Simonneken

Sinds eind vorig jaar, kort na de verhuis naar De Pinte, hebben we een katje. Het beestje heet Simonneken, naar het personage in de VRT-soap Thuis. Is de gelijkenis niet treffend? Het zal nu ongeveer 9-10 maanden oud zijn.
Merkwaardig hoe snel je aan zo'n huisdier gehecht raakt!

Post-electorale blues

Het onverwachte SP.a-Spirit verkiezingsdébâcle ligt ondertussen al meer dan veertien dagen achter de rug. De eerste analyses zijn gemaakt. De ergste klap is verwerkt.
Ik ben wat ziek geweest van de inspanningen en de stress tijdens de campagne en de alcohol die rijkelijk vloeide. Ben er nog niet helemaal bovenop.

Tijd voor een terugkeer naar het gewone leven. Ik heb een goeie maand zowat al het andere dan de verkiezingen verwaarloosd. Er is werk te doen!

Tijd om alles te relativeren ook. Als je te lang met politiek bezig bent, word je te monomaan, maar gefocust op één ding. Er zijn nog andere dingen: in de tuin werken bijvoorbeeld. Er zijn hier in mijn omgeving in De Pinte veel prachtige tuinen, echte juweeltjes. Ik tracht de mijne - toen ik er kwam wonen een wildernis bijna, vol onkruid en mos - zoveel mogelijk op te knappen. Ik ben een groot deel van de lente in de weer geweest met zaaien en planten. Spijtig dat het weer nu nogal tegenvalt.

Op campagne - 3

Het wordt hoog tijd dat die verkiezingen achter de rug zijn.

De laatste tijd heb ik vooral affiches geplakt. Ik heb al een (uiteraard onterechte) klacht aan mijn been gehad voor het overplakken van affiches van een andere partij in een buurgemeente. Tja, als die denken dat die gemeentelijke borden voor hen alleen zijn!

Gisterenavond en -nacht heb ik meegholpen om adressen te schrijven en postzegels te plakken. Er stond een emmer half gevuld met pap achterin mijn auto en die is tot twee keer toe omvergevallen! Te bruuske manoevres, helaas!
Wat een smeerlapperij! De eerste keer lag er een deken onder, de tweede keer niet.
Ik ben tot twee uur 's nachts beziggeweest met die smurrie te verwijderen en mijn auto te reinigen.

De vermoeidheid begint bovendien te wegen. Maar voor de kandidaten zelf, zeker die op strijdplaatsen zal het wel nog veel erger zijn. Die zitten nog met extra spanning.

Op campagne - 2

Een steeds weerkerend probleem in het gevecht met de brievenbussen in verkiezingstijd zijn die stickers die op sommige brievenbussen geplakt zijn om reclame tegen te gaan. Ze zijn in de trant van "JA!, wel regionale pers, NEE!, geen folders". Mag je verkiezingspropaganda in dergelijke brievenbussen stoppen of niet? Het behoort een beetje tot een grijze zone. De heren en dames politici worden verzocht om wat meer duidelijkheid te verschaffen. Natuurlijk zijn ze daarin niet gehaast.

Je zou ervan kunnen uitgaan dat brievenbussen waarop staat "NEE!, geen regionale pers, NEE!, geen reclamedrukwerk" niet gebust mogen worden met verkiezingspropaganda. maar ik heb zelf vastgesteld dat als De Post verkiezingsfolders verdeelt, die bussen OOK bediend worden.

Bij mij hangt het er wat van af hoe mijn hoed staat. In het begin sloeg ik consciëntieus alle NEE!, NEE!-bussen over. Maar op sommige plaatsen zijn dat er zo veel dat je een groot aantal bussen moet overslaan en je nog nauwelijks voldoende folders kwijtraakt, zeker als de woningen nogal verspreid van elkaar staan. Soms krijg je het aan de stok met bewoners die zien dat hun brievenbus toch gebust wordt.

Dit jaar heb ik het nog maar één keer aan de stok gehad met een bewoner van een appartementsblok. Het was een vrachtwagenchauffeur van (vermoedelijk) Oost-Europese origine. Nadat ik zijn blok gebust had, wees hij me op enkele NEE! NEE!-stickers. NEE! NEE! betekent geen reklaam gebood hij me en voegde eraan toe dat die stickers van de stad zijn. Ik probeerde nog dat mijn folder geen reclame was en wees hem ook naar de tekst JA! JA!, die in koeien van letters op mijn folder staat. Maar hij wou niks weten.

Ik heb niet verder aangedrongen. ruzie maken heeft in dergelijke omstandigheden niet veel zin. En achter zijn rug, in de volgende straat, heb ik de NEE! NEE!-bussen toch weer bediend. Op de duur denk je daar niet meer bij na, je ramt die folder gewoon in de eerste bus die je tegenkomt.

Gisteravond kwam ik een brievenbus tegen met de tekst "Geen verkiezingsdrukwerk a.u.b.". Het ultieme argument! Uiteraard kon ik nu niet anders dan capituleren en heb die bus deemoedig overslagen.

Op campagne

Nog eens een berichtje van de Gentse Zwijger. Lang geleden :-)
Nog steeds alive and kicking, maar niet echt veel meer van zeggen.

Het is weer eens verkiezingstijd. Als militant van een politieke partij moet ik dan ook weer op pad. Folders bussen en dergelijke.

Het is eens wat anders dan het dagdagelijkse gedoe. En ik moet bekennen: het samen toewerken naar een gemeenschappelijk doel (hoogtepunt of laagtepunt, liefst natuurlijk het eerste) vind ik wel leuk.

Als de kandidate waarvoor ik vooral bus verkozen wordt, zal ik haar een factuur voor een nieuw paar schoenen sturen. Hoewel: in de groene omgeving aan de rand van de stad waar ik nu woon, doe ik dat buswerk vooral per fiets, omdat de huizen te ver van elkaar verwijderd staan. Het is best te doen, maar het vergt wel enige behendigheid bij het sturen.

Je leert je omgeving wat beter kennen. Het gebied tussen De Pinte en Gent (St-Denijs-Westrem en Zwijnaarde) is prachtig: heel veel groen, bos zelfs. Niet voor niets zou dit gebied deel uitmaken van het toekomstige Gentse stadsbos. Er is ook residentiële bewoning.

In dit gebied trof ik tijdens het bussen van verkiezingsfolders iemand aan die daar op een stuk braakliggend grond bij de spoorweg in de vrije natuur leeft. Ik herkende de man en vooral zijn zelfgemaakt kamp dat bestaat uit een oude caravan en enkele tenten van op TV. Een uitzending van Jambers of iets in die trant die ik ooit gezien heb. Blijkbaar woont de man daar nog steeds.

De tweede keer dat ik daar voorbijkwam tijdens mijn buswerk sprak ik de excentrieke man aan.
Ik vroeg hem of hij daar ook ergens een brievenbus had. "Dat heb ik hier niet nodig", antwoordde hij met een sappig Gents accent. Verder feliciteerde hij mij met mijn inspanningen en stelde dat ik vandaag weer het nodige gedaan had.

Het lag nog op mijn lippen hem te vragen of hij ook ging stemmen. Ik bedacht me en heb de man verder maar met rust gelaten.

A new life

Al lang niks meer gepost. Weinig behoefte daartoe gevoeld. Het een beetje moe om persoonlijke gevoelens en observaties op het net tegooien. En te veel bezig met de grote verhuisoperatie. Gedacht aan stoppen, maar na enig aandringen...
Misschien post ik van tijd tot tijd nog wel eens iets. Probeer ik deze blog nu en dan wat nieuw leven in te blazen.

Ik was al bijna vergeten hoe je inlogt via de nieuwe Google-account.

Ondertussen ben ik een nieuw leven begonnen. Ik woon sinds enkele maanden op het platteland. Hoewel platteland ... Eerder een groen, residentieel gebied, dat paalt aan de stad waar ik meer dan 25 jaar gewoond heb.

Het is nog steeds wennen. Het is er rustig, soms iets te. Het doet raar aan als je gewoon bent van je deur uit te stappen en midden in het gewoel terecht te komen. Vooral in de winter is dat raar.
Maar goed: de lente is niet zo veraf meer. En de zomer zal wellicht veel goedmaken. Bovendien ken ik in mijn nieuwe biotoop nog niet veel volk.

En Gent is toch ook niet zo ver. Als het weer het toelaat doe ik die 10 kilometer geregeld met de fiets. En ik zit niet meer constant in dat te drukke verkeer. En in die veel te drukke warenhuizen met al die haastige mensen. Tijd om te onthaasten.

Oef, gered!

Eindelijk gelukt! Vrijdag bij mijn provider vernomen dat mijn ADSL al van dinsdag in orde was (tegen elke afspraak in hadden ze me daar niet zelf van op de hoogte gebracht, maar heb ik nogmaals moeten bellen).
Dan me een heel weekend suf gepiekerd waarom de verbinding altijd uitviel. Gisterenavond het probleem eindelijk gevonden. Een draadloze telefoon was de schuldige!

Na bijna twee maanden zonder internet thuis als gevolg van mijn verhuis kan ik eindelijk weer surfen. Gelukkig maar, want je wordt voor steeds meer dingen afhankelijk van het net. Ik werd er gewoon sikkeneurig van. Nog goed dat ik een aantal dringende zaken op kantoor kon regelen en mijn e-mail op mijn privé-account naar mijn e-mail op kantoor kon doorsturen.

Onvoorstelbaar eigenlijk dat dat zo lang moeten duren heeft. Er zaten een aantal misverstanden tussen, midden in de chaos van die (grote) verhuis. En ook foute informatie en slechte service.
En met ADSL loopt er technisch nogal snel iets mis. En vind het dan maar!

Ondertussen ligt deze blog al een hele tijd plat. Er zullen wel niet veel bezoekers meer over zijn, behalve dan via zoekopdrachten in Google. We zien wel wat ik er nog mee aanvang.

Vervelend!

Nog steeds geen internet en dat nu al meer dan anderhalve maand! Ik zal me eens goed kwaad moeten maken.
Ik overweeg ook al om van operator te veranderen.
De service bij Scarlet trekt duidelijk op niks!

Buiten dienst!

Ben ondertussen naar De Pinte verhuisd.
De stadsdrukte en het lawaai ingeruild voor het rustgevende geluid van grasmachines met een tikje E17 op de achtergrond.
Door een misverstand zit ik echter nog steeds zonder internet thuis, hopelijk niet al te lang meer
Ik weet nog niet of ik deze blog zal behouden in de huidige vorm. Ik moet het nog bekijken.
Als een aantal andere praktische problemen opgelost zijn. En ik weer op het net zit, natuurlijk.

Enkele impressies van mijn fietsreis

Ik beperk het verslag van mijn fietsreis tot enkele foto-impressies vanwege tijdsgebrek.


Lionel Vandenberghe in Esen bij Diksmuide, vlak voor de aankomst van de Vredesfietseling



De eerste allochtoon die sprak op de IJzerbedevaart. Het is een Gentenaar. Ik ken hem persoonlijk: Mohammed El Omari van de vereniging Divers en Actief. Symbolisch erg belangrijke gebeurtenis, die toespraak op de IJzerbedevaart 2006! Vind ik, tot spijt van wie 't benijdt!


Tekst van een Bretoense monument in Diksmuide ter ere van de gesneuvelde Bretonse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. . 


Bij de start aan de jeugdherberg in Gent voor de laatste etappe naar Diksmuide 


Debat in Gent (in het Zilverhof) over o.a. Europa, de vrede en Libanon. Met Jan Roegiers, anne Van Lancker en ... Jean-Luc Dehaene. Moderator was Bruno Huyghebaert. 


De Vredesfietseling anno 2006 in volle actie! 


De Voerense burgemeester heeft duidelijk alle vertrouwen in de komende gemeenteraadsverkiezingen 

Nakende verhuis

Alweer een tijd geleden dat ik nog wat gepost heb. Ik heb het nog steeds veel te druk met andere dingen om nog tijd over te houden om te bloggen. Bovendien ben ik een beetje "blogmoe". Ik vertoon duidelijke symptomen van een 'blogger's block". Ik weet dan ook niet of deze blog nog een lang leven beschoren zal blijven.

Te meer omdat ik volgende maand naar De Pinte verhuis. Het is er dan toch eindelijk eens van gekomen. De naam van deze blog zal dus al niet meer kloppen, al behoort De Pinte toch wel zo'n beetje tot het Gents stadsgewest (ze zullen het in De Pinte niet graag horen). Waarom De Pinte? Het is er een oase van groen en van rust. Met wat ouder te worden begin ik het steeds moeilijker te krijgen met het soms hectische en stresserende leventje in de Gentse binnenstad: te veel volk op een te kleine ruimte, te veel auto's en te weinig parkeerplaatsen, te veel lawaai, noem maar op. Anderzijds is er natuurlijk wel veel te doen. Je hoeft maar je deur uit te stappen en er is onmiddellijk veel leven rondom

Het zal een hele aanpassing worden. In elk geval zal Gent niet zo ver zijn: maar een tien kilometer.

Ondertussen heb ik deze maand geen grootse vakantieplannen. Mijn vakantie is trouwens al bijna over. Volgende week rij ik dezelfde fietstocht als vorig jaar, maar in afgeslankte versie (vijf dagen i.p.v. acht).

De voorbije weken heb ik niet zo veel kunnen uitvoeren, want het was nogal nat! Ik heb me veel aan mijn nieuwste passie EBay gewijd. Via het internet (Google en blogs) opnieuw contact gekregen met een oude studiegenoot die ik al jarenlang uit het oog verloren was. Ik tikte zijn naam in in google en belandde op zijn weblog. Ik had er zo'n flauw vermoeden van dat hij zoiets wel zou hebben. Bloggen zal dan toch nog ergens goed voor zijn zeker?

Gentse Buitenband

En zondag rij ik de Gentse Buitenband! (eindelijk nog eens wat fietsnieuws hier! Ik fiets wel degelijk nog regelmatig, maar minder dan vorig jaar, want ik zit vaker voor mijn computer en tussen de boeken).

Niet een route van een 45 km, zoals vorig jaar, nee! Dit jaar ga ik het volledige parcours rond Gent van zo'n 80 km rijden Ik trek er een hele dag voor uit met een ruime rustpauze 's middags. Hopelijk valt het weer wat mee. Dan nog een weekje werken en 4 weken vrij (als er niets tussenkomt tenminste)!

Bijna vakantie

Gentse feesten, heel leuk weer (voor mij toch), een lang weekend, bijna vakantie... Wat moet een mens nog meer?

Ondertussen heb ik gedaan met mijn input van boeken op het net. Gelukkig maar, want ik werd oververmoeid en heb er lichte leverproblemen aan overgehouden. Wel vervelend tijdens de Gentse Feesten.

Ondertussen heb ik iets nieuws ontdekt: voor het eerst een aankoop gedaan op E-Bay! Verbluffend wat je daar allemaal vindt! Ondertussen moet ik wel mijn eerste aankoop (een oude postkaart) nog krijgen. Als dat maar goed afloopt! E-Bay is veel professioneler dan Kapaza, waar ik al een tijdje actief ben. Er zijn meer aanbiedingen en er komt veel meer volk naartoe. Het nadeel: het is allemaal nogal onpersoonlijk en er zijn veel bedriegers actief. Het is ook enorm verslavend. Ik heb ondertussen al twee nieuwe biedingen lopen, waarvan er vanavond eentje afloopt Allebei postkaarten van vlak voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog in de Westhoek (vooral Nieuwpoort). Leuk idee om een verzameling op te zetten.

De Begrafenis van Stijn Streuvels - deel 2

Eerst stonden we daar maar gewoon tussen een massa volk. voor de kerk. Ineens (wellicht was de Offerande net ingezet) ontstond er een gedrum zoals ik het nog nooit meegemaakt had en nadien ook niet meer beleefd heb. Van die 7.000 man stond het overgrote deel buiten (ik ken de capaciteit van de dorpskerk van Ingooigem niet) en die wouen ineens allemaal naar binnen. Ik werd werkelijk gedurende enige tijd in een mensenmassa geperst en naar voren gestuwd. Mijn vader was bij me en hield me vast. Toch raakte ik in paniek. Ik dacht werkelijk dat mijn laatste uur geslagen had. Ik schreeuwde het uit en duwde wild om me heen. Het leverde me een boze blik op van iemand die naast me stond. Mijn vader trachtte me te kalmeren.

Toen kwam er een einde aan die penibele situatie. Ineens konden we de kerk binnentreden. Hier heerste orde en waardigheid. Ik herinner me de kist van de overleden schrijver, die met bijna miltair respect bejegend werd, de mensen vooraan in de kerk, de file rouwenden die aanschoof voor een beeldje, mijn eigen grote opluchting dat ik het gehaald had...

Naar het schijnt waren er rouwprentjes tekort. Niet alle aanwezigen hadden er een kunnen bemachtigen. Vandaar het vreselijk gedrum. Er waren misnoegden. Mijn vader en ik hadden er elk eentje.

Na de dienst keken we nog even naar de prominenten die aanwezig waren. Er reden chique autos weg, sommige met chauffeur. Mijn vader noemde enkele namen. Ik herinner me die van Hendrik Fayat, toenmalig minister.

Terug aan zee in Middelkerke deed mijn vader het verhaal aan de hospita van onze ouderwetse villa aan de dijk (die nu vervangen is door hoogbouw). Het was een bejaarde dame, die met haar dochter van middelbare leeftijd in de villa woonde en hem gedeeltelijk verhuurde in de zomer. Beiden waren ook bewonderaars van Streuvels. De oma vertelde dat ze ook graag zo'n rouwprentje gehad had. Ik gaf haar het mijne, blij iemand ermee gelukkig te kunnen maken. Waarom moest ik dat? Mijn vader had er toch eentje?



Achteraf kreeg ik niet echt een standje van mijn vader, maar hij begreep toch niet dat ik dat zomaar weggegeven had. Ik kende op die leeftijd niet het belang van dergelijke dingen. Bovendien: als ik het kaartje gehouden had, was ik het nu waarschijnlijk toch al lang kwijtgeweest, verdwenen tussen de plooien van een woelig leven. En ik heb immers dat van mijn vader?

Ik was van plan het te verkopen, zoals ik andere dingen weggedaan of verkocht heb vanwege plaatsgebrek. Maar bij nader inzicht zal ik het toch maar houden. Het rouwprentje is te mooi om weg te doen voor enkele luttele euro's en ik heb er persoonlijke herinneringen aan. Per slot heb ik de uitvaart van Streuvels zelf meegemaakt.

De begrafenis van Stijn Streuvels

Half augustus 1969. Terwijl we met ons gezin aan zee vertoefden was Stijn Streuvels, op dat ogenblik Vlaanderens grootste romancier, overleden in de gezegende leeftijd van 97 jaar.

Op een ochtend nam mijn vader me mee naar Ingooigem voor de begrafenis. Ik was net tien.
Een massa volk daar. Het dorp werd zowat overrompeld.

Mijn vader troonde me eerst mee naar het Lijsternest, de legendarische woonplaats van de overleden schrijver. In een biografie van Streuvels (Dag Streuvels, ik ken den weg alleen van Hedwig Speliers uit 1994) lees ik dat er 7.000 man aanwezig was op de uitvaartplechtigheid. De schrijver werd met een huifkar van Het Lijsternest naar de dorpskerk vervoerd. Die huifkar was een modetrend, die in 1968 gelanceerd werd bij de uitvaart van Karel-Romaan Berquin, hoofdman van de heemkundige kring Bachten de Kupe. De volgende dag stond de foto van de huifkar op de voorpagina van De Standaard. Ik heb dat vergeelde krantennummer, dat mijn vader altijd bewaard had, onlangs weggegooid. - Wat voor zin heeft het dat alles te bewaren? Mijn vader hield wat te veel papier bij, te veel in elk geval om mee te verhuizen.

Dan naar de kerk. We konden niet binnen. Een massa volk had zich verzameld op het plein voor de kerk. Mijn herinnering wordt hier minder nauwkeurig. Er stonden in die tijd nog geen televisieschermen opgesteld buiten, maar vermoedelijk wel luidsprekers, zodat degenen buiten de kerk de dienst toch een beetje konden volgen.

Toen begon zich een voor mij traumatische jeugdervaring te ontwikkelen.
(vervolgt)

Niet dood...

Al 1 maand niets meer gepost. Ik heb de laatste tijd weinig tijd en weinig behoefte om te bloggen.
Ik behoud deze blog nochtans. Als ik nog eens behoefte voel om een mededeling de wereld in te gooien, dan post ik dat hier wel.
So long!

"Dewael, illegael!"

Even een kort berichtje om te tonen dat deze blog nog bestaat. Ik ben nog steeds te veel verdiept in het boekwezen om tijd over te houden om te bloggen. Soit.

Gisteren heb ik meegestapt met de nationale betoging van de mensen zonder papieren in het centrum van Gent. Alweer na een oproep van de partij Groen! De andere partijen interesseert deze problematiek niet (of juist wel, maar ze hebben een andere visie) of ze willen geen standpunt innemen. Los van alle concrete politieke eisen (allemaal samen voor papieren, ...) vind ik dat deze mensen meer respect verdienen. Ze worden vaak behandeld als tweederangsburgers, meer nog, een soort menselijk afval. en dat druist in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel.

Eén jaar Trapkracht

Ik ben nog eens naar Trapkracht geweest, het maandelijks feestje voor fietsers in de Gentse binnenstad. Het initiatief bestaat juist 1 jaar.

Ik was naar de eerste drie edities geweest, maar daarna niet meer. Een bepaalde politieke partij (kan je raden welke?), waarvan ik geen lid ben maar waarvan ik ooit een petitie getekend heb en die me nu blijft bestoken met informatie, had opgeroepen via mail tot deelname, omdat Trapkracht nu 1 jaar bestaat. Ik blijf het spijtig vinden dat de andere Gentse politieke partijen geen belangstelling vertonen voor dit rebels fietsinitiatief. De meeste houden het bij de nogal brave Fietsersbond met hun fluovestjes, fietshelmen en dodenwakes op kruispunten. De wat anarchistische, pure Ode aan de Fietsvreugde die Trapkracht biedt, negeren zij.

En inderdaad: de maandelijkse manifestatie bestaat nog. De belangstelling was niet echt massaal, zeker niet omdat het om een soort lustrum ging, maar zo'n 70 fietsers begaven zich op weg voor een tochtje van een uur door de binnenstad en langs de ringlanen. Onder hen Vera Dua en Filip Watteeuw van Groen!. Onder begeleiding van de Gentse politie. zoals steeds hadden de organisatoren (als men daarvan mag spreken) er een erezaaak van gemaakt het parcours niet vooraf aan te vragen, ja zelfs niet vast te leggen. Pure fietsimprovisatie dus.

Ik blijf het een goed initiatief vinden in deze tijden waarin koning Auto steeds meer (en al te veel) plaats inneemt en krijgt. En zoals de vorige keren heb ik er weer erg van genoten eens met de fiets de volledige breedte van die ringlanen in te kunnen nemen.

Publicitaire mededeling tussendoor

Vlaams minister Marino Keulen bevoegd voor Stedenbeleid lanceerde een grootse fotowedstrijd onder de vlag “De stad is klaarwakker”. De wedstrijd wordt georganiseerd in nauwe samenwerking met de 13 centrumsteden. Het promotiefilmpje is tot 30 april te zien zijn op Canvas en Eén en tot 1 mei op de regionale zenders.

Iedereen krijgt de kans om tot 18 juni foto’s te maken van aantrekkelijke hoekjes en kantjes van de Vlaamse centrumstad waarin hij woont, studeert, werkt of vaak komt. De foto’s kunnen genomen worden in Aalst, Antwerpen, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas of Turnhout.

De foto dient op een leuke, originele of treffende manier het aantrekkelijke, bruisende, levendige, kleurrijke, kortom het 'klaarwakkere’ karakter van zijn stad binnen één van de vijf opgegeven thema’s te illustreren. (zie www.thuisindestad.be voor verdere informatie).

Tussen 26 juni en 2 juli 2006 zal een jury per stad vijf winnende foto’s kiezen (één winnende foto per thema) en één hoofdwinnaar selecteren. De hoofdwinnaar in elke stad wint een workshop met topfotograaf Michiel Hendryckx die gedurende twee groepssessies tips zal bijbrengen over fotografie.

Henri Barbusse

Zoekactie gedaan via Google over een mij onbekende Franse auteur die veelvuldig voorkomt in de voorvaderlijke bibliotheek.

Henri Barbusse (1873-1935). Franse realistische schrijver. Nam als oorlogsvrijwilliger deel aan de Eerste Wereldoorlog, ondaks de humaitaire en pacifistische inslag van zijn vroeg werk Suppliants (1903), l'Enfer (1908), Nous Autres (1914).
Internationale doorbraak met Le Feu (1916) over zijn ervaringen in de loopgraven.
Na de oorlog kwam hij op voor alle verdrukten en richtte de groep Clarté op (Clarté, 1920)
Trad in 1923 toe tot de communistische partij van Frankrijk.

Blijkbaar nu een beetje vergeten, want ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, ondanks mijn literatuurstudies.

De Eerste Wereldoorlog interesseert me uitermate. Le Feu heb ik al in de kelder gegooid, omdat de cover van de paperback eraf is. Ik zal het maar eens opduikelen. L'Enfer heb ik te koop aangeboden op het net. We hebben nog oude romans van deze schrijver.

Zo gaat dat als je een bibliotheek opruimt. Op de duur begin je je aan sommige van die boeken te interesseren. Zo heb ik, vanwege diezelfde interesse voor de Eerste Wereldoorlog, al spijt dat ik Namen 1914 van Ernest Claes aan De Slegte verkocht heb voor 2 euro. Ik heb dat boek ooit gelezen, maar meer dan dertig jaar geleden. Ik had het niet zo voor Ernest Claes. Ik beschouwde hem als een beetje een folkloristische schrijver op basis van De Witte, Wij Heren van Zichem, e.d.

Ik heb recent Kerstnacht in de Gevangenis (geschreven onder het pseudoniem G. Van Hasselt) gelezen van Ernest Claes en ben nu bezig aan Cel 269. Beide boeken handelen over zijn ervaringen tijdens de Repressie na de Tweede Wereldoorlog. Ik ben er aangenaam door verrast. Het verschil in toon tuseen beide werken is wel heel opvallend. Kerstnacht in de Gevangenis is geschreven op het moment zelf dat Claes in de gevangenis van Sint-Gillis (Brussel) zat (eind 1944), Cel 269 jaren later (1951). Het tweede boek is soms nogal sarcastisch, het eerste is eerder droevig. Zelfmedelijden tegenover ironie.

Beide boeken doe ik niet weg. Iemand van de familie moet de literaire weerslag bijhouden van die ervaringen die o.a. ook mijn grootvader meegemaakt heeft. Ik heb ook Face au Mur van Filip De Pillecijn over hetzelfde onderwerp. Ik ben er al aan begonnen , maar heb het nog niet uitgelezen.

Bijna was ik Namen 1914 terug gaan kopen in De Slegte (ze vragen er 5 euro voor heb ik gemerkt). Ik heb me kunnen bedwingen. Dat zou al te gek zijn. Ik herlees het boek ooit wel eens uit de bibliotheek.