15 augustus: mijn vakantie is al halverwege. Het weer was in het begin veelbelovend, maar valt toch wel wat tegen. Een echt leuke vakantie is het nog niet geweest. Daarvoor ben ik wat te dikwijls naar het ziekenhuis gemoeten met een ziek familielid en zijn er wat famiale spanningen opgetreden.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
woensdag 15 augustus 2007
woensdag 8 augustus 2007
Orfeo
Mijn eerste week vakantie zit erop. Ik heb nog de rest van de maand augustus. Over het weer tot nu toe mag ik niet klagen, al is het vandaag wat minder.
Geen grootse reisplannen; ik zit met een zieke huisgenoot en moet ook (nog) allerlei klusjes opknappen binnenhuis. Hopelijk zal het nu lukken om een en ander te fixen. Ik ben soms nogal een lui beest.
Ik heb nog niet al te veel uitgespookt in mijn vakantie. Alleen vorige zaterdag ben ik in het Concertgebouw in Brugge naar een voorstelling van de allereerste moderne opera gaan kijken Orfeo van Claudio Monteverdi (1607). Het was het slotconcert van het Festival van Vlaanderen, Musica Antiqua, in Brugge. Ik had hiervoor twee vrijkaarten van mijn werkgever gekregen (nogmaals bedankt, achtbare werkgever, leuk gebaar!).
Ik ben niet echt een operaliefhebber: ik associeer het genre wellicht teveel met de vooral 19de-eeuwse al dan niet lichtvoetige en/of melodramatische stukken over allerlei amoureuze intriges, dat alles doorspekt met te veel aria's en andere bombastische uitspattingen. Enkel de opera's van Mozart hebben mij al kunnen bekoren; in de Gentse opera zag ik al eens Don Giovanni, in september ga ik in het Kasteel van Ooidonk naar De Toverfluit, een opvoering in openlucht. Ooit had ik al eens twee kaarten voor een opvoering van De Toverfluit in Alden Biesen, maar ik was toen verhinderd.
Monteverdi kende ik eigenlijk alleen van naam. Ik wist dat het de eerste operacomponist was uit de 17de eeuw, de eerste in een traditie die nu nog bestaat (hoewel; worden er nu eigenlijk nog nieuwe klassieke opera's gecomponeerd?).
Het was voor mij ook een eerste kennismaking met het Brugse Concertgebouw op 't Zand. Nogal modern gebouw. De vriendin die me vergezelde vond het maar niks, maar voor mij gaat het wel: het gebouw past in de omgeving op dat grote plein 't zand en is als zaal uiterst geschikt, veel beter dan die oude operagebouwen bvb. in Gent.
Prachtig weertje, veel volk op de terrasjes in het mooie Brugge. Wat de voorstelling zelf betreft was ik vooraf dus een beetje kritisch.
Maar dat viel geweldig goed mee! De enscenering was al heel speciaal; het orkest stond op het podium zelf, niet in een orkestbak. De orkestbezetting was klein. Er waren nauwelijks enkele rekwisieten en decors. Wel hadden de zangers-acteurs mooie kostuums. Wellicht heeft men getracht een 17de-eeuwse setting na te bootsen. Opvallend bij de instrumenten; een groot snaarinstrument. Een luit, maar dan wat groot uitgevallen.
Het werk werd uitgevoerd door het Italiaanse gezelschap La Venexiana, mij verder onbekend, maar ik ben zoals gezegd geen operaliefhebber en hou me maar bij perioden met klassieke muziek bezig.
Het onderwerp van het stuk is de bekende Griekse mythe van Orpheus en Euridyce over een halfgod, zoon van Apollo, die zijn gestorven geliefde uit de onderwereld probeert terug te halen, daar bijna in slaagt, maar uiteindelijk faalt omdat hij te achterdochtig is. Apollo voert zijn ontroostbare zoon aan het slot mee naar de hemel, waar hij de schoonheid van zijn voorgoed verloren geliefde voortaan in de zon en de sterren probeert te ontdekken.
Een eeuwenoud en ook zeer boeiend thema, uitsteknd gebracht door dit Italiaanse gezelschap. Met het nodige gevoel voor dramatiek en theatraliteit zoals alleen Italianen dat kunnen. Ook de muziek verraste me. Er was een mooi leitmotiv. Het was niet te langdradig, geen overbodige ellenlange aria's. Sober dus. Ik heb ervan genoten! Een prachtige opvoering, heel dramatisch, maar niet te overladen.
Het applaus van de bomvolle zaal was navenant!
Op de afbeelding: Charon, de veerman die de overledenen de rivier Styx moet overzetten, weigert Orfeo de overtocht, maar wordt nadien in slaap gewiegd door de muziek van diens lier, die hem zo weet te verschalken en de rivier toch oversteekt.
Een detail dat me nog bijgebleven is: boven de ingang van de onderwereld in het stuk hing de boodschap uit Dantes Purgatorio (of was het het Inferno?): Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt! Van de hemel was hier dus geen sprake, enkel van de hel. Klassieke elementen werden met eigentijdse gemengd.
Overigens kon je het verhaal volgen via een vertaalbalk boven het podium. Dat was ook nodig, want uiteraard was alles in het Italiaans, een taal die ik niet machtig ben. Voorts verwonderde ik me erover hoe goed die operazangers hoorbaar zijn, zonder elektrische (micro-)versterking.
We hadden goede plaatsen op de eerste verdieping in het midden. Maar goed ook, want die opvoering van Don Giovanni in de Gentse opera vanaf de tweede of derde zijbeuk was toch niet alles: wel van de muziek genoten, maar van de opvoering zelf niet bijster veel gezien.
Kortom: de ervaring was voor herhaling vatbaar. Hopelijk valt Die Zauberflöte in september in het kasteel van Ooidonk even goed mee.
vrijdag 20 juli 2007
Komkommertijd
Komkommertijd, slecht weer, dringend aan vakantie toe.
Tijd voor wat escapisme. Schoon carrosserie, in elk geval!
Tijd voor wat escapisme. Schoon carrosserie, in elk geval!
woensdag 11 juli 2007
Den arrivee
Om nog eens op de tourevenementen in Gent terug te komen: de stad heeft woord gehouden. De foto's van de apotheose zondag staan online. Op deze foto sta ik ook op.
Met gele trui en al!
Toen ik 10 à 12 jaar oud was, wou ik trouwens "coureur" worden. Het was simpel: het mocht niet van thuis. Geen sprake van!
Met gele trui en al!
Toen ik 10 à 12 jaar oud was, wou ik trouwens "coureur" worden. Het was simpel: het mocht niet van thuis. Geen sprake van!
maandag 9 juli 2007
De Tour in Gent
Maandag 9 juli: de grote dag van de Touraankomst in Gent.
's Ochtends mooi weer, maar op de middag begint het te regenen.
Als ik vertrek rond 14 uur is het toch al wat minder. Later klaart het volledig uit.
Ik besluit met de fiets naar het parcours te rijden. Over Deurle naar Sint-Martens-Leerne, waar ik aansluit op het parcours aan de fameuze rotonde waar Guy Verhofstadt ooit eens aangereden is op de fiets. Zo leg ik tot aan de aankomst een 13 kilmometer van het officiêle parcours af.
Massa's volk op de baan. Veel mensen maken van de gelegenheid gebruik om een feestje te bouwen langs de kant van de weg. Grote mensenconcentraties in St-Martens-Leerne, Baarle-Drongen en Drongen-dorp. In Drongen constateer ik dat mijn garagist ook een feestje (of liever feest, in een tent, met dans en muziek) geeft. Ik verwonder me erover dat ik geen uitnodiging ontvangen heb. Misschien heb ik mijn nieuw adres niet opgegeven na mijn verhuis.
Doortocht in Drongen, zo'n 2,5 uur voor de passage van de echte renners. Als ik hier gebleven was, had ik wellicht wat meer van de renners gezien. Maar ik wou de sfeer aan de aankomstplaats opsnuiven.
Ter hoogte van Drongen sluit ik aan bij een groep jonge wielertoeristen, compleet in coureursoutfit, die naar Gent fietsen. Via de Drongesesteenweg draaien we de Rooigemlaan in. Vanaf hier staan de toeschouwers al in rijen, ruim 2 uur voor de start. We krijgen overal applaus. Iemand maakt een opmerking over een renner met een bierbuikje (helaas: ik moet er wat aan doen!). Ik maak me klaar voor de sprint bergop, maar vlak voor de arrivee worden we afgeleid naar het Citadelpark.
Veel volk in de omgeving van de eindmeet. Er is geen plaats meer in de onmiddellijke omgeving. Sommige durvers klimmen op standbeelden, fonteinen, verkeersborden ... in de hoop van toch maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. De zon is intussen gaan schijnen. Ik zoek me een plekje en installeer me uiteindelijk aan een bocht een kleine 400 meter van de meet, ter hoogte van het vroegere Bijloke-hospitaal.
Het is wachten op de renners na de doortocht van de publiciteitskaravaan. Via televisieschermen vernemen we dat er een ontsnapping van 3 is. Op goed 20 kilometer van de meet wordt het duidelijk dat ze ingehaald zullen worden. Dan hoor ik niks meer.
De spanning stijgt. Ineens opwinding, geroep, applaus ... De renners zijn daar! Het gaat zeer snel. Er arriveert een groepje van 15 man, met aan het hoofd een blauwe "rennerstrein". Later realiseer ik me: de mannen van Quick Step-Innergetic, maar op het ogenblik zelf besef ik dat niet.
Tot onze vezbazing komen de renners aan in afgescheiden groepjes. Ik verneem dat er een valpartij geweest is. Gele trui Cancellara rijdt voorbij met een pijnlijk grimas. Gejuich voorbij ons aan de eindmeet. Wie zou er nu gewonnen hebben? Er loopt een gerucht over een fotofinish tussen Steegmans en Boonen. Boonen zou gewonnen hebben, volgens iemand. Het blijkt spoedig Steegmans te zijn. Onverhoopt toch een Belg! Of was het een Vlaming? De meningen zijn hier duidelijk verdeeld!
Ik spoed me naar de aankomst, zoals zovelen. We zien een stuk van de Cérémonie Protocollaire op scherm, maar tot bij het podium geraken we niet. Ik vang een glimp van Tom Boonen op de fiets op. Supporterskoren begeleiden hem, evenals Steegmans. Ik ontmoet enkele bekenden, waarvan er sommigen een podiumkaart bemachtigd hadden. Veel Vlaamse vlaggen hier aan de aankomst. De organisatie "Vlaanderen Vlagt" was weer talrijk present. Helaas begint het opnieuw te regenen.
Ik loop nog wat rond en verwonder me over dat circus dat die Tour toch wel is. Ik raak in de ban van de sfeer, die me al van in mijn kindertijd aanspreekt. Ooit zou ik wel eens zo'n hele Ronde van Frankrijk willen volgen.
Nadien keer ik De Pinte-waarts. Het was toch wel de moeite, alleen al voor de sfeer. De wielersport blijft heel populair in onze contreien. Zeker de tour. Een beetje verwonderlijk na al die dopingperikelen. Mensen hebben een idool nodig, iemand om naar op te kijken, filosofeer ik. Ook al heb ik van de wedstrijd zelf niet zoveel gezien, toch heb ik ervan genoten. De koers bekijk ik achteraf wel in het tv-journaal van 19 uur.
's Ochtends mooi weer, maar op de middag begint het te regenen.
Als ik vertrek rond 14 uur is het toch al wat minder. Later klaart het volledig uit.
Ik besluit met de fiets naar het parcours te rijden. Over Deurle naar Sint-Martens-Leerne, waar ik aansluit op het parcours aan de fameuze rotonde waar Guy Verhofstadt ooit eens aangereden is op de fiets. Zo leg ik tot aan de aankomst een 13 kilmometer van het officiêle parcours af.
Massa's volk op de baan. Veel mensen maken van de gelegenheid gebruik om een feestje te bouwen langs de kant van de weg. Grote mensenconcentraties in St-Martens-Leerne, Baarle-Drongen en Drongen-dorp. In Drongen constateer ik dat mijn garagist ook een feestje (of liever feest, in een tent, met dans en muziek) geeft. Ik verwonder me erover dat ik geen uitnodiging ontvangen heb. Misschien heb ik mijn nieuw adres niet opgegeven na mijn verhuis.
Doortocht in Drongen, zo'n 2,5 uur voor de passage van de echte renners. Als ik hier gebleven was, had ik wellicht wat meer van de renners gezien. Maar ik wou de sfeer aan de aankomstplaats opsnuiven.
Ter hoogte van Drongen sluit ik aan bij een groep jonge wielertoeristen, compleet in coureursoutfit, die naar Gent fietsen. Via de Drongesesteenweg draaien we de Rooigemlaan in. Vanaf hier staan de toeschouwers al in rijen, ruim 2 uur voor de start. We krijgen overal applaus. Iemand maakt een opmerking over een renner met een bierbuikje (helaas: ik moet er wat aan doen!). Ik maak me klaar voor de sprint bergop, maar vlak voor de arrivee worden we afgeleid naar het Citadelpark.
Veel volk in de omgeving van de eindmeet. Er is geen plaats meer in de onmiddellijke omgeving. Sommige durvers klimmen op standbeelden, fonteinen, verkeersborden ... in de hoop van toch maar een glimp van de wedstrijd op te vangen. De zon is intussen gaan schijnen. Ik zoek me een plekje en installeer me uiteindelijk aan een bocht een kleine 400 meter van de meet, ter hoogte van het vroegere Bijloke-hospitaal.
Het is wachten op de renners na de doortocht van de publiciteitskaravaan. Via televisieschermen vernemen we dat er een ontsnapping van 3 is. Op goed 20 kilometer van de meet wordt het duidelijk dat ze ingehaald zullen worden. Dan hoor ik niks meer.
De spanning stijgt. Ineens opwinding, geroep, applaus ... De renners zijn daar! Het gaat zeer snel. Er arriveert een groepje van 15 man, met aan het hoofd een blauwe "rennerstrein". Later realiseer ik me: de mannen van Quick Step-Innergetic, maar op het ogenblik zelf besef ik dat niet.
Tot onze vezbazing komen de renners aan in afgescheiden groepjes. Ik verneem dat er een valpartij geweest is. Gele trui Cancellara rijdt voorbij met een pijnlijk grimas. Gejuich voorbij ons aan de eindmeet. Wie zou er nu gewonnen hebben? Er loopt een gerucht over een fotofinish tussen Steegmans en Boonen. Boonen zou gewonnen hebben, volgens iemand. Het blijkt spoedig Steegmans te zijn. Onverhoopt toch een Belg! Of was het een Vlaming? De meningen zijn hier duidelijk verdeeld!
Ik spoed me naar de aankomst, zoals zovelen. We zien een stuk van de Cérémonie Protocollaire op scherm, maar tot bij het podium geraken we niet. Ik vang een glimp van Tom Boonen op de fiets op. Supporterskoren begeleiden hem, evenals Steegmans. Ik ontmoet enkele bekenden, waarvan er sommigen een podiumkaart bemachtigd hadden. Veel Vlaamse vlaggen hier aan de aankomst. De organisatie "Vlaanderen Vlagt" was weer talrijk present. Helaas begint het opnieuw te regenen.
Ik loop nog wat rond en verwonder me over dat circus dat die Tour toch wel is. Ik raak in de ban van de sfeer, die me al van in mijn kindertijd aanspreekt. Ooit zou ik wel eens zo'n hele Ronde van Frankrijk willen volgen.
Nadien keer ik De Pinte-waarts. Het was toch wel de moeite, alleen al voor de sfeer. De wielersport blijft heel populair in onze contreien. Zeker de tour. Een beetje verwonderlijk na al die dopingperikelen. Mensen hebben een idool nodig, iemand om naar op te kijken, filosofeer ik. Ook al heb ik van de wedstrijd zelf niet zoveel gezien, toch heb ik ervan genoten. De koers bekijk ik achteraf wel in het tv-journaal van 19 uur.
zondag 8 juli 2007
Nog een foto
Nog een foto van deze namiddag: de rij wachtenden voor de start van de grote apotheose.
Er zijn ook foto's gemaakt toen we in groep over de eindmeet reden. Ze zouden op www.tourgent.be komen, zo beloofde de organisatie ons, maar ze staan er nog niet op.
De sfeer op het St-Pietersplein was best te doen. Toch leuk dat de stad zich niet beperkt tot de aankomst van de ronde zelf, maar er tal van randactiviteiten en volksvermaak rond georganiseerd heeft.
Morgen ga ik terug voor de ritaankomst zelf. Er zal wel een massa volk op de been zijn.
Er zijn ook foto's gemaakt toen we in groep over de eindmeet reden. Ze zouden op www.tourgent.be komen, zo beloofde de organisatie ons, maar ze staan er nog niet op.
De sfeer op het St-Pietersplein was best te doen. Toch leuk dat de stad zich niet beperkt tot de aankomst van de ronde zelf, maar er tal van randactiviteiten en volksvermaak rond georganiseerd heeft.
Morgen ga ik terug voor de ritaankomst zelf. Er zal wel een massa volk op de been zijn.
't Is uwen tour - 2
Je raadt echter nooit wie de ster van de namiddag was: de flikken (zie ook al vorige foto)!
Ze hadden namelijk versterking gekregen van een soort Jimmy B. op stelten (in tweevoud).
De vrolijke wetsdienaars maakten danspasjes waarbij ze discobewegingen uitvoerden met hun gummiknuppels.
Ze hadden namelijk versterking gekregen van een soort Jimmy B. op stelten (in tweevoud).
De vrolijke wetsdienaars maakten danspasjes waarbij ze discobewegingen uitvoerden met hun gummiknuppels.
't Is uwen tour
Gezellige fietsdrukte vandaag in Gent. In het kader van de festiviteiten i.v.m. de aankomst van de Tour in Gent op 9 juli organiseerde de dienst Mobiliteit van de stad vandaag een reeks fietstochten onder de naam "'t Is uwen tour". Ik heb de tocht "Comme ci comme ça" meegereden. Het was een tocht door Gent met een gids die allerlei weetjes ten beste gaf. Best interessant! Leuk weertje ook, al zou dat in de late namiddag omslaan.
Als apotheose mochten alle deelnemers in groep als eersten over de eindmeet van de rit morgen rijden. Daarna ging het naar het St-Pietersplein waar een folksfeest plaatsvond en men op groot scherm kon kijken naar de aankomst van de eerste rit van de tour.
Opgemerkte deelnemer: de burgemeester.
Als apotheose mochten alle deelnemers in groep als eersten over de eindmeet van de rit morgen rijden. Daarna ging het naar het St-Pietersplein waar een folksfeest plaatsvond en men op groot scherm kon kijken naar de aankomst van de eerste rit van de tour.
Opgemerkte deelnemer: de burgemeester.
vrijdag 6 juli 2007
woensdag 4 juli 2007
Gent - Slachthuislaan
Even een experimentje!
Nu ik toch besloten heb deze blog te behouden, kan ik hem evengoed wat moderniseren. En bijvoorbeeld Flickr beginnen te gebruiken om foto's te uploaden.
Mijn eerste foto is een scan van een postkaart die ik enkele maanden geleden verkocht heb op eBay. Ik heb er 15,75 euro voor gekregen, lang niet slecht.
Het is een postkaart van een straat in Gent, de Slachthuislaan. De kaart werd verstuurd in 1909 naar het gezin waartoe een van mijn grootmoeders behoorde.
Opzoekingswerk leert dat de straat niet meer bestaat. De Slachthuisstraat bestaat wel nog. Wellicht was de laan in dezelfde buurt (vroegere Beestenmarkt). Ze gelijkt sterk op de huidige Kasteellaan, niet?
Die is dan op 100 jaar tijd wel sterk veranderd! Klopt het dat er 100 jaar geleden een vaart lag waar zich nu het gedeelte van de Kasteellaan op de kleine ring bevindt?
Nu ik toch besloten heb deze blog te behouden, kan ik hem evengoed wat moderniseren. En bijvoorbeeld Flickr beginnen te gebruiken om foto's te uploaden.
Mijn eerste foto is een scan van een postkaart die ik enkele maanden geleden verkocht heb op eBay. Ik heb er 15,75 euro voor gekregen, lang niet slecht.
Het is een postkaart van een straat in Gent, de Slachthuislaan. De kaart werd verstuurd in 1909 naar het gezin waartoe een van mijn grootmoeders behoorde.
Opzoekingswerk leert dat de straat niet meer bestaat. De Slachthuisstraat bestaat wel nog. Wellicht was de laan in dezelfde buurt (vroegere Beestenmarkt). Ze gelijkt sterk op de huidige Kasteellaan, niet?
Die is dan op 100 jaar tijd wel sterk veranderd! Klopt het dat er 100 jaar geleden een vaart lag waar zich nu het gedeelte van de Kasteellaan op de kleine ring bevindt?
woensdag 27 juni 2007
Kittens
We hadden onze poes nog maar enkele maanden en lap: ze was al zwanger!
Vier kleine poesjes. Merkwaardig: de eerste twee dagen blies Simonneken naar haar jongen en keek er nauwelijks naar om. Mijn nichtje Elisabeth die toevallig aanwezig was, heeft het laatste poesje moeten droogwrijven. Daarna haalde het moederinstinct het, zoals je kan zien op de foto.
Nu kan de kat haar kleintjes niet meer missen. Maar het afscheid is nabij.
Alle vier de poesjes zijn ondertussen beloofd aan iemand, twee zijn er al weg (intussen zijn ze 7,5 week oud). Een tweetal weken geleden hebben we de eierstokken van onze poes laten wegnemen. Het zal dus haar eerste en enige bevalling geweest zijn. Dat verlost ons meteen van gruwelijke activiteiten, zoals daar zijn: de jonge katjes in een beerput werpen, verdrinken of achterlaten langs de kant van de weg, etc. Je kan immers niet je hele huis vol met katten laten.
Die vier hebben enkele weken lang heel onze garage volgepist en volgekakt. Gelukkig hebben we een nieuwe eigenaar gevonden voor alle vier de katjes. Volgend weekend gaan de laatste twee de deur uit. Zijn het geen schatjes (de beestjes lieten zich wel moeilijk fotograferen)?
Vier kleine poesjes. Merkwaardig: de eerste twee dagen blies Simonneken naar haar jongen en keek er nauwelijks naar om. Mijn nichtje Elisabeth die toevallig aanwezig was, heeft het laatste poesje moeten droogwrijven. Daarna haalde het moederinstinct het, zoals je kan zien op de foto.
Nu kan de kat haar kleintjes niet meer missen. Maar het afscheid is nabij.
Alle vier de poesjes zijn ondertussen beloofd aan iemand, twee zijn er al weg (intussen zijn ze 7,5 week oud). Een tweetal weken geleden hebben we de eierstokken van onze poes laten wegnemen. Het zal dus haar eerste en enige bevalling geweest zijn. Dat verlost ons meteen van gruwelijke activiteiten, zoals daar zijn: de jonge katjes in een beerput werpen, verdrinken of achterlaten langs de kant van de weg, etc. Je kan immers niet je hele huis vol met katten laten.
Die vier hebben enkele weken lang heel onze garage volgepist en volgekakt. Gelukkig hebben we een nieuwe eigenaar gevonden voor alle vier de katjes. Volgend weekend gaan de laatste twee de deur uit. Zijn het geen schatjes (de beestjes lieten zich wel moeilijk fotograferen)?
Kraan
Het is een speciaal geval, ons Simonneken. Nooit eerder van een kat geweten die rechtstreeks van de waterkraan drinkt!
Simonneken
Sinds eind vorig jaar, kort na de verhuis naar De Pinte, hebben we een katje. Het beestje heet Simonneken, naar het personage in de VRT-soap Thuis. Is de gelijkenis niet treffend? Het zal nu ongeveer 9-10 maanden oud zijn.
Merkwaardig hoe snel je aan zo'n huisdier gehecht raakt!
maandag 25 juni 2007
Post-electorale blues
Het onverwachte SP.a-Spirit verkiezingsdébâcle ligt ondertussen al meer dan veertien dagen achter de rug. De eerste analyses zijn gemaakt. De ergste klap is verwerkt.
Ik ben wat ziek geweest van de inspanningen en de stress tijdens de campagne en de alcohol die rijkelijk vloeide. Ben er nog niet helemaal bovenop.
Tijd voor een terugkeer naar het gewone leven. Ik heb een goeie maand zowat al het andere dan de verkiezingen verwaarloosd. Er is werk te doen!
Tijd om alles te relativeren ook. Als je te lang met politiek bezig bent, word je te monomaan, maar gefocust op één ding. Er zijn nog andere dingen: in de tuin werken bijvoorbeeld. Er zijn hier in mijn omgeving in De Pinte veel prachtige tuinen, echte juweeltjes. Ik tracht de mijne - toen ik er kwam wonen een wildernis bijna, vol onkruid en mos - zoveel mogelijk op te knappen. Ik ben een groot deel van de lente in de weer geweest met zaaien en planten. Spijtig dat het weer nu nogal tegenvalt.
Ik ben wat ziek geweest van de inspanningen en de stress tijdens de campagne en de alcohol die rijkelijk vloeide. Ben er nog niet helemaal bovenop.
Tijd voor een terugkeer naar het gewone leven. Ik heb een goeie maand zowat al het andere dan de verkiezingen verwaarloosd. Er is werk te doen!
Tijd om alles te relativeren ook. Als je te lang met politiek bezig bent, word je te monomaan, maar gefocust op één ding. Er zijn nog andere dingen: in de tuin werken bijvoorbeeld. Er zijn hier in mijn omgeving in De Pinte veel prachtige tuinen, echte juweeltjes. Ik tracht de mijne - toen ik er kwam wonen een wildernis bijna, vol onkruid en mos - zoveel mogelijk op te knappen. Ik ben een groot deel van de lente in de weer geweest met zaaien en planten. Spijtig dat het weer nu nogal tegenvalt.
vrijdag 1 juni 2007
Op campagne - 3
Het wordt hoog tijd dat die verkiezingen achter de rug zijn.
De laatste tijd heb ik vooral affiches geplakt. Ik heb al een (uiteraard onterechte) klacht aan mijn been gehad voor het overplakken van affiches van een andere partij in een buurgemeente. Tja, als die denken dat die gemeentelijke borden voor hen alleen zijn!
Gisterenavond en -nacht heb ik meegholpen om adressen te schrijven en postzegels te plakken. Er stond een emmer half gevuld met pap achterin mijn auto en die is tot twee keer toe omvergevallen! Te bruuske manoevres, helaas!
Wat een smeerlapperij! De eerste keer lag er een deken onder, de tweede keer niet.
Ik ben tot twee uur 's nachts beziggeweest met die smurrie te verwijderen en mijn auto te reinigen.
De vermoeidheid begint bovendien te wegen. Maar voor de kandidaten zelf, zeker die op strijdplaatsen zal het wel nog veel erger zijn. Die zitten nog met extra spanning.
De laatste tijd heb ik vooral affiches geplakt. Ik heb al een (uiteraard onterechte) klacht aan mijn been gehad voor het overplakken van affiches van een andere partij in een buurgemeente. Tja, als die denken dat die gemeentelijke borden voor hen alleen zijn!
Gisterenavond en -nacht heb ik meegholpen om adressen te schrijven en postzegels te plakken. Er stond een emmer half gevuld met pap achterin mijn auto en die is tot twee keer toe omvergevallen! Te bruuske manoevres, helaas!
Wat een smeerlapperij! De eerste keer lag er een deken onder, de tweede keer niet.
Ik ben tot twee uur 's nachts beziggeweest met die smurrie te verwijderen en mijn auto te reinigen.
De vermoeidheid begint bovendien te wegen. Maar voor de kandidaten zelf, zeker die op strijdplaatsen zal het wel nog veel erger zijn. Die zitten nog met extra spanning.
woensdag 23 mei 2007
Op campagne - 2
Een steeds weerkerend probleem in het gevecht met de brievenbussen in verkiezingstijd zijn die stickers die op sommige brievenbussen geplakt zijn om reclame tegen te gaan. Ze zijn in de trant van "JA!, wel regionale pers, NEE!, geen folders". Mag je verkiezingspropaganda in dergelijke brievenbussen stoppen of niet? Het behoort een beetje tot een grijze zone. De heren en dames politici worden verzocht om wat meer duidelijkheid te verschaffen. Natuurlijk zijn ze daarin niet gehaast.
Je zou ervan kunnen uitgaan dat brievenbussen waarop staat "NEE!, geen regionale pers, NEE!, geen reclamedrukwerk" niet gebust mogen worden met verkiezingspropaganda. maar ik heb zelf vastgesteld dat als De Post verkiezingsfolders verdeelt, die bussen OOK bediend worden.
Bij mij hangt het er wat van af hoe mijn hoed staat. In het begin sloeg ik consciëntieus alle NEE!, NEE!-bussen over. Maar op sommige plaatsen zijn dat er zo veel dat je een groot aantal bussen moet overslaan en je nog nauwelijks voldoende folders kwijtraakt, zeker als de woningen nogal verspreid van elkaar staan. Soms krijg je het aan de stok met bewoners die zien dat hun brievenbus toch gebust wordt.
Dit jaar heb ik het nog maar één keer aan de stok gehad met een bewoner van een appartementsblok. Het was een vrachtwagenchauffeur van (vermoedelijk) Oost-Europese origine. Nadat ik zijn blok gebust had, wees hij me op enkele NEE! NEE!-stickers. NEE! NEE! betekent geen reklaam gebood hij me en voegde eraan toe dat die stickers van de stad zijn. Ik probeerde nog dat mijn folder geen reclame was en wees hem ook naar de tekst JA! JA!, die in koeien van letters op mijn folder staat. Maar hij wou niks weten.
Ik heb niet verder aangedrongen. ruzie maken heeft in dergelijke omstandigheden niet veel zin. En achter zijn rug, in de volgende straat, heb ik de NEE! NEE!-bussen toch weer bediend. Op de duur denk je daar niet meer bij na, je ramt die folder gewoon in de eerste bus die je tegenkomt.
Gisteravond kwam ik een brievenbus tegen met de tekst "Geen verkiezingsdrukwerk a.u.b.". Het ultieme argument! Uiteraard kon ik nu niet anders dan capituleren en heb die bus deemoedig overslagen.
Je zou ervan kunnen uitgaan dat brievenbussen waarop staat "NEE!, geen regionale pers, NEE!, geen reclamedrukwerk" niet gebust mogen worden met verkiezingspropaganda. maar ik heb zelf vastgesteld dat als De Post verkiezingsfolders verdeelt, die bussen OOK bediend worden.
Bij mij hangt het er wat van af hoe mijn hoed staat. In het begin sloeg ik consciëntieus alle NEE!, NEE!-bussen over. Maar op sommige plaatsen zijn dat er zo veel dat je een groot aantal bussen moet overslaan en je nog nauwelijks voldoende folders kwijtraakt, zeker als de woningen nogal verspreid van elkaar staan. Soms krijg je het aan de stok met bewoners die zien dat hun brievenbus toch gebust wordt.
Dit jaar heb ik het nog maar één keer aan de stok gehad met een bewoner van een appartementsblok. Het was een vrachtwagenchauffeur van (vermoedelijk) Oost-Europese origine. Nadat ik zijn blok gebust had, wees hij me op enkele NEE! NEE!-stickers. NEE! NEE! betekent geen reklaam gebood hij me en voegde eraan toe dat die stickers van de stad zijn. Ik probeerde nog dat mijn folder geen reclame was en wees hem ook naar de tekst JA! JA!, die in koeien van letters op mijn folder staat. Maar hij wou niks weten.
Ik heb niet verder aangedrongen. ruzie maken heeft in dergelijke omstandigheden niet veel zin. En achter zijn rug, in de volgende straat, heb ik de NEE! NEE!-bussen toch weer bediend. Op de duur denk je daar niet meer bij na, je ramt die folder gewoon in de eerste bus die je tegenkomt.
Gisteravond kwam ik een brievenbus tegen met de tekst "Geen verkiezingsdrukwerk a.u.b.". Het ultieme argument! Uiteraard kon ik nu niet anders dan capituleren en heb die bus deemoedig overslagen.
maandag 21 mei 2007
Op campagne
Nog eens een berichtje van de Gentse Zwijger. Lang geleden :-)
Nog steeds alive and kicking, maar niet echt veel meer van zeggen.
Het is weer eens verkiezingstijd. Als militant van een politieke partij moet ik dan ook weer op pad. Folders bussen en dergelijke.
Het is eens wat anders dan het dagdagelijkse gedoe. En ik moet bekennen: het samen toewerken naar een gemeenschappelijk doel (hoogtepunt of laagtepunt, liefst natuurlijk het eerste) vind ik wel leuk.
Als de kandidate waarvoor ik vooral bus verkozen wordt, zal ik haar een factuur voor een nieuw paar schoenen sturen. Hoewel: in de groene omgeving aan de rand van de stad waar ik nu woon, doe ik dat buswerk vooral per fiets, omdat de huizen te ver van elkaar verwijderd staan. Het is best te doen, maar het vergt wel enige behendigheid bij het sturen.
Je leert je omgeving wat beter kennen. Het gebied tussen De Pinte en Gent (St-Denijs-Westrem en Zwijnaarde) is prachtig: heel veel groen, bos zelfs. Niet voor niets zou dit gebied deel uitmaken van het toekomstige Gentse stadsbos. Er is ook residentiële bewoning.
In dit gebied trof ik tijdens het bussen van verkiezingsfolders iemand aan die daar op een stuk braakliggend grond bij de spoorweg in de vrije natuur leeft. Ik herkende de man en vooral zijn zelfgemaakt kamp dat bestaat uit een oude caravan en enkele tenten van op TV. Een uitzending van Jambers of iets in die trant die ik ooit gezien heb. Blijkbaar woont de man daar nog steeds.
De tweede keer dat ik daar voorbijkwam tijdens mijn buswerk sprak ik de excentrieke man aan.
Ik vroeg hem of hij daar ook ergens een brievenbus had. "Dat heb ik hier niet nodig", antwoordde hij met een sappig Gents accent. Verder feliciteerde hij mij met mijn inspanningen en stelde dat ik vandaag weer het nodige gedaan had.
Het lag nog op mijn lippen hem te vragen of hij ook ging stemmen. Ik bedacht me en heb de man verder maar met rust gelaten.
Nog steeds alive and kicking, maar niet echt veel meer van zeggen.
Het is weer eens verkiezingstijd. Als militant van een politieke partij moet ik dan ook weer op pad. Folders bussen en dergelijke.
Het is eens wat anders dan het dagdagelijkse gedoe. En ik moet bekennen: het samen toewerken naar een gemeenschappelijk doel (hoogtepunt of laagtepunt, liefst natuurlijk het eerste) vind ik wel leuk.
Als de kandidate waarvoor ik vooral bus verkozen wordt, zal ik haar een factuur voor een nieuw paar schoenen sturen. Hoewel: in de groene omgeving aan de rand van de stad waar ik nu woon, doe ik dat buswerk vooral per fiets, omdat de huizen te ver van elkaar verwijderd staan. Het is best te doen, maar het vergt wel enige behendigheid bij het sturen.
Je leert je omgeving wat beter kennen. Het gebied tussen De Pinte en Gent (St-Denijs-Westrem en Zwijnaarde) is prachtig: heel veel groen, bos zelfs. Niet voor niets zou dit gebied deel uitmaken van het toekomstige Gentse stadsbos. Er is ook residentiële bewoning.
In dit gebied trof ik tijdens het bussen van verkiezingsfolders iemand aan die daar op een stuk braakliggend grond bij de spoorweg in de vrije natuur leeft. Ik herkende de man en vooral zijn zelfgemaakt kamp dat bestaat uit een oude caravan en enkele tenten van op TV. Een uitzending van Jambers of iets in die trant die ik ooit gezien heb. Blijkbaar woont de man daar nog steeds.
De tweede keer dat ik daar voorbijkwam tijdens mijn buswerk sprak ik de excentrieke man aan.
Ik vroeg hem of hij daar ook ergens een brievenbus had. "Dat heb ik hier niet nodig", antwoordde hij met een sappig Gents accent. Verder feliciteerde hij mij met mijn inspanningen en stelde dat ik vandaag weer het nodige gedaan had.
Het lag nog op mijn lippen hem te vragen of hij ook ging stemmen. Ik bedacht me en heb de man verder maar met rust gelaten.
donderdag 25 januari 2007
A new life
Al lang niks meer gepost. Weinig behoefte daartoe gevoeld. Het een beetje moe om persoonlijke gevoelens en observaties op het net tegooien. En te veel bezig met de grote verhuisoperatie. Gedacht aan stoppen, maar na enig aandringen...
Misschien post ik van tijd tot tijd nog wel eens iets. Probeer ik deze blog nu en dan wat nieuw leven in te blazen.
Ik was al bijna vergeten hoe je inlogt via de nieuwe Google-account.
Ondertussen ben ik een nieuw leven begonnen. Ik woon sinds enkele maanden op het platteland. Hoewel platteland ... Eerder een groen, residentieel gebied, dat paalt aan de stad waar ik meer dan 25 jaar gewoond heb.
Het is nog steeds wennen. Het is er rustig, soms iets te. Het doet raar aan als je gewoon bent van je deur uit te stappen en midden in het gewoel terecht te komen. Vooral in de winter is dat raar.
Maar goed: de lente is niet zo veraf meer. En de zomer zal wellicht veel goedmaken. Bovendien ken ik in mijn nieuwe biotoop nog niet veel volk.
En Gent is toch ook niet zo ver. Als het weer het toelaat doe ik die 10 kilometer geregeld met de fiets. En ik zit niet meer constant in dat te drukke verkeer. En in die veel te drukke warenhuizen met al die haastige mensen. Tijd om te onthaasten.
Misschien post ik van tijd tot tijd nog wel eens iets. Probeer ik deze blog nu en dan wat nieuw leven in te blazen.
Ik was al bijna vergeten hoe je inlogt via de nieuwe Google-account.
Ondertussen ben ik een nieuw leven begonnen. Ik woon sinds enkele maanden op het platteland. Hoewel platteland ... Eerder een groen, residentieel gebied, dat paalt aan de stad waar ik meer dan 25 jaar gewoond heb.
Het is nog steeds wennen. Het is er rustig, soms iets te. Het doet raar aan als je gewoon bent van je deur uit te stappen en midden in het gewoel terecht te komen. Vooral in de winter is dat raar.
Maar goed: de lente is niet zo veraf meer. En de zomer zal wellicht veel goedmaken. Bovendien ken ik in mijn nieuwe biotoop nog niet veel volk.
En Gent is toch ook niet zo ver. Als het weer het toelaat doe ik die 10 kilometer geregeld met de fiets. En ik zit niet meer constant in dat te drukke verkeer. En in die veel te drukke warenhuizen met al die haastige mensen. Tijd om te onthaasten.
dinsdag 14 november 2006
Oef, gered!
Eindelijk gelukt! Vrijdag bij mijn provider vernomen dat mijn ADSL al van dinsdag in orde was (tegen elke afspraak in hadden ze me daar niet zelf van op de hoogte gebracht, maar heb ik nogmaals moeten bellen).
Dan me een heel weekend suf gepiekerd waarom de verbinding altijd uitviel. Gisterenavond het probleem eindelijk gevonden. Een draadloze telefoon was de schuldige!
Na bijna twee maanden zonder internet thuis als gevolg van mijn verhuis kan ik eindelijk weer surfen. Gelukkig maar, want je wordt voor steeds meer dingen afhankelijk van het net. Ik werd er gewoon sikkeneurig van. Nog goed dat ik een aantal dringende zaken op kantoor kon regelen en mijn e-mail op mijn privé-account naar mijn e-mail op kantoor kon doorsturen.
Onvoorstelbaar eigenlijk dat dat zo lang moeten duren heeft. Er zaten een aantal misverstanden tussen, midden in de chaos van die (grote) verhuis. En ook foute informatie en slechte service.
En met ADSL loopt er technisch nogal snel iets mis. En vind het dan maar!
Ondertussen ligt deze blog al een hele tijd plat. Er zullen wel niet veel bezoekers meer over zijn, behalve dan via zoekopdrachten in Google. We zien wel wat ik er nog mee aanvang.
Dan me een heel weekend suf gepiekerd waarom de verbinding altijd uitviel. Gisterenavond het probleem eindelijk gevonden. Een draadloze telefoon was de schuldige!
Na bijna twee maanden zonder internet thuis als gevolg van mijn verhuis kan ik eindelijk weer surfen. Gelukkig maar, want je wordt voor steeds meer dingen afhankelijk van het net. Ik werd er gewoon sikkeneurig van. Nog goed dat ik een aantal dringende zaken op kantoor kon regelen en mijn e-mail op mijn privé-account naar mijn e-mail op kantoor kon doorsturen.
Onvoorstelbaar eigenlijk dat dat zo lang moeten duren heeft. Er zaten een aantal misverstanden tussen, midden in de chaos van die (grote) verhuis. En ook foute informatie en slechte service.
En met ADSL loopt er technisch nogal snel iets mis. En vind het dan maar!
Ondertussen ligt deze blog al een hele tijd plat. Er zullen wel niet veel bezoekers meer over zijn, behalve dan via zoekopdrachten in Google. We zien wel wat ik er nog mee aanvang.
maandag 6 november 2006
Vervelend!
Nog steeds geen internet en dat nu al meer dan anderhalve maand! Ik zal me eens goed kwaad moeten maken.
Ik overweeg ook al om van operator te veranderen.
De service bij Scarlet trekt duidelijk op niks!
Ik overweeg ook al om van operator te veranderen.
De service bij Scarlet trekt duidelijk op niks!
woensdag 18 oktober 2006
Buiten dienst!
Ben ondertussen naar De Pinte verhuisd.
De stadsdrukte en het lawaai ingeruild voor het rustgevende geluid van grasmachines met een tikje E17 op de achtergrond.
Door een misverstand zit ik echter nog steeds zonder internet thuis, hopelijk niet al te lang meer
Ik weet nog niet of ik deze blog zal behouden in de huidige vorm. Ik moet het nog bekijken.
Als een aantal andere praktische problemen opgelost zijn. En ik weer op het net zit, natuurlijk.
De stadsdrukte en het lawaai ingeruild voor het rustgevende geluid van grasmachines met een tikje E17 op de achtergrond.
Door een misverstand zit ik echter nog steeds zonder internet thuis, hopelijk niet al te lang meer
Ik weet nog niet of ik deze blog zal behouden in de huidige vorm. Ik moet het nog bekijken.
Als een aantal andere praktische problemen opgelost zijn. En ik weer op het net zit, natuurlijk.
maandag 28 augustus 2006
Enkele impressies van mijn fietsreis
Ik beperk het verslag van mijn fietsreis tot enkele foto-impressies vanwege tijdsgebrek.
Lionel Vandenberghe in Esen bij Diksmuide, vlak voor de aankomst van de Vredesfietseling
De eerste allochtoon die sprak op de IJzerbedevaart. Het is een Gentenaar. Ik ken hem persoonlijk: Mohammed El Omari van de vereniging Divers en Actief. Symbolisch erg belangrijke gebeurtenis, die toespraak op de IJzerbedevaart 2006! Vind ik, tot spijt van wie 't benijdt!
Tekst van een Bretoense monument in Diksmuide ter ere van de gesneuvelde Bretonse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. .
Bij de start aan de jeugdherberg in Gent voor de laatste etappe naar Diksmuide
Debat in Gent (in het Zilverhof) over o.a. Europa, de vrede en Libanon. Met Jan Roegiers, anne Van Lancker en ... Jean-Luc Dehaene. Moderator was Bruno Huyghebaert.
De Vredesfietseling anno 2006 in volle actie!
De Voerense burgemeester heeft duidelijk alle vertrouwen in de komende gemeenteraadsverkiezingen
Lionel Vandenberghe in Esen bij Diksmuide, vlak voor de aankomst van de Vredesfietseling
De eerste allochtoon die sprak op de IJzerbedevaart. Het is een Gentenaar. Ik ken hem persoonlijk: Mohammed El Omari van de vereniging Divers en Actief. Symbolisch erg belangrijke gebeurtenis, die toespraak op de IJzerbedevaart 2006! Vind ik, tot spijt van wie 't benijdt!
Tekst van een Bretoense monument in Diksmuide ter ere van de gesneuvelde Bretonse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. .
Bij de start aan de jeugdherberg in Gent voor de laatste etappe naar Diksmuide
Debat in Gent (in het Zilverhof) over o.a. Europa, de vrede en Libanon. Met Jan Roegiers, anne Van Lancker en ... Jean-Luc Dehaene. Moderator was Bruno Huyghebaert.
De Vredesfietseling anno 2006 in volle actie!
De Voerense burgemeester heeft duidelijk alle vertrouwen in de komende gemeenteraadsverkiezingen
zaterdag 19 augustus 2006
Nakende verhuis
Alweer een tijd geleden dat ik nog wat gepost heb. Ik heb het nog steeds veel te druk met andere dingen om nog tijd over te houden om te bloggen. Bovendien ben ik een beetje "blogmoe". Ik vertoon duidelijke symptomen van een 'blogger's block". Ik weet dan ook niet of deze blog nog een lang leven beschoren zal blijven.
Te meer omdat ik volgende maand naar De Pinte verhuis. Het is er dan toch eindelijk eens van gekomen. De naam van deze blog zal dus al niet meer kloppen, al behoort De Pinte toch wel zo'n beetje tot het Gents stadsgewest (ze zullen het in De Pinte niet graag horen). Waarom De Pinte? Het is er een oase van groen en van rust. Met wat ouder te worden begin ik het steeds moeilijker te krijgen met het soms hectische en stresserende leventje in de Gentse binnenstad: te veel volk op een te kleine ruimte, te veel auto's en te weinig parkeerplaatsen, te veel lawaai, noem maar op. Anderzijds is er natuurlijk wel veel te doen. Je hoeft maar je deur uit te stappen en er is onmiddellijk veel leven rondom
Het zal een hele aanpassing worden. In elk geval zal Gent niet zo ver zijn: maar een tien kilometer.
Ondertussen heb ik deze maand geen grootse vakantieplannen. Mijn vakantie is trouwens al bijna over. Volgende week rij ik dezelfde fietstocht als vorig jaar, maar in afgeslankte versie (vijf dagen i.p.v. acht).
De voorbije weken heb ik niet zo veel kunnen uitvoeren, want het was nogal nat! Ik heb me veel aan mijn nieuwste passie EBay gewijd. Via het internet (Google en blogs) opnieuw contact gekregen met een oude studiegenoot die ik al jarenlang uit het oog verloren was. Ik tikte zijn naam in in google en belandde op zijn weblog. Ik had er zo'n flauw vermoeden van dat hij zoiets wel zou hebben. Bloggen zal dan toch nog ergens goed voor zijn zeker?
Te meer omdat ik volgende maand naar De Pinte verhuis. Het is er dan toch eindelijk eens van gekomen. De naam van deze blog zal dus al niet meer kloppen, al behoort De Pinte toch wel zo'n beetje tot het Gents stadsgewest (ze zullen het in De Pinte niet graag horen). Waarom De Pinte? Het is er een oase van groen en van rust. Met wat ouder te worden begin ik het steeds moeilijker te krijgen met het soms hectische en stresserende leventje in de Gentse binnenstad: te veel volk op een te kleine ruimte, te veel auto's en te weinig parkeerplaatsen, te veel lawaai, noem maar op. Anderzijds is er natuurlijk wel veel te doen. Je hoeft maar je deur uit te stappen en er is onmiddellijk veel leven rondom
Het zal een hele aanpassing worden. In elk geval zal Gent niet zo ver zijn: maar een tien kilometer.
Ondertussen heb ik deze maand geen grootse vakantieplannen. Mijn vakantie is trouwens al bijna over. Volgende week rij ik dezelfde fietstocht als vorig jaar, maar in afgeslankte versie (vijf dagen i.p.v. acht).
De voorbije weken heb ik niet zo veel kunnen uitvoeren, want het was nogal nat! Ik heb me veel aan mijn nieuwste passie EBay gewijd. Via het internet (Google en blogs) opnieuw contact gekregen met een oude studiegenoot die ik al jarenlang uit het oog verloren was. Ik tikte zijn naam in in google en belandde op zijn weblog. Ik had er zo'n flauw vermoeden van dat hij zoiets wel zou hebben. Bloggen zal dan toch nog ergens goed voor zijn zeker?
woensdag 19 juli 2006
Gentse Buitenband
En zondag rij ik de Gentse Buitenband! (eindelijk nog eens wat fietsnieuws hier! Ik fiets wel degelijk nog regelmatig, maar minder dan vorig jaar, want ik zit vaker voor mijn computer en tussen de boeken).
Niet een route van een 45 km, zoals vorig jaar, nee! Dit jaar ga ik het volledige parcours rond Gent van zo'n 80 km rijden Ik trek er een hele dag voor uit met een ruime rustpauze 's middags. Hopelijk valt het weer wat mee. Dan nog een weekje werken en 4 weken vrij (als er niets tussenkomt tenminste)!
Niet een route van een 45 km, zoals vorig jaar, nee! Dit jaar ga ik het volledige parcours rond Gent van zo'n 80 km rijden Ik trek er een hele dag voor uit met een ruime rustpauze 's middags. Hopelijk valt het weer wat mee. Dan nog een weekje werken en 4 weken vrij (als er niets tussenkomt tenminste)!
Bijna vakantie
Gentse feesten, heel leuk weer (voor mij toch), een lang weekend, bijna vakantie... Wat moet een mens nog meer?
Ondertussen heb ik gedaan met mijn input van boeken op het net. Gelukkig maar, want ik werd oververmoeid en heb er lichte leverproblemen aan overgehouden. Wel vervelend tijdens de Gentse Feesten.
Ondertussen heb ik iets nieuws ontdekt: voor het eerst een aankoop gedaan op E-Bay! Verbluffend wat je daar allemaal vindt! Ondertussen moet ik wel mijn eerste aankoop (een oude postkaart) nog krijgen. Als dat maar goed afloopt! E-Bay is veel professioneler dan Kapaza, waar ik al een tijdje actief ben. Er zijn meer aanbiedingen en er komt veel meer volk naartoe. Het nadeel: het is allemaal nogal onpersoonlijk en er zijn veel bedriegers actief. Het is ook enorm verslavend. Ik heb ondertussen al twee nieuwe biedingen lopen, waarvan er vanavond eentje afloopt Allebei postkaarten van vlak voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog in de Westhoek (vooral Nieuwpoort). Leuk idee om een verzameling op te zetten.
Ondertussen heb ik gedaan met mijn input van boeken op het net. Gelukkig maar, want ik werd oververmoeid en heb er lichte leverproblemen aan overgehouden. Wel vervelend tijdens de Gentse Feesten.
Ondertussen heb ik iets nieuws ontdekt: voor het eerst een aankoop gedaan op E-Bay! Verbluffend wat je daar allemaal vindt! Ondertussen moet ik wel mijn eerste aankoop (een oude postkaart) nog krijgen. Als dat maar goed afloopt! E-Bay is veel professioneler dan Kapaza, waar ik al een tijdje actief ben. Er zijn meer aanbiedingen en er komt veel meer volk naartoe. Het nadeel: het is allemaal nogal onpersoonlijk en er zijn veel bedriegers actief. Het is ook enorm verslavend. Ik heb ondertussen al twee nieuwe biedingen lopen, waarvan er vanavond eentje afloopt Allebei postkaarten van vlak voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog in de Westhoek (vooral Nieuwpoort). Leuk idee om een verzameling op te zetten.
woensdag 5 juli 2006
De Begrafenis van Stijn Streuvels - deel 2
Eerst stonden we daar maar gewoon tussen een massa volk. voor de kerk. Ineens (wellicht was de Offerande net ingezet) ontstond er een gedrum zoals ik het nog nooit meegemaakt had en nadien ook niet meer beleefd heb. Van die 7.000 man stond het overgrote deel buiten (ik ken de capaciteit van de dorpskerk van Ingooigem niet) en die wouen ineens allemaal naar binnen. Ik werd werkelijk gedurende enige tijd in een mensenmassa geperst en naar voren gestuwd. Mijn vader was bij me en hield me vast. Toch raakte ik in paniek. Ik dacht werkelijk dat mijn laatste uur geslagen had. Ik schreeuwde het uit en duwde wild om me heen. Het leverde me een boze blik op van iemand die naast me stond. Mijn vader trachtte me te kalmeren.
Toen kwam er een einde aan die penibele situatie. Ineens konden we de kerk binnentreden. Hier heerste orde en waardigheid. Ik herinner me de kist van de overleden schrijver, die met bijna miltair respect bejegend werd, de mensen vooraan in de kerk, de file rouwenden die aanschoof voor een beeldje, mijn eigen grote opluchting dat ik het gehaald had...
Naar het schijnt waren er rouwprentjes tekort. Niet alle aanwezigen hadden er een kunnen bemachtigen. Vandaar het vreselijk gedrum. Er waren misnoegden. Mijn vader en ik hadden er elk eentje.
Na de dienst keken we nog even naar de prominenten die aanwezig waren. Er reden chique autos weg, sommige met chauffeur. Mijn vader noemde enkele namen. Ik herinner me die van Hendrik Fayat, toenmalig minister.
Terug aan zee in Middelkerke deed mijn vader het verhaal aan de hospita van onze ouderwetse villa aan de dijk (die nu vervangen is door hoogbouw). Het was een bejaarde dame, die met haar dochter van middelbare leeftijd in de villa woonde en hem gedeeltelijk verhuurde in de zomer. Beiden waren ook bewonderaars van Streuvels. De oma vertelde dat ze ook graag zo'n rouwprentje gehad had. Ik gaf haar het mijne, blij iemand ermee gelukkig te kunnen maken. Waarom moest ik dat? Mijn vader had er toch eentje?
Achteraf kreeg ik niet echt een standje van mijn vader, maar hij begreep toch niet dat ik dat zomaar weggegeven had. Ik kende op die leeftijd niet het belang van dergelijke dingen. Bovendien: als ik het kaartje gehouden had, was ik het nu waarschijnlijk toch al lang kwijtgeweest, verdwenen tussen de plooien van een woelig leven. En ik heb immers dat van mijn vader?
Ik was van plan het te verkopen, zoals ik andere dingen weggedaan of verkocht heb vanwege plaatsgebrek. Maar bij nader inzicht zal ik het toch maar houden. Het rouwprentje is te mooi om weg te doen voor enkele luttele euro's en ik heb er persoonlijke herinneringen aan. Per slot heb ik de uitvaart van Streuvels zelf meegemaakt.
Toen kwam er een einde aan die penibele situatie. Ineens konden we de kerk binnentreden. Hier heerste orde en waardigheid. Ik herinner me de kist van de overleden schrijver, die met bijna miltair respect bejegend werd, de mensen vooraan in de kerk, de file rouwenden die aanschoof voor een beeldje, mijn eigen grote opluchting dat ik het gehaald had...
Naar het schijnt waren er rouwprentjes tekort. Niet alle aanwezigen hadden er een kunnen bemachtigen. Vandaar het vreselijk gedrum. Er waren misnoegden. Mijn vader en ik hadden er elk eentje.
Na de dienst keken we nog even naar de prominenten die aanwezig waren. Er reden chique autos weg, sommige met chauffeur. Mijn vader noemde enkele namen. Ik herinner me die van Hendrik Fayat, toenmalig minister.
Terug aan zee in Middelkerke deed mijn vader het verhaal aan de hospita van onze ouderwetse villa aan de dijk (die nu vervangen is door hoogbouw). Het was een bejaarde dame, die met haar dochter van middelbare leeftijd in de villa woonde en hem gedeeltelijk verhuurde in de zomer. Beiden waren ook bewonderaars van Streuvels. De oma vertelde dat ze ook graag zo'n rouwprentje gehad had. Ik gaf haar het mijne, blij iemand ermee gelukkig te kunnen maken. Waarom moest ik dat? Mijn vader had er toch eentje?
Achteraf kreeg ik niet echt een standje van mijn vader, maar hij begreep toch niet dat ik dat zomaar weggegeven had. Ik kende op die leeftijd niet het belang van dergelijke dingen. Bovendien: als ik het kaartje gehouden had, was ik het nu waarschijnlijk toch al lang kwijtgeweest, verdwenen tussen de plooien van een woelig leven. En ik heb immers dat van mijn vader?
Ik was van plan het te verkopen, zoals ik andere dingen weggedaan of verkocht heb vanwege plaatsgebrek. Maar bij nader inzicht zal ik het toch maar houden. Het rouwprentje is te mooi om weg te doen voor enkele luttele euro's en ik heb er persoonlijke herinneringen aan. Per slot heb ik de uitvaart van Streuvels zelf meegemaakt.
dinsdag 4 juli 2006
De begrafenis van Stijn Streuvels
Half augustus 1969. Terwijl we met ons gezin aan zee vertoefden was Stijn Streuvels, op dat ogenblik Vlaanderens grootste romancier, overleden in de gezegende leeftijd van 97 jaar.
Op een ochtend nam mijn vader me mee naar Ingooigem voor de begrafenis. Ik was net tien.
Een massa volk daar. Het dorp werd zowat overrompeld.
Mijn vader troonde me eerst mee naar het Lijsternest, de legendarische woonplaats van de overleden schrijver. In een biografie van Streuvels (Dag Streuvels, ik ken den weg alleen van Hedwig Speliers uit 1994) lees ik dat er 7.000 man aanwezig was op de uitvaartplechtigheid. De schrijver werd met een huifkar van Het Lijsternest naar de dorpskerk vervoerd. Die huifkar was een modetrend, die in 1968 gelanceerd werd bij de uitvaart van Karel-Romaan Berquin, hoofdman van de heemkundige kring Bachten de Kupe. De volgende dag stond de foto van de huifkar op de voorpagina van De Standaard. Ik heb dat vergeelde krantennummer, dat mijn vader altijd bewaard had, onlangs weggegooid. - Wat voor zin heeft het dat alles te bewaren? Mijn vader hield wat te veel papier bij, te veel in elk geval om mee te verhuizen.
Dan naar de kerk. We konden niet binnen. Een massa volk had zich verzameld op het plein voor de kerk. Mijn herinnering wordt hier minder nauwkeurig. Er stonden in die tijd nog geen televisieschermen opgesteld buiten, maar vermoedelijk wel luidsprekers, zodat degenen buiten de kerk de dienst toch een beetje konden volgen.
Toen begon zich een voor mij traumatische jeugdervaring te ontwikkelen.
(vervolgt)
Op een ochtend nam mijn vader me mee naar Ingooigem voor de begrafenis. Ik was net tien.
Een massa volk daar. Het dorp werd zowat overrompeld.
Mijn vader troonde me eerst mee naar het Lijsternest, de legendarische woonplaats van de overleden schrijver. In een biografie van Streuvels (Dag Streuvels, ik ken den weg alleen van Hedwig Speliers uit 1994) lees ik dat er 7.000 man aanwezig was op de uitvaartplechtigheid. De schrijver werd met een huifkar van Het Lijsternest naar de dorpskerk vervoerd. Die huifkar was een modetrend, die in 1968 gelanceerd werd bij de uitvaart van Karel-Romaan Berquin, hoofdman van de heemkundige kring Bachten de Kupe. De volgende dag stond de foto van de huifkar op de voorpagina van De Standaard. Ik heb dat vergeelde krantennummer, dat mijn vader altijd bewaard had, onlangs weggegooid. - Wat voor zin heeft het dat alles te bewaren? Mijn vader hield wat te veel papier bij, te veel in elk geval om mee te verhuizen.
Dan naar de kerk. We konden niet binnen. Een massa volk had zich verzameld op het plein voor de kerk. Mijn herinnering wordt hier minder nauwkeurig. Er stonden in die tijd nog geen televisieschermen opgesteld buiten, maar vermoedelijk wel luidsprekers, zodat degenen buiten de kerk de dienst toch een beetje konden volgen.
Toen begon zich een voor mij traumatische jeugdervaring te ontwikkelen.
(vervolgt)
woensdag 21 juni 2006
Niet dood...
Al 1 maand niets meer gepost. Ik heb de laatste tijd weinig tijd en weinig behoefte om te bloggen.
Ik behoud deze blog nochtans. Als ik nog eens behoefte voel om een mededeling de wereld in te gooien, dan post ik dat hier wel.
So long!
Ik behoud deze blog nochtans. Als ik nog eens behoefte voel om een mededeling de wereld in te gooien, dan post ik dat hier wel.
So long!
zondag 21 mei 2006
"Dewael, illegael!"
Even een kort berichtje om te tonen dat deze blog nog bestaat. Ik ben nog steeds te veel verdiept in het boekwezen om tijd over te houden om te bloggen. Soit.
Gisteren heb ik meegestapt met de nationale betoging van de mensen zonder papieren in het centrum van Gent. Alweer na een oproep van de partij Groen! De andere partijen interesseert deze problematiek niet (of juist wel, maar ze hebben een andere visie) of ze willen geen standpunt innemen. Los van alle concrete politieke eisen (allemaal samen voor papieren, ...) vind ik dat deze mensen meer respect verdienen. Ze worden vaak behandeld als tweederangsburgers, meer nog, een soort menselijk afval. en dat druist in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel.
Gisteren heb ik meegestapt met de nationale betoging van de mensen zonder papieren in het centrum van Gent. Alweer na een oproep van de partij Groen! De andere partijen interesseert deze problematiek niet (of juist wel, maar ze hebben een andere visie) of ze willen geen standpunt innemen. Los van alle concrete politieke eisen (allemaal samen voor papieren, ...) vind ik dat deze mensen meer respect verdienen. Ze worden vaak behandeld als tweederangsburgers, meer nog, een soort menselijk afval. en dat druist in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel.
zaterdag 6 mei 2006
Eén jaar Trapkracht
Ik ben nog eens naar Trapkracht geweest, het maandelijks feestje voor fietsers in de Gentse binnenstad. Het initiatief bestaat juist 1 jaar.
Ik was naar de eerste drie edities geweest, maar daarna niet meer. Een bepaalde politieke partij (kan je raden welke?), waarvan ik geen lid ben maar waarvan ik ooit een petitie getekend heb en die me nu blijft bestoken met informatie, had opgeroepen via mail tot deelname, omdat Trapkracht nu 1 jaar bestaat. Ik blijf het spijtig vinden dat de andere Gentse politieke partijen geen belangstelling vertonen voor dit rebels fietsinitiatief. De meeste houden het bij de nogal brave Fietsersbond met hun fluovestjes, fietshelmen en dodenwakes op kruispunten. De wat anarchistische, pure Ode aan de Fietsvreugde die Trapkracht biedt, negeren zij.
En inderdaad: de maandelijkse manifestatie bestaat nog. De belangstelling was niet echt massaal, zeker niet omdat het om een soort lustrum ging, maar zo'n 70 fietsers begaven zich op weg voor een tochtje van een uur door de binnenstad en langs de ringlanen. Onder hen Vera Dua en Filip Watteeuw van Groen!. Onder begeleiding van de Gentse politie. zoals steeds hadden de organisatoren (als men daarvan mag spreken) er een erezaaak van gemaakt het parcours niet vooraf aan te vragen, ja zelfs niet vast te leggen. Pure fietsimprovisatie dus.
Ik blijf het een goed initiatief vinden in deze tijden waarin koning Auto steeds meer (en al te veel) plaats inneemt en krijgt. En zoals de vorige keren heb ik er weer erg van genoten eens met de fiets de volledige breedte van die ringlanen in te kunnen nemen.
Ik was naar de eerste drie edities geweest, maar daarna niet meer. Een bepaalde politieke partij (kan je raden welke?), waarvan ik geen lid ben maar waarvan ik ooit een petitie getekend heb en die me nu blijft bestoken met informatie, had opgeroepen via mail tot deelname, omdat Trapkracht nu 1 jaar bestaat. Ik blijf het spijtig vinden dat de andere Gentse politieke partijen geen belangstelling vertonen voor dit rebels fietsinitiatief. De meeste houden het bij de nogal brave Fietsersbond met hun fluovestjes, fietshelmen en dodenwakes op kruispunten. De wat anarchistische, pure Ode aan de Fietsvreugde die Trapkracht biedt, negeren zij.
En inderdaad: de maandelijkse manifestatie bestaat nog. De belangstelling was niet echt massaal, zeker niet omdat het om een soort lustrum ging, maar zo'n 70 fietsers begaven zich op weg voor een tochtje van een uur door de binnenstad en langs de ringlanen. Onder hen Vera Dua en Filip Watteeuw van Groen!. Onder begeleiding van de Gentse politie. zoals steeds hadden de organisatoren (als men daarvan mag spreken) er een erezaaak van gemaakt het parcours niet vooraf aan te vragen, ja zelfs niet vast te leggen. Pure fietsimprovisatie dus.
Ik blijf het een goed initiatief vinden in deze tijden waarin koning Auto steeds meer (en al te veel) plaats inneemt en krijgt. En zoals de vorige keren heb ik er weer erg van genoten eens met de fiets de volledige breedte van die ringlanen in te kunnen nemen.
woensdag 26 april 2006
Publicitaire mededeling tussendoor
Vlaams minister Marino Keulen bevoegd voor Stedenbeleid lanceerde een grootse fotowedstrijd onder de vlag “De stad is klaarwakker”. De wedstrijd wordt georganiseerd in nauwe samenwerking met de 13 centrumsteden. Het promotiefilmpje is tot 30 april te zien zijn op Canvas en Eén en tot 1 mei op de regionale zenders.
Iedereen krijgt de kans om tot 18 juni foto’s te maken van aantrekkelijke hoekjes en kantjes van de Vlaamse centrumstad waarin hij woont, studeert, werkt of vaak komt. De foto’s kunnen genomen worden in Aalst, Antwerpen, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas of Turnhout.
De foto dient op een leuke, originele of treffende manier het aantrekkelijke, bruisende, levendige, kleurrijke, kortom het 'klaarwakkere’ karakter van zijn stad binnen één van de vijf opgegeven thema’s te illustreren. (zie www.thuisindestad.be voor verdere informatie).
Tussen 26 juni en 2 juli 2006 zal een jury per stad vijf winnende foto’s kiezen (één winnende foto per thema) en één hoofdwinnaar selecteren. De hoofdwinnaar in elke stad wint een workshop met topfotograaf Michiel Hendryckx die gedurende twee groepssessies tips zal bijbrengen over fotografie.
Iedereen krijgt de kans om tot 18 juni foto’s te maken van aantrekkelijke hoekjes en kantjes van de Vlaamse centrumstad waarin hij woont, studeert, werkt of vaak komt. De foto’s kunnen genomen worden in Aalst, Antwerpen, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas of Turnhout.
De foto dient op een leuke, originele of treffende manier het aantrekkelijke, bruisende, levendige, kleurrijke, kortom het 'klaarwakkere’ karakter van zijn stad binnen één van de vijf opgegeven thema’s te illustreren. (zie www.thuisindestad.be voor verdere informatie).
Tussen 26 juni en 2 juli 2006 zal een jury per stad vijf winnende foto’s kiezen (één winnende foto per thema) en één hoofdwinnaar selecteren. De hoofdwinnaar in elke stad wint een workshop met topfotograaf Michiel Hendryckx die gedurende twee groepssessies tips zal bijbrengen over fotografie.
donderdag 20 april 2006
Henri Barbusse
Zoekactie gedaan via Google over een mij onbekende Franse auteur die veelvuldig voorkomt in de voorvaderlijke bibliotheek.
Henri Barbusse (1873-1935). Franse realistische schrijver. Nam als oorlogsvrijwilliger deel aan de Eerste Wereldoorlog, ondaks de humaitaire en pacifistische inslag van zijn vroeg werk Suppliants (1903), l'Enfer (1908), Nous Autres (1914).
Internationale doorbraak met Le Feu (1916) over zijn ervaringen in de loopgraven.
Na de oorlog kwam hij op voor alle verdrukten en richtte de groep Clarté op (Clarté, 1920)
Trad in 1923 toe tot de communistische partij van Frankrijk.
Blijkbaar nu een beetje vergeten, want ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, ondanks mijn literatuurstudies.
De Eerste Wereldoorlog interesseert me uitermate. Le Feu heb ik al in de kelder gegooid, omdat de cover van de paperback eraf is. Ik zal het maar eens opduikelen. L'Enfer heb ik te koop aangeboden op het net. We hebben nog oude romans van deze schrijver.
Zo gaat dat als je een bibliotheek opruimt. Op de duur begin je je aan sommige van die boeken te interesseren. Zo heb ik, vanwege diezelfde interesse voor de Eerste Wereldoorlog, al spijt dat ik Namen 1914 van Ernest Claes aan De Slegte verkocht heb voor 2 euro. Ik heb dat boek ooit gelezen, maar meer dan dertig jaar geleden. Ik had het niet zo voor Ernest Claes. Ik beschouwde hem als een beetje een folkloristische schrijver op basis van De Witte, Wij Heren van Zichem, e.d.
Ik heb recent Kerstnacht in de Gevangenis (geschreven onder het pseudoniem G. Van Hasselt) gelezen van Ernest Claes en ben nu bezig aan Cel 269. Beide boeken handelen over zijn ervaringen tijdens de Repressie na de Tweede Wereldoorlog. Ik ben er aangenaam door verrast. Het verschil in toon tuseen beide werken is wel heel opvallend. Kerstnacht in de Gevangenis is geschreven op het moment zelf dat Claes in de gevangenis van Sint-Gillis (Brussel) zat (eind 1944), Cel 269 jaren later (1951). Het tweede boek is soms nogal sarcastisch, het eerste is eerder droevig. Zelfmedelijden tegenover ironie.
Beide boeken doe ik niet weg. Iemand van de familie moet de literaire weerslag bijhouden van die ervaringen die o.a. ook mijn grootvader meegemaakt heeft. Ik heb ook Face au Mur van Filip De Pillecijn over hetzelfde onderwerp. Ik ben er al aan begonnen , maar heb het nog niet uitgelezen.
Bijna was ik Namen 1914 terug gaan kopen in De Slegte (ze vragen er 5 euro voor heb ik gemerkt). Ik heb me kunnen bedwingen. Dat zou al te gek zijn. Ik herlees het boek ooit wel eens uit de bibliotheek.
Henri Barbusse (1873-1935). Franse realistische schrijver. Nam als oorlogsvrijwilliger deel aan de Eerste Wereldoorlog, ondaks de humaitaire en pacifistische inslag van zijn vroeg werk Suppliants (1903), l'Enfer (1908), Nous Autres (1914).
Internationale doorbraak met Le Feu (1916) over zijn ervaringen in de loopgraven.
Na de oorlog kwam hij op voor alle verdrukten en richtte de groep Clarté op (Clarté, 1920)
Trad in 1923 toe tot de communistische partij van Frankrijk.
Blijkbaar nu een beetje vergeten, want ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, ondanks mijn literatuurstudies.
De Eerste Wereldoorlog interesseert me uitermate. Le Feu heb ik al in de kelder gegooid, omdat de cover van de paperback eraf is. Ik zal het maar eens opduikelen. L'Enfer heb ik te koop aangeboden op het net. We hebben nog oude romans van deze schrijver.
Zo gaat dat als je een bibliotheek opruimt. Op de duur begin je je aan sommige van die boeken te interesseren. Zo heb ik, vanwege diezelfde interesse voor de Eerste Wereldoorlog, al spijt dat ik Namen 1914 van Ernest Claes aan De Slegte verkocht heb voor 2 euro. Ik heb dat boek ooit gelezen, maar meer dan dertig jaar geleden. Ik had het niet zo voor Ernest Claes. Ik beschouwde hem als een beetje een folkloristische schrijver op basis van De Witte, Wij Heren van Zichem, e.d.
Ik heb recent Kerstnacht in de Gevangenis (geschreven onder het pseudoniem G. Van Hasselt) gelezen van Ernest Claes en ben nu bezig aan Cel 269. Beide boeken handelen over zijn ervaringen tijdens de Repressie na de Tweede Wereldoorlog. Ik ben er aangenaam door verrast. Het verschil in toon tuseen beide werken is wel heel opvallend. Kerstnacht in de Gevangenis is geschreven op het moment zelf dat Claes in de gevangenis van Sint-Gillis (Brussel) zat (eind 1944), Cel 269 jaren later (1951). Het tweede boek is soms nogal sarcastisch, het eerste is eerder droevig. Zelfmedelijden tegenover ironie.
Beide boeken doe ik niet weg. Iemand van de familie moet de literaire weerslag bijhouden van die ervaringen die o.a. ook mijn grootvader meegemaakt heeft. Ik heb ook Face au Mur van Filip De Pillecijn over hetzelfde onderwerp. Ik ben er al aan begonnen , maar heb het nog niet uitgelezen.
Bijna was ik Namen 1914 terug gaan kopen in De Slegte (ze vragen er 5 euro voor heb ik gemerkt). Ik heb me kunnen bedwingen. Dat zou al te gek zijn. Ik herlees het boek ooit wel eens uit de bibliotheek.
vrijdag 14 april 2006
Vlaamse literatuur
Ongelooflijk wat je allemaal op het net kan vinden, als je een beetje zoekt.
Volgende link komt me momenteel goed van pas: Louis' thuispagina.
Iemand die geobsedeerd is door Vlaamse schrijvers uit het verleden.
Handig als overzicht en om het een en ander in op te zoeken. Ik zou er zelfs een permanente link van kunnen maken.
Ondertussen begint het hier wel meer op een boekenblog te lijken. Misschien moet ik de mensen ontgoochelen die al naar mijn blog gelinkt hebben en op zoek zijn naar fietsnieuws.
Ik heb me op deze blog nooit op één centraal thema willen vastpinnen. Ik schrijf gewoon over waar ik mee bezig ben en ben van plan dat ook zo te houden. In de zomer wellicht meer fietsnieuws.
Volgende link komt me momenteel goed van pas: Louis' thuispagina.
Iemand die geobsedeerd is door Vlaamse schrijvers uit het verleden.
Handig als overzicht en om het een en ander in op te zoeken. Ik zou er zelfs een permanente link van kunnen maken.
Ondertussen begint het hier wel meer op een boekenblog te lijken. Misschien moet ik de mensen ontgoochelen die al naar mijn blog gelinkt hebben en op zoek zijn naar fietsnieuws.
Ik heb me op deze blog nooit op één centraal thema willen vastpinnen. Ik schrijf gewoon over waar ik mee bezig ben en ben van plan dat ook zo te houden. In de zomer wellicht meer fietsnieuws.
zondag 9 april 2006
Peters boekenhoekje
Een leuk plekje gevonden op het net waar je interessante tweedehandsboeken kan kopen in Gent: Peters boekenhoekje.
woensdag 5 april 2006
Words, words, words
Eindelijk toch een beetje lente, al is het nog vrij koud soms. Hopelijk kan ik binnenkort weer wat meer beginnen fietsen.
Ondertussen ben ik samen met mijn moeder nog steeds bezig met mijn vaders boeken. Mijn ma heeft er een heel aantal weggegeven aan ADVN (Archief en Museum van het Vlaams-nationalisme) in Antwerpen. Toen ik thuiskwam voelde ik het aan als een verlies: weg Vlaanderen: eisende partij! en De ziekte aan de Dijle (beide van Maurits Van Haegendoren), weg Filosofie van de Vlaamse Beweging (van Max Lamberty) en vele andere boeken. Maar ja, voor dergelijke boeken heb je al een echt gespecialiseerd publiek nodig. Per slot gebeurt er op deze manier nog iets nuttigs mee. Mijn vader zou dat wel goedgevonden hebben. Beter zo dan verkopen voor een appel en een ei.
Ik begin zelf ook meer en meer boeken naar mijn eigen bibliotheek te verslepen. Ook sommige van die Vlaams-nationalistische boeken. Dat is en blijft een deel van het Vlaamse erfgoed en ook van mijn eigen familieverleden. Op de een of andere manier wens ik dat erfgoed in ere te houden, al ben ik zeker geen fanatieke Vlaams-nationalist. Ik ben momenteel een klein boekje getiteld Borms in de cel aan het lezen van de hand van Anton Jakob. Ik heb net een goed (en overigens toepasselijk) boek uit over deze problematiek: Je Onbekende Vader van Jan-Emiel Daele, overigens een Gentenaar.
Een eigen bibliotheek hebben met een ruime keuze van boeken, waarvan je er nu en dan es een kan lezen, is wel leuk. Je mag er ook niet in overdrijven, vind ik. Het moet allemaal wat overzichtelijk blijven. In een boekenchaos leven, zoals wijlen mijn vader deed, is niets voor mij.
Ondertussen ben ik samen met mijn moeder nog steeds bezig met mijn vaders boeken. Mijn ma heeft er een heel aantal weggegeven aan ADVN (Archief en Museum van het Vlaams-nationalisme) in Antwerpen. Toen ik thuiskwam voelde ik het aan als een verlies: weg Vlaanderen: eisende partij! en De ziekte aan de Dijle (beide van Maurits Van Haegendoren), weg Filosofie van de Vlaamse Beweging (van Max Lamberty) en vele andere boeken. Maar ja, voor dergelijke boeken heb je al een echt gespecialiseerd publiek nodig. Per slot gebeurt er op deze manier nog iets nuttigs mee. Mijn vader zou dat wel goedgevonden hebben. Beter zo dan verkopen voor een appel en een ei.
Ik begin zelf ook meer en meer boeken naar mijn eigen bibliotheek te verslepen. Ook sommige van die Vlaams-nationalistische boeken. Dat is en blijft een deel van het Vlaamse erfgoed en ook van mijn eigen familieverleden. Op de een of andere manier wens ik dat erfgoed in ere te houden, al ben ik zeker geen fanatieke Vlaams-nationalist. Ik ben momenteel een klein boekje getiteld Borms in de cel aan het lezen van de hand van Anton Jakob. Ik heb net een goed (en overigens toepasselijk) boek uit over deze problematiek: Je Onbekende Vader van Jan-Emiel Daele, overigens een Gentenaar.
Een eigen bibliotheek hebben met een ruime keuze van boeken, waarvan je er nu en dan es een kan lezen, is wel leuk. Je mag er ook niet in overdrijven, vind ik. Het moet allemaal wat overzichtelijk blijven. In een boekenchaos leven, zoals wijlen mijn vader deed, is niets voor mij.
dinsdag 28 maart 2006
Eén jaar de Gentse Zwijger
Sinds vorig weekend bestaat deze blog precies één jaar.
Hij is de laatste maanden weliswaar wat aan het slabakken.
Weinig behoefte om dingen op het net te gooien, te druk met andere zaken
Er is nog veel werk aan ook. Ik heb de blog tot een minimum beperkt qua layout. Weinig nieuwe snufjes ook. Ik heb me er nog niet echt beziggehouden met de vormgeving ervan.
Niettemin, bij het begin had ik niet gedacht dat ik het zo lang zou uithouden. De meeste dagboeken die ik ooit bijgehouden heb in mijn puberteit waren zo'n geen lang leven beschoren.
Hij is de laatste maanden weliswaar wat aan het slabakken.
Weinig behoefte om dingen op het net te gooien, te druk met andere zaken
Er is nog veel werk aan ook. Ik heb de blog tot een minimum beperkt qua layout. Weinig nieuwe snufjes ook. Ik heb me er nog niet echt beziggehouden met de vormgeving ervan.
Niettemin, bij het begin had ik niet gedacht dat ik het zo lang zou uithouden. De meeste dagboeken die ik ooit bijgehouden heb in mijn puberteit waren zo'n geen lang leven beschoren.
donderdag 23 maart 2006
Marxisten
Ik ben ondertussen de meeste van mijn tijdschriften kwijgeraakt. Ik heb een deel ervan aan Oxfam gegeven, een deel aan de universiteit. De rest gaat naar ADVN.
Voor een vrij omvangrijke voorraad van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (VMT) had ik een enkele weken geleden een zoekertje opgestuurd naar De Bebouwde.com van De Standaard.
Het duurde lang vooraleer het zoekertje verscheen. Bijna twee weken. Ik rekende er al niet meer op en had al een deel VMT's weggeven aan de Universiteitsbibliotheek.
Dan verscheen het zoekertje in De Standaard. Dezelfde dag nog zaten er 6 e-mails van geïnteresseerden in mijn bus. We kregen ook twee telefoontjes van geïnteresseerde archieven. Soms ga je er blijkbaar te gemakkelijk van uit dat die dat allemaal wel al zullen hebben.
Via De Standaard bereik je toch veel meer mensen dan via deze blog of Spotter. Dat mijn eigen blog niet zo'n geweldige verspreiding heeft wist ik, maar ik had misschien gehoopt op Planet Gent of zo. Of Spotter.
Ik heb de voorraad weggegeven aan de eerste die me e-mailde. Iemand die zich voorstelde als een linkse flamingant.
Gisteravond kwam hij de tijdschriften ophalen. Ik had een ouder iemand verwacht. Maar het was een jong gastje van naar schatting rond de twintig, wellicht nog student. Papa had hem gevoerd in zijn chique mercedes. Het zijn geen marxisten meer lijk vroeger.
Onverwacht had hij me zelfs een fles wijn mee. Hij leek ook erg blij met al die nieuwe marxistische lectuur. De vijf andere geïnteresseerden en de archieven heb ik moeten ontgoochelen. En ik die dacht dat er geen marxisten meer waren, een uitzondering hier en daar niet te na gesproken!
Voor een vrij omvangrijke voorraad van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (VMT) had ik een enkele weken geleden een zoekertje opgestuurd naar De Bebouwde.com van De Standaard.
Het duurde lang vooraleer het zoekertje verscheen. Bijna twee weken. Ik rekende er al niet meer op en had al een deel VMT's weggeven aan de Universiteitsbibliotheek.
Dan verscheen het zoekertje in De Standaard. Dezelfde dag nog zaten er 6 e-mails van geïnteresseerden in mijn bus. We kregen ook twee telefoontjes van geïnteresseerde archieven. Soms ga je er blijkbaar te gemakkelijk van uit dat die dat allemaal wel al zullen hebben.
Via De Standaard bereik je toch veel meer mensen dan via deze blog of Spotter. Dat mijn eigen blog niet zo'n geweldige verspreiding heeft wist ik, maar ik had misschien gehoopt op Planet Gent of zo. Of Spotter.
Ik heb de voorraad weggegeven aan de eerste die me e-mailde. Iemand die zich voorstelde als een linkse flamingant.
Gisteravond kwam hij de tijdschriften ophalen. Ik had een ouder iemand verwacht. Maar het was een jong gastje van naar schatting rond de twintig, wellicht nog student. Papa had hem gevoerd in zijn chique mercedes. Het zijn geen marxisten meer lijk vroeger.
Onverwacht had hij me zelfs een fles wijn mee. Hij leek ook erg blij met al die nieuwe marxistische lectuur. De vijf andere geïnteresseerden en de archieven heb ik moeten ontgoochelen. En ik die dacht dat er geen marxisten meer waren, een uitzondering hier en daar niet te na gesproken!
Kopstukkendebat in het Pand
Gisteren heb ik het eerste Gentse kopstukkendebat bijgewoond als afsluiter van het Congres Lokale en Provinciale Politiek van de Gentse Universiteit in het Pand.
De lijsttrekkers van de 5 grote lijsten waren er allemaal: Daniël Termont voor SP.a-Spirit, Sas Van Rouveroij voor VLD-Vivant, Filip Van Laecke voor CD&V-N-VA, Vera Dua voor Groen! en Francis Van den Eynde voor Vlaams Belang. Moderator was een journaliste van KNACK.
De belangstelling (voor het hele congres) was wat aan de magere kant: het publiek bestond vooral uit studenten in de politieke en sociale wetenschappen. Toch niet onbelangrijk dus voor de profilering van de politici. Daarnaast een klad ambtenaren, schepen De Regge, enkele provincieraadsleden (T.V., ...)
Het was een eerste debat in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober. Het terrein werd voorzichtig afgetast. Er kwam nog geen vuurwerk. Toch was het debat veelbelovend, want er zitten een paar goede debaters bij de lijsttrekkers. Vera Dua kwam sterk uit de hoek. Zoals te verwachten viel was Filip Van Laecke van CD&V als nieuwkomer nog wat bleu. Daniël Termont vond ik nogal onbehouwen. Hij is zeker niet zo fijnbesnaard als Frank Beke, die in de zaal zat. Ook veel minder diplomatisch. Dat zou de socialisten nog zuur kunnen opbreken.
Het debat werd voortdurend naar het gewestelijke niveau verlegd. Filip Van Laecke verschool zich constant achter Yves Leterme. Kop van jut was de Vlaamse overheid die de stad Gent zou benadelen tegenover Antwerpen, dit ondanks de aanwezigheid van een rist Gentse politici in de diverse regeringen. Nochtans krijgen beide steden 70% van de middelen uit het Stedenfonds. Antwerpen trekt dubbel zoveel als Gent, maar heeft ook een pak meer inwoners.
Alle sprekers waren het erover eens dat Gent meer middelen moet krijgen van de Vlaamse overheid. Dat zou al een boel problemen oplossen. Ik stel mij toch vragen bij dit goedkoop argument over de partijgrenzen heen. Het deed bij mij een belletje rinkelen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 in Antwerpen kwamen alle lijsttrekkers op tv verklaren dat Antwerpen dringend meer geld moest krijgen van de hogere overheid om de historische stadsschuld te helpen delgen. Ook Chantal Pauwels van (toen nog) Agalev. Een paar jaar later brak het Visa-schandaal uit., waarbij toch minstens een hoop gesjoemel aan het licht kwam.
Voor de rest: voorspelbare standpunten. Groen! en Vlaams Belang wezen op de verloederde buurten in de negentiende-eeuwse gordel, waarvoor niets gedaan wordt, in tegenstelling tot de steeds mooier wordende Kuip van Gent. CD&V kwam op voor de deelgemeenten, waar die partij traditioneel sterk staat, of toch in sommige daarvan. De coalitiepartners schermden met projecten (Zuurstof voor de Brugsepoort, Bruggen naar Rabot, ...) en begrotingscijfers.
Al bij al een wat aarzelende aanzet, maar er beloven nog boeiende debatten te volgen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd!
De lijsttrekkers van de 5 grote lijsten waren er allemaal: Daniël Termont voor SP.a-Spirit, Sas Van Rouveroij voor VLD-Vivant, Filip Van Laecke voor CD&V-N-VA, Vera Dua voor Groen! en Francis Van den Eynde voor Vlaams Belang. Moderator was een journaliste van KNACK.
De belangstelling (voor het hele congres) was wat aan de magere kant: het publiek bestond vooral uit studenten in de politieke en sociale wetenschappen. Toch niet onbelangrijk dus voor de profilering van de politici. Daarnaast een klad ambtenaren, schepen De Regge, enkele provincieraadsleden (T.V., ...)
Het was een eerste debat in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober. Het terrein werd voorzichtig afgetast. Er kwam nog geen vuurwerk. Toch was het debat veelbelovend, want er zitten een paar goede debaters bij de lijsttrekkers. Vera Dua kwam sterk uit de hoek. Zoals te verwachten viel was Filip Van Laecke van CD&V als nieuwkomer nog wat bleu. Daniël Termont vond ik nogal onbehouwen. Hij is zeker niet zo fijnbesnaard als Frank Beke, die in de zaal zat. Ook veel minder diplomatisch. Dat zou de socialisten nog zuur kunnen opbreken.
Het debat werd voortdurend naar het gewestelijke niveau verlegd. Filip Van Laecke verschool zich constant achter Yves Leterme. Kop van jut was de Vlaamse overheid die de stad Gent zou benadelen tegenover Antwerpen, dit ondanks de aanwezigheid van een rist Gentse politici in de diverse regeringen. Nochtans krijgen beide steden 70% van de middelen uit het Stedenfonds. Antwerpen trekt dubbel zoveel als Gent, maar heeft ook een pak meer inwoners.
Alle sprekers waren het erover eens dat Gent meer middelen moet krijgen van de Vlaamse overheid. Dat zou al een boel problemen oplossen. Ik stel mij toch vragen bij dit goedkoop argument over de partijgrenzen heen. Het deed bij mij een belletje rinkelen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 in Antwerpen kwamen alle lijsttrekkers op tv verklaren dat Antwerpen dringend meer geld moest krijgen van de hogere overheid om de historische stadsschuld te helpen delgen. Ook Chantal Pauwels van (toen nog) Agalev. Een paar jaar later brak het Visa-schandaal uit., waarbij toch minstens een hoop gesjoemel aan het licht kwam.
Voor de rest: voorspelbare standpunten. Groen! en Vlaams Belang wezen op de verloederde buurten in de negentiende-eeuwse gordel, waarvoor niets gedaan wordt, in tegenstelling tot de steeds mooier wordende Kuip van Gent. CD&V kwam op voor de deelgemeenten, waar die partij traditioneel sterk staat, of toch in sommige daarvan. De coalitiepartners schermden met projecten (Zuurstof voor de Brugsepoort, Bruggen naar Rabot, ...) en begrotingscijfers.
Al bij al een wat aarzelende aanzet, maar er beloven nog boeiende debatten te volgen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd!
woensdag 15 maart 2006
Boeken
Twee bananendozen en drie archiefdozen met oude tijdschriften naar de Boekentoren gedaan.
Wat de archieven betreft komt het einde stilaan in zicht.
Ben de laatste weken met de boeken bezig, waarin ik nog steeds verzuip. Eerstdaags nog enkele tweedehandsboekenwinkels en/of rommelmarkten bezoeken.
Wat De Slegte betreft ben ik bijna rond: in politieke boeken en gespecialiseerde historische boeken zijn die niet zo geïnteresseerd.
Boeken als Sporen naar 2000 van Jean-Luc Dehaene of Ik heb mijn zeg gehad van Georges Debunne moeten ze daar niet. Niet commercieel genoeg blijkbaar.
Ook een boek over Herman Vos: van Vlaams-nationalisme naar socialisme lustten ze niet.
Hoog tijd dat het weer wat betert, dat ik nog es kan gaan fietsen. Er is de laatste dagen wel wat zon, maar het is nog te koud.
Wat de archieven betreft komt het einde stilaan in zicht.
Ben de laatste weken met de boeken bezig, waarin ik nog steeds verzuip. Eerstdaags nog enkele tweedehandsboekenwinkels en/of rommelmarkten bezoeken.
Wat De Slegte betreft ben ik bijna rond: in politieke boeken en gespecialiseerde historische boeken zijn die niet zo geïnteresseerd.
Boeken als Sporen naar 2000 van Jean-Luc Dehaene of Ik heb mijn zeg gehad van Georges Debunne moeten ze daar niet. Niet commercieel genoeg blijkbaar.
Ook een boek over Herman Vos: van Vlaams-nationalisme naar socialisme lustten ze niet.
Hoog tijd dat het weer wat betert, dat ik nog es kan gaan fietsen. Er is de laatste dagen wel wat zon, maar het is nog te koud.
vrijdag 10 maart 2006
Spotter bis
Spotter is blijkbaar niet echt een succes voor boeken en tijdschriften. Misschien wel voor huizen, auto's en vakanties. Eén iemand heeft gereageerd voor de tijdschriften, maar die laat nu ook niets meer weten. Nog geen reactie voor de boeken.
Maar ik raak die tijdschriften wel kwijt. De boekentoren zal er een hele stapel opnemen. Klantvriendelijk zijn ze daar anders niet. Eerst laten ze enkele weken niets horen , dan moet ik alles nog zelf brengen ook. Maar kom, het is voor een goed doel.
Als die andere persoon die interesse betoont heeft niets meer laat horen, zal ik misschien nog eens AMSAB contacteren. En de overschot naar OXFAM brengen. Die verkopen blijkbaar ook tijdschriften voor het goede doel.
De boeken wordt nog een ander paar mouwen. Vorig weekend het een en ander verkocht aan De Slegte. Pockets en licht beschadigde boeken interesseren hun niet. Je krijgt ook niet zodanig veel voor boeken die hun wel interesseren.
Ik heb een aantal boeken verkocht die ik destijds nog zelf voor mijn vader gekocht heb: De indiscrete charme van Jan Schueremans, pastoor van Ename van H. Milis, Gij met uw gezever, gij! van Kristien Hemmerechts, Procs in duplo van Jean-Pierre Van Rossem, Feestelijk Vermoord van Weduwe Oppermans, Louis Hap, het verhaal van een straat. De laatste twee moest De Slegte niet hebben. Van Feestelijk Vermoord verwonderde mij dat, want het is een Gentse detectiveroman van een 15-tal jaar terug, die tijdens de Gentse Feesten speelt.
Het probleem is plaatsgebrek: we kunnen die ongelooflijke hoeveelheid boeken gewoon niet meenemen. Mijn eigen boekenkast puilt zowat uit van de boeken. Ik heb boeken van mezelf verkocht om plaats te maken.Ik heb wel een zus die al veel meegenomen heeft, maar dat volstaat nog niet. Ik vrees dat ik binnenkort met boeken op rommelmarkten ga moeten staan. Het is eens wat anders.
Maar ik raak die tijdschriften wel kwijt. De boekentoren zal er een hele stapel opnemen. Klantvriendelijk zijn ze daar anders niet. Eerst laten ze enkele weken niets horen , dan moet ik alles nog zelf brengen ook. Maar kom, het is voor een goed doel.
Als die andere persoon die interesse betoont heeft niets meer laat horen, zal ik misschien nog eens AMSAB contacteren. En de overschot naar OXFAM brengen. Die verkopen blijkbaar ook tijdschriften voor het goede doel.
De boeken wordt nog een ander paar mouwen. Vorig weekend het een en ander verkocht aan De Slegte. Pockets en licht beschadigde boeken interesseren hun niet. Je krijgt ook niet zodanig veel voor boeken die hun wel interesseren.
Ik heb een aantal boeken verkocht die ik destijds nog zelf voor mijn vader gekocht heb: De indiscrete charme van Jan Schueremans, pastoor van Ename van H. Milis, Gij met uw gezever, gij! van Kristien Hemmerechts, Procs in duplo van Jean-Pierre Van Rossem, Feestelijk Vermoord van Weduwe Oppermans, Louis Hap, het verhaal van een straat. De laatste twee moest De Slegte niet hebben. Van Feestelijk Vermoord verwonderde mij dat, want het is een Gentse detectiveroman van een 15-tal jaar terug, die tijdens de Gentse Feesten speelt.
Het probleem is plaatsgebrek: we kunnen die ongelooflijke hoeveelheid boeken gewoon niet meenemen. Mijn eigen boekenkast puilt zowat uit van de boeken. Ik heb boeken van mezelf verkocht om plaats te maken.Ik heb wel een zus die al veel meegenomen heeft, maar dat volstaat nog niet. Ik vrees dat ik binnenkort met boeken op rommelmarkten ga moeten staan. Het is eens wat anders.
vrijdag 3 maart 2006
Spotter
Blijkbaar is het bereik van deze blog toch wat te klein om er mijn archief op te slijten.
Zonet een advertentie geplaatst op Spotter, de nieuwe zoeketjessite van de VUM.
Hopelijk brengt dat meer op. Ik moet nog wennen aan dergelijke dingen als e-bay en zo meer.
Het is nooit te laat om je nieuwe on-linetoepassingen eigen te maken.
Mogelijk probeer ik via spotter ook wat boeken kwijt te raken.
Ik heb o.a. nogal wat historische boeken en boeken over de Vlaamse beweging die ik kwijt wil.
Zonet een advertentie geplaatst op Spotter, de nieuwe zoeketjessite van de VUM.
Hopelijk brengt dat meer op. Ik moet nog wennen aan dergelijke dingen als e-bay en zo meer.
Het is nooit te laat om je nieuwe on-linetoepassingen eigen te maken.
Mogelijk probeer ik via spotter ook wat boeken kwijt te raken.
Ik heb o.a. nogal wat historische boeken en boeken over de Vlaamse beweging die ik kwijt wil.
dinsdag 28 februari 2006
Weggevertjes
Zoals eerder aangekondigd, een lijst van jaargangen/nummers van tijdschriften die gratis bij mij te verkrijgen zijn - als je ze zelf komt ophalen in het centrum van Gent tenminste) - na eenvoudige afspraak via degentsezwijger@scarlet.be. Je weet maar nooit dat ik langs deze weg iemand bereik die er interesse voor heeft, bvb. iemand met historische belangstelling:
- Mededelingen van het Studiecentrum van de Tweede Wereldoorlog/SOMA 1982-2000;
- Belgisch Tijdschrift voor Militaire Geschiedenis 1985-1988;
- Belgisch Tijdschrift voor Nieuwste Geschiedenis 1975 (3-4), 1976 (1-4), 1982 (2-3);
- Tijdschrift voor Diplomatie 1975-1982 (onvolledig);
- Kruispunt 1979-1997 (10 nummers);
- Markant, een aantal nummers van 1992 tot 1994;
- Vlaams Marxistisch Tijdschrift 1966-2000 (vrij volledig);
- Vrijdag, enkele nummers 1971-1972;
- Ons Erfdeel, 1990-1991 (4 nummers);
- Vlaanderen, 1975 (4 nummers);
- Tijdschriften i.v.m. monumentenzorg, uitgegeven door Gemeentekrediet en Kredietbank, periode 1984-1994 (enkele nummers);
- La Revue Nouvelle, enkele nummers jaren '70 en '80;
- Wetenschappelijke Tijdingen (geschiedenis Vlaamse Beweging): 1 archiefdoos, jaren '90.
Dit is een kleine stukje van wijlen mijn vader-historicus zijn collectie, die nog niet meegegeven is aan archieven en die weggedaan wordt uit plaatsgebrek.
zondag 26 februari 2006
Eén jaar Gent Blogt!
Met enige vertraging dan toch mijn verslagje van het Eén jaar Gent Blogt-feest.
Vrijdagavond. Meestal plof ik me dan na het avondeten in een luie zetel voor de tv met een glaasje wijn. Blij dat het weekend is. Ik ben geen uitgaanstype meer, al ben ik dat in vroeger jaren wel lang geweest.
Maar het was deze vrijdagavond feest ter gelegenheid van 1 jaar Gent Blogt.
Ik wou er toch bij zijn, al was het maar om het volk eens te bekijken dat daar rond zou lopen.
Ik volg de Gentse stadsblog immers sinds het prille begin en heb ook enkele foto's en een artikeltje over Trapkracht opgestuurd.
Tegen 22 uur begaf ik me dus naar Le Bal Infernal tegen de Vrijdagsmarkt. Er was redelijk wat volk aanwezig. Niet echt een overrompeling, maar ruim genoeg voor dat niet al te groot café. Nogal wat lokale politiekers waren aanwezig: de schepenen De Regge (SP.a) en De Caluwe (Spirit), de waarnemende OCMW-voorzitter, de plaatselijke voorzitter van Spirit met Jan Roegiers, Vlaams parlementslid voor die partij. Iemand van VLD Gentbruge die ook blogt. Ja zelfs Vera Dua en haar man Peter. Eerste keer dat ik deze laatste tegenkwam. Heb op het punt gestaan om hem te vragen of het leuk is om alleen op huwelijksreis te gaan, maar kon me bedwingen. Wist niet of hij het zou kunnen appreciëren.
Het was natuurlijk een handige zet om de plaatselijke politieke partijen te vragen elk een gratis vat te betalen en zo het feest te financieren. Dat hebben ze natuurlijk gedaan ook, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Elke partij één vat. Spirit sponsorde de niet-alcohomische dranken, naar het schijnt onder druk van hun moslim-lobby. Enkel het Vlaams Belang had niet gereageerd. De in blogmilieus ondertussen beruchte T.V. was niet komen opdagen.
Ik sloeg een praatje met een paar oude bekenden uit het politieke milieu en werd ook voorgesteld aan enkele mensen van Gents Blogt, waarvan ik er sommigen herkende van de foto die vandaag in De Standaard stond: Huug, Lena, Steven Noels, Cindy. Jeronimo ook, maar die kende ik al.
Iemand stelde me voor als De Gentse Zwijger.
Arthur De Decker was er ook. Gelukkig, want die wou ik wel eens ontmoeten. Zag er anders uit dan verwacht: ouder en minder alternatief. Schijnt ambtenaar te zijn. Initiatiefnemer van lokale referenda. Fervent (losse) medewerker van Gent Blogt. Ik had hem begin de veertig gegeven. Moet al een eind in de vijftig zijn. Andere opmerkelijke aanwezige: Roel Richelieu van Londerseele, bekend als de eerste Gentse stadsdichter. Is er in traditionele literaire milieus dan toch belangstelling voor het blogfenomeen?
Andere vaststelling: enkele uitzonderingen niet te na gesproken, geen mensen van mijn generatie aanwezig, die ik al dan niet passief ken, bvb. uit het uitgaansleven. De bloggeneratie is een jongere generatie (BTW: ik ben veertiger) van twintigers en dertigers.
Ik dronk mijn portie van de gratis vaten op en tegen twaalven ging ik terug naar huis. Toch blij van geweest te zijn. Het was een gebeurtenis van belang. Gent Blogt heeft de aandacht verdiend!
Vrijdagavond. Meestal plof ik me dan na het avondeten in een luie zetel voor de tv met een glaasje wijn. Blij dat het weekend is. Ik ben geen uitgaanstype meer, al ben ik dat in vroeger jaren wel lang geweest.
Maar het was deze vrijdagavond feest ter gelegenheid van 1 jaar Gent Blogt.
Ik wou er toch bij zijn, al was het maar om het volk eens te bekijken dat daar rond zou lopen.
Ik volg de Gentse stadsblog immers sinds het prille begin en heb ook enkele foto's en een artikeltje over Trapkracht opgestuurd.
Tegen 22 uur begaf ik me dus naar Le Bal Infernal tegen de Vrijdagsmarkt. Er was redelijk wat volk aanwezig. Niet echt een overrompeling, maar ruim genoeg voor dat niet al te groot café. Nogal wat lokale politiekers waren aanwezig: de schepenen De Regge (SP.a) en De Caluwe (Spirit), de waarnemende OCMW-voorzitter, de plaatselijke voorzitter van Spirit met Jan Roegiers, Vlaams parlementslid voor die partij. Iemand van VLD Gentbruge die ook blogt. Ja zelfs Vera Dua en haar man Peter. Eerste keer dat ik deze laatste tegenkwam. Heb op het punt gestaan om hem te vragen of het leuk is om alleen op huwelijksreis te gaan, maar kon me bedwingen. Wist niet of hij het zou kunnen appreciëren.
Het was natuurlijk een handige zet om de plaatselijke politieke partijen te vragen elk een gratis vat te betalen en zo het feest te financieren. Dat hebben ze natuurlijk gedaan ook, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Elke partij één vat. Spirit sponsorde de niet-alcohomische dranken, naar het schijnt onder druk van hun moslim-lobby. Enkel het Vlaams Belang had niet gereageerd. De in blogmilieus ondertussen beruchte T.V. was niet komen opdagen.
Ik sloeg een praatje met een paar oude bekenden uit het politieke milieu en werd ook voorgesteld aan enkele mensen van Gents Blogt, waarvan ik er sommigen herkende van de foto die vandaag in De Standaard stond: Huug, Lena, Steven Noels, Cindy. Jeronimo ook, maar die kende ik al.
Iemand stelde me voor als De Gentse Zwijger.
Arthur De Decker was er ook. Gelukkig, want die wou ik wel eens ontmoeten. Zag er anders uit dan verwacht: ouder en minder alternatief. Schijnt ambtenaar te zijn. Initiatiefnemer van lokale referenda. Fervent (losse) medewerker van Gent Blogt. Ik had hem begin de veertig gegeven. Moet al een eind in de vijftig zijn. Andere opmerkelijke aanwezige: Roel Richelieu van Londerseele, bekend als de eerste Gentse stadsdichter. Is er in traditionele literaire milieus dan toch belangstelling voor het blogfenomeen?
Andere vaststelling: enkele uitzonderingen niet te na gesproken, geen mensen van mijn generatie aanwezig, die ik al dan niet passief ken, bvb. uit het uitgaansleven. De bloggeneratie is een jongere generatie (BTW: ik ben veertiger) van twintigers en dertigers.
Ik dronk mijn portie van de gratis vaten op en tegen twaalven ging ik terug naar huis. Toch blij van geweest te zijn. Het was een gebeurtenis van belang. Gent Blogt heeft de aandacht verdiend!
donderdag 23 februari 2006
Archieven
Druk, druk, druk!
Zit al enige tijd met mijn neus in wijlen mijn vaders archieven. Probeer het een en ander te plaatsen in bewaarbibliotheken/archieven. AMSAB en ADVN zijn al op bezoek geweest. Binnenkort de Universiteitsbibliotheek Gent. Vooral een indrukwekkend kranten en tijdschriftenarchief. Veel is al weg. Misschien probeer ik binnenkort langs deze weg het een en ander kwijt te raken, je weet maar nooit wie dit leest.
Zit al enige tijd met mijn neus in wijlen mijn vaders archieven. Probeer het een en ander te plaatsen in bewaarbibliotheken/archieven. AMSAB en ADVN zijn al op bezoek geweest. Binnenkort de Universiteitsbibliotheek Gent. Vooral een indrukwekkend kranten en tijdschriftenarchief. Veel is al weg. Misschien probeer ik binnenkort langs deze weg het een en ander kwijt te raken, je weet maar nooit wie dit leest.
dinsdag 14 februari 2006
Don. Thomas
Merkwaardig!
Nu ik ontdekt heb dat auteurs tegenwoordig ook een eigen website hebben (zie enkele posts geleden), kwam ik gisteren plots op het idee de naam van de auteur waarover ik goed 15 jaar geleden een thesis schreef in te tikken in Google.
En ja, de man heeft nu ook zijn eigen website.
Het was al enige tijd geleden dat ik me nog bezig gehouden had met D.M. Thomas, zoals deze Britse auteur uit Cornwall heet. In het begin van de jaren '80 had hij een bestseller met The White Hotel, maar haalde nadien nooit meer hetzelfde niveau.
In 1990 promoveerde ik op een thesis (in het Engels) over deze D.M. Thomas. Ik was in mijn thesis lovend over The White Hotel, maar behoorlijk kritisch over veel van het andere werk (vooral hetgeen erna kwam), dat vaak van een droevig niveau is. Wellicht daarom zocht ik nooit contact met de auteur zelf.
Destijds heb ik mijn thesis nog op een typmachine laten typen. Dikwijls dreven de veelal Engels-onkundige secretaressen van mijn moeder haar werk me tot grote wanhoop. Toch haalde ik een 16 voor de thesis.
Eind de jaren '90 had ik een korte heropflakkering van interesse in de auteur en vooral mijn eigen thesis. Ik typte hem over op pc en illustreerde het werk met afbeeldingen die ik op het internet vond. Ik las nog eens een boek van D.M. Thomas: Pictures at an Exhibition. Het ging er wel mee door. Echt outstanding was het toch niet. Ook weinig vernieuwend qua thematiek voor de auteur zelf: liefde en dood, de jodenvervolging, concentratiekampen, psychoanalyse, SM-toestanden, letterlijk en figuurlijk. Ik had het in mijn thesis al voorspeld: de man had al gezegd wat hij te zeggen heeft en kon alleen maar in herhaling vallen.
Daarna liet ik het onderwerp vallen voor zes jaar. Ik ben nogal wispelturig van aard. Kan me soms een hele tijd intensief met iets bezighouden en dat ineens laten vallen omdat ik het beu ben. Hoop dat het niet een of andere afwijking is.
Ik weet niet wat me plots bezielde om ineens opnieuw opzoekingen over deze auteur te doen. En bovendien: via het contactformulier op zijn website om een e-mailadres te vragen. Ik kreeg nog geen uur later een positieve reactie en mailde 's avonds mijn thesis door, zoals ik hem eind de jaren '90 getypt en geîllustreerd had. Bijna 10 Mbytes, alstublieft! Hoop dat dat goed doorgekomen is, maar ik meen van wel aan de korte reactie van de schrijver te oordelen. Zei dat hij zeer benieuwd was om hem te lezen.
Ik weet niet of ik nog reactie zal krijgen. Zoals reeds gezegd was ik in mijn scriptie niet altijd zo lovend over de totaliteit van het werk. Ik weet niet of dergelijke auteurs tegen kritiek kunnen. Ik meen deze niet, al is hij wat gewend, want de literaire pers in Engeland heeft zowat de vloer aangeveegd met zijn latere romans.
Ik heb zonet op de website van D.M. Thomas de stem van de auteur gehoord. Anders dan ik me voorgesteld had: zeer beschaafd, verfijnd, oer-Brits. Qua levensstijl is de man aan de redelijk decadente kant - zoals zoveel schrijver-dichters. Hij las het begin van het gedicht Don Giovanni in The White Hotel voor, wel een zeer originele, verbluffende roman, al hadden sommige critici ook hier een andere mening over (je hebt immers altijd criticasters). "Soon to be a major movie" zei de achterflap toen ik het boek kocht in 1987, maar die film is er nog niet. Bijna onmogelijk te verfilmen ook. Ik heb er op de website van de schrijver - of ergens anders toen ik ernaar op zoek was in Google - een stuk met als titel Celluloid Dreams over gezien dat ik dringend nog eens moet lezen.
Bij deze! De man heeft blijkbaar nooit chance. Behalve toen hij zijn eerste en enige bestseller schreef. Die op termijn meer een vloek bleek dan wat anders. Al heeft hij zijn (relatieve) bekendheid toch vooral daaraan te danken. Blijkbaar was hij toch wel geïnteresseerd in mijn thesis. Er zullen er wellicht niet zoveel over zijn werk gemaakt zijn.
Goed. Misschien ben ik wel wispelturig. Maar somige dingen die me niet losraken pik ik vroeg of laat wel eens opnieuw op!
Nu ik ontdekt heb dat auteurs tegenwoordig ook een eigen website hebben (zie enkele posts geleden), kwam ik gisteren plots op het idee de naam van de auteur waarover ik goed 15 jaar geleden een thesis schreef in te tikken in Google.
En ja, de man heeft nu ook zijn eigen website.
Het was al enige tijd geleden dat ik me nog bezig gehouden had met D.M. Thomas, zoals deze Britse auteur uit Cornwall heet. In het begin van de jaren '80 had hij een bestseller met The White Hotel, maar haalde nadien nooit meer hetzelfde niveau.
In 1990 promoveerde ik op een thesis (in het Engels) over deze D.M. Thomas. Ik was in mijn thesis lovend over The White Hotel, maar behoorlijk kritisch over veel van het andere werk (vooral hetgeen erna kwam), dat vaak van een droevig niveau is. Wellicht daarom zocht ik nooit contact met de auteur zelf.
Destijds heb ik mijn thesis nog op een typmachine laten typen. Dikwijls dreven de veelal Engels-onkundige secretaressen van mijn moeder haar werk me tot grote wanhoop. Toch haalde ik een 16 voor de thesis.
Eind de jaren '90 had ik een korte heropflakkering van interesse in de auteur en vooral mijn eigen thesis. Ik typte hem over op pc en illustreerde het werk met afbeeldingen die ik op het internet vond. Ik las nog eens een boek van D.M. Thomas: Pictures at an Exhibition. Het ging er wel mee door. Echt outstanding was het toch niet. Ook weinig vernieuwend qua thematiek voor de auteur zelf: liefde en dood, de jodenvervolging, concentratiekampen, psychoanalyse, SM-toestanden, letterlijk en figuurlijk. Ik had het in mijn thesis al voorspeld: de man had al gezegd wat hij te zeggen heeft en kon alleen maar in herhaling vallen.
Daarna liet ik het onderwerp vallen voor zes jaar. Ik ben nogal wispelturig van aard. Kan me soms een hele tijd intensief met iets bezighouden en dat ineens laten vallen omdat ik het beu ben. Hoop dat het niet een of andere afwijking is.
Ik weet niet wat me plots bezielde om ineens opnieuw opzoekingen over deze auteur te doen. En bovendien: via het contactformulier op zijn website om een e-mailadres te vragen. Ik kreeg nog geen uur later een positieve reactie en mailde 's avonds mijn thesis door, zoals ik hem eind de jaren '90 getypt en geîllustreerd had. Bijna 10 Mbytes, alstublieft! Hoop dat dat goed doorgekomen is, maar ik meen van wel aan de korte reactie van de schrijver te oordelen. Zei dat hij zeer benieuwd was om hem te lezen.
Ik weet niet of ik nog reactie zal krijgen. Zoals reeds gezegd was ik in mijn scriptie niet altijd zo lovend over de totaliteit van het werk. Ik weet niet of dergelijke auteurs tegen kritiek kunnen. Ik meen deze niet, al is hij wat gewend, want de literaire pers in Engeland heeft zowat de vloer aangeveegd met zijn latere romans.
Ik heb zonet op de website van D.M. Thomas de stem van de auteur gehoord. Anders dan ik me voorgesteld had: zeer beschaafd, verfijnd, oer-Brits. Qua levensstijl is de man aan de redelijk decadente kant - zoals zoveel schrijver-dichters. Hij las het begin van het gedicht Don Giovanni in The White Hotel voor, wel een zeer originele, verbluffende roman, al hadden sommige critici ook hier een andere mening over (je hebt immers altijd criticasters). "Soon to be a major movie" zei de achterflap toen ik het boek kocht in 1987, maar die film is er nog niet. Bijna onmogelijk te verfilmen ook. Ik heb er op de website van de schrijver - of ergens anders toen ik ernaar op zoek was in Google - een stuk met als titel Celluloid Dreams over gezien dat ik dringend nog eens moet lezen.
Bij deze! De man heeft blijkbaar nooit chance. Behalve toen hij zijn eerste en enige bestseller schreef. Die op termijn meer een vloek bleek dan wat anders. Al heeft hij zijn (relatieve) bekendheid toch vooral daaraan te danken. Blijkbaar was hij toch wel geïnteresseerd in mijn thesis. Er zullen er wellicht niet zoveel over zijn werk gemaakt zijn.
Goed. Misschien ben ik wel wispelturig. Maar somige dingen die me niet losraken pik ik vroeg of laat wel eens opnieuw op!
dinsdag 7 februari 2006
Mozart
Toegegeven: ik ben de laatste tijd niet erg mededeelzaam geweest.
De duistere tijd van het jaar heeft ook mijn hart bevangen. Koud weer, ongezonde lucht. Weinig opbeurende gebeurtenissen. Een tante die in triestige omstandigheden overleden is. Verassing in Lochristi met een sombere plechtigheid erbovenop. Spanningen i.v.m. verhuis en last met een verzekeringsmaatschappij. Geen weer om te fietsen.
Gelukkig is er nog het Mozartjaar. Ik ben een absolute fan. Niet altijd geweest. Wel als kind. Dan is Mozart een vanzelfsprekend begin voor wie zich tot klassieke muziek aangetrokken voelt. Als adolescent sprak die muziek me niet zo aan. Wat te speels, te eenvoudig, te kinderachtig. Te weinig Sturm-und-Drang. Ik hield toen meer van Beethoven en negeerde Mozart, afgezien van enkele werken zoals het Requiem en een enkel pianoconcerto.
Pas als ik al in de dertig was heb ik Mozart werkelijk ontdekt. De eenvoud van zijn muziek, het harmonieuze van zijn composities, het wonderbaarlijke gevoel dat eruit spreekt (zoals een kenner het zei in de krant nooit echt vrolijk, nooit echt triest), het trekt me nu allemaal veeleer aan dan dat het me afstoot.
Sommigen doen dit gedurende een jaar in the picture stelleen van één artiest af als pure commercie, maar het kan toch tof zijn ook en tot een soort revival leiden. Ik heb genoten van de Mozart-tiendaagse op Klara. Paar leuke dingen teruggehoord. Weinig nieuws leren kennen, maar ik had er ook niet altijd de tijd voor. Naar het einde toe toch op mijn pc op het werk naar Klara geluisterd en een doctoraat in de Mozartkunde behaald. Het eerste deel van de boeiende documentaire In Search of Mozart gezien, ondanks het late uitzenduur, het tweede deel daarom gemist.
De duistere tijd van het jaar heeft ook mijn hart bevangen. Koud weer, ongezonde lucht. Weinig opbeurende gebeurtenissen. Een tante die in triestige omstandigheden overleden is. Verassing in Lochristi met een sombere plechtigheid erbovenop. Spanningen i.v.m. verhuis en last met een verzekeringsmaatschappij. Geen weer om te fietsen.
Gelukkig is er nog het Mozartjaar. Ik ben een absolute fan. Niet altijd geweest. Wel als kind. Dan is Mozart een vanzelfsprekend begin voor wie zich tot klassieke muziek aangetrokken voelt. Als adolescent sprak die muziek me niet zo aan. Wat te speels, te eenvoudig, te kinderachtig. Te weinig Sturm-und-Drang. Ik hield toen meer van Beethoven en negeerde Mozart, afgezien van enkele werken zoals het Requiem en een enkel pianoconcerto.
Pas als ik al in de dertig was heb ik Mozart werkelijk ontdekt. De eenvoud van zijn muziek, het harmonieuze van zijn composities, het wonderbaarlijke gevoel dat eruit spreekt (zoals een kenner het zei in de krant nooit echt vrolijk, nooit echt triest), het trekt me nu allemaal veeleer aan dan dat het me afstoot.
Sommigen doen dit gedurende een jaar in the picture stelleen van één artiest af als pure commercie, maar het kan toch tof zijn ook en tot een soort revival leiden. Ik heb genoten van de Mozart-tiendaagse op Klara. Paar leuke dingen teruggehoord. Weinig nieuws leren kennen, maar ik had er ook niet altijd de tijd voor. Naar het einde toe toch op mijn pc op het werk naar Klara geluisterd en een doctoraat in de Mozartkunde behaald. Het eerste deel van de boeiende documentaire In Search of Mozart gezien, ondanks het late uitzenduur, het tweede deel daarom gemist.
dinsdag 17 januari 2006
Het Boek der Illusies
Het is ondertussen bijna afgelopen met de nieuwjaarsrecepties. Nog eentje, volgende zondag. Gelukkig maar, want ik durf bijna niet meer op de weegschaal gaan staan.
Ik heb het boek uit dat ik met nieuwjaar van mijn zusje gekregen heb: Het Boek der Illusies van Paul Auster, een Amerikaanse auteur die nieuw voor me is. Spannende, originele roman. Beetje postmodern, vol spiegeleffecten, maar toch niet al te intellectualistisch, want daar krijg ik wat van. Ik heb ervan genoten! Een roman over zoektocht en kunst, dood en verlies in een filmmilieu.
Tot mijn verbazing hebben romanschrijvers zoals Paul Auster tegenwoordig ook al een website. Natuurlijk vind je er geen teksten van hun werk. Wel besprekingen, gastenboeken e.d., zaken die toch wel nuttig zijn.
Ik heb het boek uit dat ik met nieuwjaar van mijn zusje gekregen heb: Het Boek der Illusies van Paul Auster, een Amerikaanse auteur die nieuw voor me is. Spannende, originele roman. Beetje postmodern, vol spiegeleffecten, maar toch niet al te intellectualistisch, want daar krijg ik wat van. Ik heb ervan genoten! Een roman over zoektocht en kunst, dood en verlies in een filmmilieu.
Tot mijn verbazing hebben romanschrijvers zoals Paul Auster tegenwoordig ook al een website. Natuurlijk vind je er geen teksten van hun werk. Wel besprekingen, gastenboeken e.d., zaken die toch wel nuttig zijn.
vrijdag 6 januari 2006
Cijfers en letters
Het nieuwe jaar is goed ingezet. Ik heb niet speciaal goede voornemens gemaakt. Het belooft zo al een turbulent jaar te worden, zowel thuis als op kantoor. In beide gevallen staat er o.a. een verhuis aan te komen.
Ik hoop in elk geval dat de lichte depressie die me in de donkerste tijd van het oude jaar wat in zijn greep hield zichzelf in de eerste maanden van dit nieuwe jaar zal oplossen.
Ondertussen werk ik de gewone reeks nieuwjaarstrecepties af. Maandag en donderdag op het werk. Misschien ga ik zondag naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent. Hoewel mijn ervaringen de twee laatste jaar daar niet zo best zijn. Veel te veel volk en veel te lang aanschuiven voor een drankje. Traditioneel is het elk jaar bitter koud op die receptie.
Januari is voor mij elk jaar een maand van cijferen en de balans opmaken. Op verschillende gebieden, niet in het minst financieel.
Bijvoorbeeld: ik heb vorig jaar bijna 5.000 km gefietst. Niet slecht als je weet dat ik me die fiets pas half april aangeschaft heb.
Anderzijds heb ik maar 1.500 km met de auto gereden. Erg weinig dus. Toch mag ik deze maand ongeveer 575 euro afdokken voor mijn autoverzekering. Ik heb in december al 240 euro betaald voor een groot onderhoud en 27,50 euro voor de keuring. Ik moet me bovendien dringend een nieuwe nummerplaat met reflecterende achtergrond aanschaffen. Binnenkort krijg ik mijn aanslag met de verkeersbelasting in de bus.
Erg veel allemaal voor de weinige kilometers die ik tegenwoordig met de auto doe. Ik heb me als doelstelling voor dit jaar o.a. gesteld die kost naar beneden te krijgen. Toch wil ik mijn eigen auto nog niet kwijt, want vroeg of laat heb je die toch nodig, zeker als je zoals ik zorg draagt voor een bejaarde. Cambio is dus niet echt een alternatief voor mij. Het schijnt bovendien duur te zijn als je niet veel kilometers rijdt.
Mijn chef op kantoor gaf me de raad een herziening van mijn polis te gaan onderhandelen bij mijn verzekeringsmaatschappij. Ik ben van plan die raad op te volgen.
Ik vind trouwens dat de verzekeringsmaatschappijen wettelijk verplicht zouden moeten worden om een goedkopere verzekering aan te bieden aan mensen die weinig kilometers doen. Nu zijn er maar een paar maatschappijen die dat aanbieden. Dat zou pas een goede maatregel zijn in het kader van een degelijk mobiliteitsbeleid. De mensen stuimuleren om de wagen aan de kant te laten!
In Gent met de auto rijden wordt trouwens met de dag vervelender. Ik doe het al niet veel, maar telkens als ik bvb. naar het warenhuiis geweest ben met de auto ben ik kapot van de stress als ik thuiskom. Er is veel te veel verkeer in de stad en als je geen garage hebt en in het centrum woont is een parkeerplaats vinden een met de dag reusachtiger wordend probleem.
Blijkbaar heb ik dus toch goede voornemens en niet alleen voor mezelf :-)
Ik hoop in elk geval dat de lichte depressie die me in de donkerste tijd van het oude jaar wat in zijn greep hield zichzelf in de eerste maanden van dit nieuwe jaar zal oplossen.
Ondertussen werk ik de gewone reeks nieuwjaarstrecepties af. Maandag en donderdag op het werk. Misschien ga ik zondag naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent. Hoewel mijn ervaringen de twee laatste jaar daar niet zo best zijn. Veel te veel volk en veel te lang aanschuiven voor een drankje. Traditioneel is het elk jaar bitter koud op die receptie.
Januari is voor mij elk jaar een maand van cijferen en de balans opmaken. Op verschillende gebieden, niet in het minst financieel.
Bijvoorbeeld: ik heb vorig jaar bijna 5.000 km gefietst. Niet slecht als je weet dat ik me die fiets pas half april aangeschaft heb.
Anderzijds heb ik maar 1.500 km met de auto gereden. Erg weinig dus. Toch mag ik deze maand ongeveer 575 euro afdokken voor mijn autoverzekering. Ik heb in december al 240 euro betaald voor een groot onderhoud en 27,50 euro voor de keuring. Ik moet me bovendien dringend een nieuwe nummerplaat met reflecterende achtergrond aanschaffen. Binnenkort krijg ik mijn aanslag met de verkeersbelasting in de bus.
Erg veel allemaal voor de weinige kilometers die ik tegenwoordig met de auto doe. Ik heb me als doelstelling voor dit jaar o.a. gesteld die kost naar beneden te krijgen. Toch wil ik mijn eigen auto nog niet kwijt, want vroeg of laat heb je die toch nodig, zeker als je zoals ik zorg draagt voor een bejaarde. Cambio is dus niet echt een alternatief voor mij. Het schijnt bovendien duur te zijn als je niet veel kilometers rijdt.
Mijn chef op kantoor gaf me de raad een herziening van mijn polis te gaan onderhandelen bij mijn verzekeringsmaatschappij. Ik ben van plan die raad op te volgen.
Ik vind trouwens dat de verzekeringsmaatschappijen wettelijk verplicht zouden moeten worden om een goedkopere verzekering aan te bieden aan mensen die weinig kilometers doen. Nu zijn er maar een paar maatschappijen die dat aanbieden. Dat zou pas een goede maatregel zijn in het kader van een degelijk mobiliteitsbeleid. De mensen stuimuleren om de wagen aan de kant te laten!
In Gent met de auto rijden wordt trouwens met de dag vervelender. Ik doe het al niet veel, maar telkens als ik bvb. naar het warenhuiis geweest ben met de auto ben ik kapot van de stress als ik thuiskom. Er is veel te veel verkeer in de stad en als je geen garage hebt en in het centrum woont is een parkeerplaats vinden een met de dag reusachtiger wordend probleem.
Blijkbaar heb ik dus toch goede voornemens en niet alleen voor mezelf :-)
donderdag 29 december 2005
Afrika
Rustige kerstperiode. Maak me alleen wat zorgen, omdat mijn lichaamsgewicht voor het eerst weer wat toeneemt. Zal wel niet zo abnormaal zijn zeker in deze periode? Ik heb de proef op de som genomen: zondagmorgen 25 december woog ik 2,3 kg meer dan de zaterdagmorgen. Wat zo'n feestmaaltijd uitrichten kan!
Gisteren voor het eerst sinds lang naar de film geweest. Er zijn tijden geweest dat ik twee keer in de week naar de film ging. Maar met wat ouder te worden kwam daar sleet op. Nu geraak ik nog maar zelden in de bioscoop.
Ik had echter nog een filmcheque liggen die dreigde te vervallen. Het filmaanbod momenteel is maar dunnetjes. Ik had al bijna besloten naar Buitenspel te gaan kijken, maar negatieve kritieken, ook van het publiek, in De Standaard - en daartegenover positieve reacties op een andere film - weerhielden me ervan.
Het werd dus The Constant Gardener. Beetje een voorspelbaar scenario. Ik ben dat soort politiek-maatschappelijk geëngageerde films, genre de goeie tegen de slechte, ook een beetje moe gezien. Maar het viel mee. Scenario naar een boek van John Le Carré. Als ik me niet vergis is die auteur gespecialiseerd in spionageromans en dat kwam hier duidelijk tot uiting.
Het scenario draait namelijk om een groot complot van een farmaceutische multinational, die een nieuw geneesmiddel tegen tbc laat uittesten in Afrika, met veel doden tot gevolg. Alles natuurlijk uit puur winstbejag, met medeweten en steun van corrupte politici. Waartegen individuën in opstand komen en daarom uitgeschakeld worden.
Je vraagt je af of zelfs multinationals vandaag de dag zo door en door slecht nog kunnen zijn. Of ze dat nog kunnen riskeren, op gevaar af gebrandmerkt te worden door de pers en de publieke opinie. Er gebeurt natuurlijk van alles in de derde wereld: wapenhandel, drugshandel, spionage en oorlog, geknoei met afvalstoffen, corruptie, hongersnood,...
Waarom geen samenzwering van de farmaceutische industrie?
Vooral waren er heel mooie beelden van Afrika, een continent waar ik nog nooit geweest ben en waarvan ik niet weet of dat er nog ooit van zal komen. Van zowel de mensenmassa's en de ellende daar als de natuur. De film geeft een mooi beeld van de machteloosheid en het cynisme van alle betrokkenen, van de politici tot zelfs de hulpverleners, tegenover die ellende.
Het beeld van het zwarte meisje dat niet meemocht op het vliegtuig dat hulpverleners evacueerde uit een dorp dat een rebellenraid onderging, was treffend.
Het raakte ook bij mij een gevoelige snaar. Waardoor de film wellicht zijn doel bereikte.
Gisteren voor het eerst sinds lang naar de film geweest. Er zijn tijden geweest dat ik twee keer in de week naar de film ging. Maar met wat ouder te worden kwam daar sleet op. Nu geraak ik nog maar zelden in de bioscoop.
Ik had echter nog een filmcheque liggen die dreigde te vervallen. Het filmaanbod momenteel is maar dunnetjes. Ik had al bijna besloten naar Buitenspel te gaan kijken, maar negatieve kritieken, ook van het publiek, in De Standaard - en daartegenover positieve reacties op een andere film - weerhielden me ervan.
Het werd dus The Constant Gardener. Beetje een voorspelbaar scenario. Ik ben dat soort politiek-maatschappelijk geëngageerde films, genre de goeie tegen de slechte, ook een beetje moe gezien. Maar het viel mee. Scenario naar een boek van John Le Carré. Als ik me niet vergis is die auteur gespecialiseerd in spionageromans en dat kwam hier duidelijk tot uiting.
Het scenario draait namelijk om een groot complot van een farmaceutische multinational, die een nieuw geneesmiddel tegen tbc laat uittesten in Afrika, met veel doden tot gevolg. Alles natuurlijk uit puur winstbejag, met medeweten en steun van corrupte politici. Waartegen individuën in opstand komen en daarom uitgeschakeld worden.
Je vraagt je af of zelfs multinationals vandaag de dag zo door en door slecht nog kunnen zijn. Of ze dat nog kunnen riskeren, op gevaar af gebrandmerkt te worden door de pers en de publieke opinie. Er gebeurt natuurlijk van alles in de derde wereld: wapenhandel, drugshandel, spionage en oorlog, geknoei met afvalstoffen, corruptie, hongersnood,...
Waarom geen samenzwering van de farmaceutische industrie?
Vooral waren er heel mooie beelden van Afrika, een continent waar ik nog nooit geweest ben en waarvan ik niet weet of dat er nog ooit van zal komen. Van zowel de mensenmassa's en de ellende daar als de natuur. De film geeft een mooi beeld van de machteloosheid en het cynisme van alle betrokkenen, van de politici tot zelfs de hulpverleners, tegenover die ellende.
Het beeld van het zwarte meisje dat niet meemocht op het vliegtuig dat hulpverleners evacueerde uit een dorp dat een rebellenraid onderging, was treffend.
Het raakte ook bij mij een gevoelige snaar. Waardoor de film wellicht zijn doel bereikte.
zaterdag 17 december 2005
Status quaestionis
De moeilijke periode op het werk is bijna achter de rug. Nog naar Brussel tot donderdag. Dan vrij tot in 2006. Een tiental dagen vakantie. Oef!
Ondertussen kom ik steeds meer in feeststemming. Nog even doorbijten.
Mijn eigen bescheiden bijdrage tot de feestvreugde, op post sinds deze namiddag
Deze week is me in de krant opgevallen dat elke politicus die zichzelf respecteert tegenwoordig zijn eigen blog heeft: Eric Van Rompuy, Johan Vande Lanotte, Jürgen Verstrepen, Jan Roegiers, Vera Dua, noem maar op! Wie leest dat allemaal? Ik in elk geval niet. Als er iets interessants in staat verneem ik het wel via de rubriek Kreten en Gefluister van De Standaard.
Als ik tijd heb lees ik wel eens iets van de blog van Bert Anciaux. Maar dat was dan ook een van de eerste of de eerste bloggende politicus. Of soms lees ik ook wel eens de blog van iemand die ik persoonlijk ken. Heel oppervlakkig toch maar meestal. We worden tegenwoordig langs alle kanten overspoeld met informatie. Wie heeft er tijd om dat allemaal bij te houden?
Ik heb soms wel mijn twijfels bij deze moderne vorm van communicatie, zowel in de politiek als daarbuiten. Het fenomeen van de webloggers kan heel interessante dingen opleveren, bijvoorbeeld op het vlak van journalistiek en nieuwsgaring. Ik stel me wel vragen bij de politici die constant hun impressies op hun blog gooien. Vraag me af of het efficiënt is, behalve om nu en dan eens de politieke roddelrubriek van De Standaard te halen. Zeker nu dat iedereen het doet. Hoop voor hun dat ze een schare bewonderaars hebben die regelmatig eens naar hun blog surfen. Al geef ik toe dat ik ooit zelf wel eens een blog opgezet heb voor een lokale polticus.
Ik bedoel maar: waar gaan we naartoe, als elke politicus voortdurend vanop een eigen weblog zijn eigen grote gelijk de wereld in zit te spuien? Is er geen andere manier om met elkaar in debat te gaan?
Maar ik geef het toe: er kunnen ook vragen gesteld worden bij het nut van andere weblogs, mijn eigen weblog bijvoorbeeld. Het is voor mij meer iets om me wat aangenaam bezig te houden. Een middel tot menselijk contact ook. Verder is er natuurlijk een element internetverslaving, toch al sinds 1999, met hoogten en laagten.
Verder zonder veel pretentie. Ik mag me de laatste tijd verheugen op zekere interesse voor mijn blog in fietsmilieus. Een echte fietsblog is dit natuurlijk niet, al heb ik in de zomer en de herfst veel over fietsen geschreven. En momenteel is het daar zeker het seizoen niet voor. Ik probeer wel nu en dan nog wat te fietsen om niet volledig uit conditie te raken. Verre tochten maken gaat nu echter niet en is ook niet bijzonder aangenaam in deze tijd van het jaar. Verdere verslagen over fietstochten of -avonturen zullen dus moeten wachten tot in de lente.
Soms hou ik me ook bezig met politieke of algemeen-maatschappelijke problemen. Soms met Gentse fenomenen.
Maar ik wens me niet tot één interessesfeer te beperken. Ik schrijf maar wat over wat me bezighoudt. Zolang ik dat leuk vind en er tijd voor heb. Soms vraag ik me inderdaad af of ik mijn tijd niet beter nuttiger zou besteden
Ondertussen kom ik steeds meer in feeststemming. Nog even doorbijten.
Mijn eigen bescheiden bijdrage tot de feestvreugde, op post sinds deze namiddag
Deze week is me in de krant opgevallen dat elke politicus die zichzelf respecteert tegenwoordig zijn eigen blog heeft: Eric Van Rompuy, Johan Vande Lanotte, Jürgen Verstrepen, Jan Roegiers, Vera Dua, noem maar op! Wie leest dat allemaal? Ik in elk geval niet. Als er iets interessants in staat verneem ik het wel via de rubriek Kreten en Gefluister van De Standaard.
Als ik tijd heb lees ik wel eens iets van de blog van Bert Anciaux. Maar dat was dan ook een van de eerste of de eerste bloggende politicus. Of soms lees ik ook wel eens de blog van iemand die ik persoonlijk ken. Heel oppervlakkig toch maar meestal. We worden tegenwoordig langs alle kanten overspoeld met informatie. Wie heeft er tijd om dat allemaal bij te houden?
Ik heb soms wel mijn twijfels bij deze moderne vorm van communicatie, zowel in de politiek als daarbuiten. Het fenomeen van de webloggers kan heel interessante dingen opleveren, bijvoorbeeld op het vlak van journalistiek en nieuwsgaring. Ik stel me wel vragen bij de politici die constant hun impressies op hun blog gooien. Vraag me af of het efficiënt is, behalve om nu en dan eens de politieke roddelrubriek van De Standaard te halen. Zeker nu dat iedereen het doet. Hoop voor hun dat ze een schare bewonderaars hebben die regelmatig eens naar hun blog surfen. Al geef ik toe dat ik ooit zelf wel eens een blog opgezet heb voor een lokale polticus.
Ik bedoel maar: waar gaan we naartoe, als elke politicus voortdurend vanop een eigen weblog zijn eigen grote gelijk de wereld in zit te spuien? Is er geen andere manier om met elkaar in debat te gaan?
Maar ik geef het toe: er kunnen ook vragen gesteld worden bij het nut van andere weblogs, mijn eigen weblog bijvoorbeeld. Het is voor mij meer iets om me wat aangenaam bezig te houden. Een middel tot menselijk contact ook. Verder is er natuurlijk een element internetverslaving, toch al sinds 1999, met hoogten en laagten.
Verder zonder veel pretentie. Ik mag me de laatste tijd verheugen op zekere interesse voor mijn blog in fietsmilieus. Een echte fietsblog is dit natuurlijk niet, al heb ik in de zomer en de herfst veel over fietsen geschreven. En momenteel is het daar zeker het seizoen niet voor. Ik probeer wel nu en dan nog wat te fietsen om niet volledig uit conditie te raken. Verre tochten maken gaat nu echter niet en is ook niet bijzonder aangenaam in deze tijd van het jaar. Verdere verslagen over fietstochten of -avonturen zullen dus moeten wachten tot in de lente.
Soms hou ik me ook bezig met politieke of algemeen-maatschappelijke problemen. Soms met Gentse fenomenen.
Maar ik wens me niet tot één interessesfeer te beperken. Ik schrijf maar wat over wat me bezighoudt. Zolang ik dat leuk vind en er tijd voor heb. Soms vraag ik me inderdaad af of ik mijn tijd niet beter nuttiger zou besteden
maandag 12 december 2005
Op naar Kerstmis
Voor je 't weet is het weer zover: de eindejaarsperiode breekt aan.
Sinds vorig weekend is het weer kerstmarkt op het Sint-Baafsplein. We hebben de eerste van de winkelzondagen gehad. De kerstsfeer doet zijn intrede. Tijd voor een lichtpunt in de duisternis. Vrede aan alle mensen van goede wil, etc. Ondanks alle sentimentele clichés toch een leuke, hartverwarmende periode in het putje van de winter. Bovendien: we zijn bijna aan lichtmis!
Ik lees in De Standaard dat een van de Vlaamse excellenties (de meest sexy Vlaamse politicus naar het schijnt) heel hard werkt, maar toch van plan is vakantie te nemen tussen Kerstmis en nieuwjaar. Hopelijk gunt hij zijn personeel ook wat! Het is hier immers de laatste tijd niet meer te doen. Zelfs geen tijd meer om te bloggen!
Elke nieuwe communautaire ronde in België veroorzaakt een institutionele chaos gedurende jaren. Nu is er heel wat te doen rond het Gemeentedecreet en het Provinciedecreet. Beide decreten zijn gestemd, maar er zijn nog die uitvoeringsbesluiten! Ook het gemeentekiesdecreet zorgt voor veel heisa (zie de pers), maar daar heb ik persoonlijk niets mee te maken. Sommige collega's wel en meer dan hun lief is.
En dan zijn er nog de verwikkelingen. Neem bijvoorbeeld die zes randgemeenten met faciliteiten rond Brussel, die vaak de hele politieke agenda bepalen. Sommige problemen die verband houden met die Vlaamse Rand worden uitvergroot tot en met. Tot ze al de rest overstijgen, ook bij het wetgevende werk. Waar gaat dat naar toe? Ik ben geen separatist, maar soms vraag ik mij of we België inderdaad niet beter zouden splitsen, zodat we ons eindelijk met belangrijker zaken kunnen bezighouden dan met dat eeuwige gehakketak.
Ik heb me gisteren in FNAC dan toch maar het nieuwe groene boekje gekocht. Ik ben het als licentiaat in de Germaanse filologie en tegenwoordig op mijn werk ook eindredacteur van juridische teksten wel aan mezelf en mijn job verplicht om op de hoogte te blijven van de spellingregels. Ik hoop dat ze de spelling nu toch maar wat stabiel gaan houden, want dat die spelling om de zoveel jaar gewijzigd wordt, is toch wat al te gortig. Een mens wordt het beu om altijd die nieuwe regels te moeten leren en een nieuw groen boekje te kopen!
Maar laat ik maar ophouden met zeuren en me onderdompelen in de alles overheersende kerstsfeer (of is het Kerstsfeer?) die er aan zit te komen.
Sinds vorig weekend is het weer kerstmarkt op het Sint-Baafsplein. We hebben de eerste van de winkelzondagen gehad. De kerstsfeer doet zijn intrede. Tijd voor een lichtpunt in de duisternis. Vrede aan alle mensen van goede wil, etc. Ondanks alle sentimentele clichés toch een leuke, hartverwarmende periode in het putje van de winter. Bovendien: we zijn bijna aan lichtmis!
Ik lees in De Standaard dat een van de Vlaamse excellenties (de meest sexy Vlaamse politicus naar het schijnt) heel hard werkt, maar toch van plan is vakantie te nemen tussen Kerstmis en nieuwjaar. Hopelijk gunt hij zijn personeel ook wat! Het is hier immers de laatste tijd niet meer te doen. Zelfs geen tijd meer om te bloggen!
Elke nieuwe communautaire ronde in België veroorzaakt een institutionele chaos gedurende jaren. Nu is er heel wat te doen rond het Gemeentedecreet en het Provinciedecreet. Beide decreten zijn gestemd, maar er zijn nog die uitvoeringsbesluiten! Ook het gemeentekiesdecreet zorgt voor veel heisa (zie de pers), maar daar heb ik persoonlijk niets mee te maken. Sommige collega's wel en meer dan hun lief is.
En dan zijn er nog de verwikkelingen. Neem bijvoorbeeld die zes randgemeenten met faciliteiten rond Brussel, die vaak de hele politieke agenda bepalen. Sommige problemen die verband houden met die Vlaamse Rand worden uitvergroot tot en met. Tot ze al de rest overstijgen, ook bij het wetgevende werk. Waar gaat dat naar toe? Ik ben geen separatist, maar soms vraag ik mij of we België inderdaad niet beter zouden splitsen, zodat we ons eindelijk met belangrijker zaken kunnen bezighouden dan met dat eeuwige gehakketak.
Ik heb me gisteren in FNAC dan toch maar het nieuwe groene boekje gekocht. Ik ben het als licentiaat in de Germaanse filologie en tegenwoordig op mijn werk ook eindredacteur van juridische teksten wel aan mezelf en mijn job verplicht om op de hoogte te blijven van de spellingregels. Ik hoop dat ze de spelling nu toch maar wat stabiel gaan houden, want dat die spelling om de zoveel jaar gewijzigd wordt, is toch wat al te gortig. Een mens wordt het beu om altijd die nieuwe regels te moeten leren en een nieuw groen boekje te kopen!
Maar laat ik maar ophouden met zeuren en me onderdompelen in de alles overheersende kerstsfeer (of is het Kerstsfeer?) die er aan zit te komen.
donderdag 1 december 2005
Fait divers
Fotootje
Fotootje uit mijn buurt, kwestie van te tonen dat ik er nog ben, ondanks het vele werk waaronder ik bijna bezwijk.
Ik vond dit wel een leuk uithangbord van deze lingeriezaak, vroeger een fotowinkel.
Naschrift (2007): deze winkel is ondertussen al een jaar gesloten. Blijkbaar draaide het er toch niet zo goed. Ik vond het interieur eigenlijk al niet zo geschikt voor een lingeriezaak.
vrijdag 25 november 2005
Klaagzang
De Gentse Zwijger zwijgt nog steeds...
Nog altijd heel veel werk. Verschillende deadlines moeten halen en 's avonds en in het weekend moeten werken. Vandaar ook geen tijd om te bloggen.
De druk is nog niet volledig van de ketel, maar het is toch al wat minder. Enkele cruciale momenten zijn voorbij.
Dit weekend neem ik rust, want ik heb het hard nodig.
Het wordt tijd dat dat overwerk gedaan is, want dat is echt niet gezond. Het is een spijtige evolutie in onze maatschappij: er wordt echt aan overkill gedaan. Zelfs in de ambtenarij waar ik werk. Misschien zelfs juist daar. Ondanks onze traditionele reputatie. De heren en dames politici en vooral niet te vergeten de heren en dames cabinetards, de slippendragers en machthebbers achter de schermen, worden steeds veeleisender. Een beetje te. Ze verwachten voortdurend dat ze op hun wenken bediend worden. Ze doen er zelf soms jaren over om het ergens eens over te raken en knopen door te hakken, maar eens dat het geval, dan willen ze in no time resultaat. Dan moet iedereen vliegen. En rekening houden met alle mogelijke koerswijzigingen in extremis.
Je zou de politiek zowaar in vraag durven beginnen te stellen. Zo ver wil ik niet gaan, van me op de anti-politieke tour te begeven, maar toch... Duidelijk is wel dat de politici het nooit zullen leren: het gefoefel, de ad hocbeslissingen die een consequent beleid in de weg staan, de verborgen agenda's, het houdt nooit op! Het is dikwijls geen fraai beeld van de politiek dat ik krijg in mijn directe werkomgeving. Al stel ik niet elk maatschappelijk of politiek engagement in vraag. Met de politiek op zich is niets mis. Alleen maken de poltici zelf er zo dikwijls een potje van...
Het is godgeklaagd!
Maar ja, ik zal maar ophouden met klagen. Wat baat het ook, behalve dat een mens zijn gal al eens mag spuwen? Dat het maar weer gauw lente en zomer wordt. Dat ik nog es wat kan fietsen, want nu heb ik geen tijd, is het te koud en te gauw donker.
Nog altijd heel veel werk. Verschillende deadlines moeten halen en 's avonds en in het weekend moeten werken. Vandaar ook geen tijd om te bloggen.
De druk is nog niet volledig van de ketel, maar het is toch al wat minder. Enkele cruciale momenten zijn voorbij.
Dit weekend neem ik rust, want ik heb het hard nodig.
Het wordt tijd dat dat overwerk gedaan is, want dat is echt niet gezond. Het is een spijtige evolutie in onze maatschappij: er wordt echt aan overkill gedaan. Zelfs in de ambtenarij waar ik werk. Misschien zelfs juist daar. Ondanks onze traditionele reputatie. De heren en dames politici en vooral niet te vergeten de heren en dames cabinetards, de slippendragers en machthebbers achter de schermen, worden steeds veeleisender. Een beetje te. Ze verwachten voortdurend dat ze op hun wenken bediend worden. Ze doen er zelf soms jaren over om het ergens eens over te raken en knopen door te hakken, maar eens dat het geval, dan willen ze in no time resultaat. Dan moet iedereen vliegen. En rekening houden met alle mogelijke koerswijzigingen in extremis.
Je zou de politiek zowaar in vraag durven beginnen te stellen. Zo ver wil ik niet gaan, van me op de anti-politieke tour te begeven, maar toch... Duidelijk is wel dat de politici het nooit zullen leren: het gefoefel, de ad hocbeslissingen die een consequent beleid in de weg staan, de verborgen agenda's, het houdt nooit op! Het is dikwijls geen fraai beeld van de politiek dat ik krijg in mijn directe werkomgeving. Al stel ik niet elk maatschappelijk of politiek engagement in vraag. Met de politiek op zich is niets mis. Alleen maken de poltici zelf er zo dikwijls een potje van...
Het is godgeklaagd!
Maar ja, ik zal maar ophouden met klagen. Wat baat het ook, behalve dat een mens zijn gal al eens mag spuwen? Dat het maar weer gauw lente en zomer wordt. Dat ik nog es wat kan fietsen, want nu heb ik geen tijd, is het te koud en te gauw donker.
dinsdag 8 november 2005
Kasteelroute
Zondagnamiddag heb ik de Kasteelroute in de gemeenten Destelbergen en Laarne gereden. Het zonnige herfstweer leende er zich uitstekend toe, al was er wat wind.
Ik heb ondertussen al wat kastelen in de buurt van Gent gezien, vooral dan in Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem, Landegem, Schelderode, Destelbergen, Heusden en Laarne. Leuke stulpjes die veelal gebouwd werden in opdracht van de Gentse grote burgerij in de 19de eeuw. Eerste keer dat ik het kasteel van Laarne zag, hoewel ik al mijn hele leven in de buurt woon.
Afgezien van de kastelen is het niet zo'n spectaculaire fietsroute: een stukje Schelde tussen Wetteren en Schellebelle en verder de Kalkense meersen. De bewegwijzering laat soms wat te wensen over, zodat ik op het einde 4-5 kilometer afgesneden heb zonder het te willen.
Mijn fototoestel had ik thuisgelaten om tijd te besparen, zowel op het moment zelf als achteraf. Ik heb het ontzettend druk op kantoor en moet ook in het weekend en op vrije dagen werken. De eerste tijd zal er dus niet veel meer op mijn blog verschijnen.
Ik heb ondertussen al wat kastelen in de buurt van Gent gezien, vooral dan in Mariakerke, Vinderhoute, Lovendegem, Landegem, Schelderode, Destelbergen, Heusden en Laarne. Leuke stulpjes die veelal gebouwd werden in opdracht van de Gentse grote burgerij in de 19de eeuw. Eerste keer dat ik het kasteel van Laarne zag, hoewel ik al mijn hele leven in de buurt woon.
Afgezien van de kastelen is het niet zo'n spectaculaire fietsroute: een stukje Schelde tussen Wetteren en Schellebelle en verder de Kalkense meersen. De bewegwijzering laat soms wat te wensen over, zodat ik op het einde 4-5 kilometer afgesneden heb zonder het te willen.
Mijn fototoestel had ik thuisgelaten om tijd te besparen, zowel op het moment zelf als achteraf. Ik heb het ontzettend druk op kantoor en moet ook in het weekend en op vrije dagen werken. De eerste tijd zal er dus niet veel meer op mijn blog verschijnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)