Ik lees in De Standaard van vandaag dat Yves Leterme de regeringsonderhandelaars vraagt de symbolen op te geven.
Welke symbolen? De splitsing van Brussel-Halle-Vllvoorde? Is dit het begin van een bocht?
Verder lees ik dat hij vanaf vandaag ook een Franstalige woordvoerder heeft.
Enig selectiecriterium was het kunnen zingen van de Brabançonne in het Frans.
Als dat maar goed afloopt!
donderdag 16 augustus 2007
woensdag 15 augustus 2007
Naar Knokke-Heist via het Schipdonkkanaal
15 augustus: mijn vakantie is al halverwege. Het weer was in het begin veelbelovend, maar valt toch wel wat tegen. Een echt leuke vakantie is het nog niet geweest. Daarvoor ben ik wat te dikwijls naar het ziekenhuis gemoeten met een ziek familielid en zijn er wat famiale spanningen opgetreden.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
woensdag 8 augustus 2007
Orfeo
Mijn eerste week vakantie zit erop. Ik heb nog de rest van de maand augustus. Over het weer tot nu toe mag ik niet klagen, al is het vandaag wat minder.
Geen grootse reisplannen; ik zit met een zieke huisgenoot en moet ook (nog) allerlei klusjes opknappen binnenhuis. Hopelijk zal het nu lukken om een en ander te fixen. Ik ben soms nogal een lui beest.
Ik heb nog niet al te veel uitgespookt in mijn vakantie. Alleen vorige zaterdag ben ik in het Concertgebouw in Brugge naar een voorstelling van de allereerste moderne opera gaan kijken Orfeo van Claudio Monteverdi (1607). Het was het slotconcert van het Festival van Vlaanderen, Musica Antiqua, in Brugge. Ik had hiervoor twee vrijkaarten van mijn werkgever gekregen (nogmaals bedankt, achtbare werkgever, leuk gebaar!).
Ik ben niet echt een operaliefhebber: ik associeer het genre wellicht teveel met de vooral 19de-eeuwse al dan niet lichtvoetige en/of melodramatische stukken over allerlei amoureuze intriges, dat alles doorspekt met te veel aria's en andere bombastische uitspattingen. Enkel de opera's van Mozart hebben mij al kunnen bekoren; in de Gentse opera zag ik al eens Don Giovanni, in september ga ik in het Kasteel van Ooidonk naar De Toverfluit, een opvoering in openlucht. Ooit had ik al eens twee kaarten voor een opvoering van De Toverfluit in Alden Biesen, maar ik was toen verhinderd.
Monteverdi kende ik eigenlijk alleen van naam. Ik wist dat het de eerste operacomponist was uit de 17de eeuw, de eerste in een traditie die nu nog bestaat (hoewel; worden er nu eigenlijk nog nieuwe klassieke opera's gecomponeerd?).
Het was voor mij ook een eerste kennismaking met het Brugse Concertgebouw op 't Zand. Nogal modern gebouw. De vriendin die me vergezelde vond het maar niks, maar voor mij gaat het wel: het gebouw past in de omgeving op dat grote plein 't zand en is als zaal uiterst geschikt, veel beter dan die oude operagebouwen bvb. in Gent.
Prachtig weertje, veel volk op de terrasjes in het mooie Brugge. Wat de voorstelling zelf betreft was ik vooraf dus een beetje kritisch.
Maar dat viel geweldig goed mee! De enscenering was al heel speciaal; het orkest stond op het podium zelf, niet in een orkestbak. De orkestbezetting was klein. Er waren nauwelijks enkele rekwisieten en decors. Wel hadden de zangers-acteurs mooie kostuums. Wellicht heeft men getracht een 17de-eeuwse setting na te bootsen. Opvallend bij de instrumenten; een groot snaarinstrument. Een luit, maar dan wat groot uitgevallen.
Het werk werd uitgevoerd door het Italiaanse gezelschap La Venexiana, mij verder onbekend, maar ik ben zoals gezegd geen operaliefhebber en hou me maar bij perioden met klassieke muziek bezig.
Het onderwerp van het stuk is de bekende Griekse mythe van Orpheus en Euridyce over een halfgod, zoon van Apollo, die zijn gestorven geliefde uit de onderwereld probeert terug te halen, daar bijna in slaagt, maar uiteindelijk faalt omdat hij te achterdochtig is. Apollo voert zijn ontroostbare zoon aan het slot mee naar de hemel, waar hij de schoonheid van zijn voorgoed verloren geliefde voortaan in de zon en de sterren probeert te ontdekken.
Een eeuwenoud en ook zeer boeiend thema, uitsteknd gebracht door dit Italiaanse gezelschap. Met het nodige gevoel voor dramatiek en theatraliteit zoals alleen Italianen dat kunnen. Ook de muziek verraste me. Er was een mooi leitmotiv. Het was niet te langdradig, geen overbodige ellenlange aria's. Sober dus. Ik heb ervan genoten! Een prachtige opvoering, heel dramatisch, maar niet te overladen.
Het applaus van de bomvolle zaal was navenant!
Op de afbeelding: Charon, de veerman die de overledenen de rivier Styx moet overzetten, weigert Orfeo de overtocht, maar wordt nadien in slaap gewiegd door de muziek van diens lier, die hem zo weet te verschalken en de rivier toch oversteekt.
Een detail dat me nog bijgebleven is: boven de ingang van de onderwereld in het stuk hing de boodschap uit Dantes Purgatorio (of was het het Inferno?): Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt! Van de hemel was hier dus geen sprake, enkel van de hel. Klassieke elementen werden met eigentijdse gemengd.
Overigens kon je het verhaal volgen via een vertaalbalk boven het podium. Dat was ook nodig, want uiteraard was alles in het Italiaans, een taal die ik niet machtig ben. Voorts verwonderde ik me erover hoe goed die operazangers hoorbaar zijn, zonder elektrische (micro-)versterking.
We hadden goede plaatsen op de eerste verdieping in het midden. Maar goed ook, want die opvoering van Don Giovanni in de Gentse opera vanaf de tweede of derde zijbeuk was toch niet alles: wel van de muziek genoten, maar van de opvoering zelf niet bijster veel gezien.
Kortom: de ervaring was voor herhaling vatbaar. Hopelijk valt Die Zauberflöte in september in het kasteel van Ooidonk even goed mee.
vrijdag 20 juli 2007
Komkommertijd
Komkommertijd, slecht weer, dringend aan vakantie toe.
Tijd voor wat escapisme. Schoon carrosserie, in elk geval!
Tijd voor wat escapisme. Schoon carrosserie, in elk geval!
woensdag 11 juli 2007
Den arrivee
Om nog eens op de tourevenementen in Gent terug te komen: de stad heeft woord gehouden. De foto's van de apotheose zondag staan online. Op deze foto sta ik ook op.
Met gele trui en al!
Toen ik 10 à 12 jaar oud was, wou ik trouwens "coureur" worden. Het was simpel: het mocht niet van thuis. Geen sprake van!
Met gele trui en al!
Toen ik 10 à 12 jaar oud was, wou ik trouwens "coureur" worden. Het was simpel: het mocht niet van thuis. Geen sprake van!
maandag 9 juli 2007
De Tour in Gent
Maandag 9 juli: de grote dag van de Touraankomst in Gent.
's Ochtends mooi weer, maar op de middag begint het te regenen.
Als ik vertrek rond 14 uur is het toch al wat minder. Later klaart het volledig uit.
Ik besluit met de fiets naar het parcours te rijden. Over Deurle naar Sint-Martens-Leerne, waar ik aansluit op het parcours aan de fameuze rotonde waar Guy Verhofstadt ooit eens aangereden is op de fiets. Zo leg ik tot aan de aankomst een 13 kilmometer van het officiêle parcours af.
Massa's volk op de baan. Veel mensen maken van de gelegenheid gebruik om een feestje te bouwen langs de kant van de weg. Grote mensenconcentraties in St-Martens-Leerne, Baarle-Drongen en Drongen-dorp. In Drongen constateer ik dat mijn garagist ook een feestje (of liever feest, in een tent, met dans en muziek) geeft. Ik verwonder me erover dat ik geen uitnodiging ontvangen heb. Misschien heb ik mijn nieuw adres niet opgegeven na mijn verhuis.
Doortocht in Drongen, zo'n 2,5 uur voor de passage van de echte renners. Als ik hier gebleven was, had ik wellicht wat meer van de renners gezien. Maar ik wou de sfeer aan de aankomstplaats opsnuiven.
Ter hoogte van Drongen sluit ik aan bij een groep jonge wielertoeristen, compleet in coureursoutfit, die naar Gent fietsen. Via de Drongesesteenweg draaien we de Rooigemlaan in. Vanaf hier staan de toeschouwers al in rijen, ruim 2 uur voor de start. We krijgen overal applaus. Iemand maakt een opmerking over een renner met een bierbuikje (helaas: ik moet er wat aan doen!). Ik maak me klaar voor de sprint bergop, maar vlak voor de arrivee worden we afgeleid naar het Citadelpark.
Veel volk in de omgeving van de eindmeet. Er is geen plaats meer in de onmiddellijke omgeving. Sommige durvers klimmen op standbeelden, fonteinen, verkeersborden ... in de hoop van toch maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. De zon is intussen gaan schijnen. Ik zoek me een plekje en installeer me uiteindelijk aan een bocht een kleine 400 meter van de meet, ter hoogte van het vroegere Bijloke-hospitaal.
Het is wachten op de renners na de doortocht van de publiciteitskaravaan. Via televisieschermen vernemen we dat er een ontsnapping van 3 is. Op goed 20 kilometer van de meet wordt het duidelijk dat ze ingehaald zullen worden. Dan hoor ik niks meer.
De spanning stijgt. Ineens opwinding, geroep, applaus ... De renners zijn daar! Het gaat zeer snel. Er arriveert een groepje van 15 man, met aan het hoofd een blauwe "rennerstrein". Later realiseer ik me: de mannen van Quick Step-Innergetic, maar op het ogenblik zelf besef ik dat niet.
Tot onze vezbazing komen de renners aan in afgescheiden groepjes. Ik verneem dat er een valpartij geweest is. Gele trui Cancellara rijdt voorbij met een pijnlijk grimas. Gejuich voorbij ons aan de eindmeet. Wie zou er nu gewonnen hebben? Er loopt een gerucht over een fotofinish tussen Steegmans en Boonen. Boonen zou gewonnen hebben, volgens iemand. Het blijkt spoedig Steegmans te zijn. Onverhoopt toch een Belg! Of was het een Vlaming? De meningen zijn hier duidelijk verdeeld!
Ik spoed me naar de aankomst, zoals zovelen. We zien een stuk van de Cérémonie Protocollaire op scherm, maar tot bij het podium geraken we niet. Ik vang een glimp van Tom Boonen op de fiets op. Supporterskoren begeleiden hem, evenals Steegmans. Ik ontmoet enkele bekenden, waarvan er sommigen een podiumkaart bemachtigd hadden. Veel Vlaamse vlaggen hier aan de aankomst. De organisatie "Vlaanderen Vlagt" was weer talrijk present. Helaas begint het opnieuw te regenen.
Ik loop nog wat rond en verwonder me over dat circus dat die Tour toch wel is. Ik raak in de ban van de sfeer, die me al van in mijn kindertijd aanspreekt. Ooit zou ik wel eens zo'n hele Ronde van Frankrijk willen volgen.
Nadien keer ik De Pinte-waarts. Het was toch wel de moeite, alleen al voor de sfeer. De wielersport blijft heel populair in onze contreien. Zeker de tour. Een beetje verwonderlijk na al die dopingperikelen. Mensen hebben een idool nodig, iemand om naar op te kijken, filosofeer ik. Ook al heb ik van de wedstrijd zelf niet zoveel gezien, toch heb ik ervan genoten. De koers bekijk ik achteraf wel in het tv-journaal van 19 uur.
's Ochtends mooi weer, maar op de middag begint het te regenen.
Als ik vertrek rond 14 uur is het toch al wat minder. Later klaart het volledig uit.
Ik besluit met de fiets naar het parcours te rijden. Over Deurle naar Sint-Martens-Leerne, waar ik aansluit op het parcours aan de fameuze rotonde waar Guy Verhofstadt ooit eens aangereden is op de fiets. Zo leg ik tot aan de aankomst een 13 kilmometer van het officiêle parcours af.
Massa's volk op de baan. Veel mensen maken van de gelegenheid gebruik om een feestje te bouwen langs de kant van de weg. Grote mensenconcentraties in St-Martens-Leerne, Baarle-Drongen en Drongen-dorp. In Drongen constateer ik dat mijn garagist ook een feestje (of liever feest, in een tent, met dans en muziek) geeft. Ik verwonder me erover dat ik geen uitnodiging ontvangen heb. Misschien heb ik mijn nieuw adres niet opgegeven na mijn verhuis.
Doortocht in Drongen, zo'n 2,5 uur voor de passage van de echte renners. Als ik hier gebleven was, had ik wellicht wat meer van de renners gezien. Maar ik wou de sfeer aan de aankomstplaats opsnuiven.
Ter hoogte van Drongen sluit ik aan bij een groep jonge wielertoeristen, compleet in coureursoutfit, die naar Gent fietsen. Via de Drongesesteenweg draaien we de Rooigemlaan in. Vanaf hier staan de toeschouwers al in rijen, ruim 2 uur voor de start. We krijgen overal applaus. Iemand maakt een opmerking over een renner met een bierbuikje (helaas: ik moet er wat aan doen!). Ik maak me klaar voor de sprint bergop, maar vlak voor de arrivee worden we afgeleid naar het Citadelpark.
Veel volk in de omgeving van de eindmeet. Er is geen plaats meer in de onmiddellijke omgeving. Sommige durvers klimmen op standbeelden, fonteinen, verkeersborden ... in de hoop van toch maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. De zon is intussen gaan schijnen. Ik zoek me een plekje en installeer me uiteindelijk aan een bocht een kleine 400 meter van de meet, ter hoogte van het vroegere Bijloke-hospitaal.
Het is wachten op de renners na de doortocht van de publiciteitskaravaan. Via televisieschermen vernemen we dat er een ontsnapping van 3 is. Op goed 20 kilometer van de meet wordt het duidelijk dat ze ingehaald zullen worden. Dan hoor ik niks meer.
De spanning stijgt. Ineens opwinding, geroep, applaus ... De renners zijn daar! Het gaat zeer snel. Er arriveert een groepje van 15 man, met aan het hoofd een blauwe "rennerstrein". Later realiseer ik me: de mannen van Quick Step-Innergetic, maar op het ogenblik zelf besef ik dat niet.
Tot onze vezbazing komen de renners aan in afgescheiden groepjes. Ik verneem dat er een valpartij geweest is. Gele trui Cancellara rijdt voorbij met een pijnlijk grimas. Gejuich voorbij ons aan de eindmeet. Wie zou er nu gewonnen hebben? Er loopt een gerucht over een fotofinish tussen Steegmans en Boonen. Boonen zou gewonnen hebben, volgens iemand. Het blijkt spoedig Steegmans te zijn. Onverhoopt toch een Belg! Of was het een Vlaming? De meningen zijn hier duidelijk verdeeld!
Ik spoed me naar de aankomst, zoals zovelen. We zien een stuk van de Cérémonie Protocollaire op scherm, maar tot bij het podium geraken we niet. Ik vang een glimp van Tom Boonen op de fiets op. Supporterskoren begeleiden hem, evenals Steegmans. Ik ontmoet enkele bekenden, waarvan er sommigen een podiumkaart bemachtigd hadden. Veel Vlaamse vlaggen hier aan de aankomst. De organisatie "Vlaanderen Vlagt" was weer talrijk present. Helaas begint het opnieuw te regenen.
Ik loop nog wat rond en verwonder me over dat circus dat die Tour toch wel is. Ik raak in de ban van de sfeer, die me al van in mijn kindertijd aanspreekt. Ooit zou ik wel eens zo'n hele Ronde van Frankrijk willen volgen.
Nadien keer ik De Pinte-waarts. Het was toch wel de moeite, alleen al voor de sfeer. De wielersport blijft heel populair in onze contreien. Zeker de tour. Een beetje verwonderlijk na al die dopingperikelen. Mensen hebben een idool nodig, iemand om naar op te kijken, filosofeer ik. Ook al heb ik van de wedstrijd zelf niet zoveel gezien, toch heb ik ervan genoten. De koers bekijk ik achteraf wel in het tv-journaal van 19 uur.
zondag 8 juli 2007
Nog een foto
Nog een foto van deze namiddag: de rij wachtenden voor de start van de grote apotheose.
Er zijn ook foto's gemaakt toen we in groep over de eindmeet reden. Ze zouden op www.tourgent.be komen, zo beloofde de organisatie ons, maar ze staan er nog niet op.
De sfeer op het St-Pietersplein was best te doen. Toch leuk dat de stad zich niet beperkt tot de aankomst van de ronde zelf, maar er tal van randactiviteiten en volksvermaak rond georganiseerd heeft.
Morgen ga ik terug voor de ritaankomst zelf. Er zal wel een massa volk op de been zijn.
Er zijn ook foto's gemaakt toen we in groep over de eindmeet reden. Ze zouden op www.tourgent.be komen, zo beloofde de organisatie ons, maar ze staan er nog niet op.
De sfeer op het St-Pietersplein was best te doen. Toch leuk dat de stad zich niet beperkt tot de aankomst van de ronde zelf, maar er tal van randactiviteiten en volksvermaak rond georganiseerd heeft.
Morgen ga ik terug voor de ritaankomst zelf. Er zal wel een massa volk op de been zijn.
't Is uwen tour - 2
Je raadt echter nooit wie de ster van de namiddag was: de flikken (zie ook al vorige foto)!
Ze hadden namelijk versterking gekregen van een soort Jimmy B. op stelten (in tweevoud).
De vrolijke wetsdienaars maakten danspasjes waarbij ze discobewegingen uitvoerden met hun gummiknuppels.
Ze hadden namelijk versterking gekregen van een soort Jimmy B. op stelten (in tweevoud).
De vrolijke wetsdienaars maakten danspasjes waarbij ze discobewegingen uitvoerden met hun gummiknuppels.
't Is uwen tour
Gezellige fietsdrukte vandaag in Gent. In het kader van de festiviteiten i.v.m. de aankomst van de Tour in Gent op 9 juli organiseerde de dienst Mobiliteit van de stad vandaag een reeks fietstochten onder de naam "'t Is uwen tour". Ik heb de tocht "Comme ci comme ça" meegereden. Het was een tocht door Gent met een gids die allerlei weetjes ten beste gaf. Best interessant! Leuk weertje ook, al zou dat in de late namiddag omslaan.
Als apotheose mochten alle deelnemers in groep als eersten over de eindmeet van de rit morgen rijden. Daarna ging het naar het St-Pietersplein waar een folksfeest plaatsvond en men op groot scherm kon kijken naar de aankomst van de eerste rit van de tour.
Opgemerkte deelnemer: de burgemeester.
Als apotheose mochten alle deelnemers in groep als eersten over de eindmeet van de rit morgen rijden. Daarna ging het naar het St-Pietersplein waar een folksfeest plaatsvond en men op groot scherm kon kijken naar de aankomst van de eerste rit van de tour.
Opgemerkte deelnemer: de burgemeester.
vrijdag 6 juli 2007
woensdag 4 juli 2007
Gent - Slachthuislaan
Even een experimentje!
Nu ik toch besloten heb deze blog te behouden, kan ik hem evengoed wat moderniseren. En bijvoorbeeld Flickr beginnen te gebruiken om foto's te uploaden.
Mijn eerste foto is een scan van een postkaart die ik enkele maanden geleden verkocht heb op eBay. Ik heb er 15,75 euro voor gekregen, lang niet slecht.
Het is een postkaart van een straat in Gent, de Slachthuislaan. De kaart werd verstuurd in 1909 naar het gezin waartoe een van mijn grootmoeders behoorde.
Opzoekingswerk leert dat de straat niet meer bestaat. De Slachthuisstraat bestaat wel nog. Wellicht was de laan in dezelfde buurt (vroegere Beestenmarkt). Ze gelijkt sterk op de huidige Kasteellaan, niet?
Die is dan op 100 jaar tijd wel sterk veranderd! Klopt het dat er 100 jaar geleden een vaart lag waar zich nu het gedeelte van de Kasteellaan op de kleine ring bevindt?
Nu ik toch besloten heb deze blog te behouden, kan ik hem evengoed wat moderniseren. En bijvoorbeeld Flickr beginnen te gebruiken om foto's te uploaden.
Mijn eerste foto is een scan van een postkaart die ik enkele maanden geleden verkocht heb op eBay. Ik heb er 15,75 euro voor gekregen, lang niet slecht.
Het is een postkaart van een straat in Gent, de Slachthuislaan. De kaart werd verstuurd in 1909 naar het gezin waartoe een van mijn grootmoeders behoorde.
Opzoekingswerk leert dat de straat niet meer bestaat. De Slachthuisstraat bestaat wel nog. Wellicht was de laan in dezelfde buurt (vroegere Beestenmarkt). Ze gelijkt sterk op de huidige Kasteellaan, niet?
Die is dan op 100 jaar tijd wel sterk veranderd! Klopt het dat er 100 jaar geleden een vaart lag waar zich nu het gedeelte van de Kasteellaan op de kleine ring bevindt?
woensdag 27 juni 2007
Kittens
We hadden onze poes nog maar enkele maanden en lap: ze was al zwanger!
Vier kleine poesjes. Merkwaardig: de eerste twee dagen blies Simonneken naar haar jongen en keek er nauwelijks naar om. Mijn nichtje Elisabeth die toevallig aanwezig was, heeft het laatste poesje moeten droogwrijven. Daarna haalde het moederinstinct het, zoals je kan zien op de foto.
Nu kan de kat haar kleintjes niet meer missen. Maar het afscheid is nabij.
Alle vier de poesjes zijn ondertussen beloofd aan iemand, twee zijn er al weg (intussen zijn ze 7,5 week oud). Een tweetal weken geleden hebben we de eierstokken van onze poes laten wegnemen. Het zal dus haar eerste en enige bevalling geweest zijn. Dat verlost ons meteen van gruwelijke activiteiten, zoals daar zijn: de jonge katjes in een beerput werpen, verdrinken of achterlaten langs de kant van de weg, etc. Je kan immers niet je hele huis vol met katten laten.
Die vier hebben enkele weken lang heel onze garage volgepist en volgekakt. Gelukkig hebben we een nieuwe eigenaar gevonden voor alle vier de katjes. Volgend weekend gaan de laatste twee de deur uit. Zijn het geen schatjes (de beestjes lieten zich wel moeilijk fotograferen)?
Vier kleine poesjes. Merkwaardig: de eerste twee dagen blies Simonneken naar haar jongen en keek er nauwelijks naar om. Mijn nichtje Elisabeth die toevallig aanwezig was, heeft het laatste poesje moeten droogwrijven. Daarna haalde het moederinstinct het, zoals je kan zien op de foto.
Nu kan de kat haar kleintjes niet meer missen. Maar het afscheid is nabij.
Alle vier de poesjes zijn ondertussen beloofd aan iemand, twee zijn er al weg (intussen zijn ze 7,5 week oud). Een tweetal weken geleden hebben we de eierstokken van onze poes laten wegnemen. Het zal dus haar eerste en enige bevalling geweest zijn. Dat verlost ons meteen van gruwelijke activiteiten, zoals daar zijn: de jonge katjes in een beerput werpen, verdrinken of achterlaten langs de kant van de weg, etc. Je kan immers niet je hele huis vol met katten laten.
Die vier hebben enkele weken lang heel onze garage volgepist en volgekakt. Gelukkig hebben we een nieuwe eigenaar gevonden voor alle vier de katjes. Volgend weekend gaan de laatste twee de deur uit. Zijn het geen schatjes (de beestjes lieten zich wel moeilijk fotograferen)?
Kraan
Het is een speciaal geval, ons Simonneken. Nooit eerder van een kat geweten die rechtstreeks van de waterkraan drinkt!
Simonneken
Sinds eind vorig jaar, kort na de verhuis naar De Pinte, hebben we een katje. Het beestje heet Simonneken, naar het personage in de VRT-soap Thuis. Is de gelijkenis niet treffend? Het zal nu ongeveer 9-10 maanden oud zijn.
Merkwaardig hoe snel je aan zo'n huisdier gehecht raakt!
maandag 25 juni 2007
Post-electorale blues
Het onverwachte SP.a-Spirit verkiezingsdébâcle ligt ondertussen al meer dan veertien dagen achter de rug. De eerste analyses zijn gemaakt. De ergste klap is verwerkt.
Ik ben wat ziek geweest van de inspanningen en de stress tijdens de campagne en de alcohol die rijkelijk vloeide. Ben er nog niet helemaal bovenop.
Tijd voor een terugkeer naar het gewone leven. Ik heb een goeie maand zowat al het andere dan de verkiezingen verwaarloosd. Er is werk te doen!
Tijd om alles te relativeren ook. Als je te lang met politiek bezig bent, word je te monomaan, maar gefocust op één ding. Er zijn nog andere dingen: in de tuin werken bijvoorbeeld. Er zijn hier in mijn omgeving in De Pinte veel prachtige tuinen, echte juweeltjes. Ik tracht de mijne - toen ik er kwam wonen een wildernis bijna, vol onkruid en mos - zoveel mogelijk op te knappen. Ik ben een groot deel van de lente in de weer geweest met zaaien en planten. Spijtig dat het weer nu nogal tegenvalt.
Ik ben wat ziek geweest van de inspanningen en de stress tijdens de campagne en de alcohol die rijkelijk vloeide. Ben er nog niet helemaal bovenop.
Tijd voor een terugkeer naar het gewone leven. Ik heb een goeie maand zowat al het andere dan de verkiezingen verwaarloosd. Er is werk te doen!
Tijd om alles te relativeren ook. Als je te lang met politiek bezig bent, word je te monomaan, maar gefocust op één ding. Er zijn nog andere dingen: in de tuin werken bijvoorbeeld. Er zijn hier in mijn omgeving in De Pinte veel prachtige tuinen, echte juweeltjes. Ik tracht de mijne - toen ik er kwam wonen een wildernis bijna, vol onkruid en mos - zoveel mogelijk op te knappen. Ik ben een groot deel van de lente in de weer geweest met zaaien en planten. Spijtig dat het weer nu nogal tegenvalt.
vrijdag 1 juni 2007
Op campagne - 3
Het wordt hoog tijd dat die verkiezingen achter de rug zijn.
De laatste tijd heb ik vooral affiches geplakt. Ik heb al een (uiteraard onterechte) klacht aan mijn been gehad voor het overplakken van affiches van een andere partij in een buurgemeente. Tja, als die denken dat die gemeentelijke borden voor hen alleen zijn!
Gisterenavond en -nacht heb ik meegholpen om adressen te schrijven en postzegels te plakken. Er stond een emmer half gevuld met pap achterin mijn auto en die is tot twee keer toe omvergevallen! Te bruuske manoevres, helaas!
Wat een smeerlapperij! De eerste keer lag er een deken onder, de tweede keer niet.
Ik ben tot twee uur 's nachts beziggeweest met die smurrie te verwijderen en mijn auto te reinigen.
De vermoeidheid begint bovendien te wegen. Maar voor de kandidaten zelf, zeker die op strijdplaatsen zal het wel nog veel erger zijn. Die zitten nog met extra spanning.
De laatste tijd heb ik vooral affiches geplakt. Ik heb al een (uiteraard onterechte) klacht aan mijn been gehad voor het overplakken van affiches van een andere partij in een buurgemeente. Tja, als die denken dat die gemeentelijke borden voor hen alleen zijn!
Gisterenavond en -nacht heb ik meegholpen om adressen te schrijven en postzegels te plakken. Er stond een emmer half gevuld met pap achterin mijn auto en die is tot twee keer toe omvergevallen! Te bruuske manoevres, helaas!
Wat een smeerlapperij! De eerste keer lag er een deken onder, de tweede keer niet.
Ik ben tot twee uur 's nachts beziggeweest met die smurrie te verwijderen en mijn auto te reinigen.
De vermoeidheid begint bovendien te wegen. Maar voor de kandidaten zelf, zeker die op strijdplaatsen zal het wel nog veel erger zijn. Die zitten nog met extra spanning.
woensdag 23 mei 2007
Op campagne - 2
Een steeds weerkerend probleem in het gevecht met de brievenbussen in verkiezingstijd zijn die stickers die op sommige brievenbussen geplakt zijn om reclame tegen te gaan. Ze zijn in de trant van "JA!, wel regionale pers, NEE!, geen folders". Mag je verkiezingspropaganda in dergelijke brievenbussen stoppen of niet? Het behoort een beetje tot een grijze zone. De heren en dames politici worden verzocht om wat meer duidelijkheid te verschaffen. Natuurlijk zijn ze daarin niet gehaast.
Je zou ervan kunnen uitgaan dat brievenbussen waarop staat "NEE!, geen regionale pers, NEE!, geen reclamedrukwerk" niet gebust mogen worden met verkiezingspropaganda. maar ik heb zelf vastgesteld dat als De Post verkiezingsfolders verdeelt, die bussen OOK bediend worden.
Bij mij hangt het er wat van af hoe mijn hoed staat. In het begin sloeg ik consciëntieus alle NEE!, NEE!-bussen over. Maar op sommige plaatsen zijn dat er zo veel dat je een groot aantal bussen moet overslaan en je nog nauwelijks voldoende folders kwijtraakt, zeker als de woningen nogal verspreid van elkaar staan. Soms krijg je het aan de stok met bewoners die zien dat hun brievenbus toch gebust wordt.
Dit jaar heb ik het nog maar één keer aan de stok gehad met een bewoner van een appartementsblok. Het was een vrachtwagenchauffeur van (vermoedelijk) Oost-Europese origine. Nadat ik zijn blok gebust had, wees hij me op enkele NEE! NEE!-stickers. NEE! NEE! betekent geen reklaam gebood hij me en voegde eraan toe dat die stickers van de stad zijn. Ik probeerde nog dat mijn folder geen reclame was en wees hem ook naar de tekst JA! JA!, die in koeien van letters op mijn folder staat. Maar hij wou niks weten.
Ik heb niet verder aangedrongen. ruzie maken heeft in dergelijke omstandigheden niet veel zin. En achter zijn rug, in de volgende straat, heb ik de NEE! NEE!-bussen toch weer bediend. Op de duur denk je daar niet meer bij na, je ramt die folder gewoon in de eerste bus die je tegenkomt.
Gisteravond kwam ik een brievenbus tegen met de tekst "Geen verkiezingsdrukwerk a.u.b.". Het ultieme argument! Uiteraard kon ik nu niet anders dan capituleren en heb die bus deemoedig overslagen.
Je zou ervan kunnen uitgaan dat brievenbussen waarop staat "NEE!, geen regionale pers, NEE!, geen reclamedrukwerk" niet gebust mogen worden met verkiezingspropaganda. maar ik heb zelf vastgesteld dat als De Post verkiezingsfolders verdeelt, die bussen OOK bediend worden.
Bij mij hangt het er wat van af hoe mijn hoed staat. In het begin sloeg ik consciëntieus alle NEE!, NEE!-bussen over. Maar op sommige plaatsen zijn dat er zo veel dat je een groot aantal bussen moet overslaan en je nog nauwelijks voldoende folders kwijtraakt, zeker als de woningen nogal verspreid van elkaar staan. Soms krijg je het aan de stok met bewoners die zien dat hun brievenbus toch gebust wordt.
Dit jaar heb ik het nog maar één keer aan de stok gehad met een bewoner van een appartementsblok. Het was een vrachtwagenchauffeur van (vermoedelijk) Oost-Europese origine. Nadat ik zijn blok gebust had, wees hij me op enkele NEE! NEE!-stickers. NEE! NEE! betekent geen reklaam gebood hij me en voegde eraan toe dat die stickers van de stad zijn. Ik probeerde nog dat mijn folder geen reclame was en wees hem ook naar de tekst JA! JA!, die in koeien van letters op mijn folder staat. Maar hij wou niks weten.
Ik heb niet verder aangedrongen. ruzie maken heeft in dergelijke omstandigheden niet veel zin. En achter zijn rug, in de volgende straat, heb ik de NEE! NEE!-bussen toch weer bediend. Op de duur denk je daar niet meer bij na, je ramt die folder gewoon in de eerste bus die je tegenkomt.
Gisteravond kwam ik een brievenbus tegen met de tekst "Geen verkiezingsdrukwerk a.u.b.". Het ultieme argument! Uiteraard kon ik nu niet anders dan capituleren en heb die bus deemoedig overslagen.
maandag 21 mei 2007
Op campagne
Nog eens een berichtje van de Gentse Zwijger. Lang geleden :-)
Nog steeds alive and kicking, maar niet echt veel meer van zeggen.
Het is weer eens verkiezingstijd. Als militant van een politieke partij moet ik dan ook weer op pad. Folders bussen en dergelijke.
Het is eens wat anders dan het dagdagelijkse gedoe. En ik moet bekennen: het samen toewerken naar een gemeenschappelijk doel (hoogtepunt of laagtepunt, liefst natuurlijk het eerste) vind ik wel leuk.
Als de kandidate waarvoor ik vooral bus verkozen wordt, zal ik haar een factuur voor een nieuw paar schoenen sturen. Hoewel: in de groene omgeving aan de rand van de stad waar ik nu woon, doe ik dat buswerk vooral per fiets, omdat de huizen te ver van elkaar verwijderd staan. Het is best te doen, maar het vergt wel enige behendigheid bij het sturen.
Je leert je omgeving wat beter kennen. Het gebied tussen De Pinte en Gent (St-Denijs-Westrem en Zwijnaarde) is prachtig: heel veel groen, bos zelfs. Niet voor niets zou dit gebied deel uitmaken van het toekomstige Gentse stadsbos. Er is ook residentiële bewoning.
In dit gebied trof ik tijdens het bussen van verkiezingsfolders iemand aan die daar op een stuk braakliggend grond bij de spoorweg in de vrije natuur leeft. Ik herkende de man en vooral zijn zelfgemaakt kamp dat bestaat uit een oude caravan en enkele tenten van op TV. Een uitzending van Jambers of iets in die trant die ik ooit gezien heb. Blijkbaar woont de man daar nog steeds.
De tweede keer dat ik daar voorbijkwam tijdens mijn buswerk sprak ik de excentrieke man aan.
Ik vroeg hem of hij daar ook ergens een brievenbus had. "Dat heb ik hier niet nodig", antwoordde hij met een sappig Gents accent. Verder feliciteerde hij mij met mijn inspanningen en stelde dat ik vandaag weer het nodige gedaan had.
Het lag nog op mijn lippen hem te vragen of hij ook ging stemmen. Ik bedacht me en heb de man verder maar met rust gelaten.
Nog steeds alive and kicking, maar niet echt veel meer van zeggen.
Het is weer eens verkiezingstijd. Als militant van een politieke partij moet ik dan ook weer op pad. Folders bussen en dergelijke.
Het is eens wat anders dan het dagdagelijkse gedoe. En ik moet bekennen: het samen toewerken naar een gemeenschappelijk doel (hoogtepunt of laagtepunt, liefst natuurlijk het eerste) vind ik wel leuk.
Als de kandidate waarvoor ik vooral bus verkozen wordt, zal ik haar een factuur voor een nieuw paar schoenen sturen. Hoewel: in de groene omgeving aan de rand van de stad waar ik nu woon, doe ik dat buswerk vooral per fiets, omdat de huizen te ver van elkaar verwijderd staan. Het is best te doen, maar het vergt wel enige behendigheid bij het sturen.
Je leert je omgeving wat beter kennen. Het gebied tussen De Pinte en Gent (St-Denijs-Westrem en Zwijnaarde) is prachtig: heel veel groen, bos zelfs. Niet voor niets zou dit gebied deel uitmaken van het toekomstige Gentse stadsbos. Er is ook residentiële bewoning.
In dit gebied trof ik tijdens het bussen van verkiezingsfolders iemand aan die daar op een stuk braakliggend grond bij de spoorweg in de vrije natuur leeft. Ik herkende de man en vooral zijn zelfgemaakt kamp dat bestaat uit een oude caravan en enkele tenten van op TV. Een uitzending van Jambers of iets in die trant die ik ooit gezien heb. Blijkbaar woont de man daar nog steeds.
De tweede keer dat ik daar voorbijkwam tijdens mijn buswerk sprak ik de excentrieke man aan.
Ik vroeg hem of hij daar ook ergens een brievenbus had. "Dat heb ik hier niet nodig", antwoordde hij met een sappig Gents accent. Verder feliciteerde hij mij met mijn inspanningen en stelde dat ik vandaag weer het nodige gedaan had.
Het lag nog op mijn lippen hem te vragen of hij ook ging stemmen. Ik bedacht me en heb de man verder maar met rust gelaten.
donderdag 25 januari 2007
A new life
Al lang niks meer gepost. Weinig behoefte daartoe gevoeld. Het een beetje moe om persoonlijke gevoelens en observaties op het net tegooien. En te veel bezig met de grote verhuisoperatie. Gedacht aan stoppen, maar na enig aandringen...
Misschien post ik van tijd tot tijd nog wel eens iets. Probeer ik deze blog nu en dan wat nieuw leven in te blazen.
Ik was al bijna vergeten hoe je inlogt via de nieuwe Google-account.
Ondertussen ben ik een nieuw leven begonnen. Ik woon sinds enkele maanden op het platteland. Hoewel platteland ... Eerder een groen, residentieel gebied, dat paalt aan de stad waar ik meer dan 25 jaar gewoond heb.
Het is nog steeds wennen. Het is er rustig, soms iets te. Het doet raar aan als je gewoon bent van je deur uit te stappen en midden in het gewoel terecht te komen. Vooral in de winter is dat raar.
Maar goed: de lente is niet zo veraf meer. En de zomer zal wellicht veel goedmaken. Bovendien ken ik in mijn nieuwe biotoop nog niet veel volk.
En Gent is toch ook niet zo ver. Als het weer het toelaat doe ik die 10 kilometer geregeld met de fiets. En ik zit niet meer constant in dat te drukke verkeer. En in die veel te drukke warenhuizen met al die haastige mensen. Tijd om te onthaasten.
Misschien post ik van tijd tot tijd nog wel eens iets. Probeer ik deze blog nu en dan wat nieuw leven in te blazen.
Ik was al bijna vergeten hoe je inlogt via de nieuwe Google-account.
Ondertussen ben ik een nieuw leven begonnen. Ik woon sinds enkele maanden op het platteland. Hoewel platteland ... Eerder een groen, residentieel gebied, dat paalt aan de stad waar ik meer dan 25 jaar gewoond heb.
Het is nog steeds wennen. Het is er rustig, soms iets te. Het doet raar aan als je gewoon bent van je deur uit te stappen en midden in het gewoel terecht te komen. Vooral in de winter is dat raar.
Maar goed: de lente is niet zo veraf meer. En de zomer zal wellicht veel goedmaken. Bovendien ken ik in mijn nieuwe biotoop nog niet veel volk.
En Gent is toch ook niet zo ver. Als het weer het toelaat doe ik die 10 kilometer geregeld met de fiets. En ik zit niet meer constant in dat te drukke verkeer. En in die veel te drukke warenhuizen met al die haastige mensen. Tijd om te onthaasten.
dinsdag 14 november 2006
Oef, gered!
Eindelijk gelukt! Vrijdag bij mijn provider vernomen dat mijn ADSL al van dinsdag in orde was (tegen elke afspraak in hadden ze me daar niet zelf van op de hoogte gebracht, maar heb ik nogmaals moeten bellen).
Dan me een heel weekend suf gepiekerd waarom de verbinding altijd uitviel. Gisterenavond het probleem eindelijk gevonden. Een draadloze telefoon was de schuldige!
Na bijna twee maanden zonder internet thuis als gevolg van mijn verhuis kan ik eindelijk weer surfen. Gelukkig maar, want je wordt voor steeds meer dingen afhankelijk van het net. Ik werd er gewoon sikkeneurig van. Nog goed dat ik een aantal dringende zaken op kantoor kon regelen en mijn e-mail op mijn privé-account naar mijn e-mail op kantoor kon doorsturen.
Onvoorstelbaar eigenlijk dat dat zo lang moeten duren heeft. Er zaten een aantal misverstanden tussen, midden in de chaos van die (grote) verhuis. En ook foute informatie en slechte service.
En met ADSL loopt er technisch nogal snel iets mis. En vind het dan maar!
Ondertussen ligt deze blog al een hele tijd plat. Er zullen wel niet veel bezoekers meer over zijn, behalve dan via zoekopdrachten in Google. We zien wel wat ik er nog mee aanvang.
Dan me een heel weekend suf gepiekerd waarom de verbinding altijd uitviel. Gisterenavond het probleem eindelijk gevonden. Een draadloze telefoon was de schuldige!
Na bijna twee maanden zonder internet thuis als gevolg van mijn verhuis kan ik eindelijk weer surfen. Gelukkig maar, want je wordt voor steeds meer dingen afhankelijk van het net. Ik werd er gewoon sikkeneurig van. Nog goed dat ik een aantal dringende zaken op kantoor kon regelen en mijn e-mail op mijn privé-account naar mijn e-mail op kantoor kon doorsturen.
Onvoorstelbaar eigenlijk dat dat zo lang moeten duren heeft. Er zaten een aantal misverstanden tussen, midden in de chaos van die (grote) verhuis. En ook foute informatie en slechte service.
En met ADSL loopt er technisch nogal snel iets mis. En vind het dan maar!
Ondertussen ligt deze blog al een hele tijd plat. Er zullen wel niet veel bezoekers meer over zijn, behalve dan via zoekopdrachten in Google. We zien wel wat ik er nog mee aanvang.
Abonneren op:
Posts (Atom)