Posts tonen met het label maatschappij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label maatschappij. Alle posts tonen

zondag 24 oktober 2010

Van een parachutemoord, een juryverdict en verontwaardiging


Tijd om nog eens in mijn pen te kruipen op mijn blog. Ik heb namelijk iets te zeggen: ik ben een beetje boos. En sociale media als Facebook en Twitter lenen zich niet goed om iets uit te leggen. De lichtheid van wat daar allemaal in enkele zinnen over deze cause célèbre beweerd wordt! Gelukkig zijn er ook nog blogs!

Ook ik heb met spanning uitgekeken naar de uitspraak van de jury in de parachutemoord. Ze was wat ik verwacht had. Om de eenvoudige reden dat ik van mening ben dat de beklaagde de moord ook begaan heeft. De verontwaardiging over de uitspraak verbaast me dan ook. Ik dacht dat velen dezelfde mening toegedaan waren. De jury in elk geval wel. Maar blijkbaar ligt dat bij brede lagen van de bevolking, en zeker bij vele surfers, anders.

Er is geen sluitend bewijs. Ik begrijp volkomen dat het botst met het rechtsgevoel van veel mensen dat een beklaagde veroordeeld wordt zonder materieel bewijs. Nochtans geeft het Strafwetboek een rechter de macht om iemand zonder bewijs te veroordelen, zoals de bekende strafpleiter Filip Van Hende in een column in De Standaard aangetoond heeft. Ook Vic Van Aelst, de advocaat van Els Clottemans, heeft in Ter Zake toegegeven dat Cassatie dat toelaat. Hij voegde eraan toe dat men daar zeer voorzichtig mee moet zijn. Ik ben het daarmee volkomen eens. Maar er zijn precedenten van beklaagden die veroodeeld werden voor moord zonder bewijs, zie bvb. de recente bekende studentenmoord in Gent.

Iemand heeft deze moord gepleegd, dat staat vast. En er waren alleen sterke aanwijzingen in de richting van Els Clottemans, niet naar een andere mogelijke dader. Ze had een duidelijk motief. Ze had ook de gelegenheid. Er is haar duidelijk gestoorde persoonlijkheid, waardoor ze het zou kunnen gedaan hebben. Er was verdacht gedrag naar de familie van het slachtoffer toe, sexuele avances naar de minnaar van Els Van Dooren na de moord. Er waren leugens, anonieme brieven, een precedent in Amerika, het gedoe met de pilot chute. Dat het gerecht maar eens uitzoekt wie die laatste anonieme brief tijdens het proces geschreven en/of verstuurd heeft. Er was haar gebrek aan emotie tijdens het proces en zelfs tijdens de uitspraak.

Maar een echt materieel bewijs was er niet. Toch heeft de Kamer van Inbeschuldigingstelling, beroepsrechters dus, Els Clottemans naar assisen verwezen. De jury had haar kunnen vrijspreken bij gebrek aan bewijs. Maar een meerderheid van de juryleden, en zelfs minstens de in de politieke wereld zo gegeerde tweederdemeerderheid heeft geoordeeld dat de aanwijzingen sterk genoeg waren om Els Clottemans schuldig te verklaren. Waarom men nu weer zo hevig het jurysysteem aanvalt begrijp ik niet goed. Deze mensen hebben hun werk gedaan, als vertegenwoordigers van het volk, zoals men het in de Angelsaksische wereld uitdrukt 'The Peope versus (in dit geval) Els Clottemans'. En ze hebben hun beslissing met ruime meerderheid genomen! Veel twijfel zal er dus wel niet geweest zijn. Als buitenstaanders met een onbevangen oordeel. Zouden beroepsrechters tot een andere uitspraak gekomen zijn? Ik denk het niet, want het parket wou de zaak voor assisen.

Dat deze veroordeling nu weer vooral op het conto van Jef Vermassen geschreven wordt, vind ik onterecht. Ik ben niet echt een fan van Vermassen. Het zal wel een goed strafpleiter zijn; ik heb hem echter nog nooit live horen pleiten. Ik ken de man enkel van in de media en koester een gezond wantrouwen voor figuren die zo veel in de media verschijnen. Maar had ik in die jury gezeten, ik had Els Clottemans ook veroordeeld. Eenvoudigweg omdat ik geloof dat ze het gedaan heeft en dat ze met die perfecte moord niet moet wegkomen. Met of zonder Vermassen!

De verontwaardiging over de uitspraak op het internet wordt mij een beetje te gortig! Ze gaat echt de populistische toer op. Vind ik. Iemand is veroordeeld voor moord zonder bewijs, inderdaad, maar er waren wel sterke aanwijzingen. Er was een duidelijk motief, enz. Er worden Facebookgroepen opgericht om Els Clottemans te steunen. Sorry, maar bij mij wekt die in elk geval niet veel sympathie op! Ze komt veel te koud, te berekend en te leugenachtig over. En ze was allesbehalve populair in het milieu van de parachutisten, waar vrijwel iedereen dacht dat zij het gedaan heeft..

En er is ook een Facebookgroep opgericht om Jef Vermassen neer te halen: Showbizz-Jef. Met een snel groeiend aantal aanhangers: 3.463 als ik deze blog voltooi. Toen ik eraan begon waren er 3.300. Die groep vind ik er echt over. Bij mij moeten ze daar niet mee afkomen! De man heeft een paar handtekeningen uitgedeeld, so what? Moest hij die schare fans ontgoochelen? Hij verschijnt veel in de media, maar hij wordt ook veel gevraagd! Moet hij nu veroordeeld worden omdat hij een proces gewonnen heeft? Moet heel die uitspraak op zijn rekening geschoven worden, alsof ze er zonder zijn toedoen niet geweest zou zijn? Neen, natuurlijk!

Zoals gezegd, ik word er een beetje boos van! Men kan van mening verschillen over een veroordeling wegens moord zonder sluitend bewijs, maar de gratuitheid en eenzijdigheid, het toogpraatgehalte van sommige beweringen vooral op het internet stuiten mij echt enorm tegen de borst! Het protest tegen de jury-uitspraak en Vermassen begint trekjes van massahysterie te vertonen, waarbij de deelnemers elkaar opjutten en er niet langer rationele argumenten zijn, maar alleen irrationele.

donderdag 23 april 2009

Oefening baart kunst

Aangezien ik me op de eerste mei niet belachelijk wil maken, ben ik de Internationale van buiten aan het leren. Of toch de eerste strofe en het refrein, want meer wordt er naar het schijnt niet gezongen.

Eens proberen of ik het nog kan:

Ontwaakt!, verworpenen der Aarde
Ontwaakt!, verdoemd in hong'ren sfeer
Reed'lijk willen stroomt over de Aarde
en die stroom rijst al meer en meer
Sterft, gij oude vormen en gedachten
Slaaf geboor'nen, ontwaakt!, ontwaakt!
De wereld steunt op nieuwe krachten
begeerte heeft ons aangeraakt

Makkers, ten laatste male
tot de strijd ons geschaart
en de Internationale
zal morgen heersen op Aard'

Goed hé? Niet zo gemakkelijk, want een heel archaïsch aandoende tekst. Ik vergeet nogal dikwijls woorden of stukken zin.

Dichteres Henriëtte Roland-Holst vertaalde in 1899 de tekst van de Parijse communard Eugène Pottier op muziek van Pierre Degeyter. Die laatste was een Gentenaar. Hij heeft er een standbeeld aan het MIAT (Museum voor Industriële Archeologie en Textiel). Op de vooravond van de eerste mei heeft er elk jaar een herdenkingsplechtigheid plaats, zo heeft men mij verteld. Een herdenking door een aantal diehard socialisten, die er ongetwijfeld elk jaar een beschonken bedoening van maken. Als mijn vader nog leefde was hij er wellicht ook elk jaar bij.

Nu maar juist hopen dat ik op 1 mei niet 'per ongeluk' De Vlaamse Leeuw inzet. Of de Brabançonne :-)

Als toemaatje, de moderne Engelse versie van singer-songwriter Billy Bragg. Lang niet slecht. Oordeel zelf!





maandag 16 maart 2009

Tamils


Grote betoging vandaag in Brussel. Enkele duizenden Tamils hebben betoogd tegen de volkerenmoord door de staat Sri Lanka, waar de etnische Singalezen de plak zwaaien. Een wat vergeten conflict, dat nog weinig het nieuws haalt. Ook deze betoging haalde nauwelijks de actualiteit.

Ik zag ze rond de middag arriveren in de Brusselse Noordwijk. Met duizenden. Ongelooflijk, want Shri Lanka, dat is de andere kant van de wereld. Ze kwamen uit heel West-Europa. Voor een betoging! En ze zijn hier met veel!

Er waren spandoeken in het Engels, het Frans, het Duits...
En natuurlijk ook in het Tamil, ofte het தமிழ

Hierboven de vlag van de Tamil Tigers, die heel wat betogers meedroegen. Volgens hen zijn de tijgers geen terroristen, maar bevrijders.

Ik heb tijdens de middagpauze een hele poos staan kijken vlakbij City2. Ze zagen er heel verbeten, heel fanatiek uit, die kleine mensjes uit een ver land, die allemaal zo op elkaar lijken en wiens tongval me onvermijdelijk deed denken aan een keten Gentse nachtwinkels.

dinsdag 14 oktober 2008

Onverwachte ontmoeting

Enkele jaren geleden, in de lente van 2004 om precies te zijn, toen Bert Anciaux nog federaal minister bevoegd voor o.a. sociale economie was (je zou bijna zeggen: in de tijd dat de dieren nog spraken) woonde ik eens een uitreiking bij van prijzen aan bedrijven die zich verdienstelijk gemaakt hadden in de sociale economie. Ik maakt daar toen een verslag van dat je nog terug kan vinden in het archief 2004 van de Gentse Vl. Pro-site.

Een van de bedrijven die dan ambassadeur van de sociale economie werden, was het Gentse Con Brio, een schoonmaakbedrijf dat duurzame tewerkstelling biedt aan mensen bedreigd met sociale uitsluiting. Het heeft o.a. een contract met De Lijn voor het schoonmaken van bushokjes in een belangrijk aantal Oost-Vlaamse gemeenten. Verder heeft het ook een contract met een aantal kerkfabrieken voor het schoonmaken van de kerk.

Beide core activities werden die dag voorgesteld. In Merelbeke hielp Bert Anciaux een bushokje schoonmaken met 2 geselecteerde werknemers van Con Brio. Ik woonde de huldiging de hele dag bij (had daar speciaal vrijaf voor genomen op kantoor - je ziet het: militant zijn van een politieke partij, daar kruipt heel wat vrije tijd en energie in) en nam enkele foto's, waaronder de volgende twee:



Een lange inleiding. Maar het komt.

Vandaag was ik (alweer) gaan fietsen in de Vlaamse Ardennen. Ik reed er de groene lus van de Ronde van Vlaanderen-route. In de gemeente Horebeke reed ik langs de weg Oudenaarde-Brakel. Ineens zag ik een wagen van Con Brio staan aan een bushokje. Ik herkende de werknemer die aan het poetsen was zoals Bert Anciaux op de foto: het was een van beide mannen die in 2004 model stonden en met de minister mochten poetsen: de man rechts van B.A. op bovenstaande foto. Blijkbaar werkt de man nog steeds voor Con Brio. Een succes! Want naar ik die dag vernam is er nogal een verloop bij die invoegbedrijfjes. Bedoeling is ook dat de werknemers zouden doorstromen van de sociale naar de reguliere economie, maar blijkbaar is dat niet altijd mogelijk.

Ik herkende hem onmiddellijk en staarde hem aan. Hij keek terug, herkende me blijkbaar ook en knikte me toe. Ik knikte terug. En reed verder. Niet zonder er onmiddellijk aan te denken 's avonds een blogje te schrijven over dit voorval, zoals het een echte blogger trouwens betaamt!

woensdag 8 oktober 2008

Kredietcrisis

Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb. De tranen stonden echt in mijn ogen. Maar dat komt wellicht omdat ik GEEN aandelen van Fortis heb. Al ben ik onrechtstreeks wel getroffen door andere producten gebaseerd op aandelen.

Het filmpje heeft al op De Standaard online gestaan en op andere sites. Maar ik geef het hier toch maar weer, omdat ik de parodie zo goed vind en wellicht niet iedereen het al gezien heeft.

dinsdag 7 oktober 2008

Nieuws.be

Onlangs gemerkt dat berichten op mijn blog gecapteerd worden door een algemene nieuwssite, die ook berichten van bloggers brengt: http://www.nieuws.be/

Ik vond het eerst wat raar, maar alles wel beschouwd: het zijn extra lezers. En die kan ik wel gebruiken sinds enkele mensen die hier vooral vorige winter en lente het mooie weer maakten afgehaakt hebben. Ze doen dus maar op. Ik voel me vereerd dat ze mijn blog opgenomen hebben.

Gisteren staking uitgeroepen door het ACOD. Ik heb meegestaakt, omdat ikzelf vakbondsafgevaardigde ben en mijn vakbond niet in de steek wou laten. Maar het was tegen mijn zin. Het lijkt me niet echt verstandig. Men zal er waarschijnlijk weinig mee bereiken ook. Het is een nutteloze machtsontplooiing. Een potje nodeloos armworstelen op een slecht ogenblik.

Het is stilaan duidelijk dat er harde tijden voor de deur staan in de nasleep van de financiële crisis. Wie zal er de factuur van die staatsinterventies betalen ? Bovendien dreigt de economie te gaan sputteren. Er zullen minder investeringen zijn, aangezien de banken minder of niet geneigd zullen zijn om kredieten te verstrekken. Ik denk niet dat er in die context budgettair veel ruimte is om iets aan de koopkracht van de mensen te doen. Je moet realist blijven, ook als vakbond.

Laat ons hopen dat het niet allemaal nog veel slechter zal worden. Scenario's als in de jaren 1930 doemen op.

maandag 16 juni 2008

Basiseducatie

Het Centrum voor Basiseducatie in de omgeving van het Rabot en het Sint-Elisabethbegijnhof in Gent is dit weekend beroofd, verneem ik op Gentblogt. Inbrekers hebben o.a. 11 pc's mee uit het openleercentrum.

De Centra voor Basiseducatie geven onderwijs aan laaggeschoolde volwassenen. Ze verstrekken opleidingen over taal, wiskunde, ICT en maatschappijoriëntatie. Er zijn 29 dergelijke centra in Vlaanderen.

Uiteraard is de diefstal een zware klap voor het Gentse centrum. Het openleercentrum ligt nu plat. De cursisten kunnen nu niet verder studeren. Elke diefstal is asociaal, maar deze is wel héél asociaal. Naar het schijnt zijn de pc's wel beveiligd met een stoptracksysteem. De dieven zullen ze moeilijk kwijtraken op de zwarte markt.

Wie in de buurt woont en iets verdachts opgemerkt heeft, wordt verzocht de politie of het Centrum voor Basiseducatie te verwittigen.

maandag 9 juni 2008

Laat onze vrienden blijven

Gisteren zondagnamiddag heb ik tussen Latem-dorp en Gent-Sint-Pieters meegestapt met een mars van mensen zonder papieren en sympathisanten. Meegefietst eigenlijk, want ik heb nog steeds last van een zere rechtervoet.

Een actiegroep van politieke geestesgenoten met als naam Laat onze vrienden blijven heeft een mars van Veurne naar Brussel georganiseerd om haar eis voor een humaner asielbeleid kracht bij te zetten. Er wordt in dagetappes van zo'n 25 kilometer gestapt, telkens de woensdag en de zondag. Dat moet uitmonden in een nationale betoging in Brussel op 29 juni. Misschien stap ik ook dan mee. Als er niets tussenkomt.

Ik heb een verslagje van de etappe die in Gent aankwam geschreven voor Gentblogt. De eerste foto's genomen met mijn nieuw fototoestel staan erop. Ik ga dat verslag hier niet overdoen. Je kan het hier nalezen. Er is nauwelijks reactie op gekomen. Vreemd, want op Gentblogt worden soms de wildste polemieken gevoerd. Misschien was mijn verslag te braaf, te journalistiek.

Ik publiceer hier enkel nog wat andere foto's. In de eerste hierboven wordt een eerste lading marcheerders overgezet in het veer over de Leie in Afsnee. Staan onder andere op de foto: initiatiefnemer Frank Wauters van Laat onze vrienden blijven (aan het uiteinde van het veer rechts) en Vlaams Parlementslid Jan Roegiers (Vlaams Progressieven), breed glimlachend, onder de Belgische vlag. Zit daar een bepaalde symboliek in , Jan?

Op de foto hiernaast stapten we langs de Blaarmeersen in de richting van het stadscentrum. Je herkent opnieuw Frank Wauters, die monter op kop marcheert. Vermeldenswaard over deze man is nog dat hij als Vlaams Progressief fractieleider is van de SP.a-Vl.Pr.-fractie in de gemeenteraad van Roeselare. Dat zal wel een unicum zijn in Vlaanderen!



Aan het station werden we opgewacht door het multicultureel solidariteitskoor Karibu. Zingen mee in dit koor: Frank Bombeke, de lokale voorzitter van Vlaams Progressieven Gent (man achteraan rechts), en zijn vrouw Caroline (helemaal rechts). Gent schepen van cultuur en feestelijkheden Lieven Decaluwe (Vl. Pr.) hield de slottoespraak.

vrijdag 6 juni 2008

Ambtenaren en staken

Hier kan je twee bioscooptickets voor Kinepolis winnen, als je een antwoord weet op de moeilijke vraag: Staken ambtenaren te veel of niet?

Ik onthou me van verdere commentaar, vanwege niet objectief.

Je mag je mening desnoods ook altijd hier komen ventileren (nu lijk ik e-mino wel).

vrijdag 9 mei 2008

Pinksterweekend: zomer in mei!

Van een zeer natte en sombere lente zijn we ineens in de zomer beland sinds enkele dagen.
Niemand zit op het net nu. Ik dus wel. Ik wou nog wat in mijn tuin werken, maar het wordt al te donker.

Dinsdag zat ik voor het werk in Gent. Om vier uur was het daar afgelopen. Ik ging even naar de Graslei-Korenlei. Niet te geloven wat voor een zomerse stemming daar heerste!. Ik heb er verschillende vrouwen in bikini gezien. Verbaasd dat dat daar mag! Maar ja, als het toegelaten is op de bootjes op de Leie, waarom niet langs de oevers?

Donderdag: vakbondsvergadering in Brussel. Ik ga te voet van het Zuidstation naar het Fontainasplein waar ik moet zijn, langs een zonovergoten Noord-Zuidas. Brussel is nog wat anders dan Gent. Soms vind ik het wel leuk door onze hoofdstad te dwalen. Vooral 's morgens bij mooi weer. een mengkroes van culturen, dat is Brussel. In de omgeving van Anneessens zit een bedelaar op de stoep. Een blonde vrouw overhandigt hem een plastic zak gevuld met voedsel. Er zijn toch nog goede mensen op de wereld! Ik had niet de indruk dat het een professionele hulpverlener was. Juist iemand die daar elke dag passeert. De zwerver inspecteerde zijn voedselpakket en ik ook vagelijk, voor zover ik kon. Alcoholische drank zat er niet bij: maar ja, daar had hij toch al genoeg van.

Een muziekje op mijn blog dat mijn stemming weergeeft: moet toch kunnen?
En het is lang geleden!

Overigens ben ik blij dat ik deze namiddag op de blog van Lamazone gelezen heb dat het zondag Pinksteren is en dus maandag een vrije dag. Ik ging het gewoon niet geweten hebben. Ik wist wel van moederdag, had zelfs al een cadeautje, maar Pinksteren, laat staan Pinkstermaandag?

Voor de rest: aan allen, dat de vurige tongen op jullie hoofd mogen neerdalen (om een collega op het werk vanmiddag te citeren)! En dit filmpje als cadeau en inspiratie...


zondag 27 april 2008

Over stokjes, amateurs en een blogosfeer

Speels maar serieus is de eerste die gevolg gegeven heeft aan het gastblogger-stokje, dat ik ondermeer aan hem doorgegeven heb. Bedankt voor de snelle reactie! Hier volgt de tekst van zijn gastblog:

De Gentse Zwijger nodigt me uit om deel te nemen aan een nieuw soort stokje: ik schrijf een gastbijdrage, en nodig drie andere bloggers uit om een gastbijdrage voor mijn blog te schrijven. Een uitstekend idee. Als er één ding is dat bij mijn weten ontbreekt aan onze "blogosfeer", dan is het nog wel die blogosfeer zelf! Dat wil zeggen, ikzelf ken verschillende blogs waar geregeld iets te beleven valt, maar communicatie en uitwisseling van ideeën *tussen* die blogs - daar lijkt me nog veel werk aan te zijn.

Ongetwijfeld is dat voor een stuk ook onwetendheid. Zo schrijft "De Gentse Zwijger" zelf in een soortgelijke gastbijdrage over Eve :

"Deze blog doet immers te veel denken aan de 18de-eeuwse salons van de Verlichting, waar grote geesten debatteerden over de meest verheven onderwerpen van maatschappelijk, wetenschappelijk, filosofisch en cultureel belang. In gedachten zie ik Voltaire, Rousseau, Montesquieu, Diderot en de anderen hier soms rondwaren, druk causerend."

Kijk toch eens aan! En zeggen dat ik net zelf naar dat blog had verwezen omdat het (steeds volgens mij) zeer terecht een oproep tot uitwisseling van kennis had gelanceerd. We zijn uiteindelijk allemaal (quasi-)amateurs in de onderwerpen die ons interesseren, en de mogelijkheid om ideeën uit te wisselen is precies wat blogs bieden. Ik moet Eve zelf maar eens wat meer gaan volgen, want het lijkt niet uitgesloten dat ik op zoek ben naar iets dat al lang net voorbij de lengte van mijn eigen neus onder mijn ogen ligt.

Het wordt helemaal interessant als we zien dat de Zwijger Eve een beetje verder tot een "rood bastion" uitroept (en zichzelf tot een Vlaamse progressief)! Als je weet dat ik mezelf filosofisch tot het "kritisch rationalisme" reken, en economisch tot de liberalen (zij het niet in partijpolitieke zin) dan zie je meteen stof genoeg tot discussie. Het is overigens dat kritisch rationalisme dat mij hier het cruciale punt lijkt.

Zeer zeker houden mensen als ik vast aan ideeën als "vrije markten" en "minimale overheden" en "het Westen heeft het beter gedaan dan de rest" - wat iets héél anders is dan "heeft de rest geplunderd"... of wat had je gedacht? Maar onder "kritisch rationalisme" ben je heus niet verbaasd te ontdekken dat er grenzen zijn aan je theorieën en beperkingen aan je ideeën: wel integendeel. Wie wel eens bij mij passeert heeft al lang gezien dat uitgerekend die grenzen me vaak veel interessanter lijken dan de zoveelste viering van het eigen gelijk - waar we immers toch al overtuigd van zijn?

Maar daarmee ligt de intellectuele uitdaging wel op tafel. Hoe zit dat precies aan "de andere kant"? Vaak heeft de linkerzijde die ik te zien gekregen heb alvast Marx gelezen. Veel erger is dat ze vaak *niets anders* dan Marx hebben gelezen. Nu geloof ik heus wel dat dat ligt aan wat ik te zien heb gekregen, en niet aan "de linkerzijde" als zodanig. De uitdaging is dan of nadenkende mensen, aan beide kanten van het spectrum, elkaar iets kunnen vertellen. Zou dat geen mooie verbreding zijn van wat we momenteel hebben aan blogosfeer?

Bedant voor je kritische en zeer intellectuele bijdrage, Speels maar Serieus! Rest nu nog enkel diezelfde opdracht op je eigen blog door te geven aan andere bloggers naar keuze.

zondag 13 april 2008

Wordt internetverslaving een echt gezondheidsprobleem?

Internetverslaving wordt een echt gezondheidsprobleem, las ik enige tijd geleden in De Standaard Online. Je kan het artikel hier nalezen als je geabonneerd bent. Ik wou een tijdje geleden enkele posts wijden aan mijn ervaringen met internet, maar de wijvenweek is er toen tussengekomen.

Internet is inderdaad heel verslavend. Als ik plots zonder internetverbinding kwam te zitten, zou dat een groot probleem betekenen voor mij. Je rekent er ook op. Onlangs was ik ziek. Toen ik op kantoor wou melden voor hoelang ik afwezig zou zijn - via e-mail natuurlijk, dat is het gemakkelijkste, het zekerste en kost het minst - bleek de server van mijn internetprovider juist plat te liggen. Heb ik toch wel gebruik moeten maken van zo iets archaïsch als een telefoon?

Maar een zekere dr. Jerald Block gaat verder in een hoofdartikel dat verscheen in het gezaghebbende American Journal of Psychology. Volgens dr. Block lijden mensen die elke dag urenlang games spelen, pornosites afschuimen of eindeloos emailen of chatten aan een compulsief-impulsieve aandoening die naar zijn mening zo veel voorkomt dat ze moet worden opgenomen in de officiële lijst met geestesziekten.

Misschien beetje overdreven toch? Hoewel!

Ik ben in feite een beetje internetverslaafd, ik geef dat toe. Het internet is altijd al mijn medium geweest, in tegenstelling tot sommige anderen die maar sporadisch van het medium gebruikmaken. Al van in het prille begin. Sinds medio 1998 heb ik op kantoor internet, sinds de lente van 1999 ook thuis. Ik schafte me toen een multimedia pc (mijn eerste) én een internetverbinding aan, omdat ik op kantoor tijdens middagpauzes verslaafd geraakt was aan zo'n internetforum dat geëvolueerd was naar een chatbox en dat niet meer te doen was om dat tijdens de kantooruren alllemaal op te volgen zonder mijn werk te verwaarlozen.

Dan kwam het echte chatwerk, vooral via icq, met de mensen die ik op dat internetforum had leren kennen. Publieke chatrooms zoals chat.to.be heb ik minder bezocht. Dat gechat was wel heel intensief, soms zelfs van 's morgensvroeg, tijdens de middagpauze op kantoor, 's avonds direct na thuiskomst, soms tot diep in de nacht. Dat duurde bij mij van medio 1999 tot medio 2000. Dan was die hype over. Icq heb ik al jaren zelfs niet meer op mijn pc staan. Ik heb nadien nog wel eens MSN-messenger en een chatprogramma bij Yahoo! geprobeerd, maar de lust tot chatten was er helemaal uit! Helemaal tot op de bodem uitgeprobeerd en daarna overboord gegooid.

Chatten heb ik dus wel fanatiek gedaan. Ik heb ook wel eens naar porno op het net gekeken. Wie niet? De meeste surfers toch wel eens, meen ik. Uitzonderingen bevestigen alleen maar de regel, al zal het cliché wel kloppen dat vooral mannelijke surfers zich daarmee bezighouden (voilà, dames-commentatoren, u heeft uw gram!). Ik heb er nooit een gewoonte van gemaakt naar porno te surfen en ben zeker nooit verslaafd geweest aan pornosites. En gamen is al helemaal niets voor mij.

Het was dan een tijdje rustiger op internetgebied. Tot ik politiek actief begon te worden. Dan begon de tijd van de politieke forums. Destijds (2002) was er het Spirit-café op http://www.spirit.be/. Nu is dat opgeheven. Dat politieke forum ontaardde vaak in scheldpartijen tussen aanhangers van N-VA en Spirit. Na het ruchtmakende interview van Bert Anciaux waarin hij het kartel met de SP.a aankondigde, werden er in dat café ook intern binnen Spirit enkele rekeningen vereffend. Naar schatting een kwart van de partijleden liep immers weg uit de partij, niet na het nodige over-en-weergescheld. Ook erg verslavend, zo'n politiek café, zeker in dergelijke rumoerige tijden. Kort nadien hebben ze dat internetcafé moeten sluiten, omdat een wapenlobby het gehackt had.

Daarna heb ik voor de lokale afdeling van mijn partij zelf een website gemaakt en gedurende twee jaar onderhouden. Heel amateuristisch, in Frontpage en met een aantal Javascripts, via de methode trial-and-error en blijven proberen tot het lukt. In die periode kwam ik echt bijna niet meer van voor die pc vandaan. In een stad als Gent kan het een beetje tegenvallen om zoiets in je vrije tijd voor een kleine politieke partij te doen. Die Frontpage was trouwens te omslachtig. Of lag het aan mijn intussen verouderde pc? Ik had me intussen (in de lente van 2003) ook een digitaal fototoestel gekocht om die website beter te kunnen illustreren. Ik had echter maar 2 USB-poorten op mijn pc, waarvan ik er een nodig had voor mijn ADSL-verbinding. En de 2 poorten werkten niet tegelijk, want dan was er niet genoeg stroom. Als ik foto's op mijn pc wou zetten, moest ik eerst mijn ADSL-verbinding loskoppelen of het ging niet. Een heel gedoe dus, heel omslachtig vooraleer ik iets op het net kreeg. Kortom, ik heb het onderhoud van die website na twee jaar moeten stilleggen. Het werd me te veel.

Om niet helemaal af te kicken van dat internetgebeuren en sommige vaardigheden niet volledig te verliezen, ben ik in de lente van 2005 dan maar met een blog begonnen. Ik had er een jaar eerder al een gemaakt voor een politieke vriend. Helemaal nieuw was het dus niet.

Ondertussen bestaat mijn blog al iets langer dan drie jaar. Ik heb de derde verjaardag geruisloos laten voorbijgaan. Mijn blog heeft hoogten en laagten gekend. Na een vrij goed begin is hij algauw beginnen slabakken. En zo goed als dood geweest in de eerste helft van 2007. En daarna als een feniks uit zijn as verrezen. En vanaf eind 2007 en zeker tot nu toe in 2008 heeft hij een bloeiperiode gekend, die nog steeds voortduurt. Mijn blog (en dus ook ikzelf) is immers veel interactiever geworden. De eerste jaren stond mijn blog volledig op zichzelf. Ik trok me van de rest van de blogosfeer weinig of niets aan. Nu is dat veranderd. De interactie die onstaat met andere bloggers is immers het leukste aan bloggen.

In tussentijd heb ik nog een tijd gehad dat ik wel een beetje verslaafd was aan veiling- en koopjessites als eBay en Kapaza. Ook dergelijke sites, waar je van alles kan kopen en verkopen en tegen elkaar opbieden, zijn enorm verslavend.

Dan zijn de nieuwe sociale netwerken gekomen: Facebook, Twitter, u kent ze ook. Getwitterd heb ik nooit zo erg veel gedaan, maar Facebook was een serieuze verslaving in het begin. Hoewel de hype er na enkele maanden al grotendeels af is. Veel van die applicaties zijn inderdaad gewoon een beetje stom en komen neer op spam. Er zijn ook positieve dingen aan: de groups en de events bvb; de kwisjes ook. En je kunt er gemakkelijk nieuwe contacten mee leggen. Het komt er in Facebook wat op neer het kaf van het koren te scheiden. Het wordt een beetje een modetrent om op Facebook te kankeren. Ondertussen doet iedereen maar rustig verder en zijn er weinigen die het programma helemaal deleten.

Het is me ooit wel eens overkomen dat ik mijn soep op het vuur heb laten uitkoken omdat ik boven op mijn pc op Facebook bezig was. Ik heb nog steeds geen mobiel internet en gelukkig maar: dat is toch een beetje een rem.

Verslavend: ja. Maar internetten is ook leuk. Alle leuke dingen zijn verslavend. Natuurlijk kruipt er nogal wat tijd in het bloggen, het lezen van andere blogs, het onderhouden van al die sociale netwerken, opzoekingswerk op het internet. Gezondheidsproblemen heb ik nochtans nog niet gehad van al dat internetten.

Ik constateer bij mezelf ook dat het internet mijn creativiteit verhoogd heeft. Het heeft bij mij zelfs geestesverruimend gewerkt in sommige perioden. Ook omdat een hele hoop informatie plots veel dichter in het bereik kwam. En dat is toch al zeer positief te noemen.
Bovendien heb ik aan het internet toch wel enkele zeer leuke contacten in real life overgehouden. Het is dus ook niet zo dat het internet tot sociaal isolement leidt of moet leiden.

Je moet natuurlijk excessen proberen tegen te gaan: je moet ook nog andere dingen doen, de krant lezen of een goed boek. Die pc eens dichtgooien.

Tot daar deze vrij openhartige en ook vrij lange post over de voor- en nadelen van het internet vanuit een subjectief oogpunt bekeken.

woensdag 9 april 2008

Nogmaals Schipdonk

Merkwaardige ontwikkelingen in mijn Facebook-groep tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal: hij is lang rond de 30-40 leden blijven hangen, maar is ineens, op enkele dagen tijd, is die gegroeid naar 128 leden (130 terwijl ik dit aan het posten was). En er komen er nog voortdurend bij. Daarmee klop ik zelfs al de Gravensteengroep. Er zijn zelfs al merkwaardige leden bij, zoals ene Leopold Lippens.

Zou die plotse groei iets te maken hebben met een zeker artikel dat verschenen is op GentBlogt?
Of is die groep gewoon een eigen leven gaan leiden en sturen sommige leden uitnodigingen naar hun vrienden op Facebook? Wellicht wel en zo hoort het ook!


Op zondag 27 april organiseert het actiecomite tegen de verbreding van het kanaal, vzw 't Groot Gedelf een grote wandel-, fiets- ruiter- en muziekhappening langs de oevers van het kanaal tussen Zomergem en Damme. Alles is gratis.

Hier vind je een grotere affiche waarop het hele programma duidelijker leesbaar is. Het uitgebreid programma is ook te vinden op http://www.kanaalfeesten.com/.

Ik heb me er in elk geval al toe geëngageerd er naar toe te gaan. Ik heb me nu eenmaal achter die actie geplaatst; je moet consequent blijven.

Nu nog hopen op mooi weer. Ideaal fietsweer bijvoorbeeld.

zondag 30 maart 2008

Eindelijk!

Ik ga de Wijvenweek verder maar laten voor wat ze is. Geen behoefte meer aan een inhaaldag of vrije improvisatie. Beschouw die post over de eighties top van StuBru maar als mijn vrije improvisatie.

Er is immers belangrijker nieuws: na 424 jaar (in 1584 zou Gent een korte tijd een Calvinistische stadsrepubliek geweest zijn , ten tijde van de godsdienstoorlogen) is Gent opnieuw en eindelijk onafhankelijk, bevrijd van het Vlaamse juk.

Er waren optredens aan Sint-Jakobs. Enorm veel volk, echt Gentse Feesten! Op de foto zowaar een groep van West-Vluten. Na hen trad Willem Vermandere op.

"Gent Onafhankelijk", een groot spandoek boven het podium

Kraampjes zoals op de Gentse Feesten

Dan ging het in een luidruchtige stoet onder aanvoering van Vuile Mong en zijn propere fanfare naar het Sint-Baafsplein.

Zoals je op het spandoek kan zien verleent de wijk Oudburg asiel aan West-Vlamingen.


Aankomst op het Sint-Baafsplein. De vlag van de groep van Vuile Mong.


Le moment suprème. Vanop het balkon van het NTG roepen de leiders van de NGA de onafhankelijkheid van Gent uit, niet na een bittere aanklacht over de transferts van het rijke Gent aan het arme Vlaanderen. De kreet 'Vlaanderen barst' was niet van de lucht. Na het zingen van "Klokke Roeland", het nieuwe Gentse volkslied, werd de zaak onder luid applaus beklonken.

Als ze op mijn werk gaan horen dat ik aan dergelijke subversieve manifestaties deelneem...

Ik was net op tijd thuis om het verslag in het VRT-nieuws te zien, te eten en dit te posten. En nu vlug naar Sint-Jakobs voor wat er rest van het avondprogramma!

Nablog: het avondprogramma is wat uitgeregend. Het jonge volkje liet het niet aan zijn hart komen. Ik heb nog het optreden van Filip Kauwlier meegemaakt. Een West-Vlaming, die uitgeweken is naar Gent, hoe toepasselijk! De gemoederen raakten (wellicht door het vele bier) zodanig verhit dat zelfs de onafhankelijkheid van Sint-Jakobs in zicht kwam. En Vlaanderen mocht steeds meer barsten!

De afterparty in de Charlatan heb ik aan mij laten voorbijgaan. Ik ben dan ook geen twintig meer. Kort voor middernacht was ik thuis.

Er is dan nog iets gebeurd waardoor ik teruggekeerd ben naar Gent en nog uitgeweest ben tot 4 uur 's nachts. Maar dat had met de Gentse onafhankelijkheid niets meer te maken en ik ga dat hier ook niet uit de doeken doen.

Op dagen als deze heb ik bijna spijt dat ik niet meer in Gent woon, maar vlak erbuiten. Gent, fiere stede! De meest rebelse stad van Vlaanderen heeft zijn reputatie weer alle eer aangedaan!
Gent is een stad naar mijn hart! Ghent, I love you!

Ik ben deze dag drie keer over en weer gereden van De Pinte naar Gent: een keer met de fiets en twee keer met de auto. Ik woon dan wel niet meer in Gent, maar soms moet je wat afstand nemen van degene waarvan je houdt, om te beseffen dat je er toch wel aan gehecht bent...

zondag 16 maart 2008

Red de Gentse solidariteit! bis

Red de Gentse solidariteit!

Zaterdagnamiddag om 3 uur ben ik op de Gentse Vrijdagsmarkt naar een spin-off van het Gentse NVA-fenomeen (Nieuw Gentse Alliantie) geweest: de verbroedering tussen West- en Oost-Vlamingen onder de noemer 'Red de Solidariteit'.

Ik heb een filmpje op Blogger proberen zetten, maar dat lukt niet zo best, joost mag weten waarom.

Dan maar enkele foto's (genomen met mijn verouderd toestel, jeweetwel).
Er was zo'n 20à 25 man. Minder dan verwacht. Er was toch wat pers aanwezig. Ook ondergetekende (ben ik pers?). Op de eerste foto de drie iniatiefnemers van de NGA.


donderdag 13 maart 2008

Alle kleuren van de regenboog (maar met mate)

Morgen een primeur voor mij: ik zal voor het eerst met enkele anderen postvatten voor de ingang van mijn kantoorgebouw, versierd met allerlei rode attributen! Sociale onrust, hier op het werk, dat is duidelijk! En ik heb me laten overhalen om mee te doen aan de vakbondswerking.

't Is eens wat anders: qua politieke gezindheid word ik normaal tot de paarse kleur gerekend.
Echter: een vakbond en een politieke partij, dat is niet hetzelfde! De doelstellingen zijn niet helemaal dezelfde. Verdediging van het eigenbelang (of liever het groepsbelang) en verdediging van het algemeen belang. Niet helemaal gelijklopend dus. Er bestaat trouwens geen paarse vakbond. Bovendien, zeg nu zelf: een links-liberale vakbond, dat kan toch niet? Vakbonden van liberale strekking zijn volgens mij een beetje een contradictio-in-terminis.

Anderzijds doet mijn Facebook-groep tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal, een typische zaak in verband met het leefmilieu en dus groen, het vrij goed. Op één dag is het ledenaantal bijna verdubbeld tot 29 leden. Maar eentje minder dan Gemeenschap is leuker met twee. Nog altijd vrij bescheiden, ik geef het toe, maar toch al een begin. Ik heb de steun gevraagd en gekregen van enkele groene coryfeeën, waaronder zelfs 2 parlementsleden. Het algemeen belang moet immers voorgaan op het partijbelang. Een politieke partij is maar een middel om een bepaalde maatschappelijke doelstellingen gerealiseerd te zien, niet het doel op zich. Voor sommige netelige maatschappelijke problemen moeten de partijgrenzen overstegen kunnen worden! En moet je bondgenoten zoeken waar je ze kan vinden.

Rood, paars, ook een beetje groen: al heel wat kleurtjes dus! Alle kleuren van de regenboog, binnen een bepaald spectrum welteverstaan! Te begrijpen dan dat ik op het net zowel met een bepaalde rooie als met een bepaalde groene vrij goed overeenkom. Mijn twee schattekes: I love you both!

vrijdag 7 maart 2008

Roma




Een nobele opdracht gekregen via GentBlogt: iets schrijven over de schrijnende toestanden in Gent met Roma-kinderen.

De Roma zijn al een tijd een probleem in Gent. Het is een zigeunervolk, vooral afkomstig uit Slowakije, waar ze gediscrimineerd en weggepest werden. Er zijn samenlevingsproblemen geweest in Gent: problemen met andere ethnografische groepen, huisvestingsproblemen, kraken van woningen, e.d.m.

Ook ik heb deze ochtend op de dagelijkse trein naar Brussel het artikel in De Standaard over de opvangproblemen bij Huize Triest-Gemeenschapshuis Tabor gelezen met als titel 'We gaan doodgevroren kindjes vinden'. Ik was verwonderd daar te lezen dat Vorige week de Gentse burgemeester Daniël Termont bij ons langsgeweest is - de eerste burgemeester die onze problemen belangrijk genoeg lijkt te vinden - Volgens hem kan er dit jaar nog een subsidie komen.

Dit bericht deed ook mijn wenkbrauwen fronsen. Als je weet hoe traag administratieve molens malen, is dit inderdaad een statement dat verwondering wekt. Die subsidies zouden immers voor een aantal mensen (kinderen?) te laat kunnen komen.

De problematiek in Gent is ondertussen genoegzaam bekend: ik meen vorig jaar een uitzending op de VRT over dezelfde problematiek in Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor gezien te hebben. Ook daar kregen de Roma een speciale vermelding als probleemgroep, als maatschappelijke verschoppelingen par excellence.

Uiteraard mogen kinderen nooit het slachtoffer worden van polemieken i.v.m. migratieproblematiek. In het geval van noodlijdende (hongerlijdende) kinderen moet het humanitaire aspect voorgaan op alle andere overwegingen. Ik vind dus inderdaad ook dat de stad Gent iets meer zou mogen doen. Het is waar dat het Gentse OCMW recent een overschot aan toelage van de stad teruggestort heeft aan de stad. In het licht van de beschreven miserie doet dat vragen rijzen.

Het spreekt vanzelf dat Gent niet alle ellende van de hele wereld aankan. Toch mogen we onze ogen niet sluiten voor de schrijnende toestanden die ook in onze stad bestaan. Het humanitaire aspect moet in elk geval in concrete noodsituaties voorgaan op andere overwegingen.

Er is een mooie taak weggelegd voor de Gentse bloggers om de Gentenaars in deze "een geweten te schoppen." Het zou de maatschappelijke relevantie van het fenomeen bloggen zeker ten goede komen. Vandaar dat ik ook gevolg gegeven heb aan deze oproep die vandaag via GentBlogt gelanceerd werd.

Op de foto: een protestactie van Roma in het centrum van Gent (voor het consulaat van Slowakije) in 2004, mét hun nationaal embleem (vlag). De organisator van de actie was Wolf Bruggen, voorzitter en woordvoerder van Opré Roma én destijds bestuurslid van Spirit Gent. Ondertussen heeft de man een hele weg afgelegd, woont niet meer in Gent, maar in de ruime omgeving, en is ternauwernood ontsnapt aan een aanklacht van mensenhandel, omdat hij andere Roma tewerkstelde in de distributriesector en hen zogezegd uitgebuit (onderbetaald) zou hebben. Hij werd vrijgesproken, maar ik neem aan dat de hele zaak bij hem wonden geslagen heeft.

Dit maar ter illustratie en uit mijn eigen ervaring. Uiteraard wil ik de schrijnende problematiek van de Roma niet in de partijpolitieke sfeer plaatsen.





dinsdag 29 januari 2008

Een zanger is een groep!

Ik heb op Facebook een Groep opgericht in de applicatie 'causes'.

Gedeeltelijk om me te amuseren. Ook om dat eens gedaan te hebben. Als een soort probis pennae dus. Wat amusement!

Ik heb wel een bestaande 'zaak' genomen waar ik volledig achtersta: de affaire i.v.m. het Kanaal van Schipdonk (zie eerdere posts daarover).

Helemaal vrijblijvend is mijn 'groep' dus zeker niet.

Enkele uren later had ik toch al vijf leden. Een aantal mensen van wie je dat zou kunnen verwachten accepteerden mijn uitnodiging niet. Het zal wel tussen al de spam geraakt zijn zeker? Niet iedereen is ook bekend met de problematiek: het vrijwaren van het vlakke land tussen Gent en Brugge langs dit kanaal, dat, als de plannen van de Zeebrugse haven realiteit worden, dreigt te verworden tot een industriële ader zoals het kanaal Gent-Terneuzen. Een nobele 'cause' dus, als je 't mij vraagt!

Ik zal die actiegroep mailen dat ze die groep kunnen overnemen. Als ze willen tenminste. Indien niet: er staat toch een link naar hun website en ander tekst- en beeldmateriaal op Facebook en dus op het net. Misschien kan dat nog enkelen qensibiliseren.

Ik wil me natuurlijk niet in de plaats van die actiegroep stellen: ik ben maar sympathisant en woon enkel in de wijde omgeving van het kanaal. Als verwoed fietser en natuurliefhebber interesseert die zaak mij bijzonder: ik heb al het hele kanaal van Deinze naar Knokke-Heist afgefietst in beide richtingen.j

vrijdag 28 december 2007

Je houdt het gewoon niet voor mogelijk!

Ze zijn al twee dagen in mijn straat bomen aan het omhakken en de takken aan het verhakselen. De straat is aan beide zijden afgesloten met 'uitgezonderd plaatselijk verkeer'-borden. Het maakt een hels lawaai van 's morgens vroeg.

Deze morgen lag ik nog in bed als ze al bezig waren vlak achter mijn huis. Ineens hoorde ik een gevloek van jewelste. Ik keek uit het raam van mijn slaapkamer en zag een omgehakte boom over de hele breedte van de straat liggen. Daaronder een chique BMW met een verbrijzelde achterruit en blikschade. Twee vloekende en tierende werklieden en een blonde vrouw, eigenares van de BMW.

Naar ik later vernam woont de vrouw in een nieuwe verkaveling die uitkomt in mijn straat. Ze was met hoge snelheid door onze zone 30 gereden zonder acht te slaan op de bomen die omgekapt werden. Het schijnt dat ze gehaast was omdat ze morgen op reis vertrekt. Ja dat zal wel! Ze reed net voorbij toen die boom onver aan het vallen was en remde niet. Niet gezien? Ze zal wel met haar gedachten elders geweest zijn. Ze heeft niet eens geremd. Ze mag nog van geluk spreken, want ze had ernstig gewond kunnen zijn.

Flikken erbij, takelwagen, opgetrommelde echtgenoot in alle staten. De blondine leek zich van geen kwaad bewust.

Als ik eindelijk aangekleed buitenkwam om te gaan kijken waren ze de laatste rommel aan het opruimen. Enkele buren stonden nog na te praten.

Ik loop al niet hoog op met BMW-rijders. Dit was weer een prachtig staaltje van hun kunnen.
O zo typisch!