maandag 25 augustus 2008

Vakantiekwisje - deel II

De drie resterende foto's dan. Van Dijon reed ik eerst door een mooi, zeer heuvelachtig gebied waar de Seine ontspringt. Tot in Châtillon-sur-Seine. Daar sloeg ik af richting Auxerre. Na een kort oponthoud in Chablis, arriveerde ik er rond de middag. Auxerre is een middeleeuws stadje, hoofdplaats van het departement Yonne, dat nog tot £Bourgondië behoort. Ik wist niet dat die streek zo ver reikt.

4. De vierde foto van mijn vakantiekwisje is de kathedraal van Auxerre. Niet de mooiste, noch de grootste gotische kathedraal in Frankrijk, maar wel in betere staat dan de meeste andere die ik gezien heb, bvb. die van Reims.
Hier nog twee foto's van middeleeuwse straatjes in Auxerre.




5. Ik vond Auxerre toch niet de moeite om er te overnachten. Ik reed in één ruk door naar Reims, waar ik de laatste nacht van mijn vakantie doorbracht. De vijfde foto is een winkel waar champagne verkocht wordt. Reims is de enige echte grote stad die ik op mijn reisje door het noordoosten van Frankrijk aangedaan heb. Grote, brede boulevards, beetje afgekeken van Parijs. Indrukwekkende kathedraal, die echter aan restauratie toe is.





6. De volgende ochtend wou ik naar Soissons rijden, maar ik vond de weg in eerste instantie niet. Dan maar naar Lâon gereden. En dat viel reuze mee: na Langres, de tweede toevalstreffer. Lâon, is net als Langres trouwens, een middeleeuws stadje op een heuveltop, volledig ommuurd. Natuurlijk heeft er zich daarbuiten ook een moderne stad ontwikkeld in het dal.





In de buurt van Lâon, talrijke reminescenties aan de Chemin des Dames, een bloedige veldslag uit 1917. Zal voor een andere keer zijn. Druk verkeer op die departementale wegen in Champagne, Picardië en de Nord. Zelfs veel vrachtverkeer. Wat een verschil met de Franse Ardennen en Lorraine, waar ik kilometers na elkaar soms geen enkele tegenligger ontmoette.

Ik hield nog halt in St-Quentin en Douai en dan zat het erop.

Wijn

Zoals gezegd bezocht ik in Bourgondië ook enkele wijngebieden. Eerst de Route des Grands Crus naar Nuits-St-Georges en Beaune. Hier was ik niet echt overweldigd. Nuits-St-Georges is maar een gat. Beaune is wel een mooi stadje, maar veel te druk en veel te veel Hollanders.





Heel mooi vond ik de wijngaarden in het dorpje Chablis, al was het regenachtig weer als ik er langskwam. Het is daar nogal heuvelachtig. Hier heb ik me laten verleiden om ook eens wijn te proeven. Ik heb me een kist Chablis 1er cru gekocht voor de prijs die je in dendelleis voor een gewone fles betaalt. Ik heb er bij mijn terugkeer al eentje soldaat gemaakt en: ik heb me niet vergist bij het proeven. Een uitstekend wijntje!





Voor de rest heb ik in Dijon ook een fles Marc de Bourgogne gekocht als cadeau. Ik had dat drankje onderweg leren kennen, toen ik in Langres (een stadje benoorden Dijon, een revelatie!) twee dames uit Brasschaat tegenkwam op restaurant. Daarnaast heb ik ook heerlijke mosterd meegebracht uit Dijon van het merk Maille, met verschillende smaken.

Op het laatst van mijn reis was ik ook in Reims. Daar heb ik niks meer gekocht, ook geen champagne :-)

zondag 24 augustus 2008

Balen

Wat een rotweer hier! Ik ben al knap aan het balen en heb al spijt dat ik mijn vakantie in Frankrijk toch niet enkele dagen langer volgehouden heb. De laatste dagen was het daar ook geen mooi weer, of toch niet in de streek waar ik me bevond, maar toch beter dan hier en je ziet toch nog eens wat.

Ik zal zelf maar de oplossing van mijn kwisje geven. Er komt niet veel respons. Het is weekend. Woensdag moet ik weer naar kantoor, dus veel tijd rest me niet meer om vakantieverslagen te produceren.

1. De eerste foto is het middeleeuws fort van Sedan, net over de grens, niet zo ver van Bouillon. Een reusachtig fort, groter dan het Gravensteen. En ik die dacht dat ons Gents fort uniek was. Het fort van Sedan is langer in gebruik geweest dan het Gravensteen. In de loop der eeuwen is het gemoderniseerd. In feite heeft het nog een rol gespeeld tot in 1870. In Sedan heeft Frankrijk toen de oorlog tegen Duitsland verloren. De episode staat in de geschiedenis bekend als de Ramp van Sedan. Napoleon III tekende in de buurt van het stadje de overgave aan Duitsland en deed er afstand van de Franse troon, wat het begin was van de Derde Republiek.

Het fort is ingericht al museum met tal van historische evocaties en ook een zaal gewijd aan de oorlog van 1870. Voor 9,50 euro kreeg ik een audiofoon mee, waarin een Holander me commentaar gaf bij mijn bezoek. Het stikt in sedan trouwens van de Hollanders. Niet zo ver voor hen. Voor Sedan had ik ook al de stadjes Maubeuge en Charlesville-Mezières bezocht, het eerste in de Hainaut, het tweede in de Franse Ardennen.

2. De tweede foto is het stadje Verdun, dat evenals Sedan aan de Maas ligt, zij het wat meer in het binnenland. Verdun was een reuze meevaller. Mooi stadje, met kaden aan weerszijden van de Maas vol met testaurants en terrasjes. Het stadje is vooral bekend van de bloedige slag die er in 1916 uitgevochten werd. Op de foto zie je in de verte het wat protserige monument van de overwinning. De foto hierna toont het monument meer in detail.



Ik heb in Verdun heel wat musea bezocht gewijd aan de Eerste Wereldoorlog. De meeste bevinden zich ten noorden van de stad op de zogenaamde champs de bataille. Ik heb er twee dagen verbleven en bezocht er het fort van Vaux, l'Ossuaire de Douaumont, het Memoriaal van Verdun, het verdwenen dorp Fleury, la Tranchéé des Baïonnetes. De meeste van die musea en monumenten buiten de stad bevinden zich een een bos, le fôret domanial de Verdun, of zoiets. Men heeft de slagvelden gewoon herbebost zonder zelfs het terrein opnieuw te egaliseren. Je ziet de putten van de ingeslagen obussen zelfs nog (zie foto). De dorpen heeft men niet opnieuw opgebouwd. Er staan gedenktekens dat daar ooit een dorp was. Tja, als je zoveel plaats hebt natuurlijk!. In dat bos volgt het ene monument na het andere. Ik heb lang niet alles gezien, maar na twee dagen trad de verzadiging toch wel op.




In de stad zelf is de ondergrondse citadel zeer aan te raden. Tegen een democratische prijs zet men je per zes in een wagentje, dat computergestuurd een circuit aflegt in die ondergrondse gangen, terwijl op de wand driedimensinele historische evocaties geprojecteerd worden, die de geschiedenis van de citadel en de Slag bij Verdun vertellen. Wel vroeg genoeg komen of je moet uren wachten op een plaats in het wagentje en een trui aandoen, want het is koud in die gangen.



3. Na Verdun volgde ik de Maas tot in Neufchâteau, in de Vogezen al. Knap landschap in het Département de la Meuse! Vandaar reed ik via de Haute Marne naar Dijon, de hoofdstad van Bourgondië, waar ik twee dagen bleef. Prachtig stadje met mooie gebouwen in witte steen. Op de foto een stuk van de kathedraal met het horloge en de zgn. Jacquemart, dat is het mannetje, dat een Bourgondische hertog in de 15de eeuw in Kortrijk (dat toen als de rest van de Nederlanden tot Bourgondië behoorde) gepikt heeft. Dijon is een cultuurstad van ongeveer 156.000 inwoners. De stad ontbreekt toch iets: een rivier bijvoorbeeld. Je kan van daaruit ook de wijnstreek bezoeken. Ik heb er de route des Grand Crus gevolgd tot in Beaune.




Op bovenstaande foto's het standbeeld van Filips de Goede achter het paleis van de hertogen en de natie van Bourgondië en het plein ervoor. Hierna de wijnstreek en Beaune.



De resterende foto's zijn voor een volgende post.

zaterdag 23 augustus 2008

Nagenieten

Een groot deel van de tijd heb ik tijdens mijn vakantie in de auto gezeten. Door vaak prachtige landschappen. Langs 'departementales'. Ik heb geen euro uitgegeven aan péage. Uit besparing, maar ook omdat je zo nog iets ziet onderweg, al gaat het stukken trager. Met de radio aan. Ik moest de posten wel vaak verzetten, want het bereik van de meeste van die Franse radiozenders is niet zo groot.

Ik luisterde vooral naar posten met veel Franse chansons. Opvallend hoe de grote successen van de jaren '60 en '70 nog steeds het meest gedraaid worden. Ik luisterde naar Radio Nostalgie (enkel in sommige streken te beluisteren) en vooral naar France Bleu, een nationale zender met een wisselend programma per regio. Opeenvolgend (afhankelijk van waar ik me bevond) luisterde ik naar France Bleu Champagne-Ardennes, France Bleu Lorraine, France Bleu Bourgogne, France Bleu Auxerre, France Bleu Champagne, France Bleu Picardie en France Bleu Nord. Die laatste zender is tot in De Pinte te beluisteren, zoals ik op mijn terugreis gemerkt heb.

Genoten van onverslijtbare klassiekers van het Franse chanson als Joe Dassin en aanverwanten. En ook van dit prachtig nummer:

vrijdag 22 augustus 2008

Vakantiekwisje

Aangezien Evelien toch benieuwd is waar ik zoal geweest ben in Frankrijk...
Waarom geen kwisje?
Hierna volgen enkele foto's genomen in stadjes waar ik (onder andere) geweest ben, in chronologische volgorde.
Wie weet waar deze foto's genomen zijn? Misschien niet altijd even gemakkelijk. Voor mij in elk geval wel :-) Als je op de foto's klikt, kan je ze vergroten voor meer details.





Terug van weggeweest

Pas terug van een tiental dagen Frankrijk. Ik had het nodig om er even uit te zijn.
Ik ben vertrokken met een zeer bezwaard gemoed (zie o.a. vorig bericht en aanverwante omstandigheden). Het heeft me goed gedaan.

Tien dagen geen e-mail, facebook, internet in het algemeen: fantastisch! Bovendien heb ik enkele jaren geleden een goedkoop gsm-abonnement genomen. Ik was vergeten dat ik daardoor niet internationaal kon bellen. Resultaat: compleet niet bereikbaar! Wow! Wat een verademing! Natuurlijk heb ik een tweetal keer vanuit mijn hotelkamer een naast familielid opgebeld. Dat van dat gsm-abonnement ga ik toch maar veranderen. Er zal maar eens iets gebeuren tijdens je afwezigheid. Maar een pc of zo neem ik niet mee op reis. Ik heb trouwens toch nog geen mobiel internet. En een i-phone heb ik niet.

Het was een totaal geïmproviseerde reis. Ik ben gewoon in mijn auto gestapt. Ik wist ongeveer in welke richting of tot waar ik ging rijden, maar de rest was pure improvisatie. De impuls van het moment vaak. Beslissingen op kruispunten en zo. Very much myself!

Verslagje volgt.

maandag 11 augustus 2008

It's a thin line between love and hate


Na weken van onzekerheid, in het ongewisse verkeren, geen contact meer, geen antwoord op mails, telefoons, sms'jes, anything ... Muzikale clichés: Return to sender, etc...

Het verdict kwam plots per sms. Plots, ik weet het eigenlijk niet. Het was vreemd genoeg alsof ze aanvoelde dat ik op het punt stond iets te forceren. Ik was van plan 's avonds naar haar huis te gaan en haar te dwingen me te zien en naar me te luisteren.

Zij: Geen zin in discussie ...
Hij: Zeg me dan gewoon dat je me nooit meer wil zien en ik laat je verder voorgoed met rust
Zij: Ik wil je niet meer zien
Hij: Oké ...
Zij: Ben alle misverstanden beu
Hij: Spijt dat het zo moest lopen. Het ga je verder goed!

De rest van de conversatie doet er niet toe. Wat er staat is ongeveer waar het op neerkwam. Het essentieelste. De bezegeling van een definitieve breuk per sms.

Zo! Dat was het dan zeker? Nogmaals is het cliché bevestigd. We gingen vrienden blijven. We gingen het contact onderhouden. Ja, dat zal wel! In de praktijk blijkt dat zeer moeilijk te zijn na een stukgelopen relatie, hoe kort ook.

Het voordeel was om eindelijk duidelijkheid te hebben. Die prangende onzekerheid, dat in het ongewisse gelaten worden, dat was het ergste! Een marteling eigenlijk! Een tortuur waarvan ik niet weet waar ik ze verdiend had. Die ik niet verdiend had. Maar toch diende ze me die toe.

Soms moet je dingen afmaken om je er eindelijk van te kunnen bevrijden. Ik ging wat uitblazen aan de Watersportbaan. Een vergezicht van 2,2 km water voor je. Somber weer. Op de bankjes voor de vijver zitten vaak marginalen want het staat daar vol met sociale appartementen in die buurt. Het kwam overeen met mijn stemming. Maar toch voelde ik me vreemd opgelucht.

Ik laat in het midden of dit fictie is of werkelijkheid. En daarbij: het is hier mijn café en zolang ik binnen de wettelijkheid blijf (me niet begeef aan racisme, pedofilie, e.d.m., schrijf ik hier wat ik wil.

Ik zou zeggen: alle toevallige overeenkomsten met bestaande personen of toestanden zijn louter denkbeeldig... Of hoe luidde die formule ook juist weer?

Soit. Who cares? Snik!

maandag 4 augustus 2008

Blog award


Er is de Gentse Zwijger zowaar een blog award ten deel gevallen. Stefaan Degroote van Deinze blogt is de sympathieke ziel die daarvoor verantwoordelijk is.

Nu mag ik naar het schijnt ook zeven blog awards toekennen. Zeven is wel veel. Laten we er toch maar aan beginnen

Eve kan knappe en soms heel ontroerende stukjes schrijven, die zomaar uit haar klavier lijken te vloeien. Onlangs heeft ze de ondertitel van haar blog gewijzigd in Café Oase. Ze is hier maandenlang een frequente bezoekster geweest. Laat ons hopen dat deze blog award een aanleiding is voor haar om hier nog eens terug te komen piepen.

Zapnimf schrijft ook lang niet slecht. Gedurfd meestal om niet te zeggen altijd. Soms op het randje. Voor een blog zijn haar stukjes soms wel iets te lang naar mijn smaak. Maar ze hebben een toenemend succes, zoals ook blijkt uit haar stijgende Technorati-ranking.

De Papieren Man is een nuttige blog over literatuur, die ik onlangs ontdekt heb en regelmatig gebruik, bvb. om een recensie op te zoeken..

Patrick is een nieuwkomer die hard zijn best doet en goede invallen heeft. Dat verdient een aanmoedigingspremie in de vorm van een award.

Kim schrijft over haar leven en haar voorliefde voor chocolade. Het is soms een beetje een huis-, tuin- en keukenblog, maar allez, die moeten er ook, zijn!

Tantieris kan ook schrijven, dat weet iedereen die haar blog af en toe bezoekt.

Rest er nog eentje en die geef ik aan Binnenstebuiten, een jong talent.

Oef, ik ben er geraakt!
Nablog: dit zijn de spelregels. Mijn award-toekenner (awardeur?) had me daar slecht over ingelicht: ik zal eens aan zijn oren moeten trekken! Ondertussen merk ik dat dat award-gedoe al een tijdje in de blogosfeer circuleert. De meesten zullen hem dus wel ver gehad hebben.
SPELREGELS
1. De winnaar mag het logo plaatsen.
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
4. Zet de links van deze sites op je blog.
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site

zondag 3 augustus 2008

Best of Gentse Feesten

Stilaan bekomen van de Gentse Feesten. Nu nadenken wat ik met de rest van mijn vakantie ga aanvangen. Ben nu De Helaasheid der Dingen van Dimitri Verhulst aan het lezen. Gisteren gekocht. Het leest wel vlot, want ik heb het bijna uit. Er ligt nog een hele stapel nog te lezen boeken in mijn boekenkast. Maar ja, het boek van Verhulst wordt verfilmd en een mens moet toch bijblijven?

Gisteren verscheen mijn Best of van de Gentse Feesten op Gentblogt. Ik reproduceer de tekst hier ook maar even. Kwestie van hier nog iets te publiceren. Want ik ben niet van plan mijn vakantie te 'verbloggen'. Zou niet mogen. Eens een blogpauze is ook niet slecht. Moet zelfs eens. Van te veel en te lang voor die pc te zitten word je een beetje neurotisch vind ik.

Hierbij nog een fotootje van de Vlasmarkt the day after de Gentse Feesten.


Ik geniet telkens van de sfeer de dag na de Gentse Feesten. Er loopt nog veel volk op straat en er hangt zo'n afterpartysfeertje. Bovendien was het dit jaar prachtig weer. Dit weekend is het wel minder. Ik ga telkens naar de afbraakwerkzaamheden kijken. Ook op Bataclan II. Volgend jaar zijn we er terug zei iemand me. Ik antwoordde dat ik kickte op die afbraakwerkzaamheden en de opkuis van al dat vuil. De man moest lachen. I know, zei ie.

Ik heb die dinsdag nog afgezien. Tamelijk vroeg naar huis de laatste nacht, want ik moest twee verslagjes voor Gentblogt schrijven de volgende dag. Eén over Duitse expressionistische liederen en één over Walter De Buck. Vooral het artikel over de Duitse liederen die Patricia Beysens bracht vereiste heel wat opzoekingwerk.

Ik geloof dat ik rond 02u00 in bed lag. Kort voor zessen werd ik al wakker door een ongelooflijke stortbui. Ik ben dan maar aan mijn artikels begonnen. Tegen de middag was het laatste af.

Hier dus die Best of:

Best of Peters Feesten

Op verzoek van de redactie ook een Best of van mijn Gentse Feesten. Na jarenlang in de Gentse binnenstad gewoond te hebben, heb ik sinds bijna twee jaar mijn vaste woonplaats in de rand van Gent. Toch ben ik in jaren niet meer zo veel naar de Gentse Feesten geweest als dit jaar. Ik ben wellicht een beetje als Walter De Buck, de peetvader van de Gentse Feesten, die op een gegeven moment naar Spanje verhuisde, maar dan met de trein naar zijn Feesten kwam. Ik verplaatste me met de fiets. Tien kilometer enkele rit. Het is nog net te doen, al heb ik het me in het naar huis rijden soms beklaagd dat ik niet ergens halverwege woonde.

Daarnaast had dit frequenter bezoek aan de Feesten natuurlijk te maken met mijn verslagjes voor Gentblogt. Aangezien ik niet in het centrum woon en ook drie dagen moest werken, heb ik lang niet alles kunnen bezoeken (wie kan dat wel nog?) en heb ik heel selectief moeten zijn. Ik heb dus vooral de activiteiten bezocht die ik verslagen heb voor Gentblogt en enkele andere. Daarnaast loop ik ook dikwijls rond op de Feesten om de algemene sfeer op te snuiven. Die was dit jaar best te doen. Het weer viel over ’t algemeen mee. Er was ook niet te veel volk: het was meestal nog menselijk om door de massa te lopen. Wellicht ook omdat er steeds meer pleinen en activiteiten bijkomen. Er zijn ook weinig incidenten voorgevallen, die ontploffing daargelaten, of toch geen die ik meegemaakt heb.

Van de tien dagen ben ik er negen naar de Feesten geweest. Al vanaf de eerste avond ben ik naar een optreden in de Spiegeltent aan het Baudelopark geweest. Het was een optreden van Aardvark, een duo dat folkrock brengt in het Sleins, het dialect van Sleidinge. Ik was er aangenaam door verrast. Ik heb het niet gecovered, want ik had geen fotograaf mee en er was zoveel volk dat ik zelfs geen goede plaats meer had om foto’s te maken. Nadien versloeg ik in diezelfde Spiegeltent samen met fotografe Rosemie Callewaert optredens van eerst De Valse Teefjes en daarna Patricia Beysens in de reeks Chanteuses. Beide acts waren goed. Van de kracht van het expressionistische Duitse lied uit het interbellum (Beysens) was ik op de hoogte, maar De Valse Teefjes waren een verrassing. Het is een koor van een twintigtal dames uit Gent die covers van bekende liedjes brengt in diverse dialecten. Met een originele, iets andere tekst. Fris, volks, kitsch van de bovenste plank!

Naar het vuurwerk aan de Watersportbaan ben ik ook geweest. Neuf musiques à brûler, luidde dit jaar de titel. De artistieke vuurwerken van de laatste jaren aan de Watersportbaan bevallen me wel, ook dit jaar. Gelukkig zijn er ditmaal geen accidenten gebeurd.

Daarnaast heb ik nog enkele optredens op het Groot Podium van Sint-Jacobs verslagen: de onverslijtbare Walter De Buck, de comeback van Zjef Van Uytsel. Interessant, want ik had beiden al in de jaren zeventig aan Sint-Jacobs zien optreden. Walter De Buck al van bij het prille begin, het eerst in 1971 geloof ik. Zjef Van Uytsel in 1974. Daarnaast zag ik ook voor het eerst Lady Linn optreden en dat viel best mee: fris en swingend! Veel volk ook. Het schijnt dat ze het plein hebben moeten afzetten. Ik wou ook even naar De Kreuners gaan kijken aan het Sint-Baafsplein, maar dat was al afgezet. Een minpunt voor mij; ik blijf die gebarricadeerde pleinen ongentsefeestelijk vinden.

Op de Vlasmarkt ben ik dit jaar nooit blijven plakken, zelfs niet de laatste nacht, want ik moest dan twee verslagen schrijven.

Bataclan II was voor mij wel een revelatie. Vorig jaar was ik niet op de eerste editie geraakt. Absurde humor en een gezellige sfeer. Ongelooflijk hoe die Jezus dat vol hield met zijn stomme mopje over een camouflagepak. Allez uppe!

Ongetwijfeld heb ik ongelooflijk veel gemist dat de moeite waard was.

maandag 28 juli 2008

Exit Gentse Feesten


Gisteren toch een klein stukje van de Gentse Buitenband meegereden bij schitterend weer. 25 kilometer maar. De Meersenroute door Zwijnaarde, De Pinte, Zevergem en Eke. Op de foto de controle aan een hoeve in Zevergem. Meer kon niet, want ik heb nog tot 14u00 aan mijn verslagje voor Gentblogt van het optreden van Lady Linn de nacht daarvoor gewerkt.

't Wordt tijd dat die Gentse Feesten voorbij zijn. Vandaag de laatste dag. Vanavond nog eens alles geven met verslagjes van chanteuse Patricia Beysens in de Spiegeltent en daarna Walter De Buck en groep aan sint-Jacobs (als ik er op tijd geraak).

Ik slaap heel slecht al de hele feesten. Vooral die nachtelijke fietstochtjes terug breken me zuur op, vermoed ik.

Na mijn laatste verslagjes eens goed uitrusten en nadenken wat ik met mijn vakantie ga uitrichten.

vrijdag 25 juli 2008

Vuurwerk










Op de vooravond van de 21ste juli was het weer groot vuurwerk op de Gentse Feesten. Sinds enkele jaren gaat het evenement door langs de Watersportbaan. Telkens met muziek. Neuf musiques é brûler heette de compositie dit jaar.

Met een eenvoudig toestel is vuurwerk biezonder moeilijk te fotograferen. Maar ditmaal ben ik er toch in gelukt enkele goeie foto's te maken. Vooral door de grote hoeveelheid die ik genomen heb. Toevalstreffers eigenlijk dus. Oordeel zelf!

Vakantie!

Sinds vandaag 25 juli heb ik eindelijk vakantie! Voor een goeie maand! Joepiee!

Vandaag heb ik alvast nog niet veel gedaan. Maar ja, 't zijn Gentsche Fieste en ik moet nog een paar dagen werken voor Gentblogt. Ik heb al enkele verslagjes geschreven, gisteren (of liever vanmiddag) nog over de comeback van Zjef Van Uytsel, kleinkunstenaar uit de jaren '70. Ik zit bovendien een beetje met een depressie. Iets waar ik mij eindelijk, na bijna drie maanden, overheen zou moeten kunnen zetten. Maar voorlopig lukt dat maar matig.

De foto is van een van de revelaties van deze Gentse feesten. Een activiteit onder de naam Bataclan II. Totaal absurde humor. Er loopt ene Jezus rond die flauwe moppen vertelt onder de noemer allez uppe! Te gek man!

zondag 20 juli 2008

Ze zijn weer eens begonnen!

De Gentse Feesten zijn alweer van start gegaan. Ik ben gisteravond al eens de sfeer gaan opsnuiven. Niet de grote massa 's avonds, voor die eerste dag. Er zijn opnieuw pleinen bijgekomen waar iets te doen is, zoals op het Koophandelsplein voor het oud justitiepaleis godbetert. En aan Minnemeers.

De nachtwinkels die verder als paddenstoelen uit de gronden rijzen doen weer gouden zaken. Hoewel ze niets bijdragen aan de organisatie. Spijtig fenomeen!

Het belooft dit jaar voor mij ook spannend geworden, want ik heb een aantal artikels beloofd aan Gentblogt. Gisteren ben ik in de Spiegeltent aan het Baudelopark gaan kijken naar Aardvark, een folkrock-duo dat in het dialect van Sleidinge zingt. Niet slecht. Ik heb maar geen verslagje geschreven. Het was al te laat en ik was te moe. Dan nog 1O kilometer op de fiets in de regen naar De Pinte. Dat belooft! Zeker als ik dan nog mijn verslagjes moet schrijven. Het zal wat organisatie vergen. Misschien neem ik toch af en toe de auto.

woensdag 16 juli 2008

Gent, stad van Geuzen, de Internationale en de Vlaamse Leeuw

Zondag rondleiding in Gent, georganiseerd door de Vlaams Progressieven. Gids was Joost Vandommele, een oude bekende die iets geschreven heeft in het huldeboek voor wijlen mijn vader. Ik heb een verslagje van die wandeling door het centrum van Gent geschreven voor Gentblogt. Met foto van Joost. Kwestie van eens iets weer te doen. Hoewel hij stilaan bekenraakt als René De Clercq-kenner.

Op de foto hierboven Joost (links midden), samen met o.a. Frank Bombeke (links) en Jan Roegiers (tweede van rechts) bij de start van de wandeling aan het Zuid.

Schitterend weer, toch bij de start van de wandeling. Het was de moeite: al de stokpaardjes van Joost kwamen boven: zijn grootvader de dichter René De Clercq (wiens museum in Deerlijk hij inhoudelijk coördineert) , socialisme, Vlaamse Beweging. Op de foto het monument voor vadertje Anseele, de grote Gentse socialistische voorman, aan het Zuid. Het beeldhouwwerk is van Jozef Cantré, de Gentse expressionistische beeldhouwer die ook het grafmonument van René De Clercq in Deerlijk maakte.

Sommige deelnemers (een 25-tal, een succes voor dit soort wandelingen) vonden zijn uiteenzetting een beetje gekleurd. Het was vooral een beetje veel. Zeven eeuwen Gentse socale en Vlaamse geschiedenis (te beginnen in 1302, over de calvinistische stadsrepubliek eind de 16de eeuw, naar de 19de en 20ste eeuw), het was wat te veel voor een wandeling van twee uren. Maar toch, zeer boeiend!

maandag 14 juli 2008

Opmerkelijk

Gelezen in Het Laatste Nieuws (online versie):

Oudste blogger (108) heeft laatste bericht geschreven
Olive Riley, de oudste blogger ter wereld, heeft op 108-jarige leeftijd haar laatste bericht geschreven. De Australische vrouw stierf gisteren in een rusthuis in Woy Woy (New South Wales).Riley begon pas in februari van vorig jaar te bloggen. Sindsdien had ze een zeventigtal berichten achtergelaten. Volgens haar achterkleinzoon Darren Stone was ze gefascineerd door het bloggen. "Ze vond het fantastisch dat ze kon communiceren met mensen uit Rusland en Amerika", aldus Stone.In haar laatste bericht, dat ze op 26 juni online zette, schreef ze dat ze "die vervelende hoest maar niet kwijt geraakte". Verder schreef ze dat ze een hele hoop e-mails en commentaren van haar internetvrienden had gelezen en dat ze verheugd was van hen te horen.Riley werd in 1899 geboren en zou op 20 oktober 109 geworden zijn. (hlnsydney/sps)

en:

Nederlandse blogger veroordeeld voor homohaat
In Nederland is een 37-jarige weblogger veroordeeld tot een werkstraf van honderd uur voor het aanzetten tot haat en geweld tegen homo's en het beledigen van minister Rita Verdonk. Dat laat het Nederlandse Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) weten. Volgens het Amsterdamse hof heeft Ertan K. met zijn teksten bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet. BeledigingenK. schreef op zijn weblog onder meer dat hij het homomonument in de hoofdstad ging opblazen. Ook riep hij zijn lezers op de toenmalige minister van Vreemdelingenzaken Rita Verdonk te stenigen. Verdonk deed hiervan aangifte. "Nou, dat was me een bevalling. Kan eindelijk weer online. Tot gauw", schrijft hij vandaag op zijn weblog. K. was in juni 2006 ook al veroordeeld tot een werkstraf van honderd uur. De weblogger ging tevergeefs in hoger beroep. (novum/sam)

zaterdag 12 juli 2008

Zijde van Gent, dan leefde content...

Donderdagavond heb ik de academische zitting ter gelegenheid van 11 juli in het Gentse stadhuis verslagen voor Gentblogt (foto).

Vrijdagavond had ik naar de viering in het gemeentehuis van De Pinte kunnen gaan, maar ik heb daar feestelijk voor bedankt. Eén dergelijke officiële viering is wel genoeg.

In de plaats daarvan ben ik naar Gent getrokken. Op het Sint-Pietersplein vond ik het maar een commerciële bedoening. Er was echter ook iets te doen op de Vrijdagsmarkt. Een soort Gent Zingt in het kader van de Dekenijfeesten van de Vrijdagsmarkt en omliggende.

Het was een volkse bedoening. Café Chantant, revue, alles in het ongekuiste Gents. Ik liep er zowaar een fotograaf van Gentblogt tegen het lijf, niet toevallig degene die aan een reeks over de Gentse volkscafés bezig is: Hendrik Braet. Hij voelde zich echt in zijn element!

Leuke, zeer volkse optredens. De Franse invloed in die Gentse Café chantant was duidelijk. Tijdens het optreden van ene Fred Geirnaert van 't Seleskest moest ik denken aan Tino Rossi, Charles Trenet, Charles Aznavour. Zijn grootste succesnummer ging als volgt:
Zijde van Gent, dan leefde content
(...)
't Is alle daogen lijk Gentsche Fieste.
Het optreden was niet slecht in zijn genre. Waar blijven ze al die artiesten halen, dacht ik. Zijn er nog wel echte Gentse volksbuurten?

Na hem kwam Danny Sinclair, die eind de jaren '60, begin jaren '70 bij de Gentse popgroep The New Inspiration zong. Ook hij bracht zijn liedjes in onvervalst Gents.
Er werd straffe taal gezongen.
In het genre van Men zegt dat het Gentsch van het Fransch komt. Maor nie, 't es omgekierd!

En vooral:
In Vlaanderen spreekt men Vloams,
In Gent klapt men Gentsch!

Gedurfde taal voor een Vlaamse feestdag! Het typeert de Gentenaar. Die eigenzinnige Gentse mentaliteit verklaart ook sommige passages uit de speech van burgemeester Termont de avond ervoor, die het over de Gentse regio binnen Europa had en en niet over de Vlaamse regio.

Als afsluiter hieven alle artiesten samen het Gentse stadshymne aan. Men betreurde wel dat Klokke Roeland in het Nederlands is godbetert! Daarom zongen ze deze keer een versie in het Gentsch!

Gent is toch wel echt een fantastische stad! Altijd wat te doen. Inderdaad, 't is er alle dagen precies Gentse Feesten.

En de stad wordt ook steeds mooier. Dat viel me gisteravond op het Sint-Pietersplein op.

donderdag 10 juli 2008

Twunchen

Nieuw woord: twunchen.

Betekent lunchen met twitteraars. Twunchen dus. Collega Tantieris heeft me daarover wijs gemaakt. Meer informatie vind je hier

Ik heb een account op Twitter, maar gebruik die niet meer. Heb zelfs de updates van mijn blog verwijderd. Vind het een vrij zinloze activiteit.

Facebook daarentegen schijnt aan een revival toe. Nadat ik in de lente niet anders dan negatieve kritiek over Facebook las en hoorde en het zelf ook niet veel meer gebruikte en verschillende van mijn facebook-vrienden ook niet, zijn er sinds een kleine maand weer een hoop nieuwe gebruikers. Sommige van mijn vrienden zijn ook opnieuw biezonder actief geworden op Facebook. Ik dus ook. Een beetje. Hoewel ik sommige van die spelletjes vervloek waar je massa's tijd mee verliest, omdat je niet onder wil doen voor je vrienden.

Er is nogal wat interesse vanuit het politieke milieu ook. Een rist nieuwe politici heeft nu ook een account op Facebook. Is dat omdat ze verkiezingen voelen aankomen? Wie zal het zeggen?

Ik heb nu ook een account aangemaakt op LinkedIn, maar er staat nog niet veel op.

dinsdag 8 juli 2008

Bij de coiffeur

Deze namiddag een bezoekje gebracht aan de coffeur. Het was even geleden. "Sommige mensen" hadden me ingefluisterd dat ze mijn haar liever wat langer zagen, maar nu had ik toch echt een beurt nodig.

Ik liep zoals gewoonlijk zonder afspraak binnen in het salon vlakbij waar ik vroeger woonde in Gent. Na een pauze van een half uur in het café er schuin over mocht ik me aanmelden voor een haarsnijbeurt.

Tot mijn verbazing begon de jonge kapster een gesprekje lmet mij. Overkomt me niet zo vaak. Ze had een raar accent. Net alsof ze van Turkse afkomst was. Ze droeg nochtans geen hoofddoek -dat zou ook uiterst vreemd zijn voor een kapster. Ze was erg geschminkt. En waarom niet ook? Turkse meisjes van de tweede generatie, er zullen wellicht leerling-kapsters tussen zitten.

Ze vroeg of ik leerkracht was. Nee, antwoordde ik, waarom vraag je dat?
Je ziet eruit als een leerkracht, meende ze.
Advocaat dan? probeerde ze nog. U vleit me al te zeer, dacht ik. Ik was mij al aan het afvragen waarom zij en anderen voor haar dachten dat ik leraar was. Mijn ietwat streng opzicht misschien? Bij 'advocaat' associeerde ik dat met het zomerpak dat ik aanhad. Ik was eigenlijk net terug van een formele aangelegenheid op het werk.

Nee, ik ben ambtenaar in Brussel, zei ik ten slotte. Het schaamrood steeg me bijna naar het hoofd. Wat een ordinair, stiervervelend en totaal onsexy beroep!

Ik was nog over die conversatie aan het mijmeren. Zo serieus, lachte ze ineens. Daar heb je ze weer, dacht ik. Hoe dikwijls nog. Quousque tandem? Er kon toch een glimlach af.

Ik ben wel knap grijs aan het worden, jammerde ik. Niet zo erg voor een man, meende ze. Weten we ook alweer. Enige troost van je coiffeuse is altijd welkom.

Ze wou ook nog weten of ik met vakantie ging en naar waar. Frankrijk wellicht, antwoordde ik. Niet de kust, maar de Champagne en/of de Bourgognestreek. Met de fiets bijvoorbeeld. Ze was er nog nooit geweest. In Frankrijk dan. Moest dus wel een allochtone zijn.

Toen, eigenlijk al iets eerder, sloeg de bloggersziekte toe. Het idee kwam namelijk bij me op om iets over dat kappersbezoek te bloggen. Ik doe wat ik niet laten kan...

Enigszins ironisch bedoeld dat laatste.

Al bij al een van mijn betere bezoeken aan een kapperssalon. Nog niet dikwijls zo'n vrolijke coiffeuse meegemaakt. Misschien omdat het een nieuwe zaak is. Want dat merkte ik ook maar op het einde.

zondag 6 juli 2008

The Big Jump

Ik ben dan toch op de derde Gentse editie van de Big Jump geraakt, een actie van het Natuurfront Gent voor propere waterlopen tegen 2015, die kadert in een internationale actie.

Veel volk, zoals je kan zien op de eerste foto, die jammer genoeg wat overbelicht is. Tamelijk mooi weer - in elk geval geen regen.

Het was de eerste keer dat ik present gaf. Ik wist niet dat daar zo'n show rond verkocht wordt. Dit jaar had het evenement plaats op een aantrekkelijke locatie: Portus Ganda, de nieuwe jachthaven aan de samenvloeiing van Leie en Schelde.

Er waren enkele BV's (of liever BG's - bekende Gentenaren) uitgenodigd om het goede voorbeeld te geven. Hier Luk De Vos van Gorki voor de start tussen de majoretten van de fanfare Vooruit met de Kuit.

Er was zelfs een wedstrijd voor de meest origineel uitgedoste deelnemers. Een man verkleed als Borat en met enkel een string aan won de wedstrijd voor de mannelijke deelnemers overtuigend.

Vera Dua en Gents schepen van milieu Tom Balthazar in badkostuum, dat mocht op mijn blog niet ontbreken.

De BG's werden met een bootje naar de andere oever gebracht, waar er gesprongen kon worden. Nadien was het de beurt aan de gewone stervelingen.

Na een lichte aarzeling besloot ik er zelf ook voor te gaan. Het water was behoorlijk warm. Bij het inspringen kreeg ik wel wat water binnen. Echt heerlijk smaakte dat Schelde-, pardon: Leiewater toch niet. Ik moest nadien toch even naspoelen. Mijn leren sandalen waren ook een serieuze belemmering in dat water. De oganisatoren hadden aangeraden schoeisel te dragen. Je weet immers nooit wat daar allemaal op de bodem ligt. Ik heb in elk geval geen rivierbodem geraakt. Ik zwom de ongeveer 50 meter en hees me aan de overkant op de oever.

Hier nog een laatste foto met een rugaanzicht van enkele leden van de crew van Gentblogt, die zoals altijd present was. Burgemester Termont liep daar ook ergens rond. Hij liet zich terloops ontvallen dat hij al veel zottigheden uitgehaald had, maar in de Schelde (lees: Leie) springen, dat was er voor hem toch een beetje over.

Na afloop fietste ik terug naar De Pinte. Behoorlijk moe. Zwemmen, zelfs over zo'n korte afstand, is inspannend. Ik zal ten minste tegen mijn kleinkinderen kunnen zeggen dat ik nog eens in de Schelde/Leie gezwommen heb in de Gentse binnenstad. Tot voor enkele jaren zouden ze je gek verklaard hebben.

Het Grote Uitstel

De roman waaruit ik in vorige posts geciteerd heb, is Het Grote Uitstel van de in Gent wonende Nederlandse auteur Marc Reugebrink. Het boek won deze lente de Gouden Uil 2008, een van de meest prestigieuze Zuid-Nederlandse literaire onderscheidingen.

Het is een uitstekende roman, die een tijdsbeeld geeft van de jaren 1970 en 1980. De auteur is een jaar jonger dan ik, een generatiegenoot dus. Vandaar ook dat het boek me zo aanspreekt. Er zit zoveel in dat ik zelf meegemaakt heb. Al van in het begin van de roman: de hete zomer van 1976.

Er zijn drie delen: het eerste deel speelt zich af rond een jeugdclub op het Nederlandse platteland met de symbolische naam Che. Er heerst een hippiesfeertje. De maatschappij wordt er driftig hervormd. Ook ik herinner me discussies toen ik een studentenjob deed in dat memorabele jaar 1976. Mijn compaan was anarchist. Ik zweerde meer bij Cuba en Trotzky.

In het tweede gedeelte zitten we in volle punkperiode, begin jaren 1980. Daniël Winfried Rega, het hoofdpersonage, studeert nu aan de universiteit. Zijn companen maken komaf met de muziek uit de hippieperiode en de symfonische rock. De muziek van The Police maakt nu opgang.

Het centrale thema is een zoeken naar zingeving, naar geborgenheid ook. Een schaal, een schelp, een schoot, dat is waarnaar het hoofdpersonage op zoek is, in de maatschappij, bij zijn vrienden, bij de vrouw. Elk deel sluit af met een soort ramp: een brand of iets dergelijks.

In het derde en laatste deel werkt Rega als hulpje in een Berlijnse nachtclub. We schrijven 1989. Hij maakt er de val van de Berlijnse Muur mee en het vals gevoel van eenheid dat daarmee samenhing mee. Het is een geslaagde afsluiter, die goed in de thematiek van het boek past.

De roman is doospekt met referenties aan de actualiteit uit die jaren en ook met muzikale referenties. Vandaar: een roman met een soundtrack, die ook expliciet opgelijst werd. Achteraan het boek wordt wat uitleg gegeven bij historische personages en toestanden voor de de jeugd van vandaag, die dat alles niet zelf meegemaakt heeft.

Het verhaal is geschreven in de hij-vorm. Maar geregeld is er een zogenaamde alwetende auteur, die commentaar geeft bij het gebeuren. Hij is niet echt alwetend, want hij zaait twijfel: Zou het misschien zo gebeurd kunnen zijn? Dat is een postmodern aspect.

De roman geeft niet alleen een uitstekend tijdsbeeld van de jaren '70 en '80 - leuk voor wie het allemaal zelf meegemaakt heeft. Het is ook uitstekend geschreven. In stylistisch opzicht dan. Zie de eerdere citaten.

Een aanrader voor wie het nog niet gelezen heeft.

zaterdag 5 juli 2008

Vlaanderen Feest in De Pinte

Ook in De Pinte vierde Vlaanderen zaterdagavond feest. Sinds enkele jaren is er in de Pintestraat een buurtfeest met de steun van de Vlaamse gemeenschap: de Pintestraatfeesten. Voor het eerst was ook uw dienaar aanwezig voor de warme beenham met frietjes. Daarna was er nog een optreden van de Gentse covergroep Vol Petrol. Op de foto een folkduo dat het voorprogramma verzorgde. Het was niet echt schitterend weer, maar het viel toch mee.I.t.t. periodes in de namiddag regende het 's avonds niet - of toch niet in de vroege avond.
Daarna ben ik nog naar Gent gefietst. Morgen misschien The Big Jump aan de samenvloeiing van Schelde en Leie. Als ik er geraak...

Toch een puik idee van de Vlaamse overheid om die buurtfeesten te sponsoren. Minder voor de Vlaamse feestdag maar wel voor de sociale cohesie.
Alsof er in Vlaanderen nog niet genoeg gefeest werd en wordt!
Maar niet of minder op het niveau van straten en buurten.