voor een humaner asielbeleid kracht bij te zetten. Er wordt in dagetappes van zo'n 25 kilometer gestapt, telkens de woensdag en de zondag. Dat moet uitmonden in een nationale betoging in Brussel op 29 juni. Misschien stap ik ook dan mee. Als er niets tussenkomt.

Ik heb een verslagje van de etappe die in Gent aankwam geschreven voor Gentblogt. De eerste foto's genomen met mijn nieuw fototoestel staan erop. Ik ga dat verslag hier niet overdoen. Je kan het hier nalezen. Er is nauwelijks reactie op gekomen. Vreemd, want op Gentblogt worden soms de wildste polemieken gevoerd. Misschien was mijn verslag te braaf, te journalistiek.

Ik publiceer hier enkel nog wat andere foto's. In de eerste hierboven wordt een eerste lading marcheerders overgezet in het veer over de Leie in Afsnee. Staan onder andere op de foto: initiatiefnemer Frank Wauters van Laat onze vrienden blijven (aan het uiteinde van het veer rechts) en Vlaams Parlementslid Jan Roegiers (Vlaams Progressieven), breed glimlachend, onder de Belgische vlag. Zit daar een bepaalde symboliek in , Jan?

Op de foto hiernaast stapten we langs de Blaarmeersen in de richting van het stadscentrum. Je herkent opnieuw Frank Wauters, die monter op kop marcheert. Vermeldenswaard over deze man is nog dat hij als Vlaams Progressief fractieleider is van de SP.a-Vl.Pr.-fractie in de gemeenteraad van Roeselare. Dat zal wel een unicum zijn in Vlaanderen!



Aan het station werden we opgewacht door het multicultureel solidariteitskoor Karibu. Zingen mee in dit koor: Frank Bombeke, de lokale voorzitter van Vlaams Progressieven Gent (man achteraan rechts), en zijn vrouw Caroline (helemaal rechts). Gent schepen van cultuur en feestelijkheden Lieven Decaluwe (Vl. Pr.) hield de slottoespraak.

Folieke

Ledendag in de FNAC vandaag. Ik had een uitnodiging gekregen, maar was dat alweer vergeten. Toevallig belandde ik in de late namiddag in de Veldstraat, alsof ik ergens wist dat ik daar moest zijn.

Na een korte aarzeling en een inspirerend telefoontje, heb ik dan toch de koe bij de horens gevat, wat uitleg gevraagd aan een verkoper van digitale camera's en me op basis van die uitleg een nieuwe gekocht: een Panasonic Lumix DMC-FS3. Op zo'n ledendag krijg je immers 10%. Op je volgende aankoop weliswaar. Ze zijn niet achterlijk daar bij FNAC!

Ik had nog een goed digitaal toestel, maar langzaamaan was dat toch serieus voorbijgestreefd aan het worden. Maar 2 megapixels en een optische zoom van 3. Nu heb ik 8,1 megapixels en een optische zoom van 3. Volgens die verkoper is dat voldoende, als je niet echt speciale functies wil. De nieuwste generatie digitale camera's is naar het schijnt ook sneller geworden. Het is niet echt een professioneel toestel, maar voldoende voor mijn objectieven. En nog betaalbaar.

Ik heb mijn oud toestel 5 jaar. Ik heb er destijds het dubbele voor betaald dan wat ik nu voor dat nieuw toestel gegeven heb. Het is wel jammer dat al dat digitaal materiaal zo snel voorbijgestreefd is. Ik hoop dat ik nu weer een tijdje verder kan. Al zal dat wel weer geen jaren duren.

Voor de liefhebbers: dit zijn de bijzonderste technische specificaties:

8,1 megapixels CCD
Optische beeldstabilisator
2,5" LCD met 230k resolutie
HD photo 1920 x 1080
Gelaatsherkenning
Leica lens F2,8-5.1
Intelligent Auto mode
3x Optische zoom (16x digitaal)
59MB intern geheugen
ISO 1600 volledige resolutie

Ni d'Eve ni d'Adam

Ik heb eindelijk mijn roman van Amélie Nothomb, Ni d'Eve ni d'Adam, uit. Ik ben een trage lezer. Bovendien heb ik ondertussen nog dat boek van Boon 'gelezen' :-) Ik had ook wat moeite met het Frans. Ben het wellicht niet meer zo gewoon om Franse boeken te lezen.

Toch een goede roman! Semi-autobiografisch, naar het schijnt.

Een dochter van een Belgische diplomaat keert op drieëntwintigjarige leeftijd na jaren terug naar Japan waar ze opgegroeid is om haar Japans bij te schaven en er werk te vinden. Ze begint een verhouding met een Japanner uit de gegoede klasse. Die vraagt haar uiteindelijk ten huwelijk, maar ze vlucht terug naar België. Ze verkiest de vrijheid boven de materiële zekerheid van het huwelijk. In Brussel begint ze te schrijven. Op het einde van het boek is ze een gevierde romancière. Ze ziet haar Japanner, die intussen getrouwd is, terug op de voorstelling van haar nieuwste boek in Tokyo. Hij geeft haar de broederliike omhelzing van de samoeraï.

Het boek is niet alleen een liefdesgeschiedenis, maar ook een soort Bildungsroman. Goed geschreven bovendien en niet te langdradig, want daar heb ik een hekel aan.

Een treffend citaat uit het slot mag hier niet ontbreken:

Peu à peu, les coups de téléphone s'espacèrent jusqu'à cesser. Me fut épargné cet épisode sinistre entre tous, barbare et mensonger, qui s'appelle la rupture. Sauf en cas de crime ignoble, je ne comprends pas qu'on rompe. Dire à quelqu'un que c'est terminé, c'est laid et faux. Ce n'est jamais terminé. Même quand on ne pense plus à quelqu'un, comment douter de sa présence en soi? Un être qui a compté compte toujours.

In deze sombere, regenachtige dagen, wanneer ook anderen zich verwonderen over de vergankelijkheid van de liefde, stemt deze passage tot nadenken.

Ondertussen ben ik al begonnen aan een andere autobiografische roman in het Frans, die ik van een vriendelijke meneer cadeau gekregen heb: Une Enfance gantoise van Suzanne Lilar. Waarover later meer. Beloofd!

Ambtenaren en staken

Hier kan je twee bioscooptickets voor Kinepolis winnen, als je een antwoord weet op de moeilijke vraag: Staken ambtenaren te veel of niet?

Ik onthou me van verdere commentaar, vanwege niet objectief.

Je mag je mening desnoods ook altijd hier komen ventileren (nu lijk ik e-mino wel).

SMS-love

Ergens gelezen:
Ik glimlach met jouw stukjes net zo als wanneer ik een smsje van mijn lief krijg (als’t genen ambras is.

Iets wat ik alleen maar kan beamen. De invloed van die sms'jes dan. Zowel het ene als het andere (wat tussen haakjes staat). Die statement is van een zekere Thegirlwiththemoney op Jutblogt.

Ik ben ook nogal een liefhebber van sms'jes, vooral als die van een geliefde komen. Ik heb er op mijn gsm zo'n leuk muziekje opgezet, dat zo heerlijk en tamelijk lang aan het zingen gaat, telkens er een berichtje toekomt. Iets anders dan die droge beltoon bij een oproep. Ik hou niet zo van die al te nadrukkelijke beltonen zoals populaire deuntjes. Die kunnen erg storen, bijvoorbeeld in de trein of op restaurant.

Ik heb al sms'jes gekregen tijdens vergaderingen op het werk. Je staat onmiddellijk in het middelpunt van de belangstelling. Er is wat met die jongen aan de hand, hoor je ze dan denken.

Of gewoon in mijn bureau, dat ik op kantoor deel met twee vrouwelijke collega's. Iemand die aan me denkt, zeg ik hen als ze opkijken wanneer er zo'n berichtje toekomt. Leuk!

Ik voel me dadelijk helemaal opgefleurd tussen die droge dossiers. Het zal niet blijven duren, antwoordt de eerste vrouwelijke collega, tegelijk de meest eigenwijze en de meest levenswijze. De tweede vrouwelijke collega, een eerder volgzaam type, beaamt de statement van de eerste vrouwelijke collega, zoals gewoonlijk.

Wellicht hebben ze gelijk ook.

Does Your English Cut the mustard?

In het archief van Els een testje gevonden over je kennis van het Engels. Dit is mijn resultaat:

Your English Skills:

Spelling: 100% Grammar: 80% Punctuation: 80% Vocabulary: 60%

Does Your English Cut the Mustard?

Voor een germanist (specialisatie Engels) valt de kennis van de 'vocabulaire' wel wat tegen. Maar die opleiding is al lang geleden . Er staan ook nogal wat ongebruikelijke woorden in het testje.

Kasteel van de Rode Ridder

Voor degenen onder ons die heimwee hebben naar hun jongensjaren (of degenen die nog in hun jongensjaren zitten, misschien zijn die er ook wel): het kasteel van de Rode Ridder wordt volgende zondag plechtig heropend.

Het gaat om het Kasteel van Horst, dat zich ergens in het Hageland, in de omgeving van Aarschot bevindt. Het kasteel dateert uit de 15de eeuw. De Rode Ridder zou er ooit langs geweest zijn. Ik weet wel niet precies om het nu om de stripversie van Willy Vandersteen of de jeugdboekenreeks van Leopold Vermeiren gaat. Volgens Wikipedia - altijd wel een nuttig instrument om bij de hand, of liever bij de muis, te hebben - gaat het bij beide auteurs om dezelfde Rode Ridder. Hoe dan ook, ik heb beide reeksen als kind verslonden.

Vorig jaar kocht het Vlaamse Gewest dit kasteel aan. Om die heropening te vieren organiseert de afdeling Groen en Bos van de Vlaamse gemeenschap volgende zondag 1 juni een wandeling op het domein, dat jarenlang voor het publiek gesloten was.

Huisdokter

Mijn papieren van mijn arbeidsongeval waren niet in orde. Ikke maandag dus naar mijn huisarts in Gent.

Het is een jolige tiep, die huisarts. Ik heb hem een vijftal jaar geleden overgenomen van mijn ma. Het is een struise, al wat oudere man met een snor. Hij lijkt nogal op Jo De Meyere. Het is wel de man van de paardenmiddelen. Spreekt nogal vlug over opereren en zo. Antibiotica als het niet snel over is. Hij heeft mijn moeder wel goed over een depressie heen geholpen.

Je moet er vaak veel geduld oefenen in de wachtzaal. Ik had mijn voorzorgen genomen. Ik had mijn exemplaar van Louis Paul Boons Fenomenale Feminatheek mee, dat ik zaterdag eindelijk mocht afhalen in De Standaard Boekhandel (zie hier).

Er zaten al twee oudere vrouwen in de wachtzaal als ik binnenkwam. Nadien komen er nog drie nieuwe vrouwen bij. Een moeder met dochter.

Boeiende lectuur, dat boek van Boon. Wel erotisch maar helemaal niet pornografisch volgens mij. Of toch de foto's niet die gesecteerd werden voor het boek. Aanlokkelijke foto's van schaarsgeklede filmsterren en andere vrouwen in allerlei uitdagende poses, dat wel. Maar porno? What's all the fuss about? Dan is Boons roman Mieke Maaikes Obscene Jeugd wel wat anders. en Eros en de Eenzame Man, dat ik wel beter vind dan Mieke Maaike wegens meer inhoud. En op het internet ben je sowieso altijd maar enkele kliks verwijderd van soms de goorste porno.

Ook de teksten in de Feminatheek zijn goed. Er blijft toch nog heel wat pudeur rond sexualiteit hangen, ook in de literaire wereld. En het gaat in de Feminatheek niet eens om seks: het is meer een ode aan de vrouw. Sommige aspecten van de vrouw dan: de vrouw als verleidster.

Ik zat in mijn boek verdiept. Ik voelde bij momenten de blikken van de aanwezige vrouwen op mij gericht. De voorkaft laat aan de verbeelding dan ook niets te wensen over. Stichtende lectuur dat die jongen leest, moeten ze gedacht hebben. Onrustig schoof ik heen en weer over mijn stoel. Dan werd ik verlost: de dokter kwam me halen.

Nablog: ik het boek nu volledig uit. Achteraan staat de complete catalogus van de feminatheek. Die bevat blijkbaar toch een grote hoeveelheid porno in. De in het boek gepubliceerde foto's (zie de foto hierboven) zijn van de bravere soort.

Hôpital Saint-Jean

Vrijdagochtend. Stralend weer. Op mijn dooie gemak begeef ik me te voet naar het station van De Pinte, zoals elke morgen. Ik heb tijd zat, of dat denk ik toch. Al mijmerend bewonder ik de piekfijne tuinen en tuintjes die ik onderweg tegenkom.

Op zo'n 100 meter van het station komt mijn trein naar Brussel er ineens al aangeraasd. Ik zet onmiddellijk een sprint in, maar ai! Ik heb van die lichte zomerschoentjes aan en sla mijn rechtervoet om. Ik vloek, verbijt de pijn en spurt verder naar de trein. Ik haal hem nog nipt.

Eens in Brussel moet ik nog een kwartier te voet naar mijn kantoor. Ik mank een beetje. In de loop van de ochtend verbetert het er niet op. Maar ik vind het niet zo erg. Ik panikeer niet.

Tegen de middag kan ik bijna niet meer stappen. Ik geraak met de grootste moeite in het restaurant, één verdieping lager. Via de lift. De trap was gewoon uitgesloten. Ik moet een collega vragen me iets te eten te halen en nadien ook om mijn dienblad af te ruimen. De best manier om me te verplaatsen, zo ontdek ik, is al hinkelend op mijn linkervoet. Ik doe het ook enkele keren, tot grote hilariteit van de collega's.

Ik besluit geen risico's te nemen. Per slot gaat het hier om een ongeval op weg naar het werk. Een arbeidsongeval dus. Ik laat een chauffeur komen die me naar het dichtstbijzijnde hospitaal brengt, namelijk het Sint-Jansziekenhuis aan de Kruidtuin.

Ik moet niet lang wachten, maar wat zich aan de receptie al liet uitschijnen, bevestigt zich alleen maar als ik de dokter zie: het is een zwarte, tot daar aan toe, maar hij spreekt alleen maar Frans. Ik kan me best wel behelpen in het Frans, maar hoe zeg je in godsnaam dat je je voet omgeslagen hebt?

De wegen van de communicatie zijn ondoorgrondelijk. J'ai fait comme ça, zeg ik, terwijl ik met beide handen tegen elkaar een kantelende beweging maak. De dokter begrijpt me, dat is duidelijk. Hij constateert dat de zwelling van de voet niet zo erg is en stuurt me naar de radiografie.

Daar merk ik dat sommige verplegers toch wel Nederlands spreken. Alweer word ik erg vlug geholpen. Ook terug op de dienst spoegevallen moet ik niet lang wachten. Wat een verschil met de Gentse ziekenhuizen, of het nu St-Lucas, Jan Palfijn, het UZ of Maria Middelares is. Ik heb ze allemaal al meegemaakt.

Une concussion, weet de dokter me te vertellen, of liever de verpleegster. 'A concussion' in het Engels ken ik, dat zal dus wel een verstuiking zijn. Ze verbindt mijn voet en bezorgt me mijn papieren voor het werk en voor mijn huisarts, alles in het Frans opgesteld. Ze zijn niet naar de normen van mijn werkgever en nog minder naar die van de dienst Arbeidsongevallen, maar gezien het taalprobleem dring ik niet aan.

Aangezien ik nog steeds nauwelijks kan lopen, bel ik de chauffeur opnieuw. Ik vertel hem mijn wedervaren. Hij verzekert me dat Sint-Jan een Nederlandstalig hospitaal is. Ik schud onbegrijpend het hoofd. Wat zou ik dan wel meegemaakt hebben als het een Franstalig hospitaal geweest was?

De linguïstieke situatie in onze hoofdstad blijft een levensgroot probleem, dat veel verder reikt dan de splitsing van BHV. Je moet immers weten dat Brussel de hoofdstad van Vlaanderen is. In theorie dan toch. Als de politici die fictie willen behouden, dan moet er toch dringend wat veranderen.

Che en Ché

Kleine internet-discussie over Che. Nee, niet het mannenblad. Ook niet Muggenbeet, zoals sommige bloggers zouden durven denken. Wel één van de helden van de jaren '60 en '70. Ik zou haast zeggen Hasta la Victoria siempre! En daarmee sommige lezers die mij altijd en uitsluitend in een Vlaams-nationalistisch hokje (hoewel ik daar bovendien zeker niet thuishoor) willen duwen, verbazen!

Aanleiding was een blogpost waarin gesteld werd dat Che Guevara onlangs 80 zou geworden zijn , indien hij niet vroegtijdig vermoord geweest was in een of ander Zuid-Amerikaans dictatoriaal regime. Was het nu Bolivië (geloof ik wel) of Paraguay?

De Gentse Zwijger said...
Vreemd! En ik die altijd dacht dat Che op 14 juni 1928 geboren was (en niet 14 mei). Op dezelfde dag van het jaar als ik, vandaar dat ik dat zo goed weet.Volgens Wikipedia ook.
May 24, 2008 12:31 PM

Christophe Ramont said...
Zoals het bij grote socialistische leiders past, is de geboortedatum altijd een groot mysterie...ook die van Ché. Deze link naar de engelstalige wiki houdt het op 14 mei: http://en.wikipedia.org/wiki/Che_Guevara. Maar idd, algemeen wordt aangenomen dat het 14 juni is...ik vind de mei-maand - rode maand - gewoon meer passend :)
May 24, 2008 6:20 PM

Zo! Nu weet u alweer iets meer over de Gentse Zwijger, al is het maar zijn verjaardag. En volgens mij is Che (Guevara) zonder accent. Ché (dus mét accent) is het mannenblad. Nu u weer!

Sensueel stokje

Een keukentafel gooide een tafelpoot in mijn richting. Een stokje dus. Meer bepaald een zintuiglijk stokje. Een top 3 van elke zintuiglijke gewaarwording. Een zekere Apostel Dert13n heeft er nog de minst aangename ervaring met dat zintuig aan toegevoegd. Hier gaan we dan:

Nasale gewaarwordingen (ik moet, als Gentse Zwijger, toch een beetje speciaal zijn in mijn terminologie, nietwaar?):

• Zeelucht, berglucht en boslucht. Op dezelfde voet, met een lichte voorkeur voor zeelucht. Niet enkel nasaal, maar ook respiratoir natuurlijk.
• De geur van verse koffie en warmgebakken koeken op een zonovergoten ochtend.
• De geur van bloeiende seringen of andere felruikende bloemen.
• Ik heb een hekel aan sommige bruine kroegen waar de rook zo te snijden is dat het er als niet-roker (of liever ex-roker) echt niet te harden is.

Smaken:

• De smaak van mijn lief haar lippen (dat was een makkie!)
• Ik hou van een goed wijntje. Een chablis bijvoorbeeld smaakt heerlijk. En al die andere goede wijn, te veel om op te noemen. Bovendien nog veel te veel te ontdekken op dit gebied.
• Ik ben niet moeilijk wat eten betreft. Ik hou van vis én vlees. Ik heb echter een grote voorliefde voor lamsvlees. En als ik hier toch reclame moet maken: het zelfgekweekt lamsvlees van slagerij Zwaenepoel in de Donkersteeg is van uitstekende kwaliteit. Wel vrij prijzig. De goedkopere lamsbouten van Nieuw-Zeelandse origine uit de Delhaize zijn ook wel te vreten.
• Ik hou niet zo erg van allerlei zoetigheden, zoals te zware taarten met te veel suiker, marsepein en dergelijke.

Auditieve prikkels:

• Ik hou erg van Mozart, maar ook van andere modernere, goede muziek (zie voorgaande posts). Een van mijn laatste ontdekkingen in de klassieke muziek: Monteverdi, wiens opera Orfeo ik vorige zomer zag in Brugge en die me ook muzikaal uitstekend beviel. Laatste ontdekkingen in de popmuziek: o.a. Amy Winehouse (uitstekende stem, uitstekende sound).
• Wat je op een warme, stille zomeravond in mijn tuin hoort (als de buren niet te veel lawaai maken, maar dat gebeurt hier haast nooit, en er niet te veel verkeer voorbijraast, dat gebeurt af en toe).
• Het kirrende geluid van zeemeeuwen 's avonds en 's nachts in een of ander Frans badstadje.
• Hates: (op het gevaar af van kindonvriendelijk of onverdraagzaam genoemd te worden) een ochtendlijke treincoupé vol met taterende schoolkinderen , terwijl jij rustig je krant wil lezen. Er zijn er nog: mensen die te luid gsm'en op de trein, op restaurant, ...

Visuele prikkels: hier kan ik kort zijn. Er is immers zoveel.

• Vrouwen
• Kunst
• Een zonsondergang aan een mooie kust in de zomer
• Negatief: allerlei vormen van visuele vervuiling. Hoogbouw in beton en staal. Er zijn hier mensen in De Pinte, Zevergem en Eke die op het verkeer van de E17 moeten kijken, weliswaar vanop afstand. In bepaalde stukken van Drongen heb je dat ook met de E40. Moet vreselijk zijn. In Gent zelf heb je dat met de verkeerswisselaar van Zwijnaarde.

Huid/voelen:

• Alle strelingen
• Het gevoel van verse lakens
• Bij een knapperend haardvuur zitten met een kop warme chocola, na een lange natuurwandeling door de vrieskou en de sneeuw (dit is meer een geval van synesthesie, een min of meer constante verbinding tussen waarnemingen en voorstellingen uit verschillende zintuigsferen, zo heb ik toch mijn specialleke)
• Hates: hoe je huid soms aanvoelt na een nachtje zwaar stappen.

Voilà! Mijn keuze, op een drafje. Misschien dat ik er een volgende keer lichtjes anders over denk. Zekers heb ik het een en ander vergeten. Hoewel ik toch wel een goed uur zoetgeweest ben met dit stukje.

Wie o wie zal ik dit stokje sturen? Niet aan Georgina, want het is ondertussen wel al duidelijk dat die daar toch niet veel meer mee zal uitvoeren, driewerf helaas! Ik stuur het stokje in de richting van:

• Beau, een jonge belofte die ik niet zo lang geleden ontdekt heb via zijn schrijfsels voor Gentblogt en die blijkbaar in een creatief dipje zit volgens zijn laatste blogberichten.
• Els, een vaste waarde en bovendien moet ik mijn kartelpartner te vriend houden.
• Tantieris, wiens blog ik af en toe volg, die zeker niet slecht schrijft en wie ik nog nooit een stokje gestuurd heb.

Requiem voor Georgina en andere blogsters

Nogmaals een berichtje over stoppen met bloggen.
(tussendoor, Georgina: requiescas in pace! Zeg ik dat goed in je poetsvrouwentaaltje?)

Ik heb namelijk hier gelezen dat er nog twee blogsters stoppen, te weten "de deur dicht" en "stop." De tweede is mijn vroegere buurvrouw. Haar blog staat op mijn blogroll, maar ik bezoek die maar nu en dan eens. Ann Nelissen verkeerde duidelijk al een tijdje in een blogcrisis, want een tweede blog, de fotoblog Mijn Donkere Kamer, heeft ze eind vorig jaar al begraven. Als afsluiter is ze onlangs nog uit de kleren gegaan op haar eigen blog. Moet je durven! Kan als apotheose ook wel tellen!
Georgina?
(grapje)

Is het nu toevallig dat het hier om drie vrouwen gaat die stoppen met bloggen? Dit nadat een andere blogster, namelijk Tales from the Crib, recent ook al overwoog te stoppen met bloggen? Is blogmoeheid een overwegend vrouwelijk fenomeen of niet? Geef gerust je mening!

Each woman kills the thing she loves

De blogmalaise gaat verder...

Als je dit berichtje mag geloven, wil ook Georgina ophouden met bloggen. Meent ze het of meent ze het niet? En als ze het meent, gaat ze het volhouden? Eens een blogger... Juist ja! Maar toch? Als ze ermee stopt zullen we Georgina natuurlijk erg missen! En zij ons ook, denk ik.

Het deed me denken aan een bekend citaat: Each man kills the thing he loves. Het komt uit The Ballad of Reading Gaol van Oscar Wilde. Het is ook op muziek gezet en gezongen door onder andere de Ierse zanger en vriend van Bono, Gavin Friday.

Uiteraard gaat het ook op voor vrouwen.

Wat ze ook doet, we wensen Georgina het beste, ook in de eeuwige jachtvelden van de bits en bytes! Het zal hier bovendien een stuk stiller worden, want zij was een van mijn frequente bezoekers.

Het mooiste dorp - Deurle

Vorig weekend stonden ze aan de delhaize in Deinze. Maandag aan het station van De Pinte: het promotieteam van Deurle in de wedstrijd Het mooiste dorp van Vlaanderen georganiseerd door Vlaanderen Vakantieland. Ze maken reclame in de hele Leiestreek. Er is zelfs een blog opgezet om de promoactie te ondersteunen.

Voorlopig gaat het erom het mooiste Oost-Vlaamse dorp te worden. De concurrentie: Bazel en Watervliet. Ik ken ze alle drie wel een beetje. Deurle het beste, want ik woon er vlakbij (5 à 6 kilometer).

Deurle is ongetwijfeld wel een prachtig dorp. Als je dat nog een dorp kan noemen. Heel pittoresk. De Latemse school en zo. Het is ook een erg chique dorp, voor de superrijken. Zowat onbetaalbaar om daar te wonen.

Je kan nog stemmen tot morgenmiddag voor de Oost-Vlaamse voorronde.

Buffalo Blues

Ik ben deze namiddag naar de bekerfinale tussen AA Gent en Anderlecht gaan kijken. Of toch naar de projectie ervan op groot scherm op het Sint-Pietersplein in Gent.

Ik ben geen echte voetbalfanaat. Maar een goede match kan ik wel smaken. En wat doe je op een zondagnamiddag? Iemand had me er trouwens warm voor gemaakt.

Het weer viel wel mee. Toch geen regen. Veel volk. Veel ambiance.
En al na enkele minuten: 1-0 voor Gent, goal van de Ier Foley. Een droomscenario, dat me bovendien vrijdagnacht op café door een waarzegster die enkele cocktails binnenhad voorgespiegeld was!

Al vlug erna werd het 1-1. Ik zag het maar op het scherm, want ik had de goal gemist terwijl ik op het plein rondliep of iets aan het bestellen was. Typisch: bij een goal van Anderlecht bleef het muisstil op het plein. Het waren dus geen tradtionele stadionbezoekers, want daar is dat toch wel eventjes anders!

En toch werd het 2-1 voor Gent. Euforie op het plein!

In de tweede helft hield Gent eerst goed stand, maar verzuimde het af te maken. En dan kraakte Gent in enkele minuten. De eerste goal van Anderlecht had ik zelfs niet gezien, want ik stond met iemand te praten over andere dingen. De tweede, amper drie minuten later zag ik wel.

Het bleek fataal. Gent kwam in de slotfase van de match niet meer langszij. Verloren met 3-2. Mooie match! En het heeft er voor Gent ingezeten!

Ik ben nog een halfuurtje blijven hangen na de match. Voor het feest achteraf ben ik niet meer gebleven. Op de fiets terug naar De Pinte.

Eerst koers, nu ook voetbal! Dit wordt nog een echte sportblog!

Een van de dingen met mij is dat ik echt onvoorspelbaar ben. Zelfs - en vooral - voor mezelf!

George Harrison - bis

Weinig interesse voor dameskoers hier. Alleen Georgina (sinds wanneer reageer jij anoniem, Georgina?) heeft een opmerking over de outfit van de rensters. Volgens mij is het gewoon een sexy model van koersbroek met een zwarte string in het midden. Een van de dames zweette trouwens zodanig (koersen in zo'n weer, dat moet wel) dat ze spontaan haar truitje uittrok na de aankomst. Daaronder droeg ze zo'n speciale sport-bh.

Dan maar weer een populairder onderwerp. Aangezien er John Lennon-fans zijn die van de gelegenheid gebruikmaken om een post-Beatle top-3 van hun idool te maken, heb ik ook nog 2 nummers van George Harrison te goed. Nee, natuurlijk hou ik ook van John Lennon. De twee hadden beiden hun verdiensten: de ene meer de intellectueel, aardser en politieker, de andere de dromer die melodieuzere muziek maakte. Ik vind dat George Harrison altijd wat onterecht in de schaduw van Lennon en Mc Cartney gestaan heeft. En dat hij prachtige nummers gemaakt heeft.


Ik heb twee nummers van George uit de Beatles-periode gekozen, die volgens mij tot de beste van hun repertoire behoren. In solo-versies uit de na-Beatlestijd. Het zijn allebei meer intimistische nummers. While my guitar gently weeps, in een akoestische versie. Prachtig nummer!



En Something uit Abbey Road, geschreven voor zijn vrouw Pattie Boyd. Over dit vrij klassiek geworden nummer moet ik nog opmerken dat ik het ooit zelf wel eens gebracht heb, in de tijd dat er op de Korenmarkt nog een karaokebar was. Ik moest meestal wel een duveltje op hebben om dat aan te durven, maar dan ging dat wel en heeft De Gentse Zwijger nog wel eens applaus gekregen ook.

Koers in De Pinte

Vlaanderen is een wielergek landje. Als je in Gent woont, merk je daar niet veel van. Maar even buiten Gent, tussen Gent en Deinze of Aalter of ten zuiden of zuidoosten van Gent des te meer.

Ook in De Pinte, waar er een vrij actieve wielerclub is. Vorig weekend was het kermis in De Pinte. Niet alleen in De Pinte trouwens, maar ook in Nazareth. Ik had het vorig jaar bij de verkiezingen ook al gemerkt dat het hier in de streek op hetzelfde ogenblik overal kermis is. Economisch weinig efficiënt, maar ja!

Kermis betekent in Vlaanderen meestal koers. Zo ook in De Pinte. Gisteren, Pinkstermaandag, was er een koers voor elite dames. Ik passeerde toevallig en ben blijven kijken.

De organisatoren hadden wel reuzegeluk met het prachtige weer. Voor de rest zijn die kermiskoeresen op sportief gebied niet zo interessant. Er gebeurt niet zo veel. Vroeg in de wedstrijd was er een ontsnapping van zes dames en dat bleef zo tot het einde.

Tussen de rondjes rond de kerktoren is er een speaker die het aanwezige publiek entertaint. En natuurlijk ook aandacht vraagt voor de sponsors. Waaronder de lokale politiek. Hij had het o.a. over Christen-democraten Vlaams De Pinte-Zevergem. Ik vroeg me af wat voor een beest dat nu weer was. Een nieuwe splinterpartij, na de Vlaams Progressieven, Vlaams Belang en anderen? Dan viel mijn frank: natuurlijk bedoelde hij Christen-democratisch&Vlaams, afgekort CD&V! Ook de Open VLD kreeg een vermelding. Daar bleef het bij wat de gemeentepolitiek betrof, want de coalitie hier is CD&V-Open VLD.

De wedstrijd dan: het werd dus een spurt met zes, waarvan er zich twee dames afscheidden (zie foto, even na de finish. Dat heb je immers met die digitale toestelletjes, die zijn zo traag!) Het is de linkse dame die gewoonnen heeft. Tot mijn verbazing sprak ze Engels. Ik heb haar nog eens apart gekiekt: het is de linkse dame met helm en drinkbus.
Ze ziet er echt typisch Brits uit, niet?
Haar naam is Wyman. Ze verblijft al drie jaar in België. Het was haar eerste overrwinning. De tweede was ene La Toya - waarvan de familienaam me ontsnapt is - uit Aalter, de derde was een Hollandse.

Ik was echt verbaasd dat er zoveel deelneemsters waren. Het prijzengeld in dergelijke wedstrijden is niet indrukwekkend. Het zal dus wel meer voor de sport zijn dat ze deelnemen. Terwijl het materiaal, de uitrusting e.d. wel duur is!

De derde man... en mij

Vandaag gehoord op Studio Brussel: mijn favoriete Beatle! Ik hield ook wel van John Lennon. George was altijd wel een beetje op de achtergrond: de derde man! Maar toch heel essentieel en heel genietbaar.

Opgedragen aan mijn lief, dat er misschien geen meer is. Wie het schoentje past, trekke het aan.
En aan degenen die willen lachen of sarcastisch doen: beware! Ik zal je wel vinden!

Pinksterweekend: zomer in mei!

Van een zeer natte en sombere lente zijn we ineens in de zomer beland sinds enkele dagen.
Niemand zit op het net nu. Ik dus wel. Ik wou nog wat in mijn tuin werken, maar het wordt al te donker.

Dinsdag zat ik voor het werk in Gent. Om vier uur was het daar afgelopen. Ik ging even naar de Graslei-Korenlei. Niet te geloven wat voor een zomerse stemming daar heerste!. Ik heb er verschillende vrouwen in bikini gezien. Verbaasd dat dat daar mag! Maar ja, als het toegelaten is op de bootjes op de Leie, waarom niet langs de oevers?

Donderdag: vakbondsvergadering in Brussel. Ik ga te voet van het Zuidstation naar het Fontainasplein waar ik moet zijn, langs een zonovergoten Noord-Zuidas. Brussel is nog wat anders dan Gent. Soms vind ik het wel leuk door onze hoofdstad te dwalen. Vooral 's morgens bij mooi weer. een mengkroes van culturen, dat is Brussel. In de omgeving van Anneessens zit een bedelaar op de stoep. Een blonde vrouw overhandigt hem een plastic zak gevuld met voedsel. Er zijn toch nog goede mensen op de wereld! Ik had niet de indruk dat het een professionele hulpverlener was. Juist iemand die daar elke dag passeert. De zwerver inspecteerde zijn voedselpakket en ik ook vagelijk, voor zover ik kon. Alcoholische drank zat er niet bij: maar ja, daar had hij toch al genoeg van.

Een muziekje op mijn blog dat mijn stemming weergeeft: moet toch kunnen?
En het is lang geleden!

Overigens ben ik blij dat ik deze namiddag op de blog van Lamazone gelezen heb dat het zondag Pinksteren is en dus maandag een vrije dag. Ik ging het gewoon niet geweten hebben. Ik wist wel van moederdag, had zelfs al een cadeautje, maar Pinksteren, laat staan Pinkstermaandag?

Voor de rest: aan allen, dat de vurige tongen op jullie hoofd mogen neerdalen (om een collega op het werk vanmiddag te citeren)! En dit filmpje als cadeau en inspiratie...

Een hotspot-zaak zonder hotspot

Op een van onze laatste ontmoetingen ging ik met mijn vriendin naar een horecazaak met een hotspot. In een straat waarin ik jaren geleden nog gewoond heb. Toen was die zaak (meer in detail: een fijnbakkerij annex koffiehuis) er nog niet. De koeken die je er kon krijgen waren heerlijk en het was er ook rustig. Achter het huis een mooie tuin. Mijn vriendin probeerde onmiddellijk te internetten met haar gsm, maar de hotspot deed het niet. Een hotspot-zaak zonder hotspot, zei ze bij het buitengaan. Een van haar typische, vrij komische uitspraken.

Ik ben duidelijk weer niet mee: internetten via de gsm, bloggen via de gsm zelfs (de zogenaamde moblogs), hotspots: het is allemaal (nog) niet aan mij besteed.

Een hotspot-zaak zonder hotspot: wel een mooie titel voor een blogpost, vond ik dadelijk. Beetje absurd. Typisch iets voor mij. Ik kreeg dadelijk het verwijt toegeslingerd dat ik alleen maar aan bloggen denk. En so what? Schrijvers proberen toch ook in het dagelijkse leven inspiratie op te doen? Waarom bloggers dan niet? Dus, met een tweetal weken vertraging: toch een blogpost met die titel, aangezien iemand hier toch informeert naar mijn laatste amoureuze strapatsen.

Vorige zaterdag: we hadden om half acht 's avonds afgesproken in een restaurant in de Gentse binnenstad. Zie dat je zeker op tijd bent, had ze me op het hart gedrukt. Ik word nogal gedrild, dat is zeker. Ik was bang voor parkeerproblemen op een zaterdagavond in de Gentse binnenstad. Resultaat: ik was een uur te vroeg!

Ik vond een parkeerplaats in de straat waarin ik woonde tot anderhalf jaar geleden. Het deed raar aan, zo ineens als een vreemdeling te belanden in een buurt waarin je jarenlang gewoond hebt. Het was prachtig weer. Een van de eerste echt mooie lenteavonden van het jaar.

Ik wandelde al mijmerend in de richting van de Graslei. Ik voelde me bijna Virginia Woolf in de roman Mrs. Dalloway: wandelend door een drukke stad al peinzend, stream-of-consciousness-gelijk. Veel volk op straat, ook op de terrasjes. Iedereen in een uitstekend humeur door het mooie weer. Zwoele sfeer zelfs. Ook de restaurants met terrasjes (vooral deze zelfs) deden al gouden zaken.

Op de Korenmarkt kwam ik Madame Poubelle tegen, de vrouwelijke tegenhanger van de Gentse Zakman. Het is een vrouw die ook altijd met een aantal plastic zakken rondloopt op straat. Ze parkeerde haar auto nogal dikwijls in onze straat toen ik nog in Gent zelf woonde. Die auto lag altijd vol ongelooflijk veel rommel. Onze Franstalige buurmeisjes doopten haar Madame Poubelle. Misschien moest iemand Zakman en Madame Poubelle maar eens bij elkaar brengen? Een moderne versie van het liefdesverhaal tussen Papageno en Papagena uit De Toverfluit van Mozart. Vogelman vindt Vogelvrouw.

Tegen half acht begaf ik me naar het restaurant. Zij kwam net uit de andere richting. Na een vluchtige kus gingen we aperitieven in de bar en daarna het restaurant in. Zij bestelde iets met halfverse tonijn. Ik wou de ervaring delen met haar en bestelde hetzelfde. Het eten was lekker, het restaurant niet echt supergezellig, nogal warm, druk, een bijna industrieel restaurant. Niet echt een romantische plek. Ik ben nogal moeilijk op dat gebied.

Hier stopt dit verslag. Wellicht zal ik sommige lezers ontgoochelen, nietwaar Zapnimf? Ik heb nogal wat geschreven in het begin over die prille romance. Begrijpelijk ook: waar het hart van vol is, loopt de mond, of in dit geval de blog, van over. Over de eerste posts was zij wel tevreden, heel tevreden zelfs, maar naarmate de informatie in latere posts gedetailleerder en gedetailleerder werd, zakte dat enthousiasme snel. Om uit te groeien tot mistevredenheid.

Uiteraard moet ik er rekening mee houden dat niet iedereen zijn privéleven breed uitgesmeerd wil zien op het internet, zelfs niet in een blog. Met enkel een summiere verhulling en herkenbaar voor velen. Tja, iedereen heeft natuurlijk zijn eigen grenzen. Voor de een liggen die wat verder dan voor een ander.

Dit maar om duidelijk te maken dat ik me op dit gebied zal moeten beperken, hoe spijtig dat ikzelf dat ook vind. En al zal me dat wel lezers kosten ook.

Een blogpost posten...

Els heeft gelijk: ik zou beter nog eens een blogpost posten! Hoewel, Els: je moet toegeven dat er sinds 1 mei bij jou ook niet veel meer verschenen is! Is dat het socialistisch enthousiasme van de Internationale dat nog steeds nazindert? Ik heb deze namiddag op jouw blog naar een gezongen versie van dat socialistisch strijdlied geluisterd (via een link bij Animo Leuven, geloof ik). Mooi initiatief! Alleen 't was gezongen in zo'n rare taal! Russisch of zoiets. Dat was minder. De Internationale in het Gents of in het West-Vlaams, dat was pas klasse! Of toch minstens in het Antwaarps!

Wie heeft er een idee voor een blogpost voor mij? In elk geval Binnenste-buiten niet, want zij heeft me laten weten dat ze verzaakt aan de gastblog waarvoor ik haar uitgenodigd heb. Wegens gebrek aan inspiratie? Kan nauwelijks, aangezien ze op haar eigen blog zoveel schrijft. Schrik om uit de toon te vallen op een andere blog? Hoe het ook zij, die stokjes zijn altijd vrijblijvend. Ik heb zelf ook verzaakt aan het aanbod, inclusief ingebrekestelling, sterker dus nog, van Patrick om een ode aan Angèle Manteau te schrijven. Ik kende die literaire grande dame niet goed genoeg. Ik had moeten spieken. En plagiaat is zelfs voor een blog uit den boze!

Ik kan jullie medelen dat ik intussen Het Jaar van de Kreeft van Hugo Claus uitgelezen heb. Het boek heeft goede kritieken gekregen. Ik was een beetje ontgoocheld toch. Zo geweldig vind ik het ook niet. Het boek is het verslag van een liefdesaffaire. Naar het schijnt zijn eigen affaire met de Hollandse actrice Kitty Courbois, in Vlaanderen vooral bekend van haar rollen in televisieseries zoals Een Mens van Goeden Wil naar het werk van Gerard Walschap. Die relatie heeft maar iets van een jaar standgehouden: nogal wiedes: naar het boek te oordelen zat er op de duur nog weinig variatie in!

Ik ben nu bezig aan Ni d'Eve, ni d'Adam van de felbejubelde Belgisch-Franse schrijfster Amélie Nothomb. Ik ben nog maar halfweg, maar tot nu toe bevalt dit boek me veel beter dan dat van Claus. Het is wat subtieler. Zelfs al ontgaan een aantal nuances en subtiliteiten me wellicht omdat ik de roman in het Frans lees.

Zo, op deze manier heb ik alweer een blogpost bij elkaar gezeverd en ben ik weer voor een tijdje gerust!

Tot een volgende! (3x herhalen - dit is een citaat uit een of ander modern toneelstuk, maar ik ben typisch vergeten uit hetwelk!)

Zoek de vaut!

Kop bij De Standaard Online (zopas gelezen): Labour leidt grote nederlaag in lokale verkiezingen.
Daarmee zie je het nog maar eens: het kan de besten overkomen!

Blogmalaise

Na de fratsen van Muggenbeet, die dreigde te stoppen met bloggen tenzij er opeens dertig supporters opstonden, is er nu een andere bekende blogster die het bloggen ineens niet meer ziet zitten. Probleem schijnt vooral een te veel aan lezers en succes te zijn, waardoor ze onmiddellijk afgerekend wordt op wat ze schrijft, ook op haar werk.

Tales from the Crib, ofte blogster Lilith, kwam onlangs nog in het nieuws omdat ze samen met Kerygma de wijvenweek opzette, een uiterst succesvol initiatief, waaraan ikzelf trouwens ook deelgenomen heb, zij het een beetje clandestien.

Terzijde: ik heb tijdens die wijvenweek verschillende keren geprobeerd een reactie op Liliths blog te plaatsen, maar het is me nooit gelukt. Ook nu probeer ik al een drietal keer te reageren op haar stopplannen, maar niks. Dat is nu al zeker zes keer dat (vermoedelijk) haar spamfilter mijn reactie tegenhoudt. Ik heb al iets tegen moderatie van comments, maar dit slaat echt wel alles!

Ik heb ook nog weet van andere gevallen van bloggers die het bloggen ineens wilden stilleggen of van problemen tussen mensen vanwege bloggen.

Zijn deze gevallen symptomatisch voor een algemene malaise in het blogwereldje?
Of is het verschijnsel enkel te wijten aan lentemoeheid?

Spaans benauwd...

Hier volgt de gastblog van Patrick in het kader van het gastblogger-stokje uitgeworpen door e-Mino.

Spaans benauwd….
…..kreeg ik het toen 'De Zwijger' mij aan zijn stokje lijmde.
Ik, de letterplebejer, gastbloggen bij een literair talent?
Weigeren? Neen, zo breed mocht ik mijn onbeschoftheid niet etaleren.

Ik bleef beven en werd bovendien voortdurend herinnerd aan mijn opdracht door het zondagse radionieuws. Ja, ja het ging steeds weer over de kanaalfeesten en we kennen toch mijnheer zijn groen engagement.

Elk nieuwsbericht werd dus een speldenprik die me aan 'De Zwijger' deed denken en vertwijfeld zocht ik naar een onderwerp. Wat moet ik schrijven en waarover?
Welnu, hiermee is het denk ik volbracht.

P.S. Ik ga nu maar met lieve jongens, als ontspanning, aan close-combat doen.

WEG MET DE ANGST

Bedankt voor deze moedige gastblog, Patrick! Je vleit me al te zeer! De Kanaalfeesten en de VZA (Vlaamse Zelfhulpgroep van Angsthazen) zullen je eeuwig dankbaar zijn!

Kanaalfeesten

Ik ben vandaag in de namiddag naar de Kanaalfeesten in Oostkerke (Damme) geweest, een manifestatie tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal. Ik was dat wel aan mezelf verplicht, omdat ik mij nu eenmaal voor die actie geëngageerd heb. In Zomergem was er ook het een en ander te doen en in het hele traject tussen Zomergem en Oostkerke trouwens ook. Maar ik moest in Oostkerke mijn (wel mooi, maar nogal braaf) T-shirt tegen de verbreding, dat ik via het internet besteld had, afhalen.

Tegen? Nee! Eigenlijk was het meer een familiale happening voor de mooie natuur in de buurt van de Blinker (Leopoldkanaal) en de Stinker (Schipdonkkanaal), de twee kanalen die bij Damme samen naar (Heist-aan-) zee lopen.
De locatie Oostkerke was wellicht niet toevallig gekozen om op de Kanaalfeesten als voornaamste hoofdkwartier voor 't Groot Gedelf te fungeren: het is de buurt waar het natuurschoon rond het Schipdonkanaal het meest indrukwekkend is. Niet te geloven dat men deze streek zou willen verknoeien door er een industrieel kanaal door te leggen.

Op de foto hierboven: de Duvel-tent van de actiegroep in Oostkerke (Damme). Schitterend weer in onze contreien het grootste gedeelte van de dag. Toen ik rond drie uur in Oostkerke arriveerde, gaf de zon een tijdje verstek, zoals je op de foto's kan zien. Wanner ik rond vijf uur vertrok, was het al efkes terug opgeklaard.

Er was behoorlijk veel volk. De organisatoren mogen tevreden zijn. Ik heb natuurlijk alleen Oostkerke gezien. Maar ook een tijdje langs het kanaal gereden. En daar waren veel wandelaars en fietsers. De dorpskern van Damme zelf stikte van de toeristen, maar dat is wellicht altijd zo bij mooi weer.

En in Oostkerke zelf: zowaar een Gentenaar die ik ken: Eric Goeman en partner waren ook present. Wie zei ook alweer dat de Gentenaars niet wakker liggen van de verbreding van het Schipdonkkanaal?

Hierboven een stil (en wat commercieel) protest tegen de verbreding.

Gentenaar Mong Rosseel heeft een lied geschreven tegen de verbreding op de melodie van Drie Schuintamboers. Ik laat de tekst ervan hier volgen, om af te sluiten:

Schipdonkkanaal
Dat was vroeger de stinker
Schipdonkkanaal
Dat was een zwarte modderpoel
Een vaart vol smeerlapperij
Van 't Meetjesland tot aan de zee

Schipdonkkanaal
Dat heet vandaag natuurschoon
Schipdonkkanaal
Omzoomd met lange bomenrijen
Zo goed als autovrij
Van 't Meetjesland tot aan de zee

Schipdonkkanaal
Ze willen je verbreden
Schipdonkkanaal
Ze gaan je betonneren tot
een industriële vaart
Van 't Meetjesland tot aan de zee

Schipdonkkanaal
We moeten je beschermen
Schipdonkkanaal
We willen je bewaren als een
feest voor wandelaars
Van 't Meetjesland tot aan de zee

Schipdonkkanaal
Je hebt ons hart gestolen
Schipdonkkanaal
Je blijft ons steeds bekoren vol
met riet en watervogels
Van 't Meetjesland tot aan de zee

Over stokjes, amateurs en een blogosfeer

Speels maar serieus is de eerste die gevolg gegeven heeft aan het gastblogger-stokje, dat ik ondermeer aan hem doorgegeven heb. Bedankt voor de snelle reactie! Hier volgt de tekst van zijn gastblog:

De Gentse Zwijger nodigt me uit om deel te nemen aan een nieuw soort stokje: ik schrijf een gastbijdrage, en nodig drie andere bloggers uit om een gastbijdrage voor mijn blog te schrijven. Een uitstekend idee. Als er één ding is dat bij mijn weten ontbreekt aan onze "blogosfeer", dan is het nog wel die blogosfeer zelf! Dat wil zeggen, ikzelf ken verschillende blogs waar geregeld iets te beleven valt, maar communicatie en uitwisseling van ideeën *tussen* die blogs - daar lijkt me nog veel werk aan te zijn.

Ongetwijfeld is dat voor een stuk ook onwetendheid. Zo schrijft "De Gentse Zwijger" zelf in een soortgelijke gastbijdrage over Eve :

"Deze blog doet immers te veel denken aan de 18de-eeuwse salons van de Verlichting, waar grote geesten debatteerden over de meest verheven onderwerpen van maatschappelijk, wetenschappelijk, filosofisch en cultureel belang. In gedachten zie ik Voltaire, Rousseau, Montesquieu, Diderot en de anderen hier soms rondwaren, druk causerend."

Kijk toch eens aan! En zeggen dat ik net zelf naar dat blog had verwezen omdat het (steeds volgens mij) zeer terecht een oproep tot uitwisseling van kennis had gelanceerd. We zijn uiteindelijk allemaal (quasi-)amateurs in de onderwerpen die ons interesseren, en de mogelijkheid om ideeën uit te wisselen is precies wat blogs bieden. Ik moet Eve zelf maar eens wat meer gaan volgen, want het lijkt niet uitgesloten dat ik op zoek ben naar iets dat al lang net voorbij de lengte van mijn eigen neus onder mijn ogen ligt.

Het wordt helemaal interessant als we zien dat de Zwijger Eve een beetje verder tot een "rood bastion" uitroept (en zichzelf tot een Vlaamse progressief)! Als je weet dat ik mezelf filosofisch tot het "kritisch rationalisme" reken, en economisch tot de liberalen (zij het niet in partijpolitieke zin) dan zie je meteen stof genoeg tot discussie. Het is overigens dat kritisch rationalisme dat mij hier het cruciale punt lijkt.

Zeer zeker houden mensen als ik vast aan ideeën als "vrije markten" en "minimale overheden" en "het Westen heeft het beter gedaan dan de rest" - wat iets héél anders is dan "heeft de rest geplunderd"... of wat had je gedacht? Maar onder "kritisch rationalisme" ben je heus niet verbaasd te ontdekken dat er grenzen zijn aan je theorieën en beperkingen aan je ideeën: wel integendeel. Wie wel eens bij mij passeert heeft al lang gezien dat uitgerekend die grenzen me vaak veel interessanter lijken dan de zoveelste viering van het eigen gelijk - waar we immers toch al overtuigd van zijn?

Maar daarmee ligt de intellectuele uitdaging wel op tafel. Hoe zit dat precies aan "de andere kant"? Vaak heeft de linkerzijde die ik te zien gekregen heb alvast Marx gelezen. Veel erger is dat ze vaak *niets anders* dan Marx hebben gelezen. Nu geloof ik heus wel dat dat ligt aan wat ik te zien heb gekregen, en niet aan "de linkerzijde" als zodanig. De uitdaging is dan of nadenkende mensen, aan beide kanten van het spectrum, elkaar iets kunnen vertellen. Zou dat geen mooie verbreding zijn van wat we momenteel hebben aan blogosfeer?

Bedant voor je kritische en zeer intellectuele bijdrage, Speels maar Serieus! Rest nu nog enkel diezelfde opdracht op je eigen blog door te geven aan andere bloggers naar keuze.

Gastbloggen-stokje

Zonet is mijn gastblog bij Els Van Eeckhaut online gekomen onder de spraakmakende titel De Gentse Zwijger spreekt!

Die gastblog is een stokje gelanceerd door de bloggende jurist (of is het juristende blogger?) e-Mino. Op zijn blog vind je alle regels i.v.m. dit gastblogstokje.

Zelf stuur ik het stokje door naar drie blogs waarnaar ik nog nooit een stokje geworpen heb (en ook nog geen van de andere gastbloggers) Goed van mij, niet?

Het zijn: Binnenstebuiten, Patrick en Speels maar Serieus. Ziezo mensen, laat die teksten maar komen!

Stokjes

Het regent hier stokjes! Het boekenstokje dat door de blogosfeer waart is eindelijk ook bij mij terechtgekomen via Satur9's World, een blog die ik nog niet eens ken, al weet ik dat het één van de vrienden van Gentblogt is. Nog een blog dus die ik eens zal moeten leren ontdekken.

Per toeval ontdek ik dan nog dat Patrick wil dat ik een ode schrijf aan uitgeefster Angèle Manteau, die onlangs overleden is. Daar zal ik nog eens over moeten nadenken.

Nu dan het boekenstokje. Ik ben nog steeds bezig aan Het Jaar van de Kreeft van Hugo Claus. Het is meer treinlectuur. Thuis verdoe ik te veel tijd op het net om nog te kunnen lezen.

De opdracht dan.

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.
2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence
3. Post the next 3 sentences.

Probleem: het zal niet gaan! Ik tel op die bladzijde 123 in die softcover uitgave van Het Jaar van de Kreeft in het totaal maar een viertal zinnen. Of zelfs nog niet. Ter illustratie: de tweede (volledige) zin: Toni rukte hem naar boven, sloeg haar voeten om hem heen, de zon werd lauwer, de grond deinde en toen gromde zij, een gejuich dat onderdrukt werd in haar keel, het vertrouwde, lage, lieflijke, lange, wegebbende geknor alsof een hevige pijn wegtrok.

Volstaat dit ter illustratie? Andere en betere dus. Ik bedoel: boeken met meer zinnen per bladzijde.

Ik heb hier in mijn bibliotheek nog een omnibus van Louis Paul Boon liggen. Met De Kapellekensbaan, Eros en de Eenzame Man, Wapenbroeders, Het Nieuwe Onkruid en 90 Mensen. Ooit gekocht in boekenclub ECI.

Pagina 123 dus. Vijfde zin en daarna drie volgende zinnen posten.

Dat wou hij niet geloven: ik ben nog altijd maagd, zei ze. Hij bracht haar tonelen in herinnering, waarin ze allen zat overhoop waren geweest: dat geeft niet, zei ze. Gij zijt met hem alleen op een gemeubileerde kamer geweest, zei hij.

Voilà! Enkele mooie staaltjes van de Vlaamse literatuur. Wie heeft dat boekenstokje nog niet gehad?

Ik stuur het naar enkele minder bekende blogs (die wel op mijn blogroll staan): Kreziekat, Kimmeke en Xplo.

Postkaarten

Even genoeg over de politiek. Het is hier eerder een lifeblog dan een louter politieke blog. Als het alleen maar over politieke gaat durft het op het net nog al eens te ontaarden in welles-nietesdiscussies of scheldpartijen.

Al heb ik gezien dat de SP.a op haar vernieuwde website aandacht besteedt aan de blogs van haar leden, ook die van niet-mandatarissen. En ook een overzicht bevat van items over SP.a in de blogosfeer via de zoekfunctie van Technorati. Hier leest u er alles over (misschien krijg ik nu ook wel een vermelding in dit overzicht, gniffel, gniffel!).

Ook de debatmodule op de site is vernieuwd. Daar kunnen ze bij de VlaamsProgressieven nog eens een punt aan zuigen. De oude Spirit-website was niks interactief en de nieuwe is blijkbaar niks beter.

Maar ik ging het dus niet over politiek hebben, maar over een hobby van mij: postkaarten verzamelen. Vooral via eBay. Hierboven vind je mijn meest recente aankoop van eergisteren. Ik heb de kaart net ontvangen. Ze heeft me, verzending inclusief zo'n 12,50 euro gekost. Vrij veel, maar ja, als je de pech hebt dat iemand tegen je begint op te bieden kan dat oplopen.

De postkaart stelt een barakkenkamp voor in Nieuwpoort in 1920. Het stadje werd in de Eerste Wereldoorlog volledig met de grond gelijkgemaakt. Na de oorlog werden er in eerste instantie noodwoningen opgericht. Het is niet uitgesloten dat op deze foto familie van mij staat. Vandaar ook mijn interesse voor dit postkaartenthema.
De tweede postkaart heeft me veel minder gekost op eBay. Maar 2 euro, verzending inbegrepen. Je ziet: met wat geluk kan je op eBay zaakjes doen! Het is ook een scène uit de Eerste Wereldoorlog in de Westhoek: een Spahi (Marokkaanse ruiter) vertelt zijn wedervaren aan collega-militairen in Veurne.

Beide postkaarten zijn verzonden en zijn dus in feite authentieke historische documenten.

Terrasjesweer

Terrasjesweer vandaag, ook in Gent. Hier een foto van het terras van een leuk cafeetje annex antiekwinkel aan Sint-Jakobs. In de omgeving is er elke zondagmorgen een rommelmarkt. Het pleintje heet Beverhoutplein, zoals je op het straatnaambord kan lezen, als je op de foto dubbelklikt.

Toevallig zat er op het terras een plaatselijjke BG (=Bekende Gentenaar), toen ik vanmorgen deze foto nam. Het is een kunstenaar-dichter. Vooral in de tweede helft van de jaren '80 maakte hij enige naam als 'performer', een term die toen in de mode was. Echt doorgebroken is hij nooit, al heeft hij wel eens een dichtbundel gepubliceerd gekregen. Wellicht zelfs meer dan één. Maar ja: wat valt er vandaag de dag met poëzie te verdienen? Naast dichter is of was hij ook grafisch kunstenaar.

Hij is al van in het begin van de jaren '80 een bekende figuur in het Gentse uitgaansmilieu. Hij zat vooral veel in café Het Damberd op de Korenmarkt (ik ook trouwens, héhé, maar de laatste jaren veel minder). Verder had hij nogal de gewoonte om met hangende schouders en een lichtgebogen rug rond te lopen. Ik heb hem leren kennen in het jaar 1980. Hij woonde toen in het Pand ofte het Caermersklooster in het Patershol, dat toen gewelddadig ontruimd werd omdat de stad Gent beslist had het te renoveren. Alle bewoners moesten eruit, willen of niet (en de meesten wouen niet!).

Ik ben zelfs zijn naam vergeten. Zijn voornaam was Johan geloof ik. Nee, nu schiet het mij toch te binnen: Johan Joos, dat is zijn naam. Volgens Google stond hij ooit zelfs bekend als de Vlaamse punkdichter.

Op de foto zit hij achteraan aan een tafeltje te praten met iemand. Tussen de vrouw met de zonnebril en de man met baard en bril.

Bloch

Het is in feite oud nieuws: de bekende bakkerij annex patisserie Bloch in de Veldstraat is ondertussen al enkele weken gesloten. Gentblogt heeft er tamelijk veel aandacht aan besteed, o.a. hier.

Aangezien ik er nogal gek van ben om dingen die voorgoed verdwijnen vast te leggen en zodoende van de vergetelheid te redden, hier toch een fotootje dat ik eind februari bij redelijk goed weer genomen heb van deze handelszaak, toen die nog open was. De foto is minimaal gefotoshopt :-)

Ik kende de zaak Bloch al van in de jaren '70. Ben er niet zo dikwijls geweest, enkel een paar keer. Eén keer om brood, toen ik daar in het jaar 1980 in de buurt op kot zat. Over dat brood geen klagen: het was echt lekker!

De pizzaatjes, quiches en aanverwanten die Bloch verkocht waren delicieus. Voor zijn met echte boter gebakken koeken had ik het niet zo. Ik heb één keer vreselijke diarree gehad van zijn koeken op een morgen dat ik met vakantie vertrok. Ik heb nogal zwakke darmen.

Afgezien daarvan (en zonder voor racist te willen doorgaan) vond ik Bloch zelf toch maar een rare kerel. Er werd verteld dat hij zijn personeel uitbuitte. De laatste jaren werkte hij bijna uitsluitend met Turkse vrouwen en dat wil toch wel wat zeggen. En als er afgerekend moest worden, zat Bloch zelf achter zijn kassa! Om zoals in mijn geval de prijs per boterkoek in te tikken. Ik verschoot me die keer een bult toen ik de rekening kreeg. Echt goedkoop waren zijn koeken ook niet en dat is een understatement.

Soit! Het is toch weer een gerenommeerde zaak die verdwijnt in de Veldstraat. Boekenwinkel Herkenrath een tiental jaar geleden, patisserie Bloch nu. Who's next? Kaashandel Peeters? Tabakswaren Caron? Meestal om plaats te maken voor weer zo'n superketen à la Inno, H&M, C&A, e.d.

O tempora, O mores!

Ter informatie: er hebben al eerder artikels en foto's van mij op Gentblogt gestaan, maar dan in de beginperiode (2005). Vandaag is er nog eens een artikel van mij verschenen: een meer objectieve en werkelijkheidsgetrouwe versie van een restaurantbezoek dat hier verschenen is onder de titel Omi... gaat!

De Vlaams Progressieven

Zo zag het eruit op het congres in Mortsel met een 500-tal aanwezigen, waarvan ik net terug ben:



Hm! Dat betekent wel dat ik de FNAC-bon van 10 euro (die ik overigens van Els gekregen heb, kan houden. Ik hoop dat je me dit niet kwalijk neemt, Els: het is niet dat ik die bon niet wou of zo. Ik had ook een fles wijn kunen beloven aan de winnaar, maar dat is nogal moeilijk om op te sturen!).

Voor zover ik kunnen nagaan heb, waren de meeste leden wel tevreden met de nieuwe naam. 't Is in elk geval duidelijker dan Spirit...

Ikzelf was in elk geval het dichtste bij de nieuwe naam in mijn blogwedstrijd. Maar een 'e'-tje verschil! Ik win dan ook niets, behalve dat ik mijn bon zelf kan houden!

Update nieuwe naam Spirit

Komaan jongen en meisjes, veel nuttige suggesties ivm de nieuwe naam van Spirit heb ik nog niet gehad.

Redbert (Patrick)
G.E.O.R.G.I.N.A. (Els en ik)
PAVALILI (Muggenbeet)
kunnen naar het rijk van de kolder verwezen worden.

Tot nu toe maar twee ernstige suggesties: VLINKS van Georgina en LL'08 van Ozon. Wie biedt meer?

Mensen die nog wat inspiratie nodig hebben, kunnen die hier vinden! Of ook hier!

Ik heb besloten het wedstrijdreglement te wijzigen: de eerste die met het juiste antwoord afkomt, wint! Geen ex-aequo's dus en geen schiftingsvraag over de voornaam van mijn lief!

Spirit-leden mogen vanaf 20.00 uur vanavond ook een gokje wagen, maar buiten competitie (ze kunnen dus niets winnen - je weet maar nooit dat er ene beter op de hoogte is dan een andere).)

Om te gieren!

Vandaag een collega ontmoet op een activiteit in het Gentse ICC, waarop ik aanwezig was voor mijn werk. Hij ook trouwens. Daarnaast maakt hij ook deel uit van het redactieteam van GentBlogt. Ik niet.

Ik: Ik heb onlangs een artikeltje opgestuurd naar GentBlogt.
Hij: Ik weet van niets.
Ik: Ja, dat zal wel. Ik heb het maar naar één redactielid opgestuurd. Die zal het nog niet doorgegeven hebben.
Hij: Er doen bij GentBlogt allerlei speculaties de ronde over jouw nieuwe grote liefde. Maar natuurlijk weet niemand van iets!
Ik: Huh? Ik mag niets zeggen!

Zonder overgang begin ik over de prijsvraag die ik op mijn blog uitgeschreven heb. En dat er een FNAC-waardebon van 10 euro te winnen is.

Hij: Georgina, dat is haar naam! Georgina!

Ik: maar mijn prijsvraag gaat over de nieuwe naam van Spirit! Niet over mijn nieuwe grote liefde. Alsof ik daarover een prijsvraag zou uitschrijven!

Misschien kan ik dat gegeven van dat nieuw groot lief wel gebruiken als schiftingsvraag voor mijn wedstrijd over de nieuwe naam van Spirit? Wat is de voornaam van mijn lief? En bijkomend: hoeveel juiste antwoorden zullen er zijn op deze schiftingsvraag? Antwoorden op te sturen onder gesloten omslag of zoiets :-)

De betrokken persoon zal daarmee toch wel moeten akkoord gaan. Zeker is dat niet, aangezien ze nogal op haar privacy gesteld is.

Op dezelfde activiteit in het Gentse ICC heb ik ook de penningmeester van Spirit ontmoet en twee partijbestuursleden. Blijkt dat de leden van het dagelijks bestuur en alle partijbestuursleden van Spirit op de hoogte zijn van de nieuwe naam. Plus allicht een aantal partijmedewerkers. Too tricky om iemand van Spirit toe te laten tot mijn quizvraag. Ik blijf dus hardvochtig op mijn standpunt om niemand van Spirit mee te laten doen aan mijn quiz. Zelfs al heb ik tot nu toe nog geen valabele inzendingen gekregen. De kartelpartner misschien?

De Gentse Zwijger stript!

Gezien mij Mohow en Tantieris. Ik heb gauw ook maar een kwisje gemaakt! Wie kent de Gentse Zwijger het best?

Klik op de link, vul je naam in en start de kwis!

Nieuwe naam Spirit

Verpakking moet het tij keren, lees ik vanmorgen in De Standaard in een artikel over de nieuwe naam van Spirit, die nog geheim gehouden wordt tot het congres van zaterdag.

Ons Els heeft me weer eens op een ideetje gebracht. Why not play a little game?

Ik heb hier toch nog een FNAC-boekenbon van 10 euro liggen, die ik niet per se kwijt moet, maar allez, voor de goede zaak doe je veel!

Degene die voor zaterdagmorgen 10.00 uur de nieuwe naam van de partij Spirit correct kan voorspellen hier op mijn blog, die krijgt die boekenbon.

Het wedstrijdreglement:

Artikel 1. Ik sluit af om 10.00 uur stipt op zaterdagmorgen 19 april. Dan moet de nieuwe naam op mijn blog staan in de comments bij deze post; met een e-mailadres, zodat ik je kan contacteren. De naam moet volledig correct zijn en bestaan uit:

1. Het letterwoord (afkorting) van de politieke partij, vroeger bekend onder de naam Spirit
2. de volledig uitgeschreven benaming (waarvoor de letters staan);

Art. 2. Leden van Spirit of hun familieleden mogen niet meedoen. Het is immers niet uitgesloten dat er toch lekken zijn over de nieuwe naam. Mensen van het partijbestuur of medewerkers van de partij zullen de nieuwe naam wel al kennen. Sommige leden beschikken over betere informatiekanalen of connecties dan andere. Dat zou natuurlijk niet eerlijk zijn en daaraan verspil ik mijn boekenbon niet.

Art. 3. Om dezelfde reden tellen anonieme reacties ook niet mee.

Art. 4. Maar één keer gokken per persoon. Nogal wiedes! Als je 100 keer mag raden, zal je er uiteindelijk wel eens op zijn.

Art. 5. Bij meer juiste antwoorden zal ik het lot de winnaar laten aanduiden in de vorm van een onschuldige hand.

Art. 6. Over de uitslag wordt niet gediscussieerd, noch gecorrespondeerd!

Voilà, dames en heren!
Laat maar komen, die nieuwe namen! Ik zou zeggen: hoe vettiger, hoe prettiger!

Voor degenen die nog een tip willen: twee tips.
Tip 1: volgens Spirit-voorzitster Bettina Geysen (foto) in De Standaard van vandaag wijst de nieuwe naam ontegensprekelijk uit dat het om een politieke partij gaat, niet om een merk van chips!
Tip 2: B.E.T.T.I.N.A. , zoals Jo Van Damme een tijdje geleden in een column in De Standaard suggereerde, zal het dus allicht ook niet halen!

Exit Spirit...

Spirit verandert zaterdag van naam, lees ik deze morgen in de krant. Ik ben verbaasd. Amper 1 jaar voor nieuwe verkiezingen nog van naam veranderen. Misschien nog veel korter bij nieuwe verkiezingen, als de huidige onstabiele regering valt of de 'grote communautaire vis' deze zomer maar niet in de pan geraakt. En dat juist nu de naam 'Spirit' een beetje merkbekendheid begon te krijgen. Vanwege een tegenvallende verkiezingsuitslag. Ze spelen bij Spirit een beetje paniekvoetbal, zoals Agalev/Groen! in 2003-2004, vrees ik.

Ik was niet van plan zaterdag naar dat congres te gaan, omdat ik het zeer druk heb met familiale en andere besognes. Maar ik zal nu toch maar gaan. Als het zo belangrijk is.

Ik ben in elk geval sceptisch. De nieuwe naam zal goed moeten zijn om mij te overtuigen. Ben benieuwd wat daar nog allemaal verteld gaat worden. Bijvoorbeeld over het sputterende kartel met de socialisten...

De Chokotoff-connectie

Rustig weekend gehad. Wat bekomen, want ik was vorige week een beetje ziek.

Zondagmiddag met mijn kersverse vriendin iets gaan eten in mijn eigen De Pinte. Voor mij een thuismatch dus, deze keer.

Voor het eerst kennis gemaakt met het zoontje van negen van mijn vriendin. Leuk ventje: heldere blauwe ogen, golvend, halflang blond haar. Een echte spring-in-het-veld! We hebben er weinig last van gehad. Kwam alleen bij ons als hij honger of dorst had.

Als we daar in De Pinte klaar waren, zijn we nog iets gaan drinken in het centrum van Sint-Martens-Latem. Het uitgaansleven in De Pinte is immers vrijwel nihil. Brasserie Het Latemke zat barstensvol. De jongen trok dadelijk naar de speeltuin.

We gingen op het terras aan de voorkant zitten. En net brak de zon door voor zeker een goed uur. We keken naar het va-et-vient in het centrum van Sint-Martens-Latem. Place m'as-tu-vu, dat is duidelijk. Veel chic volk, maar het is er toch wel mooi ook. Voor de happy few.

Op de cafétoog stond een grote bokaal met chokotoffs. De jongen en ik bleken eenzelfde passie te delen voor deze toffees. Om beurt hebben we er elkaar een toegestopt. Dat komt wel goed tussen ons. Het eerste contact was in elk geval al positief. Het ijs is gebroken!

De namiddag was veel te gauw om. Gelukkig begon het net te regenen toen het tijd was om op te stappen.