Ik ben wat gestegen in de ranking van Technorati. Ik kom nu aan 10, zoals u kan merken onderaan rechts deze pagina. Met dank aan enkele bloggers die recent een link naar de mijne gelegd hebben. De meeste dergelijke sites, ook Metatale, kennen mijn blog wel. Ik ben nu toch al bijna drie jaar actief (eigenlijk zelfs bijna vier, als ik een andere blog meetel), al is deze blog bijna dood geweest. Ik scoor niet zo hoog in de rankings, maar uiteindelijk is het ook allemaal niet het einddoel een 'lees- en kijkcijferkanon' te worden. Mijn blog is toch wat in opmars: niemand praat graag in de woestijn!
Even duidelijk stellen: de foto bij mijn recente post 'Van Taipei naar Toronto en terug' is niet van mij! Die post ging over Facebook en ik heb die gewoon van die site geplukt. Normaal doe ik dat niet, maar ik zocht een romantische foto en had er geen.
Ik had de foto echter niet mogen uploaden naar mijn Flickr-account, maar hem moeten opslaan op mijn eigen computer. Vanavond merkte ik op mijn Flickr-account tot mijn verbazing twee comments: eerste 'nice shot', tweede de vraag om hem te mogen gebruiken voor de groep 'Hopeless Romantics'. Ik heb die foto nogal rap van mijn foto-account verwijderd! Ik wil geen moeilijkheden.
Nochtans stond de naam van de fotograaf er duidelijk bij. Het is geen foto van een amateur, maar een professionele, geënsceneerde foto, genomen in Talinn, waar ik nog nooit geweest ben.
De bekende Parijse kus uit de jaren '50 (in zwart-wit, op de Pont Neuf?), waarop deze foto trouwens sterk geïnspireerd is, vind ik nog mooier, maar die is té beroemd en durfde ik niet gebruiken.
Deze foto vind ik ook wel geslaagd. Ik ben eigenlijk wel een romantische ziel. Misschien moest ik die groep 'Hopeless romantics' maar eens vervoegen?
Nablog: ik heb die website eens bezocht. Toch maar liever geen lid worden van die groep. Sommige mensen verwarren romantiek met meligheid en siroop.
donderdag 24 januari 2008
Herman De Coninckprijs 2008
Op http://www.boek.be/ kun je nog tot vrijdagnacht stemmen voor het beste van 5 gedichten in het kader van de Herman De Coninckprijs 2008. Ik heb voor het volgende gedicht gestemd (het was eigenlijk het enige van de 5 gedichten dat me aansprak):
4 Miriam Van hee
zomereinde aan de leie
dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden, het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen
het water zelf kun je hier waar wij zitten
niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert, steeds lichter misschien
tot je wit overhoudt, en hoe het verleden
toen jij daar nog liep
hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand
uit: ‘Buitenland’, De Bezige Bij, 2007, p. 8
Het gedicht staat trouwens vandaag in De Standaard , becommentarieerd door Yasmine. Ik vind het wel interessant dat de genomineerde gedichten becommentarieerd worden.
Toen ik het gedicht vanmorgen op de trein las, vroeg ik me af waar deze 'Zomeravond aan de Leie' juist gelocaliseerd kan worden, gezien het sterk visueel karakter van het gedicht. Ik vermoed ergens tussen Gent en Deinze. Vanaf Deinze is de Leie gekanaliseerd tot in Kortrijk, zoals ik op verschillende fietstochten (onder andere vorige zomer) gemerkt heb. Een kanaal lijkt me niet zo romantisch en geen aanleiding tot weemoed.
Ik gok op Afsnee of Drongen. Of misschien Kortrijk zelf?
Niet gevonden op het net waar Myriam Van Hee woont.
4 Miriam Van hee
zomereinde aan de leie
dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden, het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen
het water zelf kun je hier waar wij zitten
niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert, steeds lichter misschien
tot je wit overhoudt, en hoe het verleden
toen jij daar nog liep
hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand
uit: ‘Buitenland’, De Bezige Bij, 2007, p. 8
Het gedicht staat trouwens vandaag in De Standaard , becommentarieerd door Yasmine. Ik vind het wel interessant dat de genomineerde gedichten becommentarieerd worden.
Toen ik het gedicht vanmorgen op de trein las, vroeg ik me af waar deze 'Zomeravond aan de Leie' juist gelocaliseerd kan worden, gezien het sterk visueel karakter van het gedicht. Ik vermoed ergens tussen Gent en Deinze. Vanaf Deinze is de Leie gekanaliseerd tot in Kortrijk, zoals ik op verschillende fietstochten (onder andere vorige zomer) gemerkt heb. Een kanaal lijkt me niet zo romantisch en geen aanleiding tot weemoed.
Ik gok op Afsnee of Drongen. Of misschien Kortrijk zelf?
Niet gevonden op het net waar Myriam Van Hee woont.
dinsdag 22 januari 2008
Nieuw Gentse Alliantie
Uiteraard doe ik nog wel iets anders op Facebook dan flirten en soortgelijke dingen. De applicatie 'Flirtable' vind ik toch wel leuk, maar ik ben dan ook een vrijgezel, magda? Gisteren via deze applicatie nog een hele conversatie gehad met een Zuid-Afrikaanse uit Kaapstad.
Ondertussen beginnen de applicaties met een 'aangebrand' karakter zich wat op te stapelen in mijn profiel. Dringend eens grote kuis in houden. En wat aan privacy-instellingen werken. Ter mijner verdediging: een Amerikaanse uit de buurt van de Grote Meren stuurt me dat allemaal op (leg het maar uit, ja!). Toch bedankt, mijn beste L.! Zelfs al lees en begrijp je dit helemaal niet en doe je het achter mijn rug virtueel met 100 anderen, ik zou liegen als ik beweerde dat het me niets doet! Het is een morele opkikker.
Spelletjes spelen bijvoorbeeld en allerlei tests invullen kan je ook op Facebook. Er zitten er onnozele tussen, maar ook heel leuke. Bij de test What kind of lingerie are you? heb ik toch een twintigtal minuten in een deuk gelegen. Als je het nog niet wist: ik ben 'V-string panties'! Staan verder zeker ook nog op mijn programma: What pizza are you?
Je kan ook lid worden van een groep. Ik ben onder andere lid geworden van de NG-A, ofte Nieuw-Gentse Alliantie, een vereniging voor Gentse onafhankelijkheid, die ze op 30 maart ek of daaromtrent willen uitroepen. Ik woon eigenlijk, als geboren en getogen Gentenaar, sinds kort in De Pinte en heb dan ook voorgesteld om deze gemeente onmiddellijk te annexeren.
Mijn voorstel is afgewezen als 'te imperialistisch'. Niettemin heeft men mij 'eeuwigdurende en dus niet uitdovende faciliteiten' beloofd!
Natuurlijk is dat hele gedoe een parodie op de N-VA en op het streven naar Vlaamse onafhankelijkheid in het algemeen. Gemerkt dat een bekende Gentse NV-A'er ook lid geworden is van deze groep. Het pleit voor zijn gevoel voor humor!
Ondertussen beginnen de applicaties met een 'aangebrand' karakter zich wat op te stapelen in mijn profiel. Dringend eens grote kuis in houden. En wat aan privacy-instellingen werken. Ter mijner verdediging: een Amerikaanse uit de buurt van de Grote Meren stuurt me dat allemaal op (leg het maar uit, ja!). Toch bedankt, mijn beste L.! Zelfs al lees en begrijp je dit helemaal niet en doe je het achter mijn rug virtueel met 100 anderen, ik zou liegen als ik beweerde dat het me niets doet! Het is een morele opkikker.
Spelletjes spelen bijvoorbeeld en allerlei tests invullen kan je ook op Facebook. Er zitten er onnozele tussen, maar ook heel leuke. Bij de test What kind of lingerie are you? heb ik toch een twintigtal minuten in een deuk gelegen. Als je het nog niet wist: ik ben 'V-string panties'! Staan verder zeker ook nog op mijn programma: What pizza are you?
Je kan ook lid worden van een groep. Ik ben onder andere lid geworden van de NG-A, ofte Nieuw-Gentse Alliantie, een vereniging voor Gentse onafhankelijkheid, die ze op 30 maart ek of daaromtrent willen uitroepen. Ik woon eigenlijk, als geboren en getogen Gentenaar, sinds kort in De Pinte en heb dan ook voorgesteld om deze gemeente onmiddellijk te annexeren.
Mijn voorstel is afgewezen als 'te imperialistisch'. Niettemin heeft men mij 'eeuwigdurende en dus niet uitdovende faciliteiten' beloofd!
Natuurlijk is dat hele gedoe een parodie op de N-VA en op het streven naar Vlaamse onafhankelijkheid in het algemeen. Gemerkt dat een bekende Gentse NV-A'er ook lid geworden is van deze groep. Het pleit voor zijn gevoel voor humor!
vrijdag 18 januari 2008
Voilà, Twitter staat hier nu ook op!
Experimenteel dan!
Want eerlijk gezegd heb ik hier weinig behoefte aan! Ik vind het programma een beetje onnozel, sorry voor de frequente gebruikers.
Maar, kwestie van bij te blijven op het net en in de blogosfeer... Ik heb de laatste paar weken al belangrijke stappen in die richting gezet.
Ik heb besloten het toch maar weer eens te proberen.
En dat tegen beter weten in! Echt onverbeterlijk!
Een recidivist gewoon!
Experimenteel dan!
Want eerlijk gezegd heb ik hier weinig behoefte aan! Ik vind het programma een beetje onnozel, sorry voor de frequente gebruikers.
Maar, kwestie van bij te blijven op het net en in de blogosfeer... Ik heb de laatste paar weken al belangrijke stappen in die richting gezet.
Ik heb besloten het toch maar weer eens te proberen.
En dat tegen beter weten in! Echt onverbeterlijk!
Een recidivist gewoon!
Van Toronto naar Taipei en terug!
Ik ben mij aan het amuseren op Facebook! Op korte tijd ben ik een zeer fervente gebruiker geworden. Zelfs een beetje te!
Hoewel, het systeem hangt soms al lelijk mijn voeten uit! Bij het minste of geringste moet je 20 vrienden uitnodigen om je resultaat op een test te kunnen zien, en dan nog eens 20 vrienden, en nog eens , en nog eens! Spamming zit in het systeem ingebakken!
De eindeloze variaties op het thema 'Ik mag je' of 'Ik heb je gevonden' of 'Ik vind je sexy' werken ook op de zenuwen! Bij het minste of geringste wordt er een bericht naar een vriend of vriendin verstuurd. Langs deze weg wens ik mij nu te verontschuldigenexcusren aan al mijn vrienden die me misschien een pervert moeten vinden met al die spelletjes en notificaties. Het zit wat in het systeem zelf ingebakken!
Toch heb ik al wat afgeflirt met vrouwen uit alle hoeken van de wereld en ervan genoten! Heel serieus is dat allemaal niet te noemen, maar toch geeft het een warm gevoel. Aan liefde kan je immers nooit teveel hebben, alleen te weinig, of dat is toch mijn mening! Het programma is ook goed om nieuwe contacten te leggen, daarom is het ook 'a social utility that connects you to the people around you' en daarom soms hartverwarmend, zeker voor een vrijgezel. Je kan naturlijk ook politieke en allerlei andere contacten leggen.
Ik ben een absolute sucker voor oriëntaalse omgangsvormen, verfijning en charme in de persoon van mijn vriendin uit Taiwan. Noem haar echter geen China girl , of je krijgt problemen. Ik heb al discussies met haar gehad over 'nationalistic China' en 'the People's republic of China'. Taiwanezen willen niet met het grote China verward worden. Ik wist dat, maar dat het zo erg was ...
Mijn vriendin uit Toronto is eerder van het kinky-type. Ze overlaadt me met allererlei tests als 'Are you Bangable?', 'Would you do me?' 'Would you buy my Ass' en soortgelijke. Ik ben er niet tegen! Moet kunnen de dag van vandaag! Ik sta zelfs al in haar stud book!
Conclusie: er valt op het net ook met die nieuwe 'social utilities' wel wat te beleven!
Het net geeft de mogelijkheid om met vele vrouwen over de ganse wereld te flirten naar hartelust, zelfs met die die je in het echte leven niet kan krijgen. En ik, heb nog nooit een flirt afgeslagen, al was het maar uit beleefdheid. Het risico is beperkt: als je na enkele keren niet meer reageert, hebben ze het meestal wel begrepen.
Het is een vorm van universeel liefde bedrijven. Het doet me denken aan de psychoanalist Sandor Ferenczsi - die zijn patiënten probeerde te genezen door ze te kussen - en Freudiaanse toestanden, reminescenties van een thesis die ik in een ver verleden ooit geschreven heb over het boek The White Hotel van de Engelse schrijver D.M. Thomas.
Ik ga Facebook dus zeker nog niet opgeven, al zijn er wel storende elementen.
donderdag 17 januari 2008
Now for something completely different!
Leuke Amerikaanse video! Omdat je niet zou denken dat ik een oude zak ben :-)
woensdag 16 januari 2008
Streuvels revisited!
Ik heb hier enige tijd geleden iets geschreven over een jeugdherinnering aan de begrafenis van Stijn Streuvels. Wel, ik heb nog een oude foto gevonden van die gebeurtenis waar ik opsta, samen met wijlen mijn vader en heb hem ingescand. De foto dateert dus van het jaar 1969!
Het is de huifkar waarmee de overleden schrijver van Het Lijsternest naar de kerk en het kerkhof vervoerd werd. Het jongetje een beetje rechts van het midden ben ik! Ondertussen ben ik wel wat veranderd!
De moeite om de foto langs deze weg te bewaren!
Hoewel! Hoe duurzaam zijn die nieuwe media?
Opgestoken middelvinger!
Belgische grootbanken verliezen terrein, hoor ik net op de radio.
Net toevallig juist nadat ik mijn nieuwe rekening bij Rabobank geactiveerd had!
Het zal ze leren! Die banken zijn een maffiabende!
Facebook is hier gecrasht vanavond. Het programma werkt al enkele dagen uiterst traag! Slachtoffer van het eigen succes? Ik krijg hier steeds meer applicaties die foutmeldingen opleveren. Nog net een nieuwe quiz ontvangen van mijn Canadase vriendin: 'How bangable are you?' (waar blijven ze het halen - de zoveelste variant op hetzelfde thema!)
Kon zelfs mijn resultaat niet meer bekijken: de zaak sloeg tilt!
Net toevallig juist nadat ik mijn nieuwe rekening bij Rabobank geactiveerd had!
Het zal ze leren! Die banken zijn een maffiabende!
Facebook is hier gecrasht vanavond. Het programma werkt al enkele dagen uiterst traag! Slachtoffer van het eigen succes? Ik krijg hier steeds meer applicaties die foutmeldingen opleveren. Nog net een nieuwe quiz ontvangen van mijn Canadase vriendin: 'How bangable are you?' (waar blijven ze het halen - de zoveelste variant op hetzelfde thema!)
Kon zelfs mijn resultaat niet meer bekijken: de zaak sloeg tilt!
dinsdag 15 januari 2008
Tot mijn verbazing...
Net een internetenquête ingevuld over welke Amerikaanse presidentskandidaat het best bij jou past. Dit was het resultaat:
83% Barack Obama
81% Chris Dodd
81% John Edwards
81% Hillary Clinton
79% Bill Richardson
76% Dennis Kucinich
75% Mike Gravel
74% Joe Biden
45% Rudy Giuliani
41% John McCain
30% Mike Huckabee
30% Mitt Romney
23% Tom Tancredo
22% Ron Paul
20% Fred Thompson
2008 Presidential Candidate Matching Quiz
Hoewel, zo verbazend is die uitslag toch ook weer niet! Overigens heb ik mijn stemgedrag nog nooit door een internet-enquête laten bepalen. In deze mag ik zelfs niet stemmen, hoewel het natuurlijk wel om één van de belangrijkste jobs ter wereld gaat. Het is dus niet zonder belang!
Ideologie is één ding, maar wie is het meest geschikt om die ook uit te voeren? Ik ben dus niet van plan om van kamp te veranderen. Zoals vele commentatoren blijf ik Hillary de beste kansen toedichten.
83% Barack Obama
81% Chris Dodd
81% John Edwards
81% Hillary Clinton
79% Bill Richardson
76% Dennis Kucinich
75% Mike Gravel
74% Joe Biden
45% Rudy Giuliani
41% John McCain
30% Mike Huckabee
30% Mitt Romney
23% Tom Tancredo
22% Ron Paul
20% Fred Thompson
2008 Presidential Candidate Matching Quiz
Hoewel, zo verbazend is die uitslag toch ook weer niet! Overigens heb ik mijn stemgedrag nog nooit door een internet-enquête laten bepalen. In deze mag ik zelfs niet stemmen, hoewel het natuurlijk wel om één van de belangrijkste jobs ter wereld gaat. Het is dus niet zonder belang!
Ideologie is één ding, maar wie is het meest geschikt om die ook uit te voeren? Ik ben dus niet van plan om van kamp te veranderen. Zoals vele commentatoren blijf ik Hillary de beste kansen toedichten.
Antwerpen
Ik was niet van plan om te gaan.
Al te veel nieuwjaarsrecepties achter de rug, al te veel alcohol genuttigd de laatste tijd en andere dingen te doen. Bovendien had ik zaterdagnacht al een klein stapje in de Gentse binnenstad gezet.
Zoals het met mij meestal gaat: ik ben toch geweest! Tja, het hele weekend alleen zitten in dat grote huis is toch ook niks en ik mag toch wel eens een verzetje? Beetje vrienden en kennissen zien, praatje slaan, glaasje drinken, ... Kortom, tof!
Ik bedoel de nieuwjaarsreceptie van Spirit afgelopen zondag. Dit jaar had die voor het eerst in Antwerpen plaats, op een locatie die niet zo gemakkelijk te bereiken is met het openbaar vervoer. Minpunt natuurlijk voor een receptie, met al die alcoholcontroles, om de verkeersveiligheid in het algemeen natuurlijk niet te vergeten!.
Aangezien ik de vorige nacht uitgeweest was, vertrok ik veel te laat. Misschien haalde ik de toespraak van de voorzitster nog net. Ik ben al niet zo gek van de E17, maar dat ging nog. Vlak voor de Kennedytunnel afslaan naar Linkeroever, had de routeplanner gezegd. Dan die oude konijnenpijp onder de Schelde in, de hoe-heet-die-tunnel-ook-weer. Raar gevoel: maar een vak in elke richting. Jaren geleden (in de jaren '60) reed ik hier geregeld door met mijn ouders. Dit was voor mij de eerste keer sinds ik zelf rij.
Na de tunnel liep het mis. Ik verdwaalde in de Antwerpse haven. Een GPS heb en wil ik zelfs niet! Ik begon inwendig te sakkeren. Maakte plannen om Frank Bombeke af te sturen op de Antwerpse lobby die dit georganiseerd had (waarom niet op een plaats beter bereikbaar met het openbaar vervoer, waarom geen wegbeschrijving, noch op de website van spirit, noch op de locatie zelf, Stuurboord of Hangar 26? Waarom geen carpooling georganiseerd?) Dag speech van de voorzitster!
Ik heb enkele keren de weg moeten vragen en heb die Hangar 26 uiteindelijk toch gevonden omstreeks twintig over twaalf. De speech van Bettina was net afgelopen. Jammer dat ik hem gemist heb en dat ik mijn fototoestel niet bijhad. Een foto van Bettina Geysen mét hoofddoek had niet misstaan op deze blog. Ze heeft er gisteren de voorpagina van Het Laatste Nieuws mee gehaald, wat een stunt! Over het agemeen veel aandacht in de pers, toch voor ons klein partijtje!
Al te veel nieuwjaarsrecepties achter de rug, al te veel alcohol genuttigd de laatste tijd en andere dingen te doen. Bovendien had ik zaterdagnacht al een klein stapje in de Gentse binnenstad gezet.
Zoals het met mij meestal gaat: ik ben toch geweest! Tja, het hele weekend alleen zitten in dat grote huis is toch ook niks en ik mag toch wel eens een verzetje? Beetje vrienden en kennissen zien, praatje slaan, glaasje drinken, ... Kortom, tof!
Ik bedoel de nieuwjaarsreceptie van Spirit afgelopen zondag. Dit jaar had die voor het eerst in Antwerpen plaats, op een locatie die niet zo gemakkelijk te bereiken is met het openbaar vervoer. Minpunt natuurlijk voor een receptie, met al die alcoholcontroles, om de verkeersveiligheid in het algemeen natuurlijk niet te vergeten!.
Aangezien ik de vorige nacht uitgeweest was, vertrok ik veel te laat. Misschien haalde ik de toespraak van de voorzitster nog net. Ik ben al niet zo gek van de E17, maar dat ging nog. Vlak voor de Kennedytunnel afslaan naar Linkeroever, had de routeplanner gezegd. Dan die oude konijnenpijp onder de Schelde in, de hoe-heet-die-tunnel-ook-weer. Raar gevoel: maar een vak in elke richting. Jaren geleden (in de jaren '60) reed ik hier geregeld door met mijn ouders. Dit was voor mij de eerste keer sinds ik zelf rij.
Na de tunnel liep het mis. Ik verdwaalde in de Antwerpse haven. Een GPS heb en wil ik zelfs niet! Ik begon inwendig te sakkeren. Maakte plannen om Frank Bombeke af te sturen op de Antwerpse lobby die dit georganiseerd had (waarom niet op een plaats beter bereikbaar met het openbaar vervoer, waarom geen wegbeschrijving, noch op de website van spirit, noch op de locatie zelf, Stuurboord of Hangar 26? Waarom geen carpooling georganiseerd?) Dag speech van de voorzitster!
Ik heb enkele keren de weg moeten vragen en heb die Hangar 26 uiteindelijk toch gevonden omstreeks twintig over twaalf. De speech van Bettina was net afgelopen. Jammer dat ik hem gemist heb en dat ik mijn fototoestel niet bijhad. Een foto van Bettina Geysen mét hoofddoek had niet misstaan op deze blog. Ze heeft er gisteren de voorpagina van Het Laatste Nieuws mee gehaald, wat een stunt! Over het agemeen veel aandacht in de pers, toch voor ons klein partijtje!
Veel volk! Veel mensen uit het Antwerpse maar ook het gewone volkje. Je moest lang wachten om iets te bestellen. I.t.t. voorgaande jaren was het hier géén zelfbediening.
Toch een prachtige locatie, die Hangar 26. De omgeving errond, de oude haven van Antwerpen, is een beetje desolaat en verlaten. Ze doet me denken aan de Meulestede in Gent, maar dan in het groot. Maar wat een uitzicht binnenin. En wat een fantastische 'chillroom' in openlucht, die uitkomt op de Schelde! Ik sla een praatje met een Rotterdammer die op een of andere manier ook op die receptie beland is en Antwerpen véél mooier vindt dan zijn thuishaven. Ik vertel hem dat Gent nog véél mooier is, maar de Schelde er maar half zo breed meer.
Uiteindelijk kwam ook Caroline Gennez opdagen. Naar het schijnt is er verzoenende taal gesproken tussen de kartelpartners. Ik vond de ontvangst toch wat koeltjes. Andere rode coryfeeën waren er niet te zien, in tegenstelling tot andere jaren. Bettina Geysen zag er haar eigenste zelf uit: goed dus, beetje pikant gekleed. Nogal wat anders dan Caroline Gennez of Mie Vogels!
Ik bleef niet te lang. Rond kwart over twee reed ik alweer naar huis. Pas achteraf vernam ik dat uitgerekend op datzelfde ogenblik, niet zo ver daarvandaan, de Antwerpse stadsreceptie plaatshad. Maar goed ook of het had me nog op ideeën gebracht! Me als Antwerpenaar proberen uitgeven of zo. Hoewel, dat taalprobleem lijkt me wel onoverbrugbaar :-)
vrijdag 11 januari 2008
Vrienden van Gentblogt
Ahum!
Aangezien ik nu ook officieel tot de Vrienden van Gentblogt behoor, heb ik me alvast gepermitteerd hun logo toe te voegen aan mijn blog.
Aangezien ik nu ook officieel tot de Vrienden van Gentblogt behoor, heb ik me alvast gepermitteerd hun logo toe te voegen aan mijn blog.
dinsdag 8 januari 2008
Mijn politiek profiel
Ik heb het "Political Compass" gedaan op Facebook. Ik heb het al enkele keren eerder gedaan, hoor! Mijn keuze wordt alleen maar bevestigd! De puntjes rond mij (rode stip) zijn die van mijn politieke vriendjes op het net (niet eens allemaal partijgenoten), die dus niet zo ver van mij afliggen!
Er moet wel rekening mee gehouden dat het een internationale test is, die geen rekening houdt met specifieke Belgische of Vlaamse situaties.
zondag 6 januari 2008
Nieuwjaarsreceptie Zevergem 2008-bis
Nog een tweede foto van de nieuwjaarsreceptie vanmiddag: onze burgemeester aan het speechen voor het oude gemeentehuis van Zevergem (overigens een zéér mooie en zéér landelijk gebleven deelgemeente aan de moerassen van de Schelde-oever)
De burgemeester drukte na de speech alle aanwezige inwoners persoonlijk de hand om ze gelukkig nieuwjaar te wensen!
Daniël Termont: eat your heart out!
De burgemeester drukte na de speech alle aanwezige inwoners persoonlijk de hand om ze gelukkig nieuwjaar te wensen!
Daniël Termont: eat your heart out!
Nieuwjaarsreceptie in Zevergem
Vanmiddag had de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie van De Pinte plaats aan de kerk van de landelijke deelgemeente Zevergem.
Ze hadden geluk met het weer: het was niet te koud en het winterzonnetje straalde!
Heel wat anders dan in Gent, waar je uren moet aanschuiven voor één drankje, met wat geluk twee. In De Pinte draait die nieuwjaarsreceptie in openlucht steevast uit op een gemeentelijke zuippartij, waar de jenever en de glühwein rijkelijk vloeien.
Nogal wiedes ook, want er woont hier veel minder volk.
Beetje speciaal volk, hier in De Pinte. Een héél verschil met Gent.
Agrarisch gebleven, wat apart, op zichzelf, ondanks de vele inwijkelingen. Beetje bekrompen ook, een mentaliteit van hereboeren en betere middenstanders.
Enfin, 't is hier wel mooi wonen. Ik wou niet per se weg uit Gent, maar het was zaak van iets degelijks en betaalbaars te vinden, beetje weg uit de drukte. Maar toch op een redelijke afstand van de stad!
Ze hadden geluk met het weer: het was niet te koud en het winterzonnetje straalde!
Heel wat anders dan in Gent, waar je uren moet aanschuiven voor één drankje, met wat geluk twee. In De Pinte draait die nieuwjaarsreceptie in openlucht steevast uit op een gemeentelijke zuippartij, waar de jenever en de glühwein rijkelijk vloeien.
Nogal wiedes ook, want er woont hier veel minder volk.
Beetje speciaal volk, hier in De Pinte. Een héél verschil met Gent.
Agrarisch gebleven, wat apart, op zichzelf, ondanks de vele inwijkelingen. Beetje bekrompen ook, een mentaliteit van hereboeren en betere middenstanders.
Enfin, 't is hier wel mooi wonen. Ik wou niet per se weg uit Gent, maar het was zaak van iets degelijks en betaalbaars te vinden, beetje weg uit de drukte. Maar toch op een redelijke afstand van de stad!
zaterdag 5 januari 2008
Hillary
In Amerika is Facebook al veel populairder en wordt het blijkbaar ook al vaak door politici gebruikt. Gisterenavond schreef ik me op Facebook in als fan van Hillary Clinton. Vandaag kreeg ik dit bericht:
Got a question for me?
From Hillary Clinton
6:38pm Today
The campaign is in full swing, and with the New Hampshire primary just days away, I'm working as hard as I can for every last vote.Tonight we face another big moment in our campaign with the ABC/Facebook debate. I'm looking forward to it, but I want to make sure I hear directly from you as well.So after I answer the questions from the moderators in tonight's debate, I'll be looking for your questions too. Take a moment, think about the question you'd most like to ask, and visit my website to send it to me. I'll be answering the top five questions and I'll share my answers with you in the coming few days.http://www.hillaryclinton.com/askLet's work together to change America!Thanks,Hillary
Aan de authenticiteit van dit bericht twijfel ik geenszins! Uiteraard ga ik haar als niet-Amerikaan geen vragen stellen.
Ik heb Hillary altijd een vrouw met ballen gevonden, een die ook bewezen heeft in moeilijke omstandigheden het hoofd koel te kunnen houden.
Veel Vlaamse progressieven schijnen Barrack Obama te verkiezen. Van de vrouwen verwondert me dat niet, want het is een knappe verschijning. Ik ken hem nog niet zo goed, alleen natuurlijk van naam en van enkele anecdoten die circuleren op het net. Vanavond heb ik flarden van een Terzake-uitzending die aan hem gewijd was gezien en gehoord, terwijl ik aan het koken was.
Got a question for me?
From Hillary Clinton
6:38pm Today
The campaign is in full swing, and with the New Hampshire primary just days away, I'm working as hard as I can for every last vote.Tonight we face another big moment in our campaign with the ABC/Facebook debate. I'm looking forward to it, but I want to make sure I hear directly from you as well.So after I answer the questions from the moderators in tonight's debate, I'll be looking for your questions too. Take a moment, think about the question you'd most like to ask, and visit my website to send it to me. I'll be answering the top five questions and I'll share my answers with you in the coming few days.http://www.hillaryclinton.com/askLet's work together to change America!Thanks,Hillary
Aan de authenticiteit van dit bericht twijfel ik geenszins! Uiteraard ga ik haar als niet-Amerikaan geen vragen stellen.
Ik heb Hillary altijd een vrouw met ballen gevonden, een die ook bewezen heeft in moeilijke omstandigheden het hoofd koel te kunnen houden.
Veel Vlaamse progressieven schijnen Barrack Obama te verkiezen. Van de vrouwen verwondert me dat niet, want het is een knappe verschijning. Ik ken hem nog niet zo goed, alleen natuurlijk van naam en van enkele anecdoten die circuleren op het net. Vanavond heb ik flarden van een Terzake-uitzending die aan hem gewijd was gezien en gehoord, terwijl ik aan het koken was.
Ik heb een zeer dramatische nieuwjaarsdag beleefd. Om de privacy van iemand die ik liefheb en die ik bijna kwijt had kunnen zijn te respecteren - en om de lezers van deze blog niet al van in het begin van het jaar met intrieste verhalen op te zadelen -, zal ik er maar niet over uitweiden.
Ik heb ondertussen mijn eerste stappen op Facebook gezet. Het lijkt me wel een leuke bezigheid, al is het wel verslavend en tijdrovend.
Er lopen nogal wat politici rond op Facebook, bekende en minder bekende. Politici zijn natuurlijk constant bezig met netwerken, of zouden dat toch moeten. Waarom dan ook niet via het net? De jongeren zijn het talrijkst aanwezig, ook bij de politici.
Helaas zijn er blijkbaar ook al "scams" en "impersonators". Er zijn een aantal figuren die moeilijk anders dan vals kunnen zijn. Ik ben aan de goedgelovige kant, maar dat Albert II zijn eigen account op Facebook heeft, maak je mij zelfs niet wijs! En bij Yves Leterme en Wilfried Martens begin ook al te twijfelen. Zeker bij Mark Eyskens. Volgens mijn neefje, ook actief, zouden ook Elio Di Rupo en Fons Verplaetse vals zijn. Els?
Ik heb ondertussen mijn eerste stappen op Facebook gezet. Het lijkt me wel een leuke bezigheid, al is het wel verslavend en tijdrovend.
Er lopen nogal wat politici rond op Facebook, bekende en minder bekende. Politici zijn natuurlijk constant bezig met netwerken, of zouden dat toch moeten. Waarom dan ook niet via het net? De jongeren zijn het talrijkst aanwezig, ook bij de politici.
Helaas zijn er blijkbaar ook al "scams" en "impersonators". Er zijn een aantal figuren die moeilijk anders dan vals kunnen zijn. Ik ben aan de goedgelovige kant, maar dat Albert II zijn eigen account op Facebook heeft, maak je mij zelfs niet wijs! En bij Yves Leterme en Wilfried Martens begin ook al te twijfelen. Zeker bij Mark Eyskens. Volgens mijn neefje, ook actief, zouden ook Elio Di Rupo en Fons Verplaetse vals zijn. Els?
zondag 30 december 2007
Nieuwe sociale netwerken - bis
Ik heb me door Eve laten aanporren om Facebook toch maar uit te proberen (zoals je overigens kan afleiden uit haar commentaar bij mijn vorig bericht). Het is natuurlijk altijd makkelijker als je kan starten met een contact. Thanks a million, Eve, je bent een uiterst waardevol contact!
Ik heb manueel een aantal vrienden en kennissen uitgenodigd, aangezien mijn windows contactenlijst exporteren naar Facebook niet gelukt was. Maar één van die contacten had al een Facebook-account volgens het bericht dat ik van Facebook zelf kreeg: mijn broertje Wouter Viool! Wat een toeval. Hij heeft me dan ook geaccepteerd als contact. Zo wijdverspreid zal deze nieuwe vorm van sociaal netwerken in Vlaanderen dus nog wel niet zijn.
Ik heb me wel onder mijn echte naam toegevoegd aan Facebook, niet als "De Gentse Zwijger".
Die naam is natuurlijk maar een spelletje. Je hebt nu eenmaal een titel voor je blog nodig. Het is ook een minimale verhulling, die zeker van pas komt als je in loondienst werk. Uiteraard is het niet moeilijk te weten te komen wie er achter een bijnaam schuilgaat. Dat heb je zo! Maar je moet het toch niet al te gemakkelijk maken.
Mijn ergste vrees in dit verband is op kantoor geconfronteerd te worden met of me te moeten verantwoorden voor uitspraken die ik op mijn blog gedaan heb. Onlangs las ik op de blog van Cajiente (mooie naam, overigens!) een gedragscode voor de blogger-werknemer die me wel zinvol leek:
- Ga er niet van uit dat u anoniem bent. Hoe prikkelender uw blog, hoe meer de mensen die het lezen erachter proberen te komen wie u bent.
- Blog niet over projecten waaraan u werkt - dit kan door uw werkgever als vertrouwelijke informatie worden gezien.
- Klaag niet over mensen met wie u werkt, belaster hen niet en schrijf op geen enkele manier nare dingen over hen op.
- Blog niet over uw seksleven, uw drinkgewoonten of recreatief drugsgebruik. Als u een voorbeeldfunctie vervult bij een organisatie, kan u in extreme gevallen zelfs worden ontslagen vanwege iets wat u in uw privétijd doet.
Enkele raadgevingen om rekening mee te houden!
Ik heb manueel een aantal vrienden en kennissen uitgenodigd, aangezien mijn windows contactenlijst exporteren naar Facebook niet gelukt was. Maar één van die contacten had al een Facebook-account volgens het bericht dat ik van Facebook zelf kreeg: mijn broertje Wouter Viool! Wat een toeval. Hij heeft me dan ook geaccepteerd als contact. Zo wijdverspreid zal deze nieuwe vorm van sociaal netwerken in Vlaanderen dus nog wel niet zijn.
Ik heb me wel onder mijn echte naam toegevoegd aan Facebook, niet als "De Gentse Zwijger".
Die naam is natuurlijk maar een spelletje. Je hebt nu eenmaal een titel voor je blog nodig. Het is ook een minimale verhulling, die zeker van pas komt als je in loondienst werk. Uiteraard is het niet moeilijk te weten te komen wie er achter een bijnaam schuilgaat. Dat heb je zo! Maar je moet het toch niet al te gemakkelijk maken.
Mijn ergste vrees in dit verband is op kantoor geconfronteerd te worden met of me te moeten verantwoorden voor uitspraken die ik op mijn blog gedaan heb. Onlangs las ik op de blog van Cajiente (mooie naam, overigens!) een gedragscode voor de blogger-werknemer die me wel zinvol leek:
- Ga er niet van uit dat u anoniem bent. Hoe prikkelender uw blog, hoe meer de mensen die het lezen erachter proberen te komen wie u bent.
- Blog niet over projecten waaraan u werkt - dit kan door uw werkgever als vertrouwelijke informatie worden gezien.
- Klaag niet over mensen met wie u werkt, belaster hen niet en schrijf op geen enkele manier nare dingen over hen op.
- Blog niet over uw seksleven, uw drinkgewoonten of recreatief drugsgebruik. Als u een voorbeeldfunctie vervult bij een organisatie, kan u in extreme gevallen zelfs worden ontslagen vanwege iets wat u in uw privétijd doet.
Enkele raadgevingen om rekening mee te houden!
zaterdag 29 december 2007
Nieuwe sociale netwerken
Lovend artikel in De Standaard vandaag over nieuwe sociale netwerken. Ik kan er niet naar linken, want het is 'subscribers only'. Bloggen is naar het schijnt al een niet meer zo nieuwe vorm van sociaal netwerken.
Ik heb meteen maar een account aangemaakt in Twitter en Facebook. LinkedIn heb ik nog maar zo gelaten.
Ik denk dat het niet mijn kopje thee is. Vrienden en kennissen zoeken die ook van die nieuwe netwerken gebruikmaken lukte al niet. Ik gebruik geen hotmail of iets dergelijks, ook geen outlook. En ik ben altijd al wantrouwig geweest om paswoorden mee te delen op het net (goeie gewoonte overigens!) Mijn windows contacten exporteren naar Facebook werkte vreemd genoeg ook niet.
Voorlopig die boot maar afhouden! Ik heb toch al geen cv om u tegen te zeggen, waarmee ik zonodig te pronk moet lopen. En ik ben zonder het net ook al nooit een kei geweest in sociaal netwerken. En ik ben te wantrouwig om me al te veel bloot te geven op het net.
En die MyBlogLog werkt bij mij ook al gebrekkig. Al heb ik op deze manier toch al enkele leuke blogs ontdekt die ik niet kende, zie de 'blogroll' rechts.
Er is ook nog Google. Daarmee heb ik met succes al een aantal oude bekenden wiens spoor ik bijster was kunnen traceren (én contacteren), één zelfs via zijn blog, een andere via zijn e-mailadres.
De informatisering van de sociale omgangsvormen gaat verder, dat is wel duidelijk. Leuk zolang het een extra blijft en niet iets dat in de plaats komt. Ik bedoel maar: straks doen we alles met de computer en het internet en communiceren we alleen nog op deze manier. Dat zou toch een spijtige evolutie zijn.
Ik heb meteen maar een account aangemaakt in Twitter en Facebook. LinkedIn heb ik nog maar zo gelaten.
Ik denk dat het niet mijn kopje thee is. Vrienden en kennissen zoeken die ook van die nieuwe netwerken gebruikmaken lukte al niet. Ik gebruik geen hotmail of iets dergelijks, ook geen outlook. En ik ben altijd al wantrouwig geweest om paswoorden mee te delen op het net (goeie gewoonte overigens!) Mijn windows contacten exporteren naar Facebook werkte vreemd genoeg ook niet.
Voorlopig die boot maar afhouden! Ik heb toch al geen cv om u tegen te zeggen, waarmee ik zonodig te pronk moet lopen. En ik ben zonder het net ook al nooit een kei geweest in sociaal netwerken. En ik ben te wantrouwig om me al te veel bloot te geven op het net.
En die MyBlogLog werkt bij mij ook al gebrekkig. Al heb ik op deze manier toch al enkele leuke blogs ontdekt die ik niet kende, zie de 'blogroll' rechts.
Er is ook nog Google. Daarmee heb ik met succes al een aantal oude bekenden wiens spoor ik bijster was kunnen traceren (én contacteren), één zelfs via zijn blog, een andere via zijn e-mailadres.
De informatisering van de sociale omgangsvormen gaat verder, dat is wel duidelijk. Leuk zolang het een extra blijft en niet iets dat in de plaats komt. Ik bedoel maar: straks doen we alles met de computer en het internet en communiceren we alleen nog op deze manier. Dat zou toch een spijtige evolutie zijn.
vrijdag 28 december 2007
Je houdt het gewoon niet voor mogelijk!
Ze zijn al twee dagen in mijn straat bomen aan het omhakken en de takken aan het verhakselen. De straat is aan beide zijden afgesloten met 'uitgezonderd plaatselijk verkeer'-borden. Het maakt een hels lawaai van 's morgens vroeg.
Deze morgen lag ik nog in bed als ze al bezig waren vlak achter mijn huis. Ineens hoorde ik een gevloek van jewelste. Ik keek uit het raam van mijn slaapkamer en zag een omgehakte boom over de hele breedte van de straat liggen. Daaronder een chique BMW met een verbrijzelde achterruit en blikschade. Twee vloekende en tierende werklieden en een blonde vrouw, eigenares van de BMW.
Naar ik later vernam woont de vrouw in een nieuwe verkaveling die uitkomt in mijn straat. Ze was met hoge snelheid door onze zone 30 gereden zonder acht te slaan op de bomen die omgekapt werden. Het schijnt dat ze gehaast was omdat ze morgen op reis vertrekt. Ja dat zal wel! Ze reed net voorbij toen die boom onver aan het vallen was en remde niet. Niet gezien? Ze zal wel met haar gedachten elders geweest zijn. Ze heeft niet eens geremd. Ze mag nog van geluk spreken, want ze had ernstig gewond kunnen zijn.
Flikken erbij, takelwagen, opgetrommelde echtgenoot in alle staten. De blondine leek zich van geen kwaad bewust.
Als ik eindelijk aangekleed buitenkwam om te gaan kijken waren ze de laatste rommel aan het opruimen. Enkele buren stonden nog na te praten.
Ik loop al niet hoog op met BMW-rijders. Dit was weer een prachtig staaltje van hun kunnen.
O zo typisch!
Deze morgen lag ik nog in bed als ze al bezig waren vlak achter mijn huis. Ineens hoorde ik een gevloek van jewelste. Ik keek uit het raam van mijn slaapkamer en zag een omgehakte boom over de hele breedte van de straat liggen. Daaronder een chique BMW met een verbrijzelde achterruit en blikschade. Twee vloekende en tierende werklieden en een blonde vrouw, eigenares van de BMW.
Naar ik later vernam woont de vrouw in een nieuwe verkaveling die uitkomt in mijn straat. Ze was met hoge snelheid door onze zone 30 gereden zonder acht te slaan op de bomen die omgekapt werden. Het schijnt dat ze gehaast was omdat ze morgen op reis vertrekt. Ja dat zal wel! Ze reed net voorbij toen die boom onver aan het vallen was en remde niet. Niet gezien? Ze zal wel met haar gedachten elders geweest zijn. Ze heeft niet eens geremd. Ze mag nog van geluk spreken, want ze had ernstig gewond kunnen zijn.
Flikken erbij, takelwagen, opgetrommelde echtgenoot in alle staten. De blondine leek zich van geen kwaad bewust.
Als ik eindelijk aangekleed buitenkwam om te gaan kijken waren ze de laatste rommel aan het opruimen. Enkele buren stonden nog na te praten.
Ik loop al niet hoog op met BMW-rijders. Dit was weer een prachtig staaltje van hun kunnen.
O zo typisch!
dinsdag 25 december 2007
Kerst
Kerstmis, het sentimentele feest bij uitstek! Met een beetje sneeuw erbij was het nog zoveel romantischer geweest. Het valt al mee dat we geen hittegolf hebben. Dat zou in deze tijd van het jaar volkomen misplaatst zijn. Met die opwarming van de aarde weet je immers maar nooit!
Ik heb verzaakt aan de foie gras als voorgerecht. Ik ben gezwicht voor de Gaia-campagne, die nog versterkt werd in het blogmilieu. Viel nog mee: het nieuwe voorgerecht bestond uit slakken en was zo zwaar niet. Meestal krijg ik met kerst na het hoofdgerecht al zo'n overladen en papperig gevoel van te veel eten en te veel wijn, dat ik me langzaam in een zetel laat glijden en er voor de rest van de avond niet meer uitkom, behalve om nog wat dessert binnen te lepelen en te gaan slapen. Weinig sociaal natuurlijk.
Dit jaar dus niet. Al ben ik voor de tv in slaap gevallen halverwege City Lights, één van mijn favoriete films (héél goede muziek ook: ik ben er weg van!). Mijn huisgenote was al gaan slapen en die lekkere chablis en gigondas eisten hun tol. Geen nood, aangezien ik deze film al talloze malen gezien heb. Het is een typische film voor in de kerstperiode; het spijt me toch dat ik hem niet tot het einde uitgekeken heb, al was het maar voor de muziek.
Zoals je ziet ben ik nog verder aan de layout van mijn blog aan bet prutsen. Ik heb er een foto van Gent aan toegevoegd. Ik woon wel niet meer in Gent, maar ik kom er nog minstens één keer per week en met zo'n naam kan ik moeilijk een foto uit De Pinte nemen. Insiders zullen zien dat het een foto van de Coupure is, genomen vanop de Rozemarijnbrug. Ik heb jaren in deze omgeving gewoond. Langs hier rij, fiets of ga ik doorgaans de Gentse binnenstad binnen.
Ik ben nog niet tevreden over de layout, maar het is toch al wat beter. De kop van de blog is al iets meer gepersonaliseerd. De kop van het bloggertemplate dat ik gebruik was ook niet slecht, beetje artistiek-modernistisch. Helaas gebruikt Open VLD Gentbrugge net hetzelfde template met dezelfde kop en dat was er voor mij een beetje over. Met aan de layout van websites of blogs te prutsen ben je algauw uren kwijt en ik hoop in de vakantie ook nog wat andere dingen te kunnen doen. Enkele huishoudelijke karweitjes bijvoorbeeld, die al màànden op mij liggen te wachten.
Al surfend tussen de links op andere blogs (via de blog van dorpsgenoot Elei Suiadan notabene) heb ik ontdekt dat vroegere buren uit Gent nu ook een blog hebben. Dat An Nelissen een eigen website had als fotografe van De Standaard wist ik enkele jaren geleden al. Nu is ze zoals de meesten overgeschakeld op een blog. Blij op deze manier nog iets over mijn laatste buren uit Gent te vernemen. Bijvoorbeeld dat ze ook verhuisplannen hebben en onlangs op VTM geweest zijn in dat verband. Ik kijk niet zoveel tv en zeker niet zoveel naar VTM en heb die uitzending dus niet gezien. We hebben maar een drietal jaar naast elkaar gewoond en geen contact meer.
Ik heb verzaakt aan de foie gras als voorgerecht. Ik ben gezwicht voor de Gaia-campagne, die nog versterkt werd in het blogmilieu. Viel nog mee: het nieuwe voorgerecht bestond uit slakken en was zo zwaar niet. Meestal krijg ik met kerst na het hoofdgerecht al zo'n overladen en papperig gevoel van te veel eten en te veel wijn, dat ik me langzaam in een zetel laat glijden en er voor de rest van de avond niet meer uitkom, behalve om nog wat dessert binnen te lepelen en te gaan slapen. Weinig sociaal natuurlijk.
Dit jaar dus niet. Al ben ik voor de tv in slaap gevallen halverwege City Lights, één van mijn favoriete films (héél goede muziek ook: ik ben er weg van!). Mijn huisgenote was al gaan slapen en die lekkere chablis en gigondas eisten hun tol. Geen nood, aangezien ik deze film al talloze malen gezien heb. Het is een typische film voor in de kerstperiode; het spijt me toch dat ik hem niet tot het einde uitgekeken heb, al was het maar voor de muziek.
Zoals je ziet ben ik nog verder aan de layout van mijn blog aan bet prutsen. Ik heb er een foto van Gent aan toegevoegd. Ik woon wel niet meer in Gent, maar ik kom er nog minstens één keer per week en met zo'n naam kan ik moeilijk een foto uit De Pinte nemen. Insiders zullen zien dat het een foto van de Coupure is, genomen vanop de Rozemarijnbrug. Ik heb jaren in deze omgeving gewoond. Langs hier rij, fiets of ga ik doorgaans de Gentse binnenstad binnen.
Ik ben nog niet tevreden over de layout, maar het is toch al wat beter. De kop van de blog is al iets meer gepersonaliseerd. De kop van het bloggertemplate dat ik gebruik was ook niet slecht, beetje artistiek-modernistisch. Helaas gebruikt Open VLD Gentbrugge net hetzelfde template met dezelfde kop en dat was er voor mij een beetje over. Met aan de layout van websites of blogs te prutsen ben je algauw uren kwijt en ik hoop in de vakantie ook nog wat andere dingen te kunnen doen. Enkele huishoudelijke karweitjes bijvoorbeeld, die al màànden op mij liggen te wachten.
Al surfend tussen de links op andere blogs (via de blog van dorpsgenoot Elei Suiadan notabene) heb ik ontdekt dat vroegere buren uit Gent nu ook een blog hebben. Dat An Nelissen een eigen website had als fotografe van De Standaard wist ik enkele jaren geleden al. Nu is ze zoals de meesten overgeschakeld op een blog. Blij op deze manier nog iets over mijn laatste buren uit Gent te vernemen. Bijvoorbeeld dat ze ook verhuisplannen hebben en onlangs op VTM geweest zijn in dat verband. Ik kijk niet zoveel tv en zeker niet zoveel naar VTM en heb die uitzending dus niet gezien. We hebben maar een drietal jaar naast elkaar gewoond en geen contact meer.
donderdag 20 december 2007
Blogs in De Pinte
Per toeval heb ik een andere blog uit De Pinte ontdekt. De blog luistert naar de welluidende naam Elei Suladan. Dat betekent volgens de blogger De dromen van Karel in de fictieve taal van J.R. Tolkien in The Lord of the Rings.
De blogger is een jonge gast die in Gent aan de unief zit. Ik meen hem in De Pinte al gezien te hebben aan het station, te oordelen naar een foto op zijn blog. Hoewel, veel van die jonge gasten lijken op elkaar. Edoch, ik sta bijna elke morgen tussen die jonge gasten op de trein gedrumd tussen De Pinte en Gent-Sint-Pieters. Overvolle treinen met scholieren, studenten en pendelaars. De eerste twee categorieën stappen in Gent uit en dan heb ik gelukkig een zitplaats tot in Brussel. Maar dit terzijde.
Er zullen in De Pinte nog wel bloggers zijn. De blogs schieten overal als paddestoelen uit de grond. Ik zou weer eens mijn toevlucht moeten nemen tot geourl om andere bloggers in buurt te ontdekken. Die website marcheert al twee dagen niet. Bestaat die site nog? Hoewel, niet iedereen voert die coördinaten in zijn blog in. Ik zal die ene Pintse blogger meteen maar op mijn blogroll zetten. Hoewel het verschil in leeftijd iets te groot is om veel voeling met elkaar te hebben. Het is toch altijd leuk te weten wat de jeugd uitsteek, denkt en voelt!
Ik heb een poging gedaan om mijn blog op technisch gebied wat te actualiseren. Er is nog werk aan: de blog moet nog wat meer gepersonaliseerd worden. Nu werk ik met een sjabloon uit Blogger. Ik merk dat veel bloggers recent overgestapt zijn naar Wordpress, dat meer mogelijkheden biedt qua layout. Misschien moet ik dat ook maar eens overwegen?
Nieuwere internetfenomenen als Twitter en Facebook moet ik nog leren kennen. Al heb ik over dat laatste negatieve signalen opgevangen. Daarstraks waren er op de trein twee twintigers over bezig. Eén ervan was op weg naar het N-VA-congres in Gent. Heel die evolutie op internetgebied is zo razendsnel dat je, zeker als je al wat ouder wordt, moeite hebt om dat allemaal bij te benen. Ik ben ook niet zo'n techneut. Hoewel ik een paar jaar webmaster geweest ben van Spirit Gent in die heroïsche pioniersjaren. Waar is de tijd? Het nam me zodanig in beslag dat ik het nadien wat rustiger aan gedaan heb.
Ik zal mijn blog ook wat meer moeten beginnen promoten, vrees ik. Ik heb maar een schamele Technorati Authority van 6. Maar mijn blog heeft ook een klein jaar zo goed als stilgelegen met die megaverhuis van Gent naar De Pinte vooral. Raar genoeg ben ik hem in de laatste verkiezingstijd terug beginnen aanzwengelen. Gelukkig heb ik nu eindelijk ook een nieuwe pc en heb ik die totaal verouderde weggegeven aan een vriend die nog nooit een computer gehad heeft. Hij kan er nog wat op oefenen. Hij is alvast Windows 98 aan het instuderen :-)
Ik post ook niet zo heel veel en wens dat eigenlijk zo te houden ook. Het bloggen mag geen obsessie, geen constante bezigheid worden. Ik wens ook nog andere dingen te doen. Ik ben niet van plan om, zoals sommigen, de hele dag door te posten over al wat ik doe, meemaak of denk. Enkel als ik iets bijzonders kwijt wil, komt die blog wel van pas.
De blogger is een jonge gast die in Gent aan de unief zit. Ik meen hem in De Pinte al gezien te hebben aan het station, te oordelen naar een foto op zijn blog. Hoewel, veel van die jonge gasten lijken op elkaar. Edoch, ik sta bijna elke morgen tussen die jonge gasten op de trein gedrumd tussen De Pinte en Gent-Sint-Pieters. Overvolle treinen met scholieren, studenten en pendelaars. De eerste twee categorieën stappen in Gent uit en dan heb ik gelukkig een zitplaats tot in Brussel. Maar dit terzijde.
Er zullen in De Pinte nog wel bloggers zijn. De blogs schieten overal als paddestoelen uit de grond. Ik zou weer eens mijn toevlucht moeten nemen tot geourl om andere bloggers in buurt te ontdekken. Die website marcheert al twee dagen niet. Bestaat die site nog? Hoewel, niet iedereen voert die coördinaten in zijn blog in. Ik zal die ene Pintse blogger meteen maar op mijn blogroll zetten. Hoewel het verschil in leeftijd iets te groot is om veel voeling met elkaar te hebben. Het is toch altijd leuk te weten wat de jeugd uitsteek, denkt en voelt!
Ik heb een poging gedaan om mijn blog op technisch gebied wat te actualiseren. Er is nog werk aan: de blog moet nog wat meer gepersonaliseerd worden. Nu werk ik met een sjabloon uit Blogger. Ik merk dat veel bloggers recent overgestapt zijn naar Wordpress, dat meer mogelijkheden biedt qua layout. Misschien moet ik dat ook maar eens overwegen?
Nieuwere internetfenomenen als Twitter en Facebook moet ik nog leren kennen. Al heb ik over dat laatste negatieve signalen opgevangen. Daarstraks waren er op de trein twee twintigers over bezig. Eén ervan was op weg naar het N-VA-congres in Gent. Heel die evolutie op internetgebied is zo razendsnel dat je, zeker als je al wat ouder wordt, moeite hebt om dat allemaal bij te benen. Ik ben ook niet zo'n techneut. Hoewel ik een paar jaar webmaster geweest ben van Spirit Gent in die heroïsche pioniersjaren. Waar is de tijd? Het nam me zodanig in beslag dat ik het nadien wat rustiger aan gedaan heb.
Ik zal mijn blog ook wat meer moeten beginnen promoten, vrees ik. Ik heb maar een schamele Technorati Authority van 6. Maar mijn blog heeft ook een klein jaar zo goed als stilgelegen met die megaverhuis van Gent naar De Pinte vooral. Raar genoeg ben ik hem in de laatste verkiezingstijd terug beginnen aanzwengelen. Gelukkig heb ik nu eindelijk ook een nieuwe pc en heb ik die totaal verouderde weggegeven aan een vriend die nog nooit een computer gehad heeft. Hij kan er nog wat op oefenen. Hij is alvast Windows 98 aan het instuderen :-)
Ik post ook niet zo heel veel en wens dat eigenlijk zo te houden ook. Het bloggen mag geen obsessie, geen constante bezigheid worden. Ik wens ook nog andere dingen te doen. Ik ben niet van plan om, zoals sommigen, de hele dag door te posten over al wat ik doe, meemaak of denk. Enkel als ik iets bijzonders kwijt wil, komt die blog wel van pas.
vrijdag 14 december 2007
Meesterlijk Atelier
Vandaag trokken we er op kantoor met de dienst een dagje op uit, naar jaarlijkse gewoonte. We bezochten onder andere een tentoonstelling in BOZAR in Brussel in het kader van Europalia: Meesterlijk Atelier.
Een nogal prestigieuze tentoonstelling, zoals de gids herhaaldelijk benadrukte, rond de centrale idee van wederzijdse beïnvloeding van kunst en kunstenaars in Europa, lang voor de politieke eenmaking. Van de Germanen tot barok en maniërisme.
Absoluut de moeite. Heel wat zeldzame kunstobjecten (handschriften, sieraden, sculptuur, retabels, schilderijen) werden verzameld, waarvan er vele zelden of nooit uitgeleend worden. Onder druk van Europa is natuurlijk veel mogelijk.
In 14 kamers worden ongeveer 350 werken tentoongesteld uit een 100 verschillende collecties. Als je alles wil bekijken heb je zeker een halve dag nodig. Wij hebben er met onze gids maar ca. 1u30 over gedaan.
Vooral de laatste kamer was verrassend. Die behandelt het thema 'verzamelen'. De kamer bevat een aantal schilderijen, waarin collecties schilderijen opgenomen zijn (zie bvb. de foto). Zowaar een postmodern gegeven! Die schilderijen werden gemaakt in opdracht van rijke verzamelaars of kunsthandelaars om hun collectie te showen aan de ingang van hun woonst of op een andere locatie. Uit deze verzamelingen zouden de eerste musea ontstaan zijn.
Ik had er geen idee van dat er dergelijke schilderijen uit de 16de en 17de eeuw bestonden.
donderdag 13 december 2007
Belangenconflict-bis
Alweer ihebben de Franstaligen een belangenconflict ingeroepen!
Deze keer naar aanleiding van een decreet dat de inspectie in het Franstalig lager gemeenteonderwijs in de faciliteitengemeenten regelt. Ze hebben het over een 'nieuwe kaakslag' voor de Franstaligen in dit land.
Ik ben geen communautaire scherpslijper. Mijn N-VA-gehalte is aan de lage kant. Toch vind ik dit al te gortig. Wat willen die Franstaligen eigenlijk?
Vlaanderen subsidieert die Franstalige lagere gemeentescholen in de Rand. De Vlaamse gemeenschap betaalt de salarissen van de onderwijzers. Het is toch niet meer dan normaal dat Vlaanderen zich het recht toe-eigent die scholen aan de Vlaamse onderwijsinspectie te onderwerpen? Net als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is dit volkomen gerechtvaardigd.
Op deze manier wordt elk verder gesprek geblokkeerd en kunnen de twee grote gemeenschappen in dit land alleen maar verder uit elkaar drijven. En gaan we in the long run naar een splitsing. Dat weigeren de Franstaligen in te zien.
Op deze manier hebben we volgend jaar wellicht nog geen nieuwe regering en stevenen we op nieuwe verkiezingen af, waarvoor ik eerlijk gezegd mijn hart vasthou.
Deze keer naar aanleiding van een decreet dat de inspectie in het Franstalig lager gemeenteonderwijs in de faciliteitengemeenten regelt. Ze hebben het over een 'nieuwe kaakslag' voor de Franstaligen in dit land.
Ik ben geen communautaire scherpslijper. Mijn N-VA-gehalte is aan de lage kant. Toch vind ik dit al te gortig. Wat willen die Franstaligen eigenlijk?
Vlaanderen subsidieert die Franstalige lagere gemeentescholen in de Rand. De Vlaamse gemeenschap betaalt de salarissen van de onderwijzers. Het is toch niet meer dan normaal dat Vlaanderen zich het recht toe-eigent die scholen aan de Vlaamse onderwijsinspectie te onderwerpen? Net als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is dit volkomen gerechtvaardigd.
Op deze manier wordt elk verder gesprek geblokkeerd en kunnen de twee grote gemeenschappen in dit land alleen maar verder uit elkaar drijven. En gaan we in the long run naar een splitsing. Dat weigeren de Franstaligen in te zien.
Op deze manier hebben we volgend jaar wellicht nog geen nieuwe regering en stevenen we op nieuwe verkiezingen af, waarvoor ik eerlijk gezegd mijn hart vasthou.
woensdag 12 december 2007
Gents OCMW en de hoofddoeken
De Gentse OCMW-raad, waarin SP.a-Spirit en Groen! de meerderheid hebben, keurde een voorstel van Groen! goed om de hoofddoeken wél toe te laten, i.t.t. de stad.
OCMW-voorzitter Geert Versnick gaat klacht indienen bij de gouverneur, die de raadsbeslissing kan schorsen. Hij baseert zich op artikel 42 van de OCMW-wet, dat zegt dat de personeelsleden van het OCMW hetzelfde administratief en geldelijk statuut hebben als de personeelsleden van de gemeente, tenzij de functies specifiek zijn voor het OCMW.
Het rommelt dus wel degelijk in de Gentse coalitie. Twijfelachtig of Versnicks argumenten opgaan: maakt een dresscode deel uit van het statuut en mag het OCMW daarin niet afwijken van de stad? Ik meen dat de bepaling over het al dan niet dragen van politieke, religieuze of levensbeschouwelijke kenteken door personeelsleden in baliefuncties eerder deel uitmaakt van een deontologische code, waarvoor artikel 42 van de OCMW-wet NIET telt.
Afwachten wat de hogere overheden zullen beslissen.
Ik wens mijn Gentse spirituele broeders en zusters, voor wie dit symbooldossier erg belangrijk is, alle sterkte toe.
Feit is dat de hele aangelegenheid de cohesie in de Gentse coalitie niet ten goede lijkt te komen.
OCMW-voorzitter Geert Versnick gaat klacht indienen bij de gouverneur, die de raadsbeslissing kan schorsen. Hij baseert zich op artikel 42 van de OCMW-wet, dat zegt dat de personeelsleden van het OCMW hetzelfde administratief en geldelijk statuut hebben als de personeelsleden van de gemeente, tenzij de functies specifiek zijn voor het OCMW.
Het rommelt dus wel degelijk in de Gentse coalitie. Twijfelachtig of Versnicks argumenten opgaan: maakt een dresscode deel uit van het statuut en mag het OCMW daarin niet afwijken van de stad? Ik meen dat de bepaling over het al dan niet dragen van politieke, religieuze of levensbeschouwelijke kenteken door personeelsleden in baliefuncties eerder deel uitmaakt van een deontologische code, waarvoor artikel 42 van de OCMW-wet NIET telt.
Afwachten wat de hogere overheden zullen beslissen.
Ik wens mijn Gentse spirituele broeders en zusters, voor wie dit symbooldossier erg belangrijk is, alle sterkte toe.
Feit is dat de hele aangelegenheid de cohesie in de Gentse coalitie niet ten goede lijkt te komen.
dinsdag 11 december 2007
Blog van het jaar
Nog niet genezen van een zeer hardnekkige verkoudheid, maar toch al terug aan het werk: jammer, maar je kan niet voor eeuwig thuisblijven. Dat gaat gauw vervelen ook, zeker omdat ik hier nog met een andere zieke zit, die ik op de koop toe mijn verkoudheid overgezet heb.
Onnozelheid Mag heeft de prijs van beste blog van het jaar van het pc-magazine Clickx gewonnen. Blij dat er een Gentse blog gewonnen heeft die ik een beetje ken, soms eens lees - hoewel ik zeker niet zo veel blogs geregeld volg -en waarnaar een link op mijn blog staat. Het ziet er allemaal nogal origineel, fris, jeugdig en heel erg 'geek' uit. En goed geschreven. En complexloos, al zal het meestal wel niet veel diepgang hebben, zoals sommige commentatoren schreven. Dit stukje vind ik bvb. hilarisch! Wat een vrouwelijke sluwheid!
Sommige mensen maken echt wel werk van hun blog en zetten er hun hele leven op. Ikzelf schrik daar nogal voor terug.
Verder weinig te melden behalve dan dat een West-Vlaams heemkundig tijdschrift een lijvig artikel van mij gepubliceerd heeft (dat al eens eerder in een huldeboek op beperkte oplage verschenen was). Het artikel gaat over mijn West-Vlaamse roots langs vaderszijde.
Uit dankbaarheid heb ik me meteen maar een lidkaart van die heemkundige kring voor 2008 gekocht, hoewel de streek 'Bachten de Kupe' natuurlijk wel een eind van het Gentse verwijderd is.
Onnozelheid Mag heeft de prijs van beste blog van het jaar van het pc-magazine Clickx gewonnen. Blij dat er een Gentse blog gewonnen heeft die ik een beetje ken, soms eens lees - hoewel ik zeker niet zo veel blogs geregeld volg -en waarnaar een link op mijn blog staat. Het ziet er allemaal nogal origineel, fris, jeugdig en heel erg 'geek' uit. En goed geschreven. En complexloos, al zal het meestal wel niet veel diepgang hebben, zoals sommige commentatoren schreven. Dit stukje vind ik bvb. hilarisch! Wat een vrouwelijke sluwheid!
Sommige mensen maken echt wel werk van hun blog en zetten er hun hele leven op. Ikzelf schrik daar nogal voor terug.
Verder weinig te melden behalve dan dat een West-Vlaams heemkundig tijdschrift een lijvig artikel van mij gepubliceerd heeft (dat al eens eerder in een huldeboek op beperkte oplage verschenen was). Het artikel gaat over mijn West-Vlaamse roots langs vaderszijde.
Uit dankbaarheid heb ik me meteen maar een lidkaart van die heemkundige kring voor 2008 gekocht, hoewel de streek 'Bachten de Kupe' natuurlijk wel een eind van het Gentse verwijderd is.
vrijdag 7 december 2007
Disambiguation tris
Een of andere kl.... z... met mijn naam heeft eind vorig jaar een paaltje van mijn werkgever omvergereden in Dendermonde. En daarvoor schrijft het gerecht een brief naar onze afdeling in Gent. En word ik op het matje geroepen!
't Zijn toeren!
Ondertussen is het misverstand toch opgelost.
't Zijn toeren!
Ondertussen is het misverstand toch opgelost.
donderdag 6 december 2007
Oude en nieuwe puters
Het is me toch gelukt mijn oud sjabloon terug te vinden (sorry Blogger). Ik heb alles wat ik nog wou gebruiken kunnen terugvinden.
Ik ben tevreden over mijn werk: eindelijk is de broodnodige updating van mijn blog er. Het werd tijd, want ik begon me totaal afgedaan, uit de mode en oud te voelen. Vooral dat laatste is moeilijk te pruimen.
Het scheelt natuurlijk dat mijn nieuwe computer eindelijk up-and-running is. En dat ik er stilaan naar behoren op kan werken. Want het is een hele ommezwaai van Windows 98 naar Vista, samen met een overstap van een desktop naar een laptop. Weliswaar werk ik op kantoor op een portable met Windows XP, maar met een muis en extern klavier. Ik was niet gewoon om een touchpad te gebruiken. Stilaan krijg ik het onder de knie. Het typen op het klavier van de pc zelf valt ook reuze mee. Misschien gooi ik op kantoor dat extern klavier - waar ik zo mee sukkel omdat de toetsen te zwaar zijn - ook eens buiten.
Verder heb ik tal van problemen gehad bij de omschakeling: mijn ADSL-modem werkte niet onder Vista (dus ethernet-modem moeten kopen). Pas vorig weekend heb ik me een USB-stick aangeschaft van een Duitse firma om programma's en bestanden te kunnen overzetten van mijn oude pc. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Voor Windows 98 moest ik een driver downloaden van de site van de leverancier. De driver bleek alleen op de versie in het Duits te staan. De installatie lukte niet, tot vervelens toe. Bovendien heb ik op die oude pc maar twee USB 1.1 poorten, die echter niet gelijktijdig werken. Als ik de ene nodig had voor mijn ADSL-aansluiting, werkte de andere niet waarin die USB-stick zat, en omgekeerd! Wat een ellende! Zo heb ik ook jaren moeten switchen tussen de USB-aansluiting van mijn fototoestel en van mijn ADSL-verbinding!
Er zat wel een installatiehandleiding in het pakket, maar alleen in het Duits dus. Ik ken wel wat Duits, maar niet genoeg voor die informaticatoestanden. Wie weet er nu dat 'Arbeitsplatz' in het Nederlands 'Deze computer' betekent? Er staan echter geen grenzen op het menselijk vernuft. In de wetenschap dat er in Google een vertaalfunctie te vinden is, kopieerde ik de hele handleiding daarnaartoe en liet het hele zootje vertalen in het Engels. Tot mijn verbazing lukte de vertaling wonderwel. 'My computer' en 'Right-mouse click' begreep ik wel en ik voerde de instructies gezwind uit.
Het werkte echter nog niet. Ik koelde mijn razernij op een volle fles wijn en deed daarna nog verschillende malen de installatie over: tevergeefs! Nergens een icoontje, nergens een nieuw programma in het startmenu of in Verkenner. Tot ik uiteindelijk op de rand van de wanhoop en na nog een paar glazen wijn merkte dat er in 'Deze Computer' een verwisselbare schijf stond te blinken. Eindelijk gevonden dus! Ik kon eindelijk bijna naar bed. Toen ik de meeste bestanden overgezet had was het twee uur in de morgen. De volgende ochtend stond ik doodziek op. Ik dacht eerst van al die wijn, maar het bleek later vooral een fikse verkoudheid te zijn die vandaag nog steeds niet over is.
Ondertussen heb ik ook al nieuwe software en zijn de meeste bestanden van mijn oude pc overgezet. Ik moet enkel manueel nog enkele adressen overzetten.
Dan kan ik eindelijk afscheid nemen van mijn Compacq Presario, die ik op 8 april 1999 gekocht heb (ik weet dat om bepaalde redenen nog héél precies: ze kwamen hem installeren de dag voor een memorabele internet-reünie waarover verder geen details), miijn eerste home pc ooit, waarmee ik het toch een respectabele 8,5 jaar gerooid heb, tot onlangs. Het was zowaar zelfs een antiquiteit uit een ander millennium! Ik heb er toch geweldig veel plezier aan beleefd: ik heb hem gekocht toen ik via het internet op kantoor in de ban van de rage van de forumdiscussies en nadien de chatboxen geraakt was. Ik betaalde er destijds 50.000 oude frank voor, niet weinig naar hedendaagse normen.
Hem bij het schroot zetten ga ik niet doen. Bewaren ook niet (hij neemt nogal plaats in, vergeleken met die portable). In de plaats van hem naar de negertjes te sturen zoals Vlaamse excellentie Bourgeois zou doen, ga ik hem aan een kennis geven die nog geen pc heeft. Je kan er nog wel wat mee doen: foto's opzetten en bekijken, CD's en DVD's afspelen, zelfs mailen en internetten lukt nog, zij het wat traag en wat omslachtig. Zo kan die oude pc nog aan een tweede carriére beginnen.
Ik ben tevreden over mijn werk: eindelijk is de broodnodige updating van mijn blog er. Het werd tijd, want ik begon me totaal afgedaan, uit de mode en oud te voelen. Vooral dat laatste is moeilijk te pruimen.
Het scheelt natuurlijk dat mijn nieuwe computer eindelijk up-and-running is. En dat ik er stilaan naar behoren op kan werken. Want het is een hele ommezwaai van Windows 98 naar Vista, samen met een overstap van een desktop naar een laptop. Weliswaar werk ik op kantoor op een portable met Windows XP, maar met een muis en extern klavier. Ik was niet gewoon om een touchpad te gebruiken. Stilaan krijg ik het onder de knie. Het typen op het klavier van de pc zelf valt ook reuze mee. Misschien gooi ik op kantoor dat extern klavier - waar ik zo mee sukkel omdat de toetsen te zwaar zijn - ook eens buiten.
Verder heb ik tal van problemen gehad bij de omschakeling: mijn ADSL-modem werkte niet onder Vista (dus ethernet-modem moeten kopen). Pas vorig weekend heb ik me een USB-stick aangeschaft van een Duitse firma om programma's en bestanden te kunnen overzetten van mijn oude pc. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Voor Windows 98 moest ik een driver downloaden van de site van de leverancier. De driver bleek alleen op de versie in het Duits te staan. De installatie lukte niet, tot vervelens toe. Bovendien heb ik op die oude pc maar twee USB 1.1 poorten, die echter niet gelijktijdig werken. Als ik de ene nodig had voor mijn ADSL-aansluiting, werkte de andere niet waarin die USB-stick zat, en omgekeerd! Wat een ellende! Zo heb ik ook jaren moeten switchen tussen de USB-aansluiting van mijn fototoestel en van mijn ADSL-verbinding!
Er zat wel een installatiehandleiding in het pakket, maar alleen in het Duits dus. Ik ken wel wat Duits, maar niet genoeg voor die informaticatoestanden. Wie weet er nu dat 'Arbeitsplatz' in het Nederlands 'Deze computer' betekent? Er staan echter geen grenzen op het menselijk vernuft. In de wetenschap dat er in Google een vertaalfunctie te vinden is, kopieerde ik de hele handleiding daarnaartoe en liet het hele zootje vertalen in het Engels. Tot mijn verbazing lukte de vertaling wonderwel. 'My computer' en 'Right-mouse click' begreep ik wel en ik voerde de instructies gezwind uit.
Het werkte echter nog niet. Ik koelde mijn razernij op een volle fles wijn en deed daarna nog verschillende malen de installatie over: tevergeefs! Nergens een icoontje, nergens een nieuw programma in het startmenu of in Verkenner. Tot ik uiteindelijk op de rand van de wanhoop en na nog een paar glazen wijn merkte dat er in 'Deze Computer' een verwisselbare schijf stond te blinken. Eindelijk gevonden dus! Ik kon eindelijk bijna naar bed. Toen ik de meeste bestanden overgezet had was het twee uur in de morgen. De volgende ochtend stond ik doodziek op. Ik dacht eerst van al die wijn, maar het bleek later vooral een fikse verkoudheid te zijn die vandaag nog steeds niet over is.
Ondertussen heb ik ook al nieuwe software en zijn de meeste bestanden van mijn oude pc overgezet. Ik moet enkel manueel nog enkele adressen overzetten.
Dan kan ik eindelijk afscheid nemen van mijn Compacq Presario, die ik op 8 april 1999 gekocht heb (ik weet dat om bepaalde redenen nog héél precies: ze kwamen hem installeren de dag voor een memorabele internet-reünie waarover verder geen details), miijn eerste home pc ooit, waarmee ik het toch een respectabele 8,5 jaar gerooid heb, tot onlangs. Het was zowaar zelfs een antiquiteit uit een ander millennium! Ik heb er toch geweldig veel plezier aan beleefd: ik heb hem gekocht toen ik via het internet op kantoor in de ban van de rage van de forumdiscussies en nadien de chatboxen geraakt was. Ik betaalde er destijds 50.000 oude frank voor, niet weinig naar hedendaagse normen.
Hem bij het schroot zetten ga ik niet doen. Bewaren ook niet (hij neemt nogal plaats in, vergeleken met die portable). In de plaats van hem naar de negertjes te sturen zoals Vlaamse excellentie Bourgeois zou doen, ga ik hem aan een kennis geven die nog geen pc heeft. Je kan er nog wel wat mee doen: foto's opzetten en bekijken, CD's en DVD's afspelen, zelfs mailen en internetten lukt nog, zij het wat traag en wat omslachtig. Zo kan die oude pc nog aan een tweede carriére beginnen.
Ziek
Of het nu te maken heeft met die politieke actie vorige week maandag in de gietende en de kou voor het Gentse stadhuis, of niet...
ik zit al de hele week thuis met een meer dan stevige verkoudheid. Je moet wat over hebben voor je overtuiging tegenwoordig!
Voor het eerst ben ik ziek sinds ik in De Pinte woon. Ik had lukraak een dokter geselecteerd in een informatieboekje van de gemeente. Een die niet te ver van mij woont. Dan een huisbezoek aangevraagd. Vroeg hij eerst of ik niet zelf op consultatie kon komen. Uiteindelijk is hij toch gekomen, maar schreef hij me maar drie dagen ziekteverlof voor. Te weinig dus, voor die hardnekkige superverkoudheid waarmee ik worstel. Knarsetandend ben ik deze ochtend zelf op consultatie gegaan. Hij heeft me de rest van de week bijgeschreven. Antibiotica heb ik voorlopig afgewezen. Hopelijk is het tegen maandag beter.
Het heeft me wat tijd gegeven om een aantal dingen te doen, eens het ergste van de ziekte over was. De webmail van mijn werkgever eindelijk eens uitgetest (in het weekend of de vakantieperiodes had ik daar écht geen behoefte aan. I.t.t. sommige collega's ben ik géén workaholic!). Vandaag einelijk eens wat aanpassingen aan mijn blog uitgeprobeerd. ze zeiden bij Blogger dat ze mijn oude instellingen gingen opslaan. Helaas had ik dat beter zelf gedaan, want ik vind ze niet meer terug. Een boel 'adons' en andere info kwijt, om te gieren! Het zal mij weer overkomen!
Eigenlijk niet zo erg: het meeste vind ik wel terug en eigenlijk was het hele zootje toch dringend aan vernieuwing toe.
ik zit al de hele week thuis met een meer dan stevige verkoudheid. Je moet wat over hebben voor je overtuiging tegenwoordig!
Voor het eerst ben ik ziek sinds ik in De Pinte woon. Ik had lukraak een dokter geselecteerd in een informatieboekje van de gemeente. Een die niet te ver van mij woont. Dan een huisbezoek aangevraagd. Vroeg hij eerst of ik niet zelf op consultatie kon komen. Uiteindelijk is hij toch gekomen, maar schreef hij me maar drie dagen ziekteverlof voor. Te weinig dus, voor die hardnekkige superverkoudheid waarmee ik worstel. Knarsetandend ben ik deze ochtend zelf op consultatie gegaan. Hij heeft me de rest van de week bijgeschreven. Antibiotica heb ik voorlopig afgewezen. Hopelijk is het tegen maandag beter.
Het heeft me wat tijd gegeven om een aantal dingen te doen, eens het ergste van de ziekte over was. De webmail van mijn werkgever eindelijk eens uitgetest (in het weekend of de vakantieperiodes had ik daar écht geen behoefte aan. I.t.t. sommige collega's ben ik géén workaholic!). Vandaag einelijk eens wat aanpassingen aan mijn blog uitgeprobeerd. ze zeiden bij Blogger dat ze mijn oude instellingen gingen opslaan. Helaas had ik dat beter zelf gedaan, want ik vind ze niet meer terug. Een boel 'adons' en andere info kwijt, om te gieren! Het zal mij weer overkomen!
Eigenlijk niet zo erg: het meeste vind ik wel terug en eigenlijk was het hele zootje toch dringend aan vernieuwing toe.
maandag 3 december 2007
Volledig mee eens!
Verst(r)ikt in het eigen gelijk
De absurditeit van deze formatie is nog amper in woorden te vatten. Aan metaforen en beeldspraak gelukkig geen gebrek. “Zelfs in Togo wordt zo geen regering gevormd”, liet een Franstalige onderhandelaar zich gisteren ontvallen. Zie je wel dat ook Franstaligen gelijk kunnen hebben.
Ken uw pappenheimers: een spreekwoordelijke raad die aan Leterme & co duidelijk niet besteed was toen ze besloten om met de rechts-nationalisten van N-VA in zee te gaan. Wie de heren en dames aldaar kent, besluit in normale omstandigheden niet om er de banden mee aan te halen. Maar acht jaar zonder machtsdeelname zijn geen normale omstandigheden voor de Vlaamse christendemocraten. Daarom een kartel met N-VA. Daarom ook een langgerekt populistisch en anti-Waals discours met slechts één doel voor ogen: de verkiezingen te winnen. En winnen deden ze.
Call me old fashioned, maar in mijn overtuiging zijn verkiezingen geen doel op zich, maar een middel om de waarden waar je voor staat om te zetten in beleidspraktijk. Tenzij je een absolute meerderheid weet te verwerven – gezien ons verkiezingssysteem onmogelijk in een federale context – ben je daartoe aangewezen op onderhandelingen met politici, partijen en zelfs landsgedeelten die er minstens gedeeltelijk andere waarden dan jezelf op nahouden.
Die andere politici, partijen en landsgedeelten gedurende jaren beledigen – de favoriete methodiek van N-VA – kan in het beste geval een manier zijn om een gunstig verkiezingsresultaat te boeken, maar kan nooit de beste manier zijn om je waarden ook effectief te realiseren. Franstalige onderhandelaars, vrienden van N-VA, boezem je geen vertrouwen in door met vrachtwagens nepgeld naar Wallonië te trekken en zo onze Waalse landsgenoten collectief af te schilderen als een bende luie profiteurs. Tweederde meerderheden, vrienden van de N-VA, worden niet gevormd door de voorzitter van een daartoe noodzakelijke Waalse politieke partij middels een volstrekt smaakloze campagne af te schilderen als een halve gangster. Politieke akkoorden, mijnheer de voorzitter van de N-VA, bereik je niet door je op een ziekmakende manier steevast te wentelen in het vermeende eigen rechtse, conservatieve en separatistische gelijk.
Een niet onbelangrijk gedeelte van de Vlaamse Beweging – politiek vertolkt door Vlaams Belang en N-VA – heeft het sluiten van politieke akkoorden en dus het boeken van vooruitgang steeds consequent afgeschilderd als verraad. Liever schreeuwden ze langs de zijlijn. Liever beleden ze een verongelijkt kaakslagflamingantisme. Liever waren ze zuur en zuiver dan oplossingsgericht.
Zolang ze met die houding langs de zijlijn stonden, was dat voor oplossingsgerichte politici en politieke partijen – waartoe ik mezelf en mijn partij reken – hoogstens een onprettig gevoel. Zeker als je, zoals ik, wortelt in de weliswaar progressieve flank van de Vlaamse Beweging. Maar nu de zelfverklaarde zuivere Vlamingen zich in het centrum van een formatieverhaal bevinden, maakt dat onprettig gevoel plaats voor afkeer. Want wat hebben ze bereikt met die opeenstapeling van populistische methodieken? Dat Franstalige politici geen vertrouwen meer koesteren in hun Vlaamse collega’s, en achter zowat alle legitieme vragen naar meer autonomie verborgen seperatistische agenda’s vermoeden. Dat de unionisten aan Franstalige kant zich sterker gesteund voelen dan ooit tevoren. Dat een grote staatshervorming – niet ondanks, maar net omwille van de stoere, anti-Waalse machoretoriek – verder weg is dan ooit tevoren, en de schade nog amper te meten is.
Want laat het duidelijk zijn: de communautaire voorstellen die nu op de formatietafel liggen – nota bene het resultaat van 170 dagen onderhandelen – zijn volstrekt ondermaats, ja haast lachwekkend en onwaardig. De Vlaamse pitbulls zijn gemuilkorfd, ze zijn verst(r)ikt in hun eigen gelijk. Ze kunnen geen kant meer op. Tenzij naar de zijkant dan, hun natuurlijke politieke biotoop.
Deze vrij tribune van Els Van Weert werd afgelopen vrijdag gepubliceerd in De Standaard
De absurditeit van deze formatie is nog amper in woorden te vatten. Aan metaforen en beeldspraak gelukkig geen gebrek. “Zelfs in Togo wordt zo geen regering gevormd”, liet een Franstalige onderhandelaar zich gisteren ontvallen. Zie je wel dat ook Franstaligen gelijk kunnen hebben.
Ken uw pappenheimers: een spreekwoordelijke raad die aan Leterme & co duidelijk niet besteed was toen ze besloten om met de rechts-nationalisten van N-VA in zee te gaan. Wie de heren en dames aldaar kent, besluit in normale omstandigheden niet om er de banden mee aan te halen. Maar acht jaar zonder machtsdeelname zijn geen normale omstandigheden voor de Vlaamse christendemocraten. Daarom een kartel met N-VA. Daarom ook een langgerekt populistisch en anti-Waals discours met slechts één doel voor ogen: de verkiezingen te winnen. En winnen deden ze.
Call me old fashioned, maar in mijn overtuiging zijn verkiezingen geen doel op zich, maar een middel om de waarden waar je voor staat om te zetten in beleidspraktijk. Tenzij je een absolute meerderheid weet te verwerven – gezien ons verkiezingssysteem onmogelijk in een federale context – ben je daartoe aangewezen op onderhandelingen met politici, partijen en zelfs landsgedeelten die er minstens gedeeltelijk andere waarden dan jezelf op nahouden.
Die andere politici, partijen en landsgedeelten gedurende jaren beledigen – de favoriete methodiek van N-VA – kan in het beste geval een manier zijn om een gunstig verkiezingsresultaat te boeken, maar kan nooit de beste manier zijn om je waarden ook effectief te realiseren. Franstalige onderhandelaars, vrienden van N-VA, boezem je geen vertrouwen in door met vrachtwagens nepgeld naar Wallonië te trekken en zo onze Waalse landsgenoten collectief af te schilderen als een bende luie profiteurs. Tweederde meerderheden, vrienden van de N-VA, worden niet gevormd door de voorzitter van een daartoe noodzakelijke Waalse politieke partij middels een volstrekt smaakloze campagne af te schilderen als een halve gangster. Politieke akkoorden, mijnheer de voorzitter van de N-VA, bereik je niet door je op een ziekmakende manier steevast te wentelen in het vermeende eigen rechtse, conservatieve en separatistische gelijk.
Een niet onbelangrijk gedeelte van de Vlaamse Beweging – politiek vertolkt door Vlaams Belang en N-VA – heeft het sluiten van politieke akkoorden en dus het boeken van vooruitgang steeds consequent afgeschilderd als verraad. Liever schreeuwden ze langs de zijlijn. Liever beleden ze een verongelijkt kaakslagflamingantisme. Liever waren ze zuur en zuiver dan oplossingsgericht.
Zolang ze met die houding langs de zijlijn stonden, was dat voor oplossingsgerichte politici en politieke partijen – waartoe ik mezelf en mijn partij reken – hoogstens een onprettig gevoel. Zeker als je, zoals ik, wortelt in de weliswaar progressieve flank van de Vlaamse Beweging. Maar nu de zelfverklaarde zuivere Vlamingen zich in het centrum van een formatieverhaal bevinden, maakt dat onprettig gevoel plaats voor afkeer. Want wat hebben ze bereikt met die opeenstapeling van populistische methodieken? Dat Franstalige politici geen vertrouwen meer koesteren in hun Vlaamse collega’s, en achter zowat alle legitieme vragen naar meer autonomie verborgen seperatistische agenda’s vermoeden. Dat de unionisten aan Franstalige kant zich sterker gesteund voelen dan ooit tevoren. Dat een grote staatshervorming – niet ondanks, maar net omwille van de stoere, anti-Waalse machoretoriek – verder weg is dan ooit tevoren, en de schade nog amper te meten is.
Want laat het duidelijk zijn: de communautaire voorstellen die nu op de formatietafel liggen – nota bene het resultaat van 170 dagen onderhandelen – zijn volstrekt ondermaats, ja haast lachwekkend en onwaardig. De Vlaamse pitbulls zijn gemuilkorfd, ze zijn verst(r)ikt in hun eigen gelijk. Ze kunnen geen kant meer op. Tenzij naar de zijkant dan, hun natuurlijke politieke biotoop.
Deze vrij tribune van Els Van Weert werd afgelopen vrijdag gepubliceerd in De Standaard
woensdag 28 november 2007
Disambiguation-bis
Vandaag op het werk op het matje geroepen. In een filiaal was een brief toegekomen van een politierechtbank over een zaak die binnenkort voorkomt. De beklaagde droeg mijn naam.
Het filiaal had de brief doorgestuurd naar mijn grote baas. Ze dachten dat het over mij ging.
Uiteraard een vergissing. De naam was trouwens anders geschreven. Ik weet begot niet meer waar ik was of wat ik deed op 23 december 2006. Wel weet ik zeker dat ik dan niet in Dendermonde was.
Ondertussen is je naam wel door het slijk gehaald op je werk.
Ik heb blijkbaar toch wel enige naamgenoten rondlopen. En er zitten ook stouteriken tussen!
Het filiaal had de brief doorgestuurd naar mijn grote baas. Ze dachten dat het over mij ging.
Uiteraard een vergissing. De naam was trouwens anders geschreven. Ik weet begot niet meer waar ik was of wat ik deed op 23 december 2006. Wel weet ik zeker dat ik dan niet in Dendermonde was.
Ondertussen is je naam wel door het slijk gehaald op je werk.
Ik heb blijkbaar toch wel enige naamgenoten rondlopen. En er zitten ook stouteriken tussen!
maandag 26 november 2007
Hoofddoekenverbod, Gents stadhuis, 26 november
Helaas, het heeft niet mogen zijn! De Gentse gemeenteraad heeft vanavond toch een hoofddoekenverbod voor het stadspersoneel in loketfuncties gestemd. Dit met een wisselmeerderheid bestaande uit Vlaams Belang, VLD en CD&V, of 26 stemmen tegen 23.
Maar we waren er toch! Spirit, als grootste delegatie uit het progressieve veld. Ik was er ook. Een goed half uur in de regen.
Naast een grote groep van Vlaams Belang en Voorpost op de trappen van het stadhuis, die tegen de islamisering van de steden betoogde.
Spreekkoren over en weer: Linkse ratten rol uw matten!
Geen fascisten in mijn stad!
Jong Spirit was goed vertegenwoordigd. Ze zijn alive and kicking in de universiteitsstad Gent. Zware brilmonturen zijn blijkbaar in de mode bij die jonge gasten. Je waant je zowaar in de jaren '30 of '50. Enkele ouderen, waaronder ikzelf, waren ook aanwezig.
Het is niet het einde van de wereld, maar toch is het jammer dat de onverdraagzaamheid en het discours van Vlaams Belang het alweer gehaald hebben...
Dankzij VLD en CD&V!
Met dank aan zuster Monica, die zich onthouden heeft.
zaterdag 17 november 2007
't Groot Gedelf
Reactie gehad op mijn post over het Schipdonkanaal.
De tegenstand tegen de plannen om dit afwateringskanaal te verbreden ten behoeve van de haven van Zeebrugge groeit.
Niet alleen in Zomergem (daarover was onlangs op tv een reportage te zien). Ook in Damme is er een actiegroep ontstaan, die me gevraagd heeft hun petitie te tekenen, wat ik natuurlijk met graagte gedaan heb.
De actiegroep noemt zichzelf. 't Groot Gedelf. Ze hebben ook een website op volgend adres: http://www.tgrootgedelf.be/.
Ik stel vast dat mijn blog een beetje in de richting van een louter politieke blog aan het evolueren is de laatste tijd. Het is nochtans niet mijn bedoeling hier uitsluitend politieke statements te maken. Het hangt er een beetje van af waarmee ik bezig ben. En met die kaduke regeringsvorming.
Ik heb ook gemerkt dat men op PlanetGent de link naar mijn blog verwijderd heeft. Joost mag weten waarom. Het is al de tweede keer. De eerste keer heb ik geprotesteerd en heeft de webmaster me teruggezet. Ik twijfel nog wat ik ga doen. Het levert wat bezoekers op, maar ik weet eigenlijk niet of ik het wel leuk vind om mijn berichten tussen al die andere berichten van de meest diverse pluimage terug te vinden.
Ik zou wat meer moeten schrijven en mijn blog meer promoten om terug meer bezoekers te krijgen. Maar ja, het komt er dikwijls niet van. Al ben ik de laatste dagen weer wat meer op dreef.
De tegenstand tegen de plannen om dit afwateringskanaal te verbreden ten behoeve van de haven van Zeebrugge groeit.
Niet alleen in Zomergem (daarover was onlangs op tv een reportage te zien). Ook in Damme is er een actiegroep ontstaan, die me gevraagd heeft hun petitie te tekenen, wat ik natuurlijk met graagte gedaan heb.
De actiegroep noemt zichzelf. 't Groot Gedelf. Ze hebben ook een website op volgend adres: http://www.tgrootgedelf.be/.
Ik stel vast dat mijn blog een beetje in de richting van een louter politieke blog aan het evolueren is de laatste tijd. Het is nochtans niet mijn bedoeling hier uitsluitend politieke statements te maken. Het hangt er een beetje van af waarmee ik bezig ben. En met die kaduke regeringsvorming.
Ik heb ook gemerkt dat men op PlanetGent de link naar mijn blog verwijderd heeft. Joost mag weten waarom. Het is al de tweede keer. De eerste keer heb ik geprotesteerd en heeft de webmaster me teruggezet. Ik twijfel nog wat ik ga doen. Het levert wat bezoekers op, maar ik weet eigenlijk niet of ik het wel leuk vind om mijn berichten tussen al die andere berichten van de meest diverse pluimage terug te vinden.
Ik zou wat meer moeten schrijven en mijn blog meer promoten om terug meer bezoekers te krijgen. Maar ja, het komt er dikwijls niet van. Al ben ik de laatste dagen weer wat meer op dreef.
donderdag 15 november 2007
Bettina bis
Gisteren kwam het nieuw dagelijks bestuur van Spirit zichzelf voorstellen in De Cirk in Gent.
Bettina Geysen heeft me overtuigd van haar kwaliteiten. Ze kan het goed zeggen, niet onbelangrijk voor een politicus. Wouter Van Bellingen, daarentegen, de nieuwe partijsecretaris, zou dringend iets aan zijn communicatieve vaardigheden moeten doen. Sympathieke knul, maar hij praat zo moeilijk en je verstaat hem nauwelijks.
Het wordt een moeilijke opdracht voor Bettina. Deze nieuwe uitdaging in de politiek houdt ook voor haar persoonlijk grote risico's in. Voor het geld zal ze het wel niet doen: met consultancy-opdrachten in de mediawereld valt wellicht meer te verdienen. Er zal dus wel een zekere geëngageerde gedrevenheid zitten achter haar intrede in de politiek. En het feit dat bepaalde personen erin geslaagd zijn haar te overtuigen.
Ze zegt ervan overtuigd te zijn dat ze erin zal slagen Spirit op te tillen naar een hoger niveau. Het zou raar zijn als ze het anders zou beweren. Ze beseft dat het moeilijk wordt. Alleen al door het mediacordon breken dat Spirit al afgeschreven heeft en/of niet aux sérieux neemt is een hele opdracht, zoals ze eergisteren al moeten ervaren heeft met haar persconferentie over artikel 35 van de grondwet, dat nauwelijks de pers gehaald heeft. Naar het schijnt heeft de eindredacteur van De Standaard een lijvig artikel op het laatste geschrapt. En op de VRT moest Bettina ook al niet rekenen!
Veel vragen in de zaal gisteren. Er resten maar 20 maanden meer tot de verkiezingen van 2009 en dan wordt het alles of niets voor de partij. Men wil een Vlaamsere koers, maar zowat alle Vlaamse partijen wedijveren tegenwoordig om Vlaams, Vlaamser, Vlaamst te zijn.
En wat het ook bijzonder moeilijk maakt voor een kleine partij als Spirit is dat, zoals De Standaard deze week schreef, de wind in Vlaanderen van rechts waait.
Het is niet omdat De Decker de verkiezingen wint met rechts populisme dat we hem moeten nadoen om in de gunst van de vox populi te komen. Elke politicus wil verkozen worden. Je mag echter je ziel niet verkopen. Als linkse partij mogen we onze principes niet verloochenen.
Ik heb me alvast voorgenomen mee te gaan demonstreren voor het Gentse stadhuis als het voorstel om hoofddoeken te verbieden er gestemd wordt.
Bettina Geysen heeft me overtuigd van haar kwaliteiten. Ze kan het goed zeggen, niet onbelangrijk voor een politicus. Wouter Van Bellingen, daarentegen, de nieuwe partijsecretaris, zou dringend iets aan zijn communicatieve vaardigheden moeten doen. Sympathieke knul, maar hij praat zo moeilijk en je verstaat hem nauwelijks.
Het wordt een moeilijke opdracht voor Bettina. Deze nieuwe uitdaging in de politiek houdt ook voor haar persoonlijk grote risico's in. Voor het geld zal ze het wel niet doen: met consultancy-opdrachten in de mediawereld valt wellicht meer te verdienen. Er zal dus wel een zekere geëngageerde gedrevenheid zitten achter haar intrede in de politiek. En het feit dat bepaalde personen erin geslaagd zijn haar te overtuigen.
Ze zegt ervan overtuigd te zijn dat ze erin zal slagen Spirit op te tillen naar een hoger niveau. Het zou raar zijn als ze het anders zou beweren. Ze beseft dat het moeilijk wordt. Alleen al door het mediacordon breken dat Spirit al afgeschreven heeft en/of niet aux sérieux neemt is een hele opdracht, zoals ze eergisteren al moeten ervaren heeft met haar persconferentie over artikel 35 van de grondwet, dat nauwelijks de pers gehaald heeft. Naar het schijnt heeft de eindredacteur van De Standaard een lijvig artikel op het laatste geschrapt. En op de VRT moest Bettina ook al niet rekenen!
Veel vragen in de zaal gisteren. Er resten maar 20 maanden meer tot de verkiezingen van 2009 en dan wordt het alles of niets voor de partij. Men wil een Vlaamsere koers, maar zowat alle Vlaamse partijen wedijveren tegenwoordig om Vlaams, Vlaamser, Vlaamst te zijn.
En wat het ook bijzonder moeilijk maakt voor een kleine partij als Spirit is dat, zoals De Standaard deze week schreef, de wind in Vlaanderen van rechts waait.
Het is niet omdat De Decker de verkiezingen wint met rechts populisme dat we hem moeten nadoen om in de gunst van de vox populi te komen. Elke politicus wil verkozen worden. Je mag echter je ziel niet verkopen. Als linkse partij mogen we onze principes niet verloochenen.
Ik heb me alvast voorgenomen mee te gaan demonstreren voor het Gentse stadhuis als het voorstel om hoofddoeken te verbieden er gestemd wordt.
dinsdag 13 november 2007
Poll
Mijn werkgever heeft het nuttig geacht een poll te organiseren rond de betekenis van de Dag van de Dynastie Dit is de voorlopige uitslag:
Op 15 november hebben we een dag vrij ter ere van de Dag van de Dynastie, die tegenwoordig de Dag van het Koningschap heet. Weet u wat we op die dag vieren?
61%
De eedaflegging van Leopold I
1%
De mislukte aanslag op Leopold II
17%
De naamdag van de heilige Leopold
20%
De intrede in België van Leopold I
Aantal stemmen: 920
Het is blijkbaar niet alleen met de kennis van de Brabançonne droevig gesteld in Vlaanderen. Ook de kennis van de 'nationale geschiedenis' laat duidelijk te wensen over.
Naschrift: de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik er ook naast was. Ik dacht dat ik het wist maar... helaas!
Ondertussen verneem ik dat Spirit een nieuwe campagne gaat lanceren om een confederaal staatsmodel te promoten onder de titel Gemeenschap is leuker met twee!
Waar blijven ze ze toch halen?
Er is ook al een website www.gemeenschapisleuk.be
Op 15 november hebben we een dag vrij ter ere van de Dag van de Dynastie, die tegenwoordig de Dag van het Koningschap heet. Weet u wat we op die dag vieren?
61%
De eedaflegging van Leopold I
1%
De mislukte aanslag op Leopold II
17%
De naamdag van de heilige Leopold
20%
De intrede in België van Leopold I
Aantal stemmen: 920
Het is blijkbaar niet alleen met de kennis van de Brabançonne droevig gesteld in Vlaanderen. Ook de kennis van de 'nationale geschiedenis' laat duidelijk te wensen over.
Naschrift: de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik er ook naast was. Ik dacht dat ik het wist maar... helaas!
Ondertussen verneem ik dat Spirit een nieuwe campagne gaat lanceren om een confederaal staatsmodel te promoten onder de titel Gemeenschap is leuker met twee!
Waar blijven ze ze toch halen?
Er is ook al een website www.gemeenschapisleuk.be
zaterdag 10 november 2007
Disambiguation
Nog maar pas had ik eindelijk toegang tot internet op mijn nieuwe portable of ik kreeg tot mijn verbazing een e-mail van iemand net dezelfde naam en voornaam als ik.
Ik had al van hem gehoord via internet. Knarsetandend heb ik moeten vaststellen dat de eerste tientallen hits op mijn naam ingetikt in Google voor zijn rekening komen! Ik wist ook al jaren dat ik een paar naamgenoten rondlopen heb in Vlaanderen en zelfs in het Gentse (er staan er al jaar en dag een viertal in de telefoongids).
Bleek dat die naamgenoot in Wikipedia een Disambiguation page gemaakt had voor zijn (en mijn) naam. Kwestie van niet verward te worden met sommige illustere naamgenoten, waaronder enkele professoren.
Hij had mijn naam ook op het net gevonden, samen met een foto van Freya Vandenbossche, die ook op deze blog staat in de begindagen ervan (à propos: als ik een bepaalde pers mag geloven is het tegenwoordig met Freya al bijna even erg gesteld als met Britney Spears). Een minister? vroeg hij. Er stonden al vier naamgenoten op zijn lijst en hij vroeg of ik ook wou openomen worden, als ik er al niet opstond.
Ik antwoordde dat ik maar een illustere onbekende ben. Ik heb niet de ambitie op zijn lijst te gaan staan. Hij nam daarvan akte.
Tja, ik heb soms wel uitgesproken meningen en ben soms ook wel wat politiek actief. Ik neem soms deel aan internetforums over politiek en andere maatschappelijke toestanden. Voor naamgenoten kan dat wel eens vervelend zijn. Het omgekeerde kan zich natuurlijk ook voordoen. Tot nu toe heb ik daar niet veel last van gehad. Al heeft men mij ooit wel gevraagd of ik het wereldkampioenschap ... gewonnen had.
Ik heb dan ook geen behoefte aan "disambiguation". Als sommige mensen de nood voelen om mij te verwarren met één of meer profs in de ... of de ..., tant pis!
En bovendien: er kunnen wel meer mensen zijn die mijn naam en voornaam dragen.
Er is echter maar één De Gentse Zwijger!
Voorwaar een geruststellende gedachte!
Ik had al van hem gehoord via internet. Knarsetandend heb ik moeten vaststellen dat de eerste tientallen hits op mijn naam ingetikt in Google voor zijn rekening komen! Ik wist ook al jaren dat ik een paar naamgenoten rondlopen heb in Vlaanderen en zelfs in het Gentse (er staan er al jaar en dag een viertal in de telefoongids).
Bleek dat die naamgenoot in Wikipedia een Disambiguation page gemaakt had voor zijn (en mijn) naam. Kwestie van niet verward te worden met sommige illustere naamgenoten, waaronder enkele professoren.
Hij had mijn naam ook op het net gevonden, samen met een foto van Freya Vandenbossche, die ook op deze blog staat in de begindagen ervan (à propos: als ik een bepaalde pers mag geloven is het tegenwoordig met Freya al bijna even erg gesteld als met Britney Spears). Een minister? vroeg hij. Er stonden al vier naamgenoten op zijn lijst en hij vroeg of ik ook wou openomen worden, als ik er al niet opstond.
Ik antwoordde dat ik maar een illustere onbekende ben. Ik heb niet de ambitie op zijn lijst te gaan staan. Hij nam daarvan akte.
Tja, ik heb soms wel uitgesproken meningen en ben soms ook wel wat politiek actief. Ik neem soms deel aan internetforums over politiek en andere maatschappelijke toestanden. Voor naamgenoten kan dat wel eens vervelend zijn. Het omgekeerde kan zich natuurlijk ook voordoen. Tot nu toe heb ik daar niet veel last van gehad. Al heeft men mij ooit wel gevraagd of ik het wereldkampioenschap ... gewonnen had.
Ik heb dan ook geen behoefte aan "disambiguation". Als sommige mensen de nood voelen om mij te verwarren met één of meer profs in de ... of de ..., tant pis!
En bovendien: er kunnen wel meer mensen zijn die mijn naam en voornaam dragen.
Er is echter maar één De Gentse Zwijger!
Voorwaar een geruststellende gedachte!
woensdag 7 november 2007
BHV en andere updates
Dan toch schot in de zaak BHV. Die klucht in de kamercommissie kon niet blijven duren. Hoewel het probleem natuurlijk nog altijd niet geregeld is. En we nog steeds geen nieuwe regering hebben. Quousque tandem?
Toch moedig dat de Vlamingen de stemming aangedurfd hebben. Een teken dat het misschien eindelijk gedaan is met geven en toegeven aan de Franstaligen Per slot is de splitsing van BHV een rechtvaardige eis. Raar ook dat de Franstaligen niet ingegaan zijn op het laatste voorstel van Leterme, dat nochtans ruime toegevingen inhield, vergelijkbaar met die van Verhofstadt in 2005. Nog was het niet genoeg! Ik merk bij mezelf dat de hele zaak me meer Vlaamsgezind gemaakt heeft. Wellicht velen met mij. De vraag rijst of het nog wel ooit goedkomt met België.
Niet veel meer gepost de laatste tijd, vanwege te druk. Het wordt een slechte gewoonte. Ook om daarover te schrijven, maar ja, als ik die blog aan de gang wil houden, moet ik nu en dan toch wel iets posten.
Ik heb in oktober het fietsseizoen beëindigd met enkele fietstochten in de Vlaamse Ardennen: ik reed o.a. de Watermolenroute en de Hermesroute.
De eerste is in de Zwalmstreek en komt min of meer overeen met de AVS-Zwalmroute die ik in een eerdere post beschreef. De tweede is een mooie, maar behoorlijk lastige tocht door de heuvels rond Ronse. Met o.a. een bezoek aan het door een asbeststort bedreigde gehucht Louise Marie (zie ook de berichten daarover van Frank Bombeke, o.a. hier). Chique bedoening daar. Veel toeristen ook bij mooi herfstweer. Hier een oude foto die ik nam op de top van de Muziekberg in Louise Marie:
Eén van mijn favoriete plekjes: het Muziekbos in de Vlaamse Ardennen
Steile afdaling richting Henegouwen en Saint-Sauveur. De streek rond Ronse is mooi. Ronse zelf niet: vervallen en veel rommel. Resten van oude fabrieken. Een vergane glorie, gelegen in een kom.
Moeilijke beklimmingen in de omgeving van het Kluisbos. Een helling uit de Ronde van Vlaanderen: de Hotond. Niet zo steil, maar wel lang, de top is het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. Naar de top van de Kruisberg en dan afdaling naar het centrum van Ronse. Ik ben tevreden dat ik de 40 km afgelegd heb zonder van de fiets te moeten.
Desillusie aan het station: 1u40 wachten op een trein naar De Pinte. Ik besluit naar Oudenaarde te fietsen, maar daar moet ik op dezelfde boemeltrein richting Gent wachten. Ik heb het koud in mijn koersbroek. Duidelijk de laatse grote fietstocht voor dit jaar, want het wordt te koud. Als de trein er aankomt zit hij bomvol kotstudenten die naar Gent trekken. Met de fiets op de trein blijft toch altijd een heel avontuur; Ik ben blij als ik thuiskom.
Verder heb ik eindelijk de nieuwe portable pc die ik gekocht heb geïnstalleerd, of liever de ethernet modem die ik me moest kopen, omdat mijn ADSL-modem niet draait onder Windows Vista. Eindelijk een modernere pc! Mijn oude dateert al van 1999 (een Compacq Presario), een heuse antiquiteit dus! Het wordt een hele aanpassing. Mailen en internetten kon ik met die oude pc nog wel. Een aantal andere dingen zullen nu een hoop simpeler worden. Ik moet er wel nog goed mee leren werken. Dat touchpad o.a. is vrij nieuw voor mij.
Tot nu toe ben ik wel tevreden van Windows Vista. Van een collega kreeg ik een DVD in bruikleen met de film van Al Gore, An Inconvenient Truth. Mooie film, leuke beelden, al is de inhoud van de film natuurlijk minder leuk.
Toch moedig dat de Vlamingen de stemming aangedurfd hebben. Een teken dat het misschien eindelijk gedaan is met geven en toegeven aan de Franstaligen Per slot is de splitsing van BHV een rechtvaardige eis. Raar ook dat de Franstaligen niet ingegaan zijn op het laatste voorstel van Leterme, dat nochtans ruime toegevingen inhield, vergelijkbaar met die van Verhofstadt in 2005. Nog was het niet genoeg! Ik merk bij mezelf dat de hele zaak me meer Vlaamsgezind gemaakt heeft. Wellicht velen met mij. De vraag rijst of het nog wel ooit goedkomt met België.
Niet veel meer gepost de laatste tijd, vanwege te druk. Het wordt een slechte gewoonte. Ook om daarover te schrijven, maar ja, als ik die blog aan de gang wil houden, moet ik nu en dan toch wel iets posten.
Ik heb in oktober het fietsseizoen beëindigd met enkele fietstochten in de Vlaamse Ardennen: ik reed o.a. de Watermolenroute en de Hermesroute.
De eerste is in de Zwalmstreek en komt min of meer overeen met de AVS-Zwalmroute die ik in een eerdere post beschreef. De tweede is een mooie, maar behoorlijk lastige tocht door de heuvels rond Ronse. Met o.a. een bezoek aan het door een asbeststort bedreigde gehucht Louise Marie (zie ook de berichten daarover van Frank Bombeke, o.a. hier). Chique bedoening daar. Veel toeristen ook bij mooi herfstweer. Hier een oude foto die ik nam op de top van de Muziekberg in Louise Marie:
Eén van mijn favoriete plekjes: het Muziekbos in de Vlaamse Ardennen
Steile afdaling richting Henegouwen en Saint-Sauveur. De streek rond Ronse is mooi. Ronse zelf niet: vervallen en veel rommel. Resten van oude fabrieken. Een vergane glorie, gelegen in een kom.
Moeilijke beklimmingen in de omgeving van het Kluisbos. Een helling uit de Ronde van Vlaanderen: de Hotond. Niet zo steil, maar wel lang, de top is het hoogste punt van Oost-Vlaanderen. Naar de top van de Kruisberg en dan afdaling naar het centrum van Ronse. Ik ben tevreden dat ik de 40 km afgelegd heb zonder van de fiets te moeten.
Desillusie aan het station: 1u40 wachten op een trein naar De Pinte. Ik besluit naar Oudenaarde te fietsen, maar daar moet ik op dezelfde boemeltrein richting Gent wachten. Ik heb het koud in mijn koersbroek. Duidelijk de laatse grote fietstocht voor dit jaar, want het wordt te koud. Als de trein er aankomt zit hij bomvol kotstudenten die naar Gent trekken. Met de fiets op de trein blijft toch altijd een heel avontuur; Ik ben blij als ik thuiskom.
Verder heb ik eindelijk de nieuwe portable pc die ik gekocht heb geïnstalleerd, of liever de ethernet modem die ik me moest kopen, omdat mijn ADSL-modem niet draait onder Windows Vista. Eindelijk een modernere pc! Mijn oude dateert al van 1999 (een Compacq Presario), een heuse antiquiteit dus! Het wordt een hele aanpassing. Mailen en internetten kon ik met die oude pc nog wel. Een aantal andere dingen zullen nu een hoop simpeler worden. Ik moet er wel nog goed mee leren werken. Dat touchpad o.a. is vrij nieuw voor mij.
Tot nu toe ben ik wel tevreden van Windows Vista. Van een collega kreeg ik een DVD in bruikleen met de film van Al Gore, An Inconvenient Truth. Mooie film, leuke beelden, al is de inhoud van de film natuurlijk minder leuk.
maandag 22 oktober 2007
Tricolore Blues
Zaterdag gespot aan de Coupure in Gent: 1 Belgische vlag.
Blijkbaar is die modetrend overgewaaid van Brussel naar Gent.
Ach ja, het zal wel zo'n oude franskiljonse en dus belgicistische Gentenaar geweest zijn zeker, zoals er nog wel enige rondlopen? Gisteren heb ik gefietst in de omgeving van Ronse. In Saint-Sauveur, Henegouwen al, hingen er ook enkele. In Ronse zelf, nochtans ook een franskiljons bastion, heb ik er geen opgemerkt.
Ik heb onlangs de belgometer test van De Standaard gedaan. Ik kom ongeveer halverwege uit tussen een zuivere unionist en een zuivere separatist. Ik kan in dit opzicht mijn nieuwe partijvoorzitster (hup, Bettina!) bijtreden: ik ben voor méér Vlaamse bevoegdheden, maar niet voor een splitsing van België. Ik ben geen separatist.
Die pro-Belgische petitie die nu circuleert op het internet ben ik nochtans niet van plan te ondertekenen. Ik ben 100% voor het principe van de solidariteit tussen gemeenschappen en gewesten. Dat principe mag een eventuele overdracht van bijkomende bevoegdheden niet in de weg staan. Ik vind het ogenblik van die petitie slecht gekozen. Bovendien is een splitsing van de sociale zekerheid tijdens de regeringsonderhandelingen zelfs niet aan de orde. Die petitie heeft volgens mij een verborgen agenda.
Ik ben niet tegen België in die zin dat ik niet geloof in de de leefbaarheid van een onafhankelijk Vlaanderen, zeker niet zonder Brussel. Nochtans ben ik niet van plan om een Belgische vlag uit te hangen, pro-Belgische petities te tekenen of de brabançonne te leren.
Blijkbaar is die modetrend overgewaaid van Brussel naar Gent.
Ach ja, het zal wel zo'n oude franskiljonse en dus belgicistische Gentenaar geweest zijn zeker, zoals er nog wel enige rondlopen? Gisteren heb ik gefietst in de omgeving van Ronse. In Saint-Sauveur, Henegouwen al, hingen er ook enkele. In Ronse zelf, nochtans ook een franskiljons bastion, heb ik er geen opgemerkt.
Ik heb onlangs de belgometer test van De Standaard gedaan. Ik kom ongeveer halverwege uit tussen een zuivere unionist en een zuivere separatist. Ik kan in dit opzicht mijn nieuwe partijvoorzitster (hup, Bettina!) bijtreden: ik ben voor méér Vlaamse bevoegdheden, maar niet voor een splitsing van België. Ik ben geen separatist.
Die pro-Belgische petitie die nu circuleert op het internet ben ik nochtans niet van plan te ondertekenen. Ik ben 100% voor het principe van de solidariteit tussen gemeenschappen en gewesten. Dat principe mag een eventuele overdracht van bijkomende bevoegdheden niet in de weg staan. Ik vind het ogenblik van die petitie slecht gekozen. Bovendien is een splitsing van de sociale zekerheid tijdens de regeringsonderhandelingen zelfs niet aan de orde. Die petitie heeft volgens mij een verborgen agenda.
Ik ben niet tegen België in die zin dat ik niet geloof in de de leefbaarheid van een onafhankelijk Vlaanderen, zeker niet zonder Brussel. Nochtans ben ik niet van plan om een Belgische vlag uit te hangen, pro-Belgische petities te tekenen of de brabançonne te leren.
maandag 1 oktober 2007
De Gavers - Geraardsbergen
Lekker weertje gisteren in Geraardsbergen. Dat viel reuze mee.
De mountainbiketocht 's morgens had wel enkele verrassingen in petto. Het had de afgelopen dagen veel geregend in de regio en het parcours lag er bijzonder drassig bij. De begeleider stuurde ons onmiddellijk de weide in. Het was moeilijk manoeuvreren in de modder. Op nogal wat plaatsen stonden er grote plassen. En de streek is bepaald wel heuvelachtig te noemen.
Het werd een moeilijk parcours met lichte beklimmingen door modder, waterplassen en hopen keien. We beklommen o.a. de Bosberg door de weiden. Het rijden op zo'n mountainbike wende wel. Op de duur kreeg je een soort stuurvaardigheid. Ik zat wel van kop tot teen onder de modder en was daar niet echt op voorzien. Gelukkig waren er T-shirts van Spirit te koop op die ledendag.
's Middags maakte ik op het provinciaal domein De Gavers (een ontdekking overigens - ik kom zeker nog terug) kennis met onze nieuwe partijvoorzitster-to-be. Het leek me wel een charmante dame. En ze mag gezien worden ook! Als ze nu ook nog politiek talent heeft, komt dat dik in orde.
In de namiddag een recreatieve fietstocht op dezelfde mountainbike. Betere wegen nu (asfalt of kasseien), maar toch ook een selectief parcours, over o.a. de Bosberg (langs de straatkant), de laatste helling van de Ronde van Vlaanderen.
Een lange, minder steile aanloop en dan een vrij steile eindklim van een driehonderd meter. Best doenbaar.
Als toemaatje hebben enkele stoutmoedigen (waaronder ikzelf of wat had je gedacht) nog de Congoberg beklommen in buurgemeente Vollezele (Galmaarden), een niet zo heel steile, maar wel lange beklimming van ongeveer een kilometer.
's Avonds had ik nog een afspraak in het centrum van Geraardsbergen. Ik parkeerde mijn auto in de buurt van de Muur en ging te voet naar boven. Het was ongeveer 35 jaar geleden dat ik nog in deze buurt kwam. Geraardsbergen is een godvergeten stadje in een uithoek van Vlaanderen, waar je niet komt als je er niet moet zijn, behalve voor toerisme of voor de Ronde.
Gelukkig moesten we vanmiddag niet langs de Muur fietsen, want het is er toch wel heel steil. Ik bewonderde de gedichten van Willie Verhegge langs het parcours van de Muur. Ook de kapel op de heuveltop kon me wel bekoren. Ik herinnerde me dat we hier 35 jaar geleden tijdens een jeugdkamp in de omgeving van Geraardsbergen ook langskwamen en iets dronken in taverne Het Hemelrijk, vlakbij de kapel.
De omgeving is mooi maar bij valavond een beetje melancholiek. Er zijn in de omgeving nogal wat vervallen huizen. Economisch is Geraardsbergen blijkbaar niet echt een topgebied. De oude studiegenoot die ik die avond na jaren weerzag bevestigde die indruk. Het stadje ligt ook in een uithoek van Vlaanderen, tegen de taalgrens aangedrukt.
Ik neem me voor eens naar de doortocht van de Ronde van Vlaanderen te komen kijken op de Muur. Al zal het daar dan wel drummen zijn.
De mountainbiketocht 's morgens had wel enkele verrassingen in petto. Het had de afgelopen dagen veel geregend in de regio en het parcours lag er bijzonder drassig bij. De begeleider stuurde ons onmiddellijk de weide in. Het was moeilijk manoeuvreren in de modder. Op nogal wat plaatsen stonden er grote plassen. En de streek is bepaald wel heuvelachtig te noemen.
Het werd een moeilijk parcours met lichte beklimmingen door modder, waterplassen en hopen keien. We beklommen o.a. de Bosberg door de weiden. Het rijden op zo'n mountainbike wende wel. Op de duur kreeg je een soort stuurvaardigheid. Ik zat wel van kop tot teen onder de modder en was daar niet echt op voorzien. Gelukkig waren er T-shirts van Spirit te koop op die ledendag.
's Middags maakte ik op het provinciaal domein De Gavers (een ontdekking overigens - ik kom zeker nog terug) kennis met onze nieuwe partijvoorzitster-to-be. Het leek me wel een charmante dame. En ze mag gezien worden ook! Als ze nu ook nog politiek talent heeft, komt dat dik in orde.
In de namiddag een recreatieve fietstocht op dezelfde mountainbike. Betere wegen nu (asfalt of kasseien), maar toch ook een selectief parcours, over o.a. de Bosberg (langs de straatkant), de laatste helling van de Ronde van Vlaanderen.
Een lange, minder steile aanloop en dan een vrij steile eindklim van een driehonderd meter. Best doenbaar.
Als toemaatje hebben enkele stoutmoedigen (waaronder ikzelf of wat had je gedacht) nog de Congoberg beklommen in buurgemeente Vollezele (Galmaarden), een niet zo heel steile, maar wel lange beklimming van ongeveer een kilometer.
's Avonds had ik nog een afspraak in het centrum van Geraardsbergen. Ik parkeerde mijn auto in de buurt van de Muur en ging te voet naar boven. Het was ongeveer 35 jaar geleden dat ik nog in deze buurt kwam. Geraardsbergen is een godvergeten stadje in een uithoek van Vlaanderen, waar je niet komt als je er niet moet zijn, behalve voor toerisme of voor de Ronde.
Gelukkig moesten we vanmiddag niet langs de Muur fietsen, want het is er toch wel heel steil. Ik bewonderde de gedichten van Willie Verhegge langs het parcours van de Muur. Ook de kapel op de heuveltop kon me wel bekoren. Ik herinnerde me dat we hier 35 jaar geleden tijdens een jeugdkamp in de omgeving van Geraardsbergen ook langskwamen en iets dronken in taverne Het Hemelrijk, vlakbij de kapel.
De omgeving is mooi maar bij valavond een beetje melancholiek. Er zijn in de omgeving nogal wat vervallen huizen. Economisch is Geraardsbergen blijkbaar niet echt een topgebied. De oude studiegenoot die ik die avond na jaren weerzag bevestigde die indruk. Het stadje ligt ook in een uithoek van Vlaanderen, tegen de taalgrens aangedrukt.
Ik neem me voor eens naar de doortocht van de Ronde van Vlaanderen te komen kijken op de Muur. Al zal het daar dan wel drummen zijn.
donderdag 27 september 2007
Bettina Geysen
Bettina Geysen wordt wellicht de nieuwe voorzitter van Spirit.
Ik was gisteravond verrast door dit bericht.
Ik ben er wel voor. De nieuwe voorzitter kan een frisse wind laten waaien. Veel ervaring in de nationale politiek of in Spirit heeft ze natuurlijk niet. Wel media-ervaring. Afgaan als Van Broeckhoven zal haar wellicht niet overkomen.
Ze ziet er in elk geval ook beter uit dan Geert Lambert en dat is in de politiek van vandaag niet onbelangrijk - sorry Geert, hopelijk doe je je geen zeer bij dat stapje opzij :-)
Hopelijk bewijst ze dat ze het kan. En wordt ze aanvaard door de leden. Ze stamt immers niet uit de Volksunie (ikzelf trouwens ook niet).
Het zal voor haar ook een hachelijke onderneming worden. De komende jaren worden erop of eronder voor de partij (waar heb ik dat trouwens nog gehoord sinds de invoering van de kiesdrempel?) De verkiezingen van 2009 worden cruciaal voor het voortbestaan van de partij, mét of zonder de socialisten.
Zondag ga ik naar de ledendag in Geraardsbergen. Nog maar eens fietsen. Ervan profiteren, zolang de partij nog bestaat. Vele commentatoren hebben haar al lang (en voor de zoveelste maal) ten grave gedragen. Zie de commentaren vandaag op De Standaard On-line. We zullen zien. De toekomst zal het uitwijzen.
Ik was gisteravond verrast door dit bericht.
Ik ben er wel voor. De nieuwe voorzitter kan een frisse wind laten waaien. Veel ervaring in de nationale politiek of in Spirit heeft ze natuurlijk niet. Wel media-ervaring. Afgaan als Van Broeckhoven zal haar wellicht niet overkomen.
Ze ziet er in elk geval ook beter uit dan Geert Lambert en dat is in de politiek van vandaag niet onbelangrijk - sorry Geert, hopelijk doe je je geen zeer bij dat stapje opzij :-)
Hopelijk bewijst ze dat ze het kan. En wordt ze aanvaard door de leden. Ze stamt immers niet uit de Volksunie (ikzelf trouwens ook niet).
Het zal voor haar ook een hachelijke onderneming worden. De komende jaren worden erop of eronder voor de partij (waar heb ik dat trouwens nog gehoord sinds de invoering van de kiesdrempel?) De verkiezingen van 2009 worden cruciaal voor het voortbestaan van de partij, mét of zonder de socialisten.
Zondag ga ik naar de ledendag in Geraardsbergen. Nog maar eens fietsen. Ervan profiteren, zolang de partij nog bestaat. Vele commentatoren hebben haar al lang (en voor de zoveelste maal) ten grave gedragen. Zie de commentaren vandaag op De Standaard On-line. We zullen zien. De toekomst zal het uitwijzen.
dinsdag 25 september 2007
Ajuinlei
De zondagmorgen is een goed moment om nog eens naar Gent af te zakken. De zaterdag lukt dat doorgaans niet, als ik er niet echt moet zijn. Veel te druk met boodschappen allerhande.
De twee voorbije zondagen fietste ik in de ochtend naar Gent.
Zo belandde ik toevallig op de officiële opening van de boekenmarkt op de Ajuinlei. Een leuk initiatief en een echte verrijking voor de Gentse binnenstad op zondagochtend, zo dicht bij de bloemenmarkt. En een succes ook, nu al twee zondagen na elkaar. De organisatoren hadden het zonnige weer wel mee. Je kan er ook koopjes doen, zo heb ik gemerkt. Ik weet wel iets van de tweedehandsboeken en -postkaartenmarkt. Ik heb me zelf een tijdje op die markt gestort, maar ben gestopt met de verkoop van boeken, omdat het teveel aan mijn vaders boeken weggewerkt was. Er is nog plaats voor wat er nog overschiet.
De eerste zondag werd er zowaar gespeecht. Een jonge, nogal flamboyante gast. Ik dacht eerst: de initiatiefnemer, maar toen hij ook een officieel lint begon door te knippen en ik Sas Van Rouveroij naast hem zag staan en de deken van Sint-Michiels, begon ik toch te twijfelen.
Toen viel mijn euro: het was natuurlijk Matthias Declercq!
Ook gespot op die eerste boekenmarkt: Mark Reynebeau mét (een nogal hippieachtige) vriendin.
Vorige zondag heb ik voor het eerst geaperitiefd op de bloemenmarkt op de Kouter. in de bijna dertig jaar dat ik in Gent gewoond heb nooit gedaan. Maar we woonden ook vlakbij in de Gentse binnenstad en aperitiefden de zondagmiddag gewoonlijk thuis.
Zaterdagmorgen in De Pinte gewekt door de politie. Iemand had 's nachts een ruit ingeslagen van mijn wagen, die op de oprit geparkeerd stond voor de garage. Niets gepikt zelfs. Waarschijnlijk puur vandalisme dus.
Natuurlijk komt de verzekering niet tussen. Mijn beperkte omnium heb ik vorig jaar opgezegd. Een serieuze streep door mijn rekening. En dat in het anders zo rustige en ietwat kleinburgerlijke De Pinte!
Er is niet veel wat je eraan kan doen. Behalve mijn karretje in het vervolg binnen zetten, zelfs in de zomer.
De twee voorbije zondagen fietste ik in de ochtend naar Gent.
Zo belandde ik toevallig op de officiële opening van de boekenmarkt op de Ajuinlei. Een leuk initiatief en een echte verrijking voor de Gentse binnenstad op zondagochtend, zo dicht bij de bloemenmarkt. En een succes ook, nu al twee zondagen na elkaar. De organisatoren hadden het zonnige weer wel mee. Je kan er ook koopjes doen, zo heb ik gemerkt. Ik weet wel iets van de tweedehandsboeken en -postkaartenmarkt. Ik heb me zelf een tijdje op die markt gestort, maar ben gestopt met de verkoop van boeken, omdat het teveel aan mijn vaders boeken weggewerkt was. Er is nog plaats voor wat er nog overschiet.
De eerste zondag werd er zowaar gespeecht. Een jonge, nogal flamboyante gast. Ik dacht eerst: de initiatiefnemer, maar toen hij ook een officieel lint begon door te knippen en ik Sas Van Rouveroij naast hem zag staan en de deken van Sint-Michiels, begon ik toch te twijfelen.
Toen viel mijn euro: het was natuurlijk Matthias Declercq!
Ook gespot op die eerste boekenmarkt: Mark Reynebeau mét (een nogal hippieachtige) vriendin.
Vorige zondag heb ik voor het eerst geaperitiefd op de bloemenmarkt op de Kouter. in de bijna dertig jaar dat ik in Gent gewoond heb nooit gedaan. Maar we woonden ook vlakbij in de Gentse binnenstad en aperitiefden de zondagmiddag gewoonlijk thuis.
Zaterdagmorgen in De Pinte gewekt door de politie. Iemand had 's nachts een ruit ingeslagen van mijn wagen, die op de oprit geparkeerd stond voor de garage. Niets gepikt zelfs. Waarschijnlijk puur vandalisme dus.
Natuurlijk komt de verzekering niet tussen. Mijn beperkte omnium heb ik vorig jaar opgezegd. Een serieuze streep door mijn rekening. En dat in het anders zo rustige en ietwat kleinburgerlijke De Pinte!
Er is niet veel wat je eraan kan doen. Behalve mijn karretje in het vervolg binnen zetten, zelfs in de zomer.
vrijdag 14 september 2007
De Toverfluit
Het is alweer weekend.
Vorige zaterdagavond ben ik in het kasteel van Ooidonk in Deinze naar een openluchtuitvoering van Mozarts opera De Toverfluit gaan kijken. Een klassieker die je toch ooit gezien moet hebben.
De persoon met wie ik aanvankelijk zou gaan belde zaterdagmorgen af. Op het laatste ogenblik heb ik nog iemand anders moeten optrommelen, maar dat lukte.
Gelukkig viel het weer mee: geen regen. Volgende keer neem ik toch een trui mee, want als je twee uur moet stilzitten in openlucht is het in september toch al vrij frisjes 's avonds.
De eerste keer dat ik deze opera zag. Ik kende de muziek wel of toch de hoogtepunten, als Mozartliefhebber trouwens, niet echt een operaliefhebber.
De opvoering zelf dan: ik denk dat de muziek beter tot zijn recht komt in zaal dan in openlucht.
De opera bevat enkele zeer mooie aria's met die typische Mozart instrumentering, waarvan ik genoten heb. Ook de kostuums en dekors waren de moeite om te zien.
Het centrale thema - de zoektocht naar liefde - kon me ook bekoren, de talrijke verwijzingen naar de vrijmetselarij met zijn eigenaardige plotwendingen - de Koningin van de Nacht eerst goed, dan slecht, Sarastro omgekeerd - minder.
De Koningin van de Nacht (op een foto van een andere opvoering die ik ergens op het net gevonden heb) zag er voortreffelijk uit en zong ook goed.
Minpunt: in de verte was er ergens vuurwerk aan de gang, wat een twintigtal minuten voor wat achtergrondruis zorgde.
donderdag 13 september 2007
De Pinte
Het is nu zowat een jaar dat ik in mijn nieuwe, rustige gemeente even buiten de stad woon.
De Pinte is eigenlijk nog een echt dorp, zo constateer ik steeds meer tot mijn verbazing. Er is wel wat residentiële inwijking vooral vanuit Gent, maar de raditionele mensen met een eigen traditonele mentaliteit zijn gebleven.
Eigenlijk zijn er twee dorpen, De Pinte en Zevergem, die wweinig met elkaar te maken hebben, behalve het feit dat ze samen een gemeente vormen.
In De Pinte is men gek van braderieën en kermissen, zo heb ik al gemerkt.
En van koers. De wielersport is er nogal populair, zoals in de hele streek. Er is ook een plaatselijke wielerclub.
Gisterennamiddag was er een kermiskoers voor beloften in het centrum van De Pinte.
Ik was toevallig thuis en ben gaan kijken. Het was rondjesdraaien om de kerktoren. Telkens de eindmeet overschreden werd, was er een priem van 8 euro te verdienen. Niet echt iets om rijk mee te worden dus. Wat koop je tegenwoordig nog voor 8 euro?
Het was dan nog een buitenlander die de kermiskoers gewonnen heeft. Een renner uit Litauen. Ik heb er enige jaren geleden al over gehoord in de media dat er een groep Litause schijnamateurs is die om den brode onze kermiskoersen afschuimt.
Vandaar ook dat de omroeper zijn mededelingen in twee talen deed: het Nederlands en het Engels.
Doorgaans is het zeer rustig in onze gemeente. Een heel verschil met Gent. Maar alle voordelen hebben ook hun nadelen. Soms mis ik het stadsgewoel wel een beetje. En je verliest veel tijd met inkopen doen, zeker als je om de haverklap naar de stad trekt.
Maar er zijn andere dingen die dat goedmaken: onlangs keerde ik met de auto terug uit Gent. Aan de kerk van De Pinte was een kolonne eenden bezig de vrij drukke baan over te steken. Aangezien daar een ruime bocht is en een kruispunt, ligt de snelheid van de automobilisten er niet hoog. De eenden stoorden zich niet aan de auto's.
Al is er ook in de Pinte een begin van verstedelijking. De bouwpromotoren zijn er nogal actief en trekken in het centrum van het dorp steeds meer appartementen op. Weliswaar geldt er een maximale nokhoogte van 10 meter. Echte hoogbouw is het dus gelukkig niet.
dinsdag 11 september 2007
Kanaal van Schipdonk - bis
Volgend bericht staat vandaag in de regionale editie Oost-Vlaanderen van De Standaard:
Gemeenteraad tegen verbreding Schipdonkkanaal
ZOMERGEM - De Zomergemse gemeenteraad organiseert op 29 september 2007 per bus of eigen vervoer een actie tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal. De actie gaat uit van alle fracties van de Zomergemse gemeenteraad.
Bedoeling is om met de voltallige gemeenteraad bij de gemeentebesturen van Nevele, Eeklo, Sint-Laureins, Maldegem, Damme, Knokke-Heist, Brugge en de haven van Zeebrugge een eisenbundel te overhandigen. De Vlaamse regering maakt immers een studie over de verbreding van het Schipdonkkanaal. 'Bij sommige gemeenten is het opvallend stil rond dit dossier', constateert CD&V-fractieleider Tony Vermeire. 'Sommigen kiezen geen kleur. Met de actie: Spring op onze boot: tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal vragen we steun van alle gemeentebesturen en willen we hun standpunt horen. Tegelijkertijd wordt een affichecampagne georganiseerd tegen de verbreding van het kanaal', zegt Vermeire. (osw)
Het is nog maar enkele weken geleden dat ik langs dit kanaal van de regio Gent naar de kust gefietst heb (zie enkele berichten geleden). Het zou zeer spijtig zijn als deze mooie fietsroute en daarmee een hele strook prachtig natuurgebied zou verdwijnen ten voordele van een nieuwe scheepvaartroute vanuit Zeebrugge en (wellicht) zware industrie!
Vlaanderen is maar een voorschoot groot. Wanneer gaan de politici en andere beleidsmakers eindelijk eens begrijpen dat je dit kleine gebied niet tot in het oneindige kan doorkruisen met verkeerswegen allerhande ten behoeve van de economie?
Als de plannen van de Vlaamse Regering ivm het Schipdonkkanaal realiteit worden
zouden enkel mooie gemeenten als Nevele, Zomergem en Damme een deel van hun charme verliezen.
Ik sta dan ook volkomen achter de actie van de gemeenteraad van Zomergem.
Gemeenteraad tegen verbreding Schipdonkkanaal
ZOMERGEM - De Zomergemse gemeenteraad organiseert op 29 september 2007 per bus of eigen vervoer een actie tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal. De actie gaat uit van alle fracties van de Zomergemse gemeenteraad.
Bedoeling is om met de voltallige gemeenteraad bij de gemeentebesturen van Nevele, Eeklo, Sint-Laureins, Maldegem, Damme, Knokke-Heist, Brugge en de haven van Zeebrugge een eisenbundel te overhandigen. De Vlaamse regering maakt immers een studie over de verbreding van het Schipdonkkanaal. 'Bij sommige gemeenten is het opvallend stil rond dit dossier', constateert CD&V-fractieleider Tony Vermeire. 'Sommigen kiezen geen kleur. Met de actie: Spring op onze boot: tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal vragen we steun van alle gemeentebesturen en willen we hun standpunt horen. Tegelijkertijd wordt een affichecampagne georganiseerd tegen de verbreding van het kanaal', zegt Vermeire. (osw)
Het is nog maar enkele weken geleden dat ik langs dit kanaal van de regio Gent naar de kust gefietst heb (zie enkele berichten geleden). Het zou zeer spijtig zijn als deze mooie fietsroute en daarmee een hele strook prachtig natuurgebied zou verdwijnen ten voordele van een nieuwe scheepvaartroute vanuit Zeebrugge en (wellicht) zware industrie!
Vlaanderen is maar een voorschoot groot. Wanneer gaan de politici en andere beleidsmakers eindelijk eens begrijpen dat je dit kleine gebied niet tot in het oneindige kan doorkruisen met verkeerswegen allerhande ten behoeve van de economie?
Als de plannen van de Vlaamse Regering ivm het Schipdonkkanaal realiteit worden
zouden enkel mooie gemeenten als Nevele, Zomergem en Damme een deel van hun charme verliezen.
Ik sta dan ook volkomen achter de actie van de gemeenteraad van Zomergem.
donderdag 6 september 2007
Terug aan het werk
Terug aan het werk ondertussen.
Een echt goede vakantie is het niet geweest, jammer!
Voor een zieke moeder moeten zorgen en het weer was ook al niet te best.
Paar leuke uitstapjes, daarmee heb ik het moeten stellen.
Ik heb dit jaar zelfs niet meegedaan aan de Vredesfietseling. Ik kon me geen vier dagen vrijmaken en de 25ste augustus ging zeker niet.
Ik heb wel een halve dag meegefietst, van Laarne naar Wakken (Dentergem), zo'n 45 kilometer. Jammer eigenlijk, want het is een leuke belevenis. Mogelijk doe ik volgend jaar toch weer mee, al kan ik misschien niet de hele tocht meerijden, dan doe ik toch een paar dagen. Het zijn bijna altijd dezelfde vaste deelnemers; op de duur ken je die mensen zo goed, dat schept een band.
De zondag ben ik dan toch maar naar de IJzerbedevaart gereden, zoals de laatste jaren een gewoonte geworden is. Er was goed weer voorspeld, dat er maar in de late namiddag (aan zee) uitgekomen is. In Diksmuide: veel persbelangstelling, maar weini (te weinig) volk. De schattingen in de media van een goede 4000 lijken mij zelfs nogal optimistisch. De Vlaming heeft het waarschijnlijk te goed. Ook de verdeeldheid in de Vlaamsgezinde milieus zorgt voor een mindere opkomst. Mensen haken dan vlugger af. Er waren diverse oproepen om weer één Vlaamse manifestatie te houden. Samenkomen met die mannen van de IJzerwake zou voor deze jongen alvast toch een probleem vormen.
Zondag als apotheose van mijn vakantie de Gordel gereden of toch een gedeelte daarvan. Ik had me een fiets gehuurd bij de spoorwegen en me met de trein naar Dilbeek begeven. Daarom heb ik me niet aan de grote tour van 100 km gewaagd, maar heb ik voor de tweede keer de ronde van het Pajottenland gereden. Zalig, die opeenvolging van heuveltjes! Hoewel ik tegenwoordig niet meer zo heel veel fiets (en zeker niet meer dagelijks mijn kilometers afmaal zoals een tweetal jaar geleden) is mijn fietsconditie nog ruim behoorlijk, zoals bleek. Er zijn een tweetal behoorlijk lastige beklimmingen in die tour van het Pajottenland (een in Pamel en een andere net voorbij Vlezenbeek), maar ik heb ze toch overwonnen zonder van de fiets te moeten.
Na de gordelrit in Dilbeek het optreden van Natalia bijgewoond. Best te pruimen, die power-muziek van haar. Op heel korte tijd is zij wel echt uitgegroeid tot een superster. Het podium was wel een héél groot verschil met de schamele tent waarin Isabelle A. twee jaar gelden in Dilbeek moest optreden voor veel minder volk.
Een echt goede vakantie is het niet geweest, jammer!
Voor een zieke moeder moeten zorgen en het weer was ook al niet te best.
Paar leuke uitstapjes, daarmee heb ik het moeten stellen.
Ik heb dit jaar zelfs niet meegedaan aan de Vredesfietseling. Ik kon me geen vier dagen vrijmaken en de 25ste augustus ging zeker niet.
Ik heb wel een halve dag meegefietst, van Laarne naar Wakken (Dentergem), zo'n 45 kilometer. Jammer eigenlijk, want het is een leuke belevenis. Mogelijk doe ik volgend jaar toch weer mee, al kan ik misschien niet de hele tocht meerijden, dan doe ik toch een paar dagen. Het zijn bijna altijd dezelfde vaste deelnemers; op de duur ken je die mensen zo goed, dat schept een band.
De zondag ben ik dan toch maar naar de IJzerbedevaart gereden, zoals de laatste jaren een gewoonte geworden is. Er was goed weer voorspeld, dat er maar in de late namiddag (aan zee) uitgekomen is. In Diksmuide: veel persbelangstelling, maar weini (te weinig) volk. De schattingen in de media van een goede 4000 lijken mij zelfs nogal optimistisch. De Vlaming heeft het waarschijnlijk te goed. Ook de verdeeldheid in de Vlaamsgezinde milieus zorgt voor een mindere opkomst. Mensen haken dan vlugger af. Er waren diverse oproepen om weer één Vlaamse manifestatie te houden. Samenkomen met die mannen van de IJzerwake zou voor deze jongen alvast toch een probleem vormen.
Zondag als apotheose van mijn vakantie de Gordel gereden of toch een gedeelte daarvan. Ik had me een fiets gehuurd bij de spoorwegen en me met de trein naar Dilbeek begeven. Daarom heb ik me niet aan de grote tour van 100 km gewaagd, maar heb ik voor de tweede keer de ronde van het Pajottenland gereden. Zalig, die opeenvolging van heuveltjes! Hoewel ik tegenwoordig niet meer zo heel veel fiets (en zeker niet meer dagelijks mijn kilometers afmaal zoals een tweetal jaar geleden) is mijn fietsconditie nog ruim behoorlijk, zoals bleek. Er zijn een tweetal behoorlijk lastige beklimmingen in die tour van het Pajottenland (een in Pamel en een andere net voorbij Vlezenbeek), maar ik heb ze toch overwonnen zonder van de fiets te moeten.
Na de gordelrit in Dilbeek het optreden van Natalia bijgewoond. Best te pruimen, die power-muziek van haar. Op heel korte tijd is zij wel echt uitgegroeid tot een superster. Het podium was wel een héél groot verschil met de schamele tent waarin Isabelle A. twee jaar gelden in Dilbeek moest optreden voor veel minder volk.
donderdag 16 augustus 2007
Allons enfants...
Ik lees in De Standaard van vandaag dat Yves Leterme de regeringsonderhandelaars vraagt de symbolen op te geven.
Welke symbolen? De splitsing van Brussel-Halle-Vllvoorde? Is dit het begin van een bocht?
Verder lees ik dat hij vanaf vandaag ook een Franstalige woordvoerder heeft.
Enig selectiecriterium was het kunnen zingen van de Brabançonne in het Frans.
Als dat maar goed afloopt!
Welke symbolen? De splitsing van Brussel-Halle-Vllvoorde? Is dit het begin van een bocht?
Verder lees ik dat hij vanaf vandaag ook een Franstalige woordvoerder heeft.
Enig selectiecriterium was het kunnen zingen van de Brabançonne in het Frans.
Als dat maar goed afloopt!
woensdag 15 augustus 2007
Naar Knokke-Heist via het Schipdonkkanaal
15 augustus: mijn vakantie is al halverwege. Het weer was in het begin veelbelovend, maar valt toch wel wat tegen. Een echt leuke vakantie is het nog niet geweest. Daarvoor ben ik wat te dikwijls naar het ziekenhuis gemoeten met een ziek familielid en zijn er wat famiale spanningen opgetreden.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
Gisteren heb ik dan toch een fietstrip gemaakt. En wat voor één. Nadat ik al een drietal keer de tocht Gent-Brugge en terug gefietst had langs de Brugsevaart, had ik me voorgenomen eens de tocht naar Heist te maken. Op de splitsing tussen het kanaal Gent-Brugge en het zogenaamde Kanaal van Schipdonk (Deinze-Heist aan-Zee) staat immers ook een wegwijzer Heist, 43 kilometer. Deze fietsroute loopt langs dit ander kanaal, een afwateringskanaal van vuil Leiewater naar zee, vlakbij de haven van Zeebrugge, gegraven in de tijd dat de vlasteelt nog populair was in de Leiestreek.
Maandagnamiddag had ik me voorbereid. Van De Pinte fietste ik naar Nevele, waarlangs het Kanaal van Schipdonk loopt. Vandaar naar het mooie Merendree, waar het Kanaal Gent-Brugge en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen en je een ommetje moet maken om weer langs het kanaal te kunnen fietsen. Het is een mooie fietsroute. Ik fietste tot in Adegem bij Maldegem en keerde dan terug.
Dinsdagvoormiddag vertrok ik thuis om kwart over negen. Bewolking in het begin, maar het klaarde vlug uit. Ik had het wat moeilijk om het kanaal te bereiken, maar uiteindelijk lukte dat toch na wat zoekwerk (ik had een andere route genomen, niet over Nevele, maar over Landegem). Mooi fietsweer. Halverwege tussen zonnig en wat bewolking, vrij warm, maar niet té. Vanaf Maldegem stak er een stevige zijwind op. Veel wielertoeristen en recreatieve fietsers op pad. Na een aarzelend begin kwam ik op dreef. Soms probeerde ik wielertoeristen op racefietsen bij te houden, maar je moet daarmee opletten: als ze erg snel gaan kan dat je benen afsnijden als je maar op een hybride 'trekking' fiets rijdt. Je riskeert jezelf op te blazen. Soms is de route wat monotoon langs dat kanaal met die hoge bomen erlangs. Er zijn heel lange rechte stukken. Maar het is toch wel een mooi, groen landschap, met meestal weiden erlangs. Bij mooi weer plezierbootjes in de vaart. En het gaat erg goed vooruit langs zo'n kanaal: je vordert bijna in vogelvlucht van gemeente naar gemeente, wat je via normale verkeerswegen nooit zou kunnen of het moesten autosnelwegen zijn.
Efkes overwoog ik om ook een bezoekje te brengen aan Damme, maar dat bleek toch een te grote omweg te zijn. Ik fietste door naar Heist. Veel Hollanders in deze buurt. Ik kruiste de Damsevaart, een kanaal van Damme naar Sluis, dat hier blijkbaar afgedamd is.
Vreemd: vlak voor Heist komt het Kanaal van Schipdonk samen met het Leopoldskanaal, dat uit de richting van het Oost-Vlaamse Sint-Laureins komt. De twee kanalen vloeien niet samen maar lopen vanaf ongeveer Damme parallel naast elkaar naar zee. Om Heist-aan-Zee te bereiken moest ik overschakelen op de oever van het Leopoldskanaal. Gevaarlijke plek hier: je moet als fietser een drukke weg oversteken die van Knokke komt. Er zijn geen verkeerslichten en er is ook geen zebrapad. Typisch: in Knokke wordt vooral met auto's rekening gehouden, zo heb ik al eerder ervaren.
Om 12u30 stond ik met mijn fiets op de dijk van Heist. Dat was beter dan verwacht. Ik deed ongeveer 3 uur en een kwart over 65 kilometer, een gemiddelde van exact 20,09 per uur. Best aardig gezien mijn fiets.
Na een portie mosselen met friet veroberd te hebben in een restaurant op de dijk (een meevaller), trok ik richting Knokke. Het weer viel best mee: bewolkt met vrij veel opklaringen. Niet te druk op het strand, wel veel volk op de dijk en veel fietsers. Niets veranderd in Knokke sinds ik er een paar jaar geleden verbleef: het stikt er nog steeds van de Antwerpenaars. Zeker de wijk Het Zoute is poepchic, enkel voor de hele rijken, maar toch wel heel mooi en stijlvol. Ik fietste op de dijk richting het Zwin. Het Finis Terrae-project nadert stilaan zijn voltooiing: het blijken vrij lelijke appartementen, ver van het centrum en alle winkels en tegen een natuurgebied aangedrukt. Gelukkig toch hiet te hoog. Blijkbaar zijn hier stedenbouwkundige normen in het spel, die in Knokke-centrum noet gelden. Daar bouwt men maar op, ook in de hoogte.
Aan het eindpunt van het fietspad gekomen, waar je uitkijkt op het Zwin, deelden mensen van Natuurpunt folders uit. Ze probeerden wellicht nieuwe leden te recruteren. Ik vroeg me af of sommige actievoerders soms niet wat overdrijven: het zal allemaal wel héél belangrijk zijn en zeker politiek correct, maar: kunnen ze de mensen in godsnaam dan nooit eens met rust laten, zelfs niet als ze met vakantie zijn?
Ik reed terug naar Knokke en dronk nog wat op een terras. Ik sloeg een voorraad drank in en vatte de terugtocht aan.
Al van in het begin bleek het mis te zitten: er stak een vrij stevige wind op, die pal op kop blies. Als fietser een niet te onderschatten hindernis. In plaats van oppervlakkig naar de weersverwachtingen te kijken, had ik beter ook eens naar de verwachte windsterkte gekeken.
Ik schoot dus niet op. Vanaf Maldegem, nog niet eens halverwege begon het tot overmaat van ramp te regenen. Stoppen om mijn regenvest aan te trekken. Ik schoot slecht op, moest me tot het uiterste inspannen en begon de kilometers werkelijk bijeen te harken. Kilometer per kilometer via het schermpje van mijn fietscomputer. Nog een kilometer en dan nog een kilometer. Een halte aan een café (gelukkig zijn er zo een tweetal in de omgeving van Eeklo) als de regen te erg werd. Als ik opnieuw aanzette was de regen toch wat minder. Maar de wind bleef. Nog ongeveer 35 kilometer te gaan! Als dat maar goed af zou lopen! Ik voelde me nu een echte flandrien: afzien, ploeteren, beuken tegen de wind en de regen in, kilometer per kilometer vorderen.
Uiteindelijk bereikte ik de kruising in Merendree en dat gaf nieuwe moed: zo ver was het nu niet meer. In de omgeving van Nevele moest ik weer tegen een felle wind inbeuken. Op een bepaald moment raakte ik nog nauwelijks vooruit. Vanaf Deurle begon het opnieuw heviger te regenen. Maar dan was ik thuis, doornat en afgepeigers. De terugtocht had ik in 4 uur gedaan voor 62 kilometer (inclusief cafépauze), tegen een gemiddelde van 18,5 km/uur. dat viel me nog best mee. Soms ga je nog sneller dan je denkt in zo'n hevige wind.
Ik heb die dag 149 km afgelegd. Acht uur in het zadel. Het is niet iets om elke week, zelfs niet elke maand te doien, dat spreekt voor zicht. De tocht omgeving Gent naar Heist-aan-Zee en terug via het kanaal van Schipdonk is best te doen als je er een hele dag voor uittrekt. Maar het weer moet wat meezitten. Een beetje regen is nog niet zo erg als het niet te veel is en niet te koud, maar een strakke wind is dodelijk als die in het nadeel blaast. En als je niet een beetje getraind bent is de tocht ook niet aan te raden. Ik heb de laatste 2,5 jaar zo veel gefietst dat ik wel tegen een stootje kan.
woensdag 8 augustus 2007
Orfeo
Mijn eerste week vakantie zit erop. Ik heb nog de rest van de maand augustus. Over het weer tot nu toe mag ik niet klagen, al is het vandaag wat minder.
Geen grootse reisplannen; ik zit met een zieke huisgenoot en moet ook (nog) allerlei klusjes opknappen binnenhuis. Hopelijk zal het nu lukken om een en ander te fixen. Ik ben soms nogal een lui beest.
Ik heb nog niet al te veel uitgespookt in mijn vakantie. Alleen vorige zaterdag ben ik in het Concertgebouw in Brugge naar een voorstelling van de allereerste moderne opera gaan kijken Orfeo van Claudio Monteverdi (1607). Het was het slotconcert van het Festival van Vlaanderen, Musica Antiqua, in Brugge. Ik had hiervoor twee vrijkaarten van mijn werkgever gekregen (nogmaals bedankt, achtbare werkgever, leuk gebaar!).
Ik ben niet echt een operaliefhebber: ik associeer het genre wellicht teveel met de vooral 19de-eeuwse al dan niet lichtvoetige en/of melodramatische stukken over allerlei amoureuze intriges, dat alles doorspekt met te veel aria's en andere bombastische uitspattingen. Enkel de opera's van Mozart hebben mij al kunnen bekoren; in de Gentse opera zag ik al eens Don Giovanni, in september ga ik in het Kasteel van Ooidonk naar De Toverfluit, een opvoering in openlucht. Ooit had ik al eens twee kaarten voor een opvoering van De Toverfluit in Alden Biesen, maar ik was toen verhinderd.
Monteverdi kende ik eigenlijk alleen van naam. Ik wist dat het de eerste operacomponist was uit de 17de eeuw, de eerste in een traditie die nu nog bestaat (hoewel; worden er nu eigenlijk nog nieuwe klassieke opera's gecomponeerd?).
Het was voor mij ook een eerste kennismaking met het Brugse Concertgebouw op 't Zand. Nogal modern gebouw. De vriendin die me vergezelde vond het maar niks, maar voor mij gaat het wel: het gebouw past in de omgeving op dat grote plein 't zand en is als zaal uiterst geschikt, veel beter dan die oude operagebouwen bvb. in Gent.
Prachtig weertje, veel volk op de terrasjes in het mooie Brugge. Wat de voorstelling zelf betreft was ik vooraf dus een beetje kritisch.
Maar dat viel geweldig goed mee! De enscenering was al heel speciaal; het orkest stond op het podium zelf, niet in een orkestbak. De orkestbezetting was klein. Er waren nauwelijks enkele rekwisieten en decors. Wel hadden de zangers-acteurs mooie kostuums. Wellicht heeft men getracht een 17de-eeuwse setting na te bootsen. Opvallend bij de instrumenten; een groot snaarinstrument. Een luit, maar dan wat groot uitgevallen.
Het werk werd uitgevoerd door het Italiaanse gezelschap La Venexiana, mij verder onbekend, maar ik ben zoals gezegd geen operaliefhebber en hou me maar bij perioden met klassieke muziek bezig.
Het onderwerp van het stuk is de bekende Griekse mythe van Orpheus en Euridyce over een halfgod, zoon van Apollo, die zijn gestorven geliefde uit de onderwereld probeert terug te halen, daar bijna in slaagt, maar uiteindelijk faalt omdat hij te achterdochtig is. Apollo voert zijn ontroostbare zoon aan het slot mee naar de hemel, waar hij de schoonheid van zijn voorgoed verloren geliefde voortaan in de zon en de sterren probeert te ontdekken.
Een eeuwenoud en ook zeer boeiend thema, uitsteknd gebracht door dit Italiaanse gezelschap. Met het nodige gevoel voor dramatiek en theatraliteit zoals alleen Italianen dat kunnen. Ook de muziek verraste me. Er was een mooi leitmotiv. Het was niet te langdradig, geen overbodige ellenlange aria's. Sober dus. Ik heb ervan genoten! Een prachtige opvoering, heel dramatisch, maar niet te overladen.
Het applaus van de bomvolle zaal was navenant!
Op de afbeelding: Charon, de veerman die de overledenen de rivier Styx moet overzetten, weigert Orfeo de overtocht, maar wordt nadien in slaap gewiegd door de muziek van diens lier, die hem zo weet te verschalken en de rivier toch oversteekt.
Een detail dat me nog bijgebleven is: boven de ingang van de onderwereld in het stuk hing de boodschap uit Dantes Purgatorio (of was het het Inferno?): Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt! Van de hemel was hier dus geen sprake, enkel van de hel. Klassieke elementen werden met eigentijdse gemengd.
Overigens kon je het verhaal volgen via een vertaalbalk boven het podium. Dat was ook nodig, want uiteraard was alles in het Italiaans, een taal die ik niet machtig ben. Voorts verwonderde ik me erover hoe goed die operazangers hoorbaar zijn, zonder elektrische (micro-)versterking.
We hadden goede plaatsen op de eerste verdieping in het midden. Maar goed ook, want die opvoering van Don Giovanni in de Gentse opera vanaf de tweede of derde zijbeuk was toch niet alles: wel van de muziek genoten, maar van de opvoering zelf niet bijster veel gezien.
Kortom: de ervaring was voor herhaling vatbaar. Hopelijk valt Die Zauberflöte in september in het kasteel van Ooidonk even goed mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)