Dag 3. tweede deel: naar de Voerstreek

Ik zal mijn postings moeten beginnen opsplitsen, want ze worden te omvangrijk. Ik heb trouwens veel problemen met Blogger. Of is het mijn pc die aan vervanging toe is?

Ik weet niet of veel mensen geïnteresseerd zijn in mijn vakantieavonturen. In elk geval: mijn wedervaren hier neerpennen is een prachtige manier om alles opnieuw te beleven. Vooral de leukste momenten natuurlijk! En de namiddag die ik nu beschrijf was gewoon zalig!

Ik fiets naar Plombières, net buiten de Oostkantons. Hier wordt weer gewoon Frans gesproken.


Bouw van een spoorweg in de buurt van Plombières, een stukje Franssprekend grensgebied, tussen de Oostkantons en Voeren in. Men bouwt de spoorwegen in de hele streek in de hoogte, om de hoogteverschillen op de begane grond te overwinnen.

Van Plombières fiets ik naar het dorpje Sippenaeken, dat bijna op de grens met Nederland ligt en ook aan de gemeente Voeren grenst.

Afdaling en klim naar het dorpje Sippenaeken, deelgemeente van Plombières.

Sippenaeken grenst aan Teuven, deelgemeente van Voeren. Het ligt ook aan de grens met Nederlands-Limburg. Het stikt hier van de Hollandse toeristen. Het is nog een heel eind naar Teuven, maar wel een heel mooi eind. Er zijn nauwelijks huizen. Een enkel kasteel. Het grote aantal bordjes van de Zuid-Limburge wielertoeristenbond en de Hollanders die hier wonen zorgen voor verwarring. Ik vrees op een bepaald ogenblik al in Nederland beland te zijn. Twee fietsende Hollandse dames vertellen me dat dit nog steeds België is.

Veel en lastig klimwerk. Als ik aan het zwoegen ben op een helling, merkt een voorbijwandelende Hollander op dat het beste er precies af is. Nogal wiedes: ik heb die dag al 75 km afgelegd en met die bagage achterop! Arrogant volkje toch, die Hollanders!

De weg loopt nu door een mooi bos. Grotendeels afdaling. Ik rij Teuven al dalend en fluitend binnen. Een oude bekende van mij is hier onlangs komen wonen. Ik weet het juiste adres niet en zie haar niet.

De Voerstreek in de buurt van Teuven: bosrijk, prachtige landschappen

Teuven is maar een klein dorp dat ik algauw door ben. Mijn fiets valt er wel voor de tweede keer omver: die staander houdt het niet met al die bagage. Via De Planck naar Sint-Martens-Voeren, de hoofdplaats waar de jeugdherberg en het cultureel centrum zich bevinden. Veel Vlaamse wandelaars hier. Eentje vraagt me de weg en denkt dat ie in Holland is. Een andere vindt zijn auto niet meer terug.

Voeren blijkt echt wondermooi te zijn. Nu begrijp ik waarom het Taalactiecomité en dergelijke hier altijd kwamen wandelen: voor de mooie omgeving en de goede lucht! Voor mij is dit de eerste kenismaking, maar ik kom hier zeker nog terug.

Tussen Teuven en Sint-Martens-Voeren

Een café-restaurant met groot terras vol (vooral Vlaamse) wielertoeristen bij het binnenrijden van Sint-Martens-Voeren: Hoeve de Bies. Enkele uren later kom ik er een tagliatelle met scampi's eten. De uitbaatster is een Hollandse!

Bij het binnenrijden van Sint-Martens-Voeren, een vrij landelijk maar mooi Voerens dorp.

Van bij het binnenrijden van Sint-Martens-Voeren vallen de sporen van de communautaire strubbelingen op. Bij de tweetalige straatnaam- en andere borden is de Franstalige benaming uitgedaan en de Nederlandstalige ook, van FOURONS is dikwijls FOU gemaakt en dergelijk fraais meer. Verwijzingen naar Happart. Van alles op de weg gekalkt. "La lutte continue". Kinderachtig eigenlijk! Zo'n mooie streek verknoeien!

Bij de privé-woningen (bvb. van zelfstandigen) zie ik zowel Franse als Nederlandse teksten. Ik zoek de weg naar jeugdherberg De Veurs, waar ik moet overnachten. Ik heb nochtans een plannetje bij, maar de straatnaamaanduidingen zijn summier. Ik hoor 2 oudere dametjes een plat Limburgs dialect praten en vraag de weg. Het is vlakbij, een helling op.

De spoorwegbrug in Sint-Martens-Voeren, vanuit de verte. Een spoorweg is er wel in Voeren, een station niet. Het dichtste NMBS-station is in Visé. Heerlijk landschap, niet?. Ik ben er in elk geval verliefd op. Een geluk dat de politiekers dit gebied in 1963 van Luik naar Limburg overgeheveld hebben in ruil voor Komen en Moeskroen. Zo hebben we in Vlaanderen ook een mooi stukje natuur erbij, al hebben we naar inwonersaantal natuurlijk een slechte zaak gedaan bij die ruil.

Het is kwart voor vijf als ik aankom in jeugdherberg De Veurs in Sint-Martens-Voeren. Ik ben niet de eerste deelnemer aan de Vredesfietseling die toegekomen is: een zekere Ronny uit het Kortrijkse, een oude bekende van bij Spirit, is mij voor geweest. Degene die aan de balie zit weet van niets over onze komst. We moeten wachten tot de verantwoordelijke toekomt, ene Tine. Die zou nog bezig zijn met een busje mensen op te pikken aan het station van Visé. Ik vertrek opnieuw met mijn fiets, ga eten en neem nog enkele foto's van deze prachtige streek. Mijn digitale kaart is nog lang niet vol en tijdens de Vredesfietseling zal ik wellicht geen tijd hebben om foto's te nemen. Als we Gent aandoen, kan ik thuis mijn digitale kaart opnieuw vrijmaken door mijn foto's op mijn pc te zetten. Ik post de kaartjes die ik de jeugdherberg gekocht heb.

Op de weg van Sint-Martens-Voeren naar Teuven

In dezelfde buurt als vorige foto


De spoorweg en kerk in Sint-Martens-Voeren, getrokken vanuit jeugdherberg De Veurs.

Ik vind het stilaan welletjes en keer terug naar de jeugdherberg om in te checken. Stilaan stromen de deelnemers toe. We vertrekken met 25. Er zijn enkele prille tieners bij en ook een gepensioneerde van rond de zeventig. Onderweg zullen er nog anderen aansluiten of een eindje meefietsen. Maximaal zullen we met 65 fietsers zijn.

Het wordt al meteen een drinkgelag. Ik ben ook nogal nerveus voor morgen. Heb ik me nog niet te veel vermoeid? Zal ik nog wel meekunnen? Ik heb deze dag toch weer een 98 km gereden.
Ik slaap op een kamer met zes companen.

Dag 3: woensdag 24 augustus. Herve-Voeren

Woelige nacht. Om half zeven sta ik al op en breng mijn bagage in gereedheid voor het vertrek. Ontbijt om zeven uur. Gesprekje met de eigenaar. Hij blijkt in Luik te werken en spreekt een klein beetje Nederlands. We voeren de conversatie toch in het Frans. Het woord prijs verstond hij al niet meer. Aan het aantal boeken in die achterbouw te zien is monsieur Quittre een intellectueel. Misschien werkt hij wel aan de universiteit? Hij is verbaasd dat ik met de fiets ben. Enkele jaren geleden heeft hij ook een fietsvakantie gehouden langs het Canal du Midi in het zuiden van Frankrijk. Het ontbijt bestaat vooral uit confituur, zoals in Frankrijk. M. Quittre vraagt of ik ook du fromage wil. Du Gouda, voegt hij eraan toe, zich blijkbaar bewust van de reactie van de meeste toeristen op de kaas van de streek hier. Ik wijs het aanbod vriendelijk van de hand om tijd te sparen. Geef mij nochtans maar een stevig Engels ontbijt. Ik betaal, we nemen afscheid en ik vertrek al rond acht uur.

Het is mistig. Ik heb goed gerecupereerd van die zware inspanningen van de vorige avond. Ik rij nog wat rond in Xhendelesse: een leuk, idyllisch dorpje. Spijt dat ik geen foto genomen heb van het kerkje, maar ik kan niet alle kerkjes trekken en het is nog nevelig en vrij koud. Via enkele kleine dorpjes, opnieuw Grand Rechain en Bruyères, bereik ik Herve zelf. Dat is een heuse en oude stad. Wist ik niet. Veel klimwerk in de stad. In de Rue Haute moet ik afstappen en ga te voet verder.

Ik verlaat Herve onmiddellijk en rij naar Battice, een bekende deelgemeente van Herve (ik kende ze alleen van de NMBS, net zoals Welkenraedt dat ook in de buurt ligt). Er is niet zo veel te zien.

Na Battice besluit ik naar Eupen te rijden. Het is immers nog veel te vroeg om nu al naar de Voerstreek te rijden , die niet zo veraf in het noorden ligt. Ik rij een eindje op de N3 richting Aaken, maar die baan is veel te druk en ik verlaat ze gauw terhoogte van Thimister. Een reeks afdalingen en weer kom ik in Verviers uit, via Andrimont. Het is nu 10 uur en de zon breekt door. Het wordt en blijft een mooie dag. In het stadscentrum zoek ik de weg naar Eupen. Ik verdwaal even in de buurt van het kerkhof dat op een hoogte ligt, keer op mijn stappen terug en volg dan maar de drukke autobaan naar Eupen. Halte in een deelgemeente van het historische stadje Limbourg, dat precies niet veel voorstelt. Of toch die deelgemeente niet. Zelfs geen winkel waar ze postkaarten verkopen. Wegwijzer naar het stuwmeer van de Gileppe. Dat ligt te veel uit mijn baan en zou wellicht ook te heuvelachtig zijn. Ik verlies mijn tijd niet in LImbourg en rij verder.

Even verder rij ik de Oostkantons binnen. Veel klimwerk hier. Met die bagage achterop doet vals plat al zeer. Ik verkies dan nog een nijdige helling. Ik rij Eupen binnen. Provinciestad van enige omvang. Statig en iets deftigs! Mooi gerechtshof, maar ik verlies mijn tijd niet met foto's te nemen. Ik hoor en zie veel Duits, maar ook Frans. Rust en eet wat in een park. Wacht met uitgebreider eten. Ik koop en verstuur enkele postkaarten voor het geval ik er geen vind in Voeren.

Rond 13 uur verlaat ik Eupen. Ik rij een tijdje in de richting van Aaken en sla dan op goed geluk af naar links. eerst villawijken (buitenwijken van Eupen), dan landweggetjes naar Kettemis, Walhorn, Hergenrath. Prachtig weer, prachtige streek! Ik amuseer me te pletter. Soms een lastige klim, maar de afdalingen maken veel goed. Ik ben nu aangekomen in de grensstreek, het drielandenpunt, waarvan ik een kaart meeheb.


Vergezicht op een dorpje in de Oostkantons, ergens in de buurt van Walhorn ten noorden van Eupen.

Via Neu-Moresnet bereik Kelmis/La Calamine, een nogal toeristisch stadje bijna op het drielandenpunt. Veel wielertoeristen. In de hele drielandenstreek trouwens, een ideale omgeving om te fietsen, maar dan liefst zonder bagage, die op de steviger hellingen wel een belemmering vormt. Bij de bakker wordt er Duits gesproken. Ik koop er water en wat koeken. Ik ben nog vergeten zeggen dat de vorige dag het houdertje van mijn drinkbus gebroken is. Voorlopig blijft mijn drinkbus goed zitten, al beweegt ze nu meer.

Ik verlaat Kelmis langs de drukke weg naar Herve, maar hou het daar gauw voor bekeken. Die drukke wegen met veel verkeer zijn niet zo aangenaam om te fietsen en je ziet er weinig. Ik sla af naar rechts in de richting van Montzen.


Kelmis/La Calamine vanuit de verte.

Dag 2 : dinsdag 23 augustus. Leuven-Herve

Mijn zus is al naar haar werk als ik opsta. Na het ontbijt maak ik me klaar. Ik ga te voet naar het station om me een ticket te kopen voor mij en mijn fiets tot Tongeren. Ik had ook dat stuk met de fiets kunnen doen, maar dan had ik 1 dag eerder moeten vertrekken. Bovendien was ik bang geworden om al leeggereden aan de start van de Vredesfietseling te verschijnen. Mijn twee vrouwelijke collega's op kantoor hadden me enige realiteitszin bijgebracht op dat vlak :-)

Als ik met de fiets naar het station rij, begint het zachtjes te regenen. Een fijne zomerregen. Geen problemen op de trein. De conducteur helpt me met mijn fiets en stalt hem in een apart compartiment. Kwart na 11 sta ik voor het station van Tongeren en trek mijn regenjasje aan. Ik rij naar het stadscentrum met het standbeeld van Ambiorix en verlaat het onmiddellijk richting Sint-Truiden, dan richting Wallonië. Op een stadsplan had ik de weg gezocht naar Herstappe, de kleinste Vlaamse gemeente van zo'n 90 inwoners. Nu ik toch in de buurt ben wil ik die rariteitengemeente bezoeken.

Mooi golvend landschap bezuiden Tongeren, ook in de regen. Ik fiets richting Crisnée. Mijn humeur komt er door, na gisteren. Ik heb er weer volop zin in. Via het dorpje Lauw (waar ik een beetje eet) kom ik in Herstappe. Het deert me niet dat het zachtjes regent. Bij tussenpozen houdt de regen trouwens op.



Het kerkje van Herstappe, de kleinste Vlaamse gemeente (rond de 90 inwoners). Herstappe ligt onder Tongeren ongeveer op de taalgrens en heeft faciliteiten voor Franstaligen.

Herstappe bestaat eigenlijk maar uit enkele boerderijen rond een kerkje. Het dorp is maar 2-3 straten groot. Ik zoek tevergeefs naar het gemeentehuis, maar vind enkel een politielokaal. Achteraf hoor ik op kantoor dat het gemeentehuis zich in de privé-woning van gemeentsecretaris Markovich en zijn vrouw bevindt.

Ik zie geen mens op straat. Enkel op het einde van mijn bezoek zie ik een boer en een jongen. Ze praten een Vlaams dialect. Voor de rest zijn er zowel Franse als Nederlandse teksten te vinden. De straatnaamborden zijn tweetalig, zoals de wet voorschrijft.

Het ziet er een welvarende gemeente uit, aan de woningen en de auto's die ervoor staan te oordelen. Rijke boeren wellicht, want er ligt veel land rond de kleine dorpskern. Grote hoeven met enorm grote schuren met hoge poorten. Anders dan in Oost-Vlaanderen. Wellicht het Haspengouws type van hoeve, want in Lauw waren ze gelijkaardig.


Opnieuw Herstappe, ditmaal vanuit de verte, naar de grens met Wallonië (tevens de taalgrens) toe. Zoals je ziet een heel landelijke gemeente.

Van Herstappe rij ik over het land naar Villers l'Evêque (gemeente Awans), dat over de taal- en gewestgrens ligt. Een wat groter dorp (ca. 1.700 inwoners). De mensen die ik voorbijrij knikken vriendelijk goededag, een gewoonte die ik gauw overneem op het platteland. Een beetje buiten het dorp kom ik op de N3, de grote baan van Sint-Truiden naar Luik.

Ik rij door de gemeenten Awans en Ans naar Luik. Het is weer harder gaan regenen. Er is hier niet veel te zien in die vuile voorsteden van Luik. Hoewel. De Chaussée d'Amour in Sint-Truiden ligt dan wel veraf, maar er zijn nog uitlopers langs hier, tot in Luik.

Scherpe afdaling van 8% bij het binnenrijden van Luik. Met al dat verkeer hier durf ik niet voluit te gaan. Eerste keer dat ik in Luik kom, behalve 1 keer het vliegveld en 1 keer het station (durf het bijna niet te bekennen). De kennismaking met de binnenstad zelf valt me mee. Een echt stadsbezoek zal voor een andere keer zijn, want dat is te moeilijk per fiets met al die bagage die ik niet kan beveiligen. De autobestuurders zijn nogal opvliegend. Ik ben hier dan ook in de Vurige Stede.


In het stadscentrum van Luik

Snelle hap op de Place Saint-Lambert. Veel volk daar. Zoals je op de foto's ziet is het weer nog steeds niet te best. Ik rij wat rond in het centrum, neem een foto van de Maas.



De Maas vanop een brug in Luik

Ik verlies niet veel tijd, zoek de juiste richting (Fléron) en verlaat Luik langs de N3 naar Herve en verder Aken. Drukke baan. Weer die vuile voorsteden. Het is serieus klimmen geblazen. Luik ligt duidelijk in een dal! Wat opvalt in het Luikse (ook verder rond Herve): geen fietspaden, vaak wegen in slechte staat. Wel verkeersborden met aanwijzingen voor fietsers. Toeterende chauffeurs met weinig begrip voor fietsers.

Na een 15 kilometer: ineens verandert het landschap drastisch. Een ware verademing ongeveer vanaf Soumagne. Ik ben in het Land van Herve aangekomen!


Nogal steile afdaling bij het binnenrijden van het Land van Herve vanuit Luik, ongeveer ter hoogte van Soumagne. Prachtige rurale streek trouwens, rond Herve.

De streek begint ongeveer waar ik die foto genomen heb. Ditmaal laat ik me eens goed gaan, want er is minder druk verkeer. Ik laat me tegen 40 km per uur van hellingen zoals bovenstaande afglijden zonder te moeten trappen, een erg leuke sport die ik de paar volgende dagen nog verder zal beoefenen.

Het Land van Herve is een idyllische, pastorale streek: veel gras, heuveltjes waarop koetjes staan te grazen; weinig bewoning; nu en dan een dorpje of een boerderij. Vredige dorpskerkjes. Het is nog steeds bewolkt weer, maar nu voel ik me op en top in mijn sas.

Het is nog maar 4 uur: te vroeg om nu al naar de kamer te gaan die ik gereserveerd heb in Xhendelesse, een deelgemeente van Herve. Ik wil eerst nog naar Herve zelf en Verviers gaan, maar goed 10 kilometer van daar. Ik bedenk me en keer op mijn pad terug. Wat als ze mijn kamer aan iemand anders verhuren? Zeker spelen!

Ik had een wegbeschrijving tussen Luik en Xhendelesse afgeprint, maar had niet de juiste weg gevolgd. Ik ben er niet veel mee. Bijna beland ik in Pepinster. In het centrum van Xhendelesse was mijn Gastenverblijf niet. Uiteindelijk vraag ik de weg naar de straat Falhez. Een mevrouw toont me de weg naar het Cour des Cloutiers. Het verblijf valt reuze mee. Een mooi huis in Ardense natuursteen, vriendelijke mensen, niet te duur (35 € voor 1 nacht met ontbijt). Ik slaap in de achterbouw, die ik voor mij alleen heb.

Ik ontlast me van mijn bagage en besluit iets te gaan eten in Herve. Het wordt uiteindelijk Verviers, want dat blijkt niet zo ver en zo was ik daar ook eens geweest. Een erg gemakkelijke weg: altijd bergaf! Ik moet hevig afremmen om geen duizelingwekkende snelheden te halen.

Verviers blijkt een veel grotere stad dan gedacht. Hij ligt in een dal omgeven door hoge heuvels, bergen bijna. Er wonen nogal wat mensen van vreemde origine. De inwoners schijnen nogal sociaal: velen zitten aan hun straatdeur, hoewel het weer niet te best is. Ik zie wegwijzers naar Eupen en de Baraque Fraiture. We zijn hier aan de voet van de Hoge Venen.

Het begint zachtjes te regenen. Ik neem volgende foto van de regen op de Vesder in het stadscentrum en denk intussen aan het chanson Il pleut sur Nantes van Barbara.


Eendjes op de Vesder in Verviers, tijdens een regenbui.

Ondanks het minder goede weer ben ik vrij vrolijk. Mijn vakantie wordt toch nog wat. Ik bel mijn moeder op, sms een vriendin, ga iets eten in de stad en rij dan terug naar Xhendelesse, niet vermoedend dat ik op het punt sta het meest hachelijke uurtje van mijn vakantie te beleven.

Het is een erg steile klim van de voorsteden van Verviers naar het dorpje Petit Rechain. Het omgekeerde van de heenreis. Zeker moment spurt een jongetje me voorbij op zijn fiets. Ik laat me niet kennen. Ik haal hem langzaam maar zeker in en laat hem achter, puur op de macht. Boven zie ik enkele wegwijzers. Ik sla de weg naar het dorp Lambermont in. Als ik er ben zie ik dat het er kermis is. Vreemd, ik herinner me niet dat gezien te hebben. De enige weg leidt omlaag, een erg steile afdaling, die ik enkel met toegeknepen remmen aandurf.

Beneden aangekomen zie ik een wegwijzer naar Verviers en een autostrade op pilonen die ik al gepasseerd was voor de klim. Duidelijk niet de juiste weg! Ik klauter terug naar boven, te voet, want het is te steil. Helemaal bezweet vraag ik boven op de kermis de weg. Ze wijzen me de juiste richting aan en ik volg die een tijdje. Op zeker punt ga ik naar rechts in plaats van de aangegeven richting links. Ik kwam immers van links uit de richting Petit Rechain.

Zelfde scenario: weer een steile afdalng met toegeknepen remmen, ditmaal een oprit naar diezelfde autostrade in de hoogte en wegwijzers naar Verviers en haar voorstad Ensival. Opnieuw klauter ik te voet de helling op. Ik word een beetje desperaat. Het begint me evenwel te dagen dat waar ik zijn moet op een plateau ligt en ik dus geen afdalingen meer mag aanvatten.
Ik fiets terug naar Petit Rechain, waarlangs ik op de heenreis zeker gepasseerd was. Hier had ik me misreden. Ik zie wegwijzers. Ik haal mijn wegenkaart boven. Aangezien het donker wordt (het loopt tegen negen uur), ik geen zaklamp bij heb of aansteker (ik ben immers twee jaar geleden gestopt met roken), kan ik de kaart niet meer lezen. Op dat ogenblik raak ik in paniek. De weg kwijtraken in zo'n eenzame, heuvelachtige streek die je niet kent, dan nog in de duisternis. Ik klamp een voorbijganger aan die zijn hond uitlaat. De man wijst me vriendelijk de weg, bijna filosofisch, een beetje spottend ook. Ik moet blijkbaar langs het dorpje Grand Rechain. "Tout le temps vouz passez par le village du Grand Rechain. Alors vous voyez l'église de Xhendelesse."

Ik ben erg opgelucht: maar 2 dorpen en 5-6 km verwijderd van mijn kamer. Het kost mij maar een goed kwartier. Kwart na negen arriveer ik ter bestemming. Ik was om acht uur vertrokken in Verviers. Ik zet mijn fiets binnen en neem een goed bad, moe maar tevreden dat het goed afgelopen is. Avontuurlijk reizen heeft zo zijn nadelen. Het is niet de eerste keer dat ik ergens fluitend vertrek en nadien de weg niet terug vind. Ik vrees wel een beetje voor de terugslag, want de inspanningen dat laatste halfuur zijn zwaar geweest en dan die stress erbij! Ik heb vandaag toch nog 93 km afgelegd. Ik slaap vlug in.

Dag 1 : maandag 22 augustus. Gent-Leuven

Dag van het vertrek. Ik sta om 7 uur op, neem een stevig ontbijt en vertrek kort voor 9 uur. Het is een mooie, zonnige dag, beter dan voorspeld is.

Ik vertrek monter op weg, langs de Brusselsesteenweg, richting Melle. De vorige dag had ik mijn fiets volledig schoongemaakt, ontvet, ingevet, gesmeerd waar nodig, mijn bagage eraan gehangen in mijn fietszakken, uitgeprobeerd, kortom al het mogelijke gedaan. En goed bevonden. Een technisch nazicht door mijn fietsenmaker had er niet meer ingezeten, omdat de winkel op het cruciale moment voor enkele dagen gesloten was. Nadien bleef er te weinig tijd over. Ik had besloten het erop te wagen zonder.

Nauwelijks 10 kilometer ver, in Heusden, herbegint die tik bij elke trapbeweging opnieuw. Ik word er wanhopig van. Het verbrot mijn eerste dag grotendeels. Als je vertrekt op een lange fietsvakantie doe je dat best op een fiets die in orde is. Ik pieker over bij een fietsenmaker gaan in Leuven, eindpunt van de eerste dag. Later blijkt het probleem wel mee te vallen. De volgende dag regent het en dan hoor ik de tik niet meer. Als het droog is weer wel, maar ik trek het me dan niet meer aan en mijn fiets houdt zich de hele reis kranig. Ik weet nog niet wat dat probleem veroorzaakt. In elk geval moet mijn fiets volgende week binnen voor een groot onderhoud.

Van Heusden fiets ik naar Wetteren en dan over Schellebelle en Wichelen richting Dendermonde langs een drukke verkeersweg. Kort voor Dendermonde moet ik in Oudegem afslaan naar Lebbeke. Hier misrij ik me een eerste keer. Ik had wel de weg bekeken op een routeplanner, maar enkel de dorpen opgeschreven die ik moest passeren, niet de straten. Ik had geen zin om met een pak papier op reis te vertrekken. Helaas bestaan er in België trouwens nog geen routeplanners voor fietsers. De weg van Gent naar Leuven is niet eenvoudig, als je Brussel en de grote wegen wil vermijden toch niet.

Ik rij een beetje verloren in de streek tussen Dendermonde, Aalst en Mechelen. Via Denderbelle, Wieze en enkele deelgemeenten van Aalst (Moorsel, ...) kom ik in Opwijk, daarna in Londerzeel, Nieuwenrode 'Kapelle-op-den-Bos), Zemst, Eppegem, Elewijt. Weinig interessante streek tussen Antwerpen en Brussel: druk, veel autowegen die je moet passeren, smalle fietspaden, platteland maar vatbaar voor verstedelijking.

Ik rij almaar door, bijna zonder pauzeren (eigenlijk totaal fout): streefdoel vandaag is zo ver mogelijk raken. Moeten overnachten rond Brussel zou géén vakantie zijn - ik werk immers in Brussel. Ik eet de sportrepen Isostar die ik meegenomen heb op. Ik had beter op mijn gemak ergens in een taverne iets gegeten. Op tijd eten en rusten is aangewezen bij zo'n tocht, maar ben er te nerveus voor.

Ik begin pas van het landschap te genieten in de buurt van Kampenhout, waar ik een exclusieve villawijk doorkruis. Ook hier misrij ik me: in plaats van in Buken ik beland in Steenokkerzeel, even ver van Leuven als Kampenhout. Ik heb er een nonkel wonen (mijn dooppeter trouwens). Raar hoe je bij rijden door die dorpen en gemeenten denkt aan de mensen die er wonen die je kent.

Ik rij door een mooi, heel landelijk landschap in Steenokkerzeel. Nauwelijks huizen, enkel een boer die ploegt. Ineens begrijp ik waarom: een opstijgend vliegtuig scheert laag over de grond. Verderop is een kleiner vliegtuig aan het dalen. Ik ben in de buurt van de luchthaven.

Via Erps-Kwerps rij ik naar Kortenberg. Hier neem ik de N2, de drukke baan van Brussel naar Leuven. Gevaarlijk om hier met de fiets te rijden, weinig interessant ook landschappelijk gezien, maar het schiet veel beter op dan langs al die dorpen. In het totaal doe ik die dag 130 kilometer naar Kessel-Lo. In theorie had het in 90 kilometer gekund.

Een laatste pauze in Veltem-Beisem. Ik drink wat water en bier aan een benzinestation vlak voor Leuven. Een busje met buitenlanders vraagt me de weg naar een adres in Kortenberg. Ze zien eruit als illegale Poolse arbeiders.

Ik ben behoorlijk uitgeput van de inspanning. Even voor Leuven begint het terrein te golven. In Herent sla ik even af naar deelgemeente Schoonzicht, maar keer terug uit vrees opnieuw verkeerd te rijden. Ik rij het centrum van Leuven binnen dat ik gemakkelijk vind en fiets via de Diestsestraat naar het station en vandaar naar Kessel-Lo, waar ik bij mijn jongste zus overnacht, die net gescheiden is. De kinderen zijn bij de grootouders en ik nodig haar uit voor een spaghetti in het stadscentrum.

We eten in De Mierik, leuk, druk en lekker. Ik permitteer me een aperitief en een glas witte wijn. Fuck dat dieet. Het zal een constante worden op reis. Terug thuis kruip ik er vlug in en val om als een blok. Eerst had mijn moeder nog gebeld of ik de 30ste niet meeging naar een avondfeest in Brasschaat. Ik stem toe, wat meteen mijn reis met 1 dag verkort. Ik moet dus het luik Heuvelland al cancelen. Me meten met de Kemmelberg zal voor een andere keer zijn :-)

Werkwijze reisverslag

Nu alle foto's van mijn reis op mijn blog staan, zal ik geleidelijk, dag per dag en op mijn gemak, aan mijn eigenlijk reisverslag beginnen.

Ik heb niet alle foto's kunnen nemen die ik wou nemen. Dikwijls waren de weersomstandigheden verre van ideaal om foto's te nemen, zoals je kan zien op de foto's van Herstappe, Luik en het Land van Herve. Al fietsend foto's nemen gaat ook niet, zeker niet als je in groep fietst. Tijdens de Vredesfietseling heb ik alleen in de pauzes of 's avonds foto's kunnen nemen. Een aantal foto's waren mislukt of onscherp. Wellicht was mijn lens vuil geworden. Sommige foto's waren ook te haastig genomen.

Zo spijt het me dat ik geen foto's heb van de Maas in Visé of in Kanne (Riemst). Ook de mooie Haspengouw ontbreekt, evenals Eupen, Passendale en de streek rond Ieper.

Terug thuis

Sinds gisterenavond half tien ben ik terug thuis van mijn achtdaagse fietstocht. Een dagje eerder dan voorzien, want ik moet vanavond naar een feest. Het luik Heuvelland heb ik moeten schrappen. Voor de rest is alles volgens plan verlopen. Ik ben zelfs verder geweest dan voorzien: tot in Verviers, Eupen en Kelmis. De Oostkantons dus, en ook het begin van de Hoge Venen.

Ik heb exact 837 kilometer afgelegd op die acht dagen. Dat is dus een gemiddelde van 104,6 km per dag. Geen grote technische problemen gehad. Enkel een versleten remblokje van al die afdalingen en een achterrem die bijgevolg wat bijgespannen moest worden. Geen lekke band ook, in tegenstelling tot vele anderen (vooral racefietsen). Mijn Schwalbe-fietsbanden hebben het prima gehouden. Geen valpartijen, gelukkig. Enkel het houdertje van mijn drinkbus heeft het begeven ergens in de Oostkantons, zodat mijn drinkbus al na de eerste 10 km van de Vredesfietseling in de buurt van Visé op de rijweg gedonderd is, echter zonder schade aan te richten bij de andere fietsers.

Een uitgebreider verslag met foto's als ik wat uitgerust ben.

Het vertrek

Morgen vertrek ik dan eindelijk op mijn eerste fietsvakantie ooit.
Het zijn drukke dagen geweest: laatste boodschappen doen, inpakken, nazicht fiets,...
De eerste etappe gaat naar Leuven. Om en bij de 90 km. Op mijn computer zal 't wel een stuk meer zijn. Hoop dat het nog meevalt, want met al die bagage achteraan gaat het een stuk trager.
Daarna heb ik me een B&B gereserveerd in Xhendelesse-Herve.
Woendag naar Voeren, dan drie dagen Vredesfietseling naar de Westhoek. Plan daar nadien nog twee dagen te blijven, eens naar de Kust te fietsen, terug af te zakken naar Heuvelland en dinsdag de 30ste terug naar Gent te fietsen.

De weersvoorspellingen zijn allesbehalve fantastisch, maar allez, het avontuur wenkt voor een kleine 10 dagen, vóór ik weer aan de slag moet op mijn stoffig bureau in Brussel.

Bloemenmarkt

De bloemenmarkt op de Kouter

Vorige zondag fotootje genomen van de bloemenmarkt op de Kouter voor Gent blogt.
Hij is ondertussen verschenen. Zet hem dus ook maar op mijn eigen blog.

Het weer is ondertussen wat gebeterd. Naar het schijnt voor niet lang. Morgen dagje aan zee (Sint-Idesbald).

Leiestreekroute

Enkele fotootjes van mijn fietstocht door de Leiestreek tussen Gent en Deinze. Bij de tocht van gisteren naar Brugge had ik mijn toestel thuisgelaten.


Monument ter ere van de ambachtelijke jeneverstokerijen in Deinze, vlakbij de jeneverstokerij Filliers, de enige overgeblevene in de streek.


Kerkje van het gehucht Bachte in Deinze, an absolute favourite of mine.


Typisch Leielandschap (vlakbij Bachte in Deinze), dat zo weggeplukt lijkt uit een schilderij van een van de meesters van een van de Latemse scholen. De Leie toont zich op de foto zoals ze is: heel zacht-vrouwelijk en bespiegelend. Met afgeplatte, heel lage oevers in een uiterst vlak landschap. De koeien dragen bj tot de algemene rust en kalmte van het landschap.


Het kasteel van Ooidonk in Bachte-Maria-Leerne (Deinze), naar het schijnt een van de mooiste in West-Europa

Gent-Brugge-Gent

Fijne dag gehad vandaag. Ik had het zo geregeld dat ik vandaag naar Brugge zou fietsen via de fietsroute langs de vaart naar Brugge. Er was mooi weer voorspeld voor vandaag.

Viel dat deze ochtend tegen! Bewolkt, regenbuien. Ik ben rond half twaalf toch maar vertrokken. Niet veel last van regen meer gehad. Het weer werd steeds beter. In de vroege namiddag werd het zelfs zonnig en het bleef zo tot 's avonds.

De fietsroute die ik volgde maakt deel uit van de Vlaanderen Fietsroute. Voor het grootste deel bestaat die route uit een jaagpad langs het kanaal Gent-Heist. In Nevele moet je even weg van dat kanaal. Er is daar een knooppunt van wegen en bruggen en daar heb ik me misreden: eerst een eind langs het Schipdonkkanaal, dat naar Deinze gaat, mijn vergissing ingezien, teruggereden en weer de verkeerde weg genomen. Ik heb zeker 20 kilometer omgereden via Hansbeke, Lotenhulle, Bellem, Aalter, Ruiselede, Wingene, Beernem, Oostkamp en ten slotte Brugge. Leuk om eens kennis te maken met sommige van die dorpjes. In Ruiselede passeerde ik langs de instelling voor bijzondere jeugdzorg De Zande, in Beernem langs de Bossen van Vlaanderen uit de gelijknamige serie en het mooie natuurgebied Lippensgoed-Bulskampveld.

De streek tussen Gent en Brugge is best mooi en nog behoorlijk landelijk, rond wingene en Beernem zelfs bosrijk. Dat maakte mijn ommetje goed. Bij het binnenrijden van Brugge via Oostkamp kwam ik voorbij het kanaal dat ik in feite had moeten volgen. Dat wist ik meteen liggen voor de terugreis. Zo heb ik niet twee keer dezelfde weg moeten volgen, nog een pluspunt.

Ik reed Brugge binnen via de Sint-Katelijnepoort en belandde in de omgeving van het Minnewaterpark. Ik at een spaghetti in een taverne met de naam Soeur Sourire. Ik waagde me zelfs aan twee pinten donker bier, in de overtuiging dat ik me wel wat extra calorieën mocht permitteren na zo'n fysieke inspanning. Anecdote: toen ik me wat ging opfrissen in het toilet dacht de barmeid dat ik weggegaan was zonder mijn bestelling af te wachten. De kleur groen was nogal nadrukkelijk aanwezig in het café. Via een andere klant kwam ik te weten dat het een lokaal van Cercle-supporters was.

Ik fietste wat rond in de stad. Massa's toeristen. Ik hou absoluut wel van Gent, maar Brugge blijft ook een zeer mooie stad, met een typische eigen sfeer, alsof de tijd er is blijven stilstaan. Ik vatte het plan op eindelijk eens Bruges la morte van Georges Rodenbach te lezen (was dat trouwens geen Gentenaar?). Kan ik meteen mijn Frans nog wat bijschaven tegen dat ik naar de Voer ga :-) Morgen loop ik Fnac even binnen.

Terugreis langs het kanaal in uitstekend weer. Veel vlotter dan de heenreis en ook korter: amper 45 km van de Sint-Katelijnepoort in Brugge tot aan mijn huis in het centrum van Gent. Mooie fietsroute door de natuur langs het kanaal, nauwelijks gestoord door auto's. Op sommige plaatsen mogen de auto's langs het jaagpad, op andere niet, maar doen sommige automobilisten het toch. Nochtans is er nog onlangs een dode gevallen op het jaagpad Brugge-Oostende.

In het totaal heb ik vandaag 128,5 km gefietst in 6 uur 43'. Dat geeft een gemiddelde snelheid van 19,45 km/uur. Lang niet slecht over zo'n afstand, zeker als je rekening houdt met de beperkte snelheid in het Brugse stadscentrum.

Eergisteren dinsdagnamiddag reed ik bij redelijk mooi weer ook al de bekende Leiestreekroute tussen Gent en Deinze. Ik ontdekte nieuwe plekjes in Deurle en Sint-Martens-Latem.

Voorlopig zal het gedaan zijn met fietsen. Aangezien die vervelende tik bij elke trapomwenteling steeds opnieuw de kop opsteekt, heb ik besloten mijn fiets morgen binnen te doen voor een grondig (hopelijk!) nazicht. Meteen vragen of ze ook mijn zadel kunnen repareren. Misschien een stuurtas kopen want dat is ook handig, bijvoorbeeld om een wegenkaart in op te bergen.

Plannen - bis

E-mailconversatie deze morgen tussen collega's, de een wel, de ander niet met vakantie (zonder verdere commentaar):

Goeiemorgen!
Ik wil u niet tegenhouden, hoor, maar 't is alleen dat Fabrice uit ervaring weet dat (sommige) Vlamingen (waaronder ikke) de hellingen en de afstanden in onplat gebied nogal onderschatten ... Enfin, in Limburg zullen er ook nog wel genoeg heuveltjes zijn.
Nog één raad van tante Kaat en dan laat ik u met rust: je hebt toch een goede fietsbroek ... "Want zadelpijn is toevallig wel één van de meest voorkomende kwalen" - toch volgens die reclamespot van enkele jaren geleden. Goede vaart en tot 1 september (kan je nog 2 X boterhammen in het park meepikken, met leuk programma: Pieter Emmerechts/Nieuwe Wereldorkest en Yevgueni/Bram Vermeulen Hommage).
Ilse

Mijn antwoord:
Bedankt voor de goede raad, beste Kaat, euh Ilse!
Misschien waren mijn plannen wat te wild (alhoewel ik er al dagritjes van 100 km opzitten heb, zonder bagage dan - gisteren nog 70 km, weliswaar op plat terrein).
Van Voeren naar Diksmuide fietsen op 3 dagen zoals in die Vredesfietseling is al een grote inspanning genoeg. Ik moet ook nog niet eens moe aan de start verschijnen, dan haal ik hetwellicht niet.

Om je gerust te stellen, mijn huidig plan is:
van Gent naar Leuven fietsen op 1 dag (grote inspanning, maar dat moet te doen zijn), bij mijn zus overnachten in Leuven, de volgende dag met de fiets de trein op tot Luik, daar middagmalen en eventueel wat rondlopen, in de late namiddag naar Voeren fietsen en daar overnachten in de jeugdherberg zoals gepland.
Dan Vredesfietseling (in drie etappedagen naar Diksmuide).
Zondag de IJzerbedevaart als slotmanifestatie en zondagavond de 28ste met de autocar van de organisatie terug naar Gent.
Dat zal zo al inspannend genoeg zijn, denk je niet?
Op die manier zal ik inderdaad niet als een wrak terug naar Brussel moeten de 1ste september.
De 4de doe ik trouwens al de Gordel: 45 km in het Pajottenland.

Wat mijn zadel betreft: ik zit tot mijn verbijstering al met een scheurtje (van het vele fietsen?). Wie weet moet ik binnenkort al een nieuw zadel kopen. Zadelpijn, ja daar ken ik al wat van, maar ik ben het stilaan gewoon - bij de 1.750 km gefietst op nog geen 2 maanden.
Groetjes (en nu stop ik met mailen, want ik wil niet dagelijks aan het werk denken)

Rozendale

Ben gisterennamiddag naar provinciaal domein Puyenbroeck in Wachtebeke gereden. Was er sinds mijn middelbare schooltijd niet meer geweest. Uiteraard is er veel veranderd.

Eerder had ik al het bedevaartsoord Oostakker-Lourdes aangedaan. Was uitermate verbaasd over al het volk dat daar aanwezig was. Naar de kerk gaan de mensen niet meer, maar als het is om genezing of andere gunsten af te smeken... Iedereen zijn eigen geloof, maar dit vind ik toch wat zielig. Kreeg er onder mijn voeten omdat ik er rondreed op mijn fiets en haastte me dan maar weg.

Teruggekeerd via Lochristi, een gemeente die ik alleen ken als bloemistengemeente langs de drukke N70 Antwerpen-Gent en van het crematorium Westlede. N70 verlaten langs een dreef die er aalokkelijk uitzag en tot mijn verwondering/blijdschap kwam ik bij dit prachtig kasteel uit:


Kasteel Rozendale in Lochristi

Het kasteel heet Rozendale. In de Middeleeuwen was het bezit van de Gentse Sint-Baafsabdij. Tijdens de Franse Revolutie brandde het af. In de 19de eeuw werd het heropgebouwd. Als ik het goed begrepen heb is het nog in privé-eigendom. Ook de kasteeldreven in de omgeving zijn indrukwekkend, zoals je op volgende foto kan zien:


Rozendaledreef

Plannen

Wilde vakantieplannen heb ik niet. Een reis naar het buitenland zit er niet in wegens te duur en ook geen zin. Ik denk me te beperken tot wat uitstapjes in eigen land of in de onmiddellijke buurt ervan. Daarnaast zal ik me vooral aan mijn nieuwe passie wijden, zoals uit vorig bericht blijkt.

Zo is het plan voor een fietsvakantie gerijpt. Toch een avontuurlijk plan dus en ook iets nieuws voor mij, want dat wordt mijn eerste fietsvakantie.

Van 24 tot 27 augustus rij ik mee met de Vredesfietseling, een driedaagse fietstocht van Voeren naar Diksmuide in het teken van Vrede, Vrijheid en Verdraagzaamheid. De tocht wordt georganiseerd door een politieke jongerenorganisatie (Prego, Jong-Spirit), maar is verder pluralistisch. De jongerenorganisaties van alle politieke partijen behalve het Belang doen mee.

Ik ben van plan er nog een stuk voor en aan te breien: van Gent naar Voeren fietsen op enkele dagen (zodat ik de trein niet hoef te nemen) en na Diksmuide ook nog eens naar zee en dan terug naar Gent fietsen in een paar dagen. In het totaal zou ik een tiental opeenvolgende dagen op de fiets zitten. Ik zou ruim de tijd nemen om bvb. de Maas tussen Namen en Luik, de Voerstreek en een groot stuk van de Westhoek af te fietsen.

Ik hoop dat dat wat doenbaar zal blijken . Neem ik niet te veel hooi op mijn vork? Zo'n afgetrainde wielertoerist ben ik ook nog niet, al heb ik de afgelopen maanden al wat kilometertjes afgemaald. In elk geval iets avontuurlijks om naar uit te kijken. Het zal wel niet slecht zijn voor mijn lijn ook (ben nu al 13 kg afgevallen sinds eind mei). Ik plan momenteel zondag de 21ste augustus te vertrekken en de 30ste thuis te komen.

Daarnaast doe ik de 4de september met mijn broer mee aan de Gordel. Het wordt een eerder bescheiden tocht van 45 km door het Pajottenland.

Fietszaken

Zelf ben ik eigenlijk niet zo technisch aangelegd. Ik zal het een beetje moeten leren, wil ik niet om de haverklap naar een fietsenmaker moeten lopen.

Gelukkig heb ik een broer die zowaar techneut is en pietje precies, onlangs ook een fiets aangekocht heeft en me een handje toesteekt wanneer nodig. Dankzij hem heb ik een aantal goede nieuwe fietszaken en nuttig fietsmateriaal leren kennen.

Naast de zaken die ik al kende (Jomasport aan het St-Pietersstation -de winkel waar ik mijn fiets gekocht heb-, Plum aan de Nederkouter en Moving Store aan de Antwerpsesteenweg in St-Amandsberg, om de voornaamste maar te noemen) bezocht ik nu ook AS Adventure in St-Denijs-Westrem, Fietsen Godefroot in Deurle en Het Verzet in Astene (Deinze).

AS Adventure is een zaak voor sport- en kampeerartikelen en -kledij en dus beperkt in het aanbod van fietsspulletjes. Fietsen Godefroot is de exclusieve fietsenzaak van de ex-wielerkampioen, nu sportdirecteur van Jan Ullrich. Het is er peperduur, maar je vindt er gewoonweg alles. Het Verzet is een veel kleinere, beetje alternatieve zaak. Het is er veel goedkoper. Je kan er ook fietsen huren en tweedehandsfietsen kopen.

Na veel verwikkelingen (de mooie fietstassen van Agu bleken o.a. niet op mijn fiets te passen) kocht ik me een paar peperdure fietstassen van Ortlieb, een model dat je moet oprollen om te sluiten, daarom niet zo handig om boodschappen mee te doen, maar wel absoluut waterdicht en geschikt om mee met de fiets op reis te gaan, wat me in dit seizoen natuurlijk wel interesseerde.

Naast wat onderhoudsproducten en een pomp met manometer kocht ik me ook een zadeltas van het merk Topeak en een fietsbril van het merk BBB, waarmee Tom Boonen en zijn Quickstep team momenteel furore maken, zoals ze me in Het Verzet toevertrouwden. Een fietshelm kocht ik voorlopig niet. Wel erg nuttig (en vooral veilig) voor verre fietstochten zoals ik er een wil maken, maar ook hinderlijk, vooral bij mooi weer.

En passant ontdekte ik nog dat de stad Gent aan een website werkt ter begeleiding van de campagne Gent, wild van fietsen. De vierde editie van Trapkracht gisteren vrijdag anderzijds sloeg ik over. Er was in juli al geen volk en je moet nu ook niet overdrijven.

Eindelijk vakantie!

De lang verwachte vakantie is eindelijk aangebroken! Eigenlijk is ze al een weekje oud als ik dit schrijf. Maar ik heb nog tot het einde van de maand.

Tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb. Beetje een rare periode achter de rug. Gentse feesten-kater. Vorige week laatste werkweek met een aantal vervelende karweitjes (belastingen invullen, ...) erbovenop.

Vanaf vorig weekend vakantie. Deze week heb ik nog niet veel uitgevoerd. Het is ook nog geen schitterend weer geweest, behalve gisteren donderdag dan. Waar blijft die mooie zomer die ze ons beloofd hadden? Ik hoop dat we dit jaar in juni al niet het beste gehad hebben.

Ik heb me de afgelopen dagen vooral beziggehouden met fietswinkels te bezoeken en fietsmateriaal aan te kopen. Beetje technische problemen gehad met mijn fiets ook. Vreesde hem binnen te moeten doen, omdat hij een rare tik gaf bij elke trapomwenteling. Maar het valt nog wel mee of blijkt toch niet zo erg te zijn.

Beetje moeilijkheden gehad bij de aankopen voor mijn fiets ook, want op mijn Oxford-fiets past lang niet alles. Ik ben enkele keren moeten teruggaan naar winkels om aangekocht materiaal te ruilen. Erg vervelend. Gelukkig ligt deze stressperiode nu achter de rug, zodat ik verder mijn vakantie kan plannen.

Gentse Buitenband

Zondag heb ik met mijn broer meegedaan aan de 15de editie van de Gentse Buitenband. Dit is een reeks fietstochten door de landelijke gebieden rond Gent, georganiseerd door de Landelijke Gilden, een belangenorganisatie voor agrariërs.

We kozen voor de Kaaihoeveroute met start in Zwijnaarde. Dit was een tocht van 45 kilometer naar de Zwalmstreek. Het keerpunt was de Kaaihoeve, een interessant natuureducatief centrum van de provincie in Meilegem (Zwalm). Boeiende tocht door een mooi landschap. Helaas was het barslecht weer. Volgend jaar probeer ik eens de grote tocht van ca. 80 kilometer, die een omcirkelende beweging rond Gent maakt.

Gisteren nog even de sfeer geproefd op de sluitingsavond van de Gentse Feesten. Niet al te lang, want ik moest vandaag werken. Mijn laatste werkweek vóór een maandje welverdiende vakantie. Geen echt belangwekkende optredens gezien. Iedereen was zich rond 22 uur nog aan het opmaken om er nog een nachtje stevig tegenaan te gaan.

Rond 3 uur 's morgens werd ik wakker. Ik opende mijn raam en hoorde in de verte gezang. Ze waren de Feesten aan het sluiten op de Korenmarkt of daar ergens in de buurt. Ik sliep weer in met herinneringen aan wilde nachten op de Vlasmarkt uit een ver verleden. Het is ondertussen toch al een tiental jaar geleden dat ik daar de Feesten om dinsdagmorgen 8-9 uur nog mee afgesloten heb.

Het is weer gedaan voor een jaar. Alles bij elkaar waren het geslaagde feesten. Minder goed weer, maar massa's volk. Waar ze al dat volk blijven halen weet ik niet. Veel creativiteit ook. Alleen de vele dranghekkens en afgesloten pleinen werkten op de zenuwen. De Feesten worden het slachtoffer van hun eigen succes, daarover is iedereen het wel eens.

Ambrozijn

Optreden van Ambrozijn in de Spiegeltent. Van links naar rechts Wouter, Wim en Tom.

Gisteravond nog een stukje van het optreden van Ambrozijn in de Spiegeltent aan het Baudelopark meegemaakt.

Paar foto's proberen nemen. Het resultaat was povertjes. Er was te veel weerspiegeling. Het is dan ook een Spiegeltent :-)

Yevgueni

De leadzanger van Yevgueni aan het werk op het groot podium van Sint-Jakobs

Na de stroppendagersstoet ging ik naar Sint-Jakobs. Meestal ga ik voor de sfeer en niet om bepaalde optredens te beluisteren. Maar ik bleef plakken bij het optreden daar van de mij nog onbekende groep Yevgueni. En dat viel heel goed mee! Goede Nederlandstalige rock! Niet alle songs haalden het zelfde niveau, maar ik hoorde toch enkel sterke nummers. Uitstekende leadzanger ook, met een mooie stem die een beetje aan Wim De Craene doet denken.

Nadien zag ik in het Baudelopark nog een leuke rapwedstrijd tussen een Belg en een Hollander.