Vlaams minister Marino Keulen bevoegd voor Stedenbeleid lanceerde een grootse fotowedstrijd onder de vlag “De stad is klaarwakker”. De wedstrijd wordt georganiseerd in nauwe samenwerking met de 13 centrumsteden. Het promotiefilmpje is tot 30 april te zien zijn op Canvas en Eén en tot 1 mei op de regionale zenders.
Iedereen krijgt de kans om tot 18 juni foto’s te maken van aantrekkelijke hoekjes en kantjes van de Vlaamse centrumstad waarin hij woont, studeert, werkt of vaak komt. De foto’s kunnen genomen worden in Aalst, Antwerpen, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas of Turnhout.
De foto dient op een leuke, originele of treffende manier het aantrekkelijke, bruisende, levendige, kleurrijke, kortom het 'klaarwakkere’ karakter van zijn stad binnen één van de vijf opgegeven thema’s te illustreren. (zie www.thuisindestad.be voor verdere informatie).
Tussen 26 juni en 2 juli 2006 zal een jury per stad vijf winnende foto’s kiezen (één winnende foto per thema) en één hoofdwinnaar selecteren. De hoofdwinnaar in elke stad wint een workshop met topfotograaf Michiel Hendryckx die gedurende twee groepssessies tips zal bijbrengen over fotografie.
woensdag 26 april 2006
donderdag 20 april 2006
Henri Barbusse
Zoekactie gedaan via Google over een mij onbekende Franse auteur die veelvuldig voorkomt in de voorvaderlijke bibliotheek.
Henri Barbusse (1873-1935). Franse realistische schrijver. Nam als oorlogsvrijwilliger deel aan de Eerste Wereldoorlog, ondaks de humaitaire en pacifistische inslag van zijn vroeg werk Suppliants (1903), l'Enfer (1908), Nous Autres (1914).
Internationale doorbraak met Le Feu (1916) over zijn ervaringen in de loopgraven.
Na de oorlog kwam hij op voor alle verdrukten en richtte de groep Clarté op (Clarté, 1920)
Trad in 1923 toe tot de communistische partij van Frankrijk.
Blijkbaar nu een beetje vergeten, want ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, ondanks mijn literatuurstudies.
De Eerste Wereldoorlog interesseert me uitermate. Le Feu heb ik al in de kelder gegooid, omdat de cover van de paperback eraf is. Ik zal het maar eens opduikelen. L'Enfer heb ik te koop aangeboden op het net. We hebben nog oude romans van deze schrijver.
Zo gaat dat als je een bibliotheek opruimt. Op de duur begin je je aan sommige van die boeken te interesseren. Zo heb ik, vanwege diezelfde interesse voor de Eerste Wereldoorlog, al spijt dat ik Namen 1914 van Ernest Claes aan De Slegte verkocht heb voor 2 euro. Ik heb dat boek ooit gelezen, maar meer dan dertig jaar geleden. Ik had het niet zo voor Ernest Claes. Ik beschouwde hem als een beetje een folkloristische schrijver op basis van De Witte, Wij Heren van Zichem, e.d.
Ik heb recent Kerstnacht in de Gevangenis (geschreven onder het pseudoniem G. Van Hasselt) gelezen van Ernest Claes en ben nu bezig aan Cel 269. Beide boeken handelen over zijn ervaringen tijdens de Repressie na de Tweede Wereldoorlog. Ik ben er aangenaam door verrast. Het verschil in toon tuseen beide werken is wel heel opvallend. Kerstnacht in de Gevangenis is geschreven op het moment zelf dat Claes in de gevangenis van Sint-Gillis (Brussel) zat (eind 1944), Cel 269 jaren later (1951). Het tweede boek is soms nogal sarcastisch, het eerste is eerder droevig. Zelfmedelijden tegenover ironie.
Beide boeken doe ik niet weg. Iemand van de familie moet de literaire weerslag bijhouden van die ervaringen die o.a. ook mijn grootvader meegemaakt heeft. Ik heb ook Face au Mur van Filip De Pillecijn over hetzelfde onderwerp. Ik ben er al aan begonnen , maar heb het nog niet uitgelezen.
Bijna was ik Namen 1914 terug gaan kopen in De Slegte (ze vragen er 5 euro voor heb ik gemerkt). Ik heb me kunnen bedwingen. Dat zou al te gek zijn. Ik herlees het boek ooit wel eens uit de bibliotheek.
Henri Barbusse (1873-1935). Franse realistische schrijver. Nam als oorlogsvrijwilliger deel aan de Eerste Wereldoorlog, ondaks de humaitaire en pacifistische inslag van zijn vroeg werk Suppliants (1903), l'Enfer (1908), Nous Autres (1914).
Internationale doorbraak met Le Feu (1916) over zijn ervaringen in de loopgraven.
Na de oorlog kwam hij op voor alle verdrukten en richtte de groep Clarté op (Clarté, 1920)
Trad in 1923 toe tot de communistische partij van Frankrijk.
Blijkbaar nu een beetje vergeten, want ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, ondanks mijn literatuurstudies.
De Eerste Wereldoorlog interesseert me uitermate. Le Feu heb ik al in de kelder gegooid, omdat de cover van de paperback eraf is. Ik zal het maar eens opduikelen. L'Enfer heb ik te koop aangeboden op het net. We hebben nog oude romans van deze schrijver.
Zo gaat dat als je een bibliotheek opruimt. Op de duur begin je je aan sommige van die boeken te interesseren. Zo heb ik, vanwege diezelfde interesse voor de Eerste Wereldoorlog, al spijt dat ik Namen 1914 van Ernest Claes aan De Slegte verkocht heb voor 2 euro. Ik heb dat boek ooit gelezen, maar meer dan dertig jaar geleden. Ik had het niet zo voor Ernest Claes. Ik beschouwde hem als een beetje een folkloristische schrijver op basis van De Witte, Wij Heren van Zichem, e.d.
Ik heb recent Kerstnacht in de Gevangenis (geschreven onder het pseudoniem G. Van Hasselt) gelezen van Ernest Claes en ben nu bezig aan Cel 269. Beide boeken handelen over zijn ervaringen tijdens de Repressie na de Tweede Wereldoorlog. Ik ben er aangenaam door verrast. Het verschil in toon tuseen beide werken is wel heel opvallend. Kerstnacht in de Gevangenis is geschreven op het moment zelf dat Claes in de gevangenis van Sint-Gillis (Brussel) zat (eind 1944), Cel 269 jaren later (1951). Het tweede boek is soms nogal sarcastisch, het eerste is eerder droevig. Zelfmedelijden tegenover ironie.
Beide boeken doe ik niet weg. Iemand van de familie moet de literaire weerslag bijhouden van die ervaringen die o.a. ook mijn grootvader meegemaakt heeft. Ik heb ook Face au Mur van Filip De Pillecijn over hetzelfde onderwerp. Ik ben er al aan begonnen , maar heb het nog niet uitgelezen.
Bijna was ik Namen 1914 terug gaan kopen in De Slegte (ze vragen er 5 euro voor heb ik gemerkt). Ik heb me kunnen bedwingen. Dat zou al te gek zijn. Ik herlees het boek ooit wel eens uit de bibliotheek.
vrijdag 14 april 2006
Vlaamse literatuur
Ongelooflijk wat je allemaal op het net kan vinden, als je een beetje zoekt.
Volgende link komt me momenteel goed van pas: Louis' thuispagina.
Iemand die geobsedeerd is door Vlaamse schrijvers uit het verleden.
Handig als overzicht en om het een en ander in op te zoeken. Ik zou er zelfs een permanente link van kunnen maken.
Ondertussen begint het hier wel meer op een boekenblog te lijken. Misschien moet ik de mensen ontgoochelen die al naar mijn blog gelinkt hebben en op zoek zijn naar fietsnieuws.
Ik heb me op deze blog nooit op één centraal thema willen vastpinnen. Ik schrijf gewoon over waar ik mee bezig ben en ben van plan dat ook zo te houden. In de zomer wellicht meer fietsnieuws.
Volgende link komt me momenteel goed van pas: Louis' thuispagina.
Iemand die geobsedeerd is door Vlaamse schrijvers uit het verleden.
Handig als overzicht en om het een en ander in op te zoeken. Ik zou er zelfs een permanente link van kunnen maken.
Ondertussen begint het hier wel meer op een boekenblog te lijken. Misschien moet ik de mensen ontgoochelen die al naar mijn blog gelinkt hebben en op zoek zijn naar fietsnieuws.
Ik heb me op deze blog nooit op één centraal thema willen vastpinnen. Ik schrijf gewoon over waar ik mee bezig ben en ben van plan dat ook zo te houden. In de zomer wellicht meer fietsnieuws.
zondag 9 april 2006
Peters boekenhoekje
Een leuk plekje gevonden op het net waar je interessante tweedehandsboeken kan kopen in Gent: Peters boekenhoekje.
woensdag 5 april 2006
Words, words, words
Eindelijk toch een beetje lente, al is het nog vrij koud soms. Hopelijk kan ik binnenkort weer wat meer beginnen fietsen.
Ondertussen ben ik samen met mijn moeder nog steeds bezig met mijn vaders boeken. Mijn ma heeft er een heel aantal weggegeven aan ADVN (Archief en Museum van het Vlaams-nationalisme) in Antwerpen. Toen ik thuiskwam voelde ik het aan als een verlies: weg Vlaanderen: eisende partij! en De ziekte aan de Dijle (beide van Maurits Van Haegendoren), weg Filosofie van de Vlaamse Beweging (van Max Lamberty) en vele andere boeken. Maar ja, voor dergelijke boeken heb je al een echt gespecialiseerd publiek nodig. Per slot gebeurt er op deze manier nog iets nuttigs mee. Mijn vader zou dat wel goedgevonden hebben. Beter zo dan verkopen voor een appel en een ei.
Ik begin zelf ook meer en meer boeken naar mijn eigen bibliotheek te verslepen. Ook sommige van die Vlaams-nationalistische boeken. Dat is en blijft een deel van het Vlaamse erfgoed en ook van mijn eigen familieverleden. Op de een of andere manier wens ik dat erfgoed in ere te houden, al ben ik zeker geen fanatieke Vlaams-nationalist. Ik ben momenteel een klein boekje getiteld Borms in de cel aan het lezen van de hand van Anton Jakob. Ik heb net een goed (en overigens toepasselijk) boek uit over deze problematiek: Je Onbekende Vader van Jan-Emiel Daele, overigens een Gentenaar.
Een eigen bibliotheek hebben met een ruime keuze van boeken, waarvan je er nu en dan es een kan lezen, is wel leuk. Je mag er ook niet in overdrijven, vind ik. Het moet allemaal wat overzichtelijk blijven. In een boekenchaos leven, zoals wijlen mijn vader deed, is niets voor mij.
Ondertussen ben ik samen met mijn moeder nog steeds bezig met mijn vaders boeken. Mijn ma heeft er een heel aantal weggegeven aan ADVN (Archief en Museum van het Vlaams-nationalisme) in Antwerpen. Toen ik thuiskwam voelde ik het aan als een verlies: weg Vlaanderen: eisende partij! en De ziekte aan de Dijle (beide van Maurits Van Haegendoren), weg Filosofie van de Vlaamse Beweging (van Max Lamberty) en vele andere boeken. Maar ja, voor dergelijke boeken heb je al een echt gespecialiseerd publiek nodig. Per slot gebeurt er op deze manier nog iets nuttigs mee. Mijn vader zou dat wel goedgevonden hebben. Beter zo dan verkopen voor een appel en een ei.
Ik begin zelf ook meer en meer boeken naar mijn eigen bibliotheek te verslepen. Ook sommige van die Vlaams-nationalistische boeken. Dat is en blijft een deel van het Vlaamse erfgoed en ook van mijn eigen familieverleden. Op de een of andere manier wens ik dat erfgoed in ere te houden, al ben ik zeker geen fanatieke Vlaams-nationalist. Ik ben momenteel een klein boekje getiteld Borms in de cel aan het lezen van de hand van Anton Jakob. Ik heb net een goed (en overigens toepasselijk) boek uit over deze problematiek: Je Onbekende Vader van Jan-Emiel Daele, overigens een Gentenaar.
Een eigen bibliotheek hebben met een ruime keuze van boeken, waarvan je er nu en dan es een kan lezen, is wel leuk. Je mag er ook niet in overdrijven, vind ik. Het moet allemaal wat overzichtelijk blijven. In een boekenchaos leven, zoals wijlen mijn vader deed, is niets voor mij.
dinsdag 28 maart 2006
Eén jaar de Gentse Zwijger
Sinds vorig weekend bestaat deze blog precies één jaar.
Hij is de laatste maanden weliswaar wat aan het slabakken.
Weinig behoefte om dingen op het net te gooien, te druk met andere zaken
Er is nog veel werk aan ook. Ik heb de blog tot een minimum beperkt qua layout. Weinig nieuwe snufjes ook. Ik heb me er nog niet echt beziggehouden met de vormgeving ervan.
Niettemin, bij het begin had ik niet gedacht dat ik het zo lang zou uithouden. De meeste dagboeken die ik ooit bijgehouden heb in mijn puberteit waren zo'n geen lang leven beschoren.
Hij is de laatste maanden weliswaar wat aan het slabakken.
Weinig behoefte om dingen op het net te gooien, te druk met andere zaken
Er is nog veel werk aan ook. Ik heb de blog tot een minimum beperkt qua layout. Weinig nieuwe snufjes ook. Ik heb me er nog niet echt beziggehouden met de vormgeving ervan.
Niettemin, bij het begin had ik niet gedacht dat ik het zo lang zou uithouden. De meeste dagboeken die ik ooit bijgehouden heb in mijn puberteit waren zo'n geen lang leven beschoren.
donderdag 23 maart 2006
Marxisten
Ik ben ondertussen de meeste van mijn tijdschriften kwijgeraakt. Ik heb een deel ervan aan Oxfam gegeven, een deel aan de universiteit. De rest gaat naar ADVN.
Voor een vrij omvangrijke voorraad van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (VMT) had ik een enkele weken geleden een zoekertje opgestuurd naar De Bebouwde.com van De Standaard.
Het duurde lang vooraleer het zoekertje verscheen. Bijna twee weken. Ik rekende er al niet meer op en had al een deel VMT's weggeven aan de Universiteitsbibliotheek.
Dan verscheen het zoekertje in De Standaard. Dezelfde dag nog zaten er 6 e-mails van geïnteresseerden in mijn bus. We kregen ook twee telefoontjes van geïnteresseerde archieven. Soms ga je er blijkbaar te gemakkelijk van uit dat die dat allemaal wel al zullen hebben.
Via De Standaard bereik je toch veel meer mensen dan via deze blog of Spotter. Dat mijn eigen blog niet zo'n geweldige verspreiding heeft wist ik, maar ik had misschien gehoopt op Planet Gent of zo. Of Spotter.
Ik heb de voorraad weggegeven aan de eerste die me e-mailde. Iemand die zich voorstelde als een linkse flamingant.
Gisteravond kwam hij de tijdschriften ophalen. Ik had een ouder iemand verwacht. Maar het was een jong gastje van naar schatting rond de twintig, wellicht nog student. Papa had hem gevoerd in zijn chique mercedes. Het zijn geen marxisten meer lijk vroeger.
Onverwacht had hij me zelfs een fles wijn mee. Hij leek ook erg blij met al die nieuwe marxistische lectuur. De vijf andere geïnteresseerden en de archieven heb ik moeten ontgoochelen. En ik die dacht dat er geen marxisten meer waren, een uitzondering hier en daar niet te na gesproken!
Voor een vrij omvangrijke voorraad van het Vlaams Marxistisch Tijdschrift (VMT) had ik een enkele weken geleden een zoekertje opgestuurd naar De Bebouwde.com van De Standaard.
Het duurde lang vooraleer het zoekertje verscheen. Bijna twee weken. Ik rekende er al niet meer op en had al een deel VMT's weggeven aan de Universiteitsbibliotheek.
Dan verscheen het zoekertje in De Standaard. Dezelfde dag nog zaten er 6 e-mails van geïnteresseerden in mijn bus. We kregen ook twee telefoontjes van geïnteresseerde archieven. Soms ga je er blijkbaar te gemakkelijk van uit dat die dat allemaal wel al zullen hebben.
Via De Standaard bereik je toch veel meer mensen dan via deze blog of Spotter. Dat mijn eigen blog niet zo'n geweldige verspreiding heeft wist ik, maar ik had misschien gehoopt op Planet Gent of zo. Of Spotter.
Ik heb de voorraad weggegeven aan de eerste die me e-mailde. Iemand die zich voorstelde als een linkse flamingant.
Gisteravond kwam hij de tijdschriften ophalen. Ik had een ouder iemand verwacht. Maar het was een jong gastje van naar schatting rond de twintig, wellicht nog student. Papa had hem gevoerd in zijn chique mercedes. Het zijn geen marxisten meer lijk vroeger.
Onverwacht had hij me zelfs een fles wijn mee. Hij leek ook erg blij met al die nieuwe marxistische lectuur. De vijf andere geïnteresseerden en de archieven heb ik moeten ontgoochelen. En ik die dacht dat er geen marxisten meer waren, een uitzondering hier en daar niet te na gesproken!
Kopstukkendebat in het Pand
Gisteren heb ik het eerste Gentse kopstukkendebat bijgewoond als afsluiter van het Congres Lokale en Provinciale Politiek van de Gentse Universiteit in het Pand.
De lijsttrekkers van de 5 grote lijsten waren er allemaal: Daniël Termont voor SP.a-Spirit, Sas Van Rouveroij voor VLD-Vivant, Filip Van Laecke voor CD&V-N-VA, Vera Dua voor Groen! en Francis Van den Eynde voor Vlaams Belang. Moderator was een journaliste van KNACK.
De belangstelling (voor het hele congres) was wat aan de magere kant: het publiek bestond vooral uit studenten in de politieke en sociale wetenschappen. Toch niet onbelangrijk dus voor de profilering van de politici. Daarnaast een klad ambtenaren, schepen De Regge, enkele provincieraadsleden (T.V., ...)
Het was een eerste debat in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober. Het terrein werd voorzichtig afgetast. Er kwam nog geen vuurwerk. Toch was het debat veelbelovend, want er zitten een paar goede debaters bij de lijsttrekkers. Vera Dua kwam sterk uit de hoek. Zoals te verwachten viel was Filip Van Laecke van CD&V als nieuwkomer nog wat bleu. Daniël Termont vond ik nogal onbehouwen. Hij is zeker niet zo fijnbesnaard als Frank Beke, die in de zaal zat. Ook veel minder diplomatisch. Dat zou de socialisten nog zuur kunnen opbreken.
Het debat werd voortdurend naar het gewestelijke niveau verlegd. Filip Van Laecke verschool zich constant achter Yves Leterme. Kop van jut was de Vlaamse overheid die de stad Gent zou benadelen tegenover Antwerpen, dit ondanks de aanwezigheid van een rist Gentse politici in de diverse regeringen. Nochtans krijgen beide steden 70% van de middelen uit het Stedenfonds. Antwerpen trekt dubbel zoveel als Gent, maar heeft ook een pak meer inwoners.
Alle sprekers waren het erover eens dat Gent meer middelen moet krijgen van de Vlaamse overheid. Dat zou al een boel problemen oplossen. Ik stel mij toch vragen bij dit goedkoop argument over de partijgrenzen heen. Het deed bij mij een belletje rinkelen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 in Antwerpen kwamen alle lijsttrekkers op tv verklaren dat Antwerpen dringend meer geld moest krijgen van de hogere overheid om de historische stadsschuld te helpen delgen. Ook Chantal Pauwels van (toen nog) Agalev. Een paar jaar later brak het Visa-schandaal uit., waarbij toch minstens een hoop gesjoemel aan het licht kwam.
Voor de rest: voorspelbare standpunten. Groen! en Vlaams Belang wezen op de verloederde buurten in de negentiende-eeuwse gordel, waarvoor niets gedaan wordt, in tegenstelling tot de steeds mooier wordende Kuip van Gent. CD&V kwam op voor de deelgemeenten, waar die partij traditioneel sterk staat, of toch in sommige daarvan. De coalitiepartners schermden met projecten (Zuurstof voor de Brugsepoort, Bruggen naar Rabot, ...) en begrotingscijfers.
Al bij al een wat aarzelende aanzet, maar er beloven nog boeiende debatten te volgen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd!
De lijsttrekkers van de 5 grote lijsten waren er allemaal: Daniël Termont voor SP.a-Spirit, Sas Van Rouveroij voor VLD-Vivant, Filip Van Laecke voor CD&V-N-VA, Vera Dua voor Groen! en Francis Van den Eynde voor Vlaams Belang. Moderator was een journaliste van KNACK.
De belangstelling (voor het hele congres) was wat aan de magere kant: het publiek bestond vooral uit studenten in de politieke en sociale wetenschappen. Toch niet onbelangrijk dus voor de profilering van de politici. Daarnaast een klad ambtenaren, schepen De Regge, enkele provincieraadsleden (T.V., ...)
Het was een eerste debat in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober. Het terrein werd voorzichtig afgetast. Er kwam nog geen vuurwerk. Toch was het debat veelbelovend, want er zitten een paar goede debaters bij de lijsttrekkers. Vera Dua kwam sterk uit de hoek. Zoals te verwachten viel was Filip Van Laecke van CD&V als nieuwkomer nog wat bleu. Daniël Termont vond ik nogal onbehouwen. Hij is zeker niet zo fijnbesnaard als Frank Beke, die in de zaal zat. Ook veel minder diplomatisch. Dat zou de socialisten nog zuur kunnen opbreken.
Het debat werd voortdurend naar het gewestelijke niveau verlegd. Filip Van Laecke verschool zich constant achter Yves Leterme. Kop van jut was de Vlaamse overheid die de stad Gent zou benadelen tegenover Antwerpen, dit ondanks de aanwezigheid van een rist Gentse politici in de diverse regeringen. Nochtans krijgen beide steden 70% van de middelen uit het Stedenfonds. Antwerpen trekt dubbel zoveel als Gent, maar heeft ook een pak meer inwoners.
Alle sprekers waren het erover eens dat Gent meer middelen moet krijgen van de Vlaamse overheid. Dat zou al een boel problemen oplossen. Ik stel mij toch vragen bij dit goedkoop argument over de partijgrenzen heen. Het deed bij mij een belletje rinkelen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 in Antwerpen kwamen alle lijsttrekkers op tv verklaren dat Antwerpen dringend meer geld moest krijgen van de hogere overheid om de historische stadsschuld te helpen delgen. Ook Chantal Pauwels van (toen nog) Agalev. Een paar jaar later brak het Visa-schandaal uit., waarbij toch minstens een hoop gesjoemel aan het licht kwam.
Voor de rest: voorspelbare standpunten. Groen! en Vlaams Belang wezen op de verloederde buurten in de negentiende-eeuwse gordel, waarvoor niets gedaan wordt, in tegenstelling tot de steeds mooier wordende Kuip van Gent. CD&V kwam op voor de deelgemeenten, waar die partij traditioneel sterk staat, of toch in sommige daarvan. De coalitiepartners schermden met projecten (Zuurstof voor de Brugsepoort, Bruggen naar Rabot, ...) en begrotingscijfers.
Al bij al een wat aarzelende aanzet, maar er beloven nog boeiende debatten te volgen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd!
woensdag 15 maart 2006
Boeken
Twee bananendozen en drie archiefdozen met oude tijdschriften naar de Boekentoren gedaan.
Wat de archieven betreft komt het einde stilaan in zicht.
Ben de laatste weken met de boeken bezig, waarin ik nog steeds verzuip. Eerstdaags nog enkele tweedehandsboekenwinkels en/of rommelmarkten bezoeken.
Wat De Slegte betreft ben ik bijna rond: in politieke boeken en gespecialiseerde historische boeken zijn die niet zo geïnteresseerd.
Boeken als Sporen naar 2000 van Jean-Luc Dehaene of Ik heb mijn zeg gehad van Georges Debunne moeten ze daar niet. Niet commercieel genoeg blijkbaar.
Ook een boek over Herman Vos: van Vlaams-nationalisme naar socialisme lustten ze niet.
Hoog tijd dat het weer wat betert, dat ik nog es kan gaan fietsen. Er is de laatste dagen wel wat zon, maar het is nog te koud.
Wat de archieven betreft komt het einde stilaan in zicht.
Ben de laatste weken met de boeken bezig, waarin ik nog steeds verzuip. Eerstdaags nog enkele tweedehandsboekenwinkels en/of rommelmarkten bezoeken.
Wat De Slegte betreft ben ik bijna rond: in politieke boeken en gespecialiseerde historische boeken zijn die niet zo geïnteresseerd.
Boeken als Sporen naar 2000 van Jean-Luc Dehaene of Ik heb mijn zeg gehad van Georges Debunne moeten ze daar niet. Niet commercieel genoeg blijkbaar.
Ook een boek over Herman Vos: van Vlaams-nationalisme naar socialisme lustten ze niet.
Hoog tijd dat het weer wat betert, dat ik nog es kan gaan fietsen. Er is de laatste dagen wel wat zon, maar het is nog te koud.
vrijdag 10 maart 2006
Spotter bis
Spotter is blijkbaar niet echt een succes voor boeken en tijdschriften. Misschien wel voor huizen, auto's en vakanties. Eén iemand heeft gereageerd voor de tijdschriften, maar die laat nu ook niets meer weten. Nog geen reactie voor de boeken.
Maar ik raak die tijdschriften wel kwijt. De boekentoren zal er een hele stapel opnemen. Klantvriendelijk zijn ze daar anders niet. Eerst laten ze enkele weken niets horen , dan moet ik alles nog zelf brengen ook. Maar kom, het is voor een goed doel.
Als die andere persoon die interesse betoont heeft niets meer laat horen, zal ik misschien nog eens AMSAB contacteren. En de overschot naar OXFAM brengen. Die verkopen blijkbaar ook tijdschriften voor het goede doel.
De boeken wordt nog een ander paar mouwen. Vorig weekend het een en ander verkocht aan De Slegte. Pockets en licht beschadigde boeken interesseren hun niet. Je krijgt ook niet zodanig veel voor boeken die hun wel interesseren.
Ik heb een aantal boeken verkocht die ik destijds nog zelf voor mijn vader gekocht heb: De indiscrete charme van Jan Schueremans, pastoor van Ename van H. Milis, Gij met uw gezever, gij! van Kristien Hemmerechts, Procs in duplo van Jean-Pierre Van Rossem, Feestelijk Vermoord van Weduwe Oppermans, Louis Hap, het verhaal van een straat. De laatste twee moest De Slegte niet hebben. Van Feestelijk Vermoord verwonderde mij dat, want het is een Gentse detectiveroman van een 15-tal jaar terug, die tijdens de Gentse Feesten speelt.
Het probleem is plaatsgebrek: we kunnen die ongelooflijke hoeveelheid boeken gewoon niet meenemen. Mijn eigen boekenkast puilt zowat uit van de boeken. Ik heb boeken van mezelf verkocht om plaats te maken.Ik heb wel een zus die al veel meegenomen heeft, maar dat volstaat nog niet. Ik vrees dat ik binnenkort met boeken op rommelmarkten ga moeten staan. Het is eens wat anders.
Maar ik raak die tijdschriften wel kwijt. De boekentoren zal er een hele stapel opnemen. Klantvriendelijk zijn ze daar anders niet. Eerst laten ze enkele weken niets horen , dan moet ik alles nog zelf brengen ook. Maar kom, het is voor een goed doel.
Als die andere persoon die interesse betoont heeft niets meer laat horen, zal ik misschien nog eens AMSAB contacteren. En de overschot naar OXFAM brengen. Die verkopen blijkbaar ook tijdschriften voor het goede doel.
De boeken wordt nog een ander paar mouwen. Vorig weekend het een en ander verkocht aan De Slegte. Pockets en licht beschadigde boeken interesseren hun niet. Je krijgt ook niet zodanig veel voor boeken die hun wel interesseren.
Ik heb een aantal boeken verkocht die ik destijds nog zelf voor mijn vader gekocht heb: De indiscrete charme van Jan Schueremans, pastoor van Ename van H. Milis, Gij met uw gezever, gij! van Kristien Hemmerechts, Procs in duplo van Jean-Pierre Van Rossem, Feestelijk Vermoord van Weduwe Oppermans, Louis Hap, het verhaal van een straat. De laatste twee moest De Slegte niet hebben. Van Feestelijk Vermoord verwonderde mij dat, want het is een Gentse detectiveroman van een 15-tal jaar terug, die tijdens de Gentse Feesten speelt.
Het probleem is plaatsgebrek: we kunnen die ongelooflijke hoeveelheid boeken gewoon niet meenemen. Mijn eigen boekenkast puilt zowat uit van de boeken. Ik heb boeken van mezelf verkocht om plaats te maken.Ik heb wel een zus die al veel meegenomen heeft, maar dat volstaat nog niet. Ik vrees dat ik binnenkort met boeken op rommelmarkten ga moeten staan. Het is eens wat anders.
vrijdag 3 maart 2006
Spotter
Blijkbaar is het bereik van deze blog toch wat te klein om er mijn archief op te slijten.
Zonet een advertentie geplaatst op Spotter, de nieuwe zoeketjessite van de VUM.
Hopelijk brengt dat meer op. Ik moet nog wennen aan dergelijke dingen als e-bay en zo meer.
Het is nooit te laat om je nieuwe on-linetoepassingen eigen te maken.
Mogelijk probeer ik via spotter ook wat boeken kwijt te raken.
Ik heb o.a. nogal wat historische boeken en boeken over de Vlaamse beweging die ik kwijt wil.
Zonet een advertentie geplaatst op Spotter, de nieuwe zoeketjessite van de VUM.
Hopelijk brengt dat meer op. Ik moet nog wennen aan dergelijke dingen als e-bay en zo meer.
Het is nooit te laat om je nieuwe on-linetoepassingen eigen te maken.
Mogelijk probeer ik via spotter ook wat boeken kwijt te raken.
Ik heb o.a. nogal wat historische boeken en boeken over de Vlaamse beweging die ik kwijt wil.
dinsdag 28 februari 2006
Weggevertjes
Zoals eerder aangekondigd, een lijst van jaargangen/nummers van tijdschriften die gratis bij mij te verkrijgen zijn - als je ze zelf komt ophalen in het centrum van Gent tenminste) - na eenvoudige afspraak via degentsezwijger@scarlet.be. Je weet maar nooit dat ik langs deze weg iemand bereik die er interesse voor heeft, bvb. iemand met historische belangstelling:
- Mededelingen van het Studiecentrum van de Tweede Wereldoorlog/SOMA 1982-2000;
- Belgisch Tijdschrift voor Militaire Geschiedenis 1985-1988;
- Belgisch Tijdschrift voor Nieuwste Geschiedenis 1975 (3-4), 1976 (1-4), 1982 (2-3);
- Tijdschrift voor Diplomatie 1975-1982 (onvolledig);
- Kruispunt 1979-1997 (10 nummers);
- Markant, een aantal nummers van 1992 tot 1994;
- Vlaams Marxistisch Tijdschrift 1966-2000 (vrij volledig);
- Vrijdag, enkele nummers 1971-1972;
- Ons Erfdeel, 1990-1991 (4 nummers);
- Vlaanderen, 1975 (4 nummers);
- Tijdschriften i.v.m. monumentenzorg, uitgegeven door Gemeentekrediet en Kredietbank, periode 1984-1994 (enkele nummers);
- La Revue Nouvelle, enkele nummers jaren '70 en '80;
- Wetenschappelijke Tijdingen (geschiedenis Vlaamse Beweging): 1 archiefdoos, jaren '90.
Dit is een kleine stukje van wijlen mijn vader-historicus zijn collectie, die nog niet meegegeven is aan archieven en die weggedaan wordt uit plaatsgebrek.
zondag 26 februari 2006
Eén jaar Gent Blogt!
Met enige vertraging dan toch mijn verslagje van het Eén jaar Gent Blogt-feest.
Vrijdagavond. Meestal plof ik me dan na het avondeten in een luie zetel voor de tv met een glaasje wijn. Blij dat het weekend is. Ik ben geen uitgaanstype meer, al ben ik dat in vroeger jaren wel lang geweest.
Maar het was deze vrijdagavond feest ter gelegenheid van 1 jaar Gent Blogt.
Ik wou er toch bij zijn, al was het maar om het volk eens te bekijken dat daar rond zou lopen.
Ik volg de Gentse stadsblog immers sinds het prille begin en heb ook enkele foto's en een artikeltje over Trapkracht opgestuurd.
Tegen 22 uur begaf ik me dus naar Le Bal Infernal tegen de Vrijdagsmarkt. Er was redelijk wat volk aanwezig. Niet echt een overrompeling, maar ruim genoeg voor dat niet al te groot café. Nogal wat lokale politiekers waren aanwezig: de schepenen De Regge (SP.a) en De Caluwe (Spirit), de waarnemende OCMW-voorzitter, de plaatselijke voorzitter van Spirit met Jan Roegiers, Vlaams parlementslid voor die partij. Iemand van VLD Gentbruge die ook blogt. Ja zelfs Vera Dua en haar man Peter. Eerste keer dat ik deze laatste tegenkwam. Heb op het punt gestaan om hem te vragen of het leuk is om alleen op huwelijksreis te gaan, maar kon me bedwingen. Wist niet of hij het zou kunnen appreciëren.
Het was natuurlijk een handige zet om de plaatselijke politieke partijen te vragen elk een gratis vat te betalen en zo het feest te financieren. Dat hebben ze natuurlijk gedaan ook, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Elke partij één vat. Spirit sponsorde de niet-alcohomische dranken, naar het schijnt onder druk van hun moslim-lobby. Enkel het Vlaams Belang had niet gereageerd. De in blogmilieus ondertussen beruchte T.V. was niet komen opdagen.
Ik sloeg een praatje met een paar oude bekenden uit het politieke milieu en werd ook voorgesteld aan enkele mensen van Gents Blogt, waarvan ik er sommigen herkende van de foto die vandaag in De Standaard stond: Huug, Lena, Steven Noels, Cindy. Jeronimo ook, maar die kende ik al.
Iemand stelde me voor als De Gentse Zwijger.
Arthur De Decker was er ook. Gelukkig, want die wou ik wel eens ontmoeten. Zag er anders uit dan verwacht: ouder en minder alternatief. Schijnt ambtenaar te zijn. Initiatiefnemer van lokale referenda. Fervent (losse) medewerker van Gent Blogt. Ik had hem begin de veertig gegeven. Moet al een eind in de vijftig zijn. Andere opmerkelijke aanwezige: Roel Richelieu van Londerseele, bekend als de eerste Gentse stadsdichter. Is er in traditionele literaire milieus dan toch belangstelling voor het blogfenomeen?
Andere vaststelling: enkele uitzonderingen niet te na gesproken, geen mensen van mijn generatie aanwezig, die ik al dan niet passief ken, bvb. uit het uitgaansleven. De bloggeneratie is een jongere generatie (BTW: ik ben veertiger) van twintigers en dertigers.
Ik dronk mijn portie van de gratis vaten op en tegen twaalven ging ik terug naar huis. Toch blij van geweest te zijn. Het was een gebeurtenis van belang. Gent Blogt heeft de aandacht verdiend!
Vrijdagavond. Meestal plof ik me dan na het avondeten in een luie zetel voor de tv met een glaasje wijn. Blij dat het weekend is. Ik ben geen uitgaanstype meer, al ben ik dat in vroeger jaren wel lang geweest.
Maar het was deze vrijdagavond feest ter gelegenheid van 1 jaar Gent Blogt.
Ik wou er toch bij zijn, al was het maar om het volk eens te bekijken dat daar rond zou lopen.
Ik volg de Gentse stadsblog immers sinds het prille begin en heb ook enkele foto's en een artikeltje over Trapkracht opgestuurd.
Tegen 22 uur begaf ik me dus naar Le Bal Infernal tegen de Vrijdagsmarkt. Er was redelijk wat volk aanwezig. Niet echt een overrompeling, maar ruim genoeg voor dat niet al te groot café. Nogal wat lokale politiekers waren aanwezig: de schepenen De Regge (SP.a) en De Caluwe (Spirit), de waarnemende OCMW-voorzitter, de plaatselijke voorzitter van Spirit met Jan Roegiers, Vlaams parlementslid voor die partij. Iemand van VLD Gentbruge die ook blogt. Ja zelfs Vera Dua en haar man Peter. Eerste keer dat ik deze laatste tegenkwam. Heb op het punt gestaan om hem te vragen of het leuk is om alleen op huwelijksreis te gaan, maar kon me bedwingen. Wist niet of hij het zou kunnen appreciëren.
Het was natuurlijk een handige zet om de plaatselijke politieke partijen te vragen elk een gratis vat te betalen en zo het feest te financieren. Dat hebben ze natuurlijk gedaan ook, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Elke partij één vat. Spirit sponsorde de niet-alcohomische dranken, naar het schijnt onder druk van hun moslim-lobby. Enkel het Vlaams Belang had niet gereageerd. De in blogmilieus ondertussen beruchte T.V. was niet komen opdagen.
Ik sloeg een praatje met een paar oude bekenden uit het politieke milieu en werd ook voorgesteld aan enkele mensen van Gents Blogt, waarvan ik er sommigen herkende van de foto die vandaag in De Standaard stond: Huug, Lena, Steven Noels, Cindy. Jeronimo ook, maar die kende ik al.
Iemand stelde me voor als De Gentse Zwijger.
Arthur De Decker was er ook. Gelukkig, want die wou ik wel eens ontmoeten. Zag er anders uit dan verwacht: ouder en minder alternatief. Schijnt ambtenaar te zijn. Initiatiefnemer van lokale referenda. Fervent (losse) medewerker van Gent Blogt. Ik had hem begin de veertig gegeven. Moet al een eind in de vijftig zijn. Andere opmerkelijke aanwezige: Roel Richelieu van Londerseele, bekend als de eerste Gentse stadsdichter. Is er in traditionele literaire milieus dan toch belangstelling voor het blogfenomeen?
Andere vaststelling: enkele uitzonderingen niet te na gesproken, geen mensen van mijn generatie aanwezig, die ik al dan niet passief ken, bvb. uit het uitgaansleven. De bloggeneratie is een jongere generatie (BTW: ik ben veertiger) van twintigers en dertigers.
Ik dronk mijn portie van de gratis vaten op en tegen twaalven ging ik terug naar huis. Toch blij van geweest te zijn. Het was een gebeurtenis van belang. Gent Blogt heeft de aandacht verdiend!
donderdag 23 februari 2006
Archieven
Druk, druk, druk!
Zit al enige tijd met mijn neus in wijlen mijn vaders archieven. Probeer het een en ander te plaatsen in bewaarbibliotheken/archieven. AMSAB en ADVN zijn al op bezoek geweest. Binnenkort de Universiteitsbibliotheek Gent. Vooral een indrukwekkend kranten en tijdschriftenarchief. Veel is al weg. Misschien probeer ik binnenkort langs deze weg het een en ander kwijt te raken, je weet maar nooit wie dit leest.
Zit al enige tijd met mijn neus in wijlen mijn vaders archieven. Probeer het een en ander te plaatsen in bewaarbibliotheken/archieven. AMSAB en ADVN zijn al op bezoek geweest. Binnenkort de Universiteitsbibliotheek Gent. Vooral een indrukwekkend kranten en tijdschriftenarchief. Veel is al weg. Misschien probeer ik binnenkort langs deze weg het een en ander kwijt te raken, je weet maar nooit wie dit leest.
dinsdag 14 februari 2006
Don. Thomas
Merkwaardig!
Nu ik ontdekt heb dat auteurs tegenwoordig ook een eigen website hebben (zie enkele posts geleden), kwam ik gisteren plots op het idee de naam van de auteur waarover ik goed 15 jaar geleden een thesis schreef in te tikken in Google.
En ja, de man heeft nu ook zijn eigen website.
Het was al enige tijd geleden dat ik me nog bezig gehouden had met D.M. Thomas, zoals deze Britse auteur uit Cornwall heet. In het begin van de jaren '80 had hij een bestseller met The White Hotel, maar haalde nadien nooit meer hetzelfde niveau.
In 1990 promoveerde ik op een thesis (in het Engels) over deze D.M. Thomas. Ik was in mijn thesis lovend over The White Hotel, maar behoorlijk kritisch over veel van het andere werk (vooral hetgeen erna kwam), dat vaak van een droevig niveau is. Wellicht daarom zocht ik nooit contact met de auteur zelf.
Destijds heb ik mijn thesis nog op een typmachine laten typen. Dikwijls dreven de veelal Engels-onkundige secretaressen van mijn moeder haar werk me tot grote wanhoop. Toch haalde ik een 16 voor de thesis.
Eind de jaren '90 had ik een korte heropflakkering van interesse in de auteur en vooral mijn eigen thesis. Ik typte hem over op pc en illustreerde het werk met afbeeldingen die ik op het internet vond. Ik las nog eens een boek van D.M. Thomas: Pictures at an Exhibition. Het ging er wel mee door. Echt outstanding was het toch niet. Ook weinig vernieuwend qua thematiek voor de auteur zelf: liefde en dood, de jodenvervolging, concentratiekampen, psychoanalyse, SM-toestanden, letterlijk en figuurlijk. Ik had het in mijn thesis al voorspeld: de man had al gezegd wat hij te zeggen heeft en kon alleen maar in herhaling vallen.
Daarna liet ik het onderwerp vallen voor zes jaar. Ik ben nogal wispelturig van aard. Kan me soms een hele tijd intensief met iets bezighouden en dat ineens laten vallen omdat ik het beu ben. Hoop dat het niet een of andere afwijking is.
Ik weet niet wat me plots bezielde om ineens opnieuw opzoekingen over deze auteur te doen. En bovendien: via het contactformulier op zijn website om een e-mailadres te vragen. Ik kreeg nog geen uur later een positieve reactie en mailde 's avonds mijn thesis door, zoals ik hem eind de jaren '90 getypt en geîllustreerd had. Bijna 10 Mbytes, alstublieft! Hoop dat dat goed doorgekomen is, maar ik meen van wel aan de korte reactie van de schrijver te oordelen. Zei dat hij zeer benieuwd was om hem te lezen.
Ik weet niet of ik nog reactie zal krijgen. Zoals reeds gezegd was ik in mijn scriptie niet altijd zo lovend over de totaliteit van het werk. Ik weet niet of dergelijke auteurs tegen kritiek kunnen. Ik meen deze niet, al is hij wat gewend, want de literaire pers in Engeland heeft zowat de vloer aangeveegd met zijn latere romans.
Ik heb zonet op de website van D.M. Thomas de stem van de auteur gehoord. Anders dan ik me voorgesteld had: zeer beschaafd, verfijnd, oer-Brits. Qua levensstijl is de man aan de redelijk decadente kant - zoals zoveel schrijver-dichters. Hij las het begin van het gedicht Don Giovanni in The White Hotel voor, wel een zeer originele, verbluffende roman, al hadden sommige critici ook hier een andere mening over (je hebt immers altijd criticasters). "Soon to be a major movie" zei de achterflap toen ik het boek kocht in 1987, maar die film is er nog niet. Bijna onmogelijk te verfilmen ook. Ik heb er op de website van de schrijver - of ergens anders toen ik ernaar op zoek was in Google - een stuk met als titel Celluloid Dreams over gezien dat ik dringend nog eens moet lezen.
Bij deze! De man heeft blijkbaar nooit chance. Behalve toen hij zijn eerste en enige bestseller schreef. Die op termijn meer een vloek bleek dan wat anders. Al heeft hij zijn (relatieve) bekendheid toch vooral daaraan te danken. Blijkbaar was hij toch wel geïnteresseerd in mijn thesis. Er zullen er wellicht niet zoveel over zijn werk gemaakt zijn.
Goed. Misschien ben ik wel wispelturig. Maar somige dingen die me niet losraken pik ik vroeg of laat wel eens opnieuw op!
Nu ik ontdekt heb dat auteurs tegenwoordig ook een eigen website hebben (zie enkele posts geleden), kwam ik gisteren plots op het idee de naam van de auteur waarover ik goed 15 jaar geleden een thesis schreef in te tikken in Google.
En ja, de man heeft nu ook zijn eigen website.
Het was al enige tijd geleden dat ik me nog bezig gehouden had met D.M. Thomas, zoals deze Britse auteur uit Cornwall heet. In het begin van de jaren '80 had hij een bestseller met The White Hotel, maar haalde nadien nooit meer hetzelfde niveau.
In 1990 promoveerde ik op een thesis (in het Engels) over deze D.M. Thomas. Ik was in mijn thesis lovend over The White Hotel, maar behoorlijk kritisch over veel van het andere werk (vooral hetgeen erna kwam), dat vaak van een droevig niveau is. Wellicht daarom zocht ik nooit contact met de auteur zelf.
Destijds heb ik mijn thesis nog op een typmachine laten typen. Dikwijls dreven de veelal Engels-onkundige secretaressen van mijn moeder haar werk me tot grote wanhoop. Toch haalde ik een 16 voor de thesis.
Eind de jaren '90 had ik een korte heropflakkering van interesse in de auteur en vooral mijn eigen thesis. Ik typte hem over op pc en illustreerde het werk met afbeeldingen die ik op het internet vond. Ik las nog eens een boek van D.M. Thomas: Pictures at an Exhibition. Het ging er wel mee door. Echt outstanding was het toch niet. Ook weinig vernieuwend qua thematiek voor de auteur zelf: liefde en dood, de jodenvervolging, concentratiekampen, psychoanalyse, SM-toestanden, letterlijk en figuurlijk. Ik had het in mijn thesis al voorspeld: de man had al gezegd wat hij te zeggen heeft en kon alleen maar in herhaling vallen.
Daarna liet ik het onderwerp vallen voor zes jaar. Ik ben nogal wispelturig van aard. Kan me soms een hele tijd intensief met iets bezighouden en dat ineens laten vallen omdat ik het beu ben. Hoop dat het niet een of andere afwijking is.
Ik weet niet wat me plots bezielde om ineens opnieuw opzoekingen over deze auteur te doen. En bovendien: via het contactformulier op zijn website om een e-mailadres te vragen. Ik kreeg nog geen uur later een positieve reactie en mailde 's avonds mijn thesis door, zoals ik hem eind de jaren '90 getypt en geîllustreerd had. Bijna 10 Mbytes, alstublieft! Hoop dat dat goed doorgekomen is, maar ik meen van wel aan de korte reactie van de schrijver te oordelen. Zei dat hij zeer benieuwd was om hem te lezen.
Ik weet niet of ik nog reactie zal krijgen. Zoals reeds gezegd was ik in mijn scriptie niet altijd zo lovend over de totaliteit van het werk. Ik weet niet of dergelijke auteurs tegen kritiek kunnen. Ik meen deze niet, al is hij wat gewend, want de literaire pers in Engeland heeft zowat de vloer aangeveegd met zijn latere romans.
Ik heb zonet op de website van D.M. Thomas de stem van de auteur gehoord. Anders dan ik me voorgesteld had: zeer beschaafd, verfijnd, oer-Brits. Qua levensstijl is de man aan de redelijk decadente kant - zoals zoveel schrijver-dichters. Hij las het begin van het gedicht Don Giovanni in The White Hotel voor, wel een zeer originele, verbluffende roman, al hadden sommige critici ook hier een andere mening over (je hebt immers altijd criticasters). "Soon to be a major movie" zei de achterflap toen ik het boek kocht in 1987, maar die film is er nog niet. Bijna onmogelijk te verfilmen ook. Ik heb er op de website van de schrijver - of ergens anders toen ik ernaar op zoek was in Google - een stuk met als titel Celluloid Dreams over gezien dat ik dringend nog eens moet lezen.
Bij deze! De man heeft blijkbaar nooit chance. Behalve toen hij zijn eerste en enige bestseller schreef. Die op termijn meer een vloek bleek dan wat anders. Al heeft hij zijn (relatieve) bekendheid toch vooral daaraan te danken. Blijkbaar was hij toch wel geïnteresseerd in mijn thesis. Er zullen er wellicht niet zoveel over zijn werk gemaakt zijn.
Goed. Misschien ben ik wel wispelturig. Maar somige dingen die me niet losraken pik ik vroeg of laat wel eens opnieuw op!
dinsdag 7 februari 2006
Mozart
Toegegeven: ik ben de laatste tijd niet erg mededeelzaam geweest.
De duistere tijd van het jaar heeft ook mijn hart bevangen. Koud weer, ongezonde lucht. Weinig opbeurende gebeurtenissen. Een tante die in triestige omstandigheden overleden is. Verassing in Lochristi met een sombere plechtigheid erbovenop. Spanningen i.v.m. verhuis en last met een verzekeringsmaatschappij. Geen weer om te fietsen.
Gelukkig is er nog het Mozartjaar. Ik ben een absolute fan. Niet altijd geweest. Wel als kind. Dan is Mozart een vanzelfsprekend begin voor wie zich tot klassieke muziek aangetrokken voelt. Als adolescent sprak die muziek me niet zo aan. Wat te speels, te eenvoudig, te kinderachtig. Te weinig Sturm-und-Drang. Ik hield toen meer van Beethoven en negeerde Mozart, afgezien van enkele werken zoals het Requiem en een enkel pianoconcerto.
Pas als ik al in de dertig was heb ik Mozart werkelijk ontdekt. De eenvoud van zijn muziek, het harmonieuze van zijn composities, het wonderbaarlijke gevoel dat eruit spreekt (zoals een kenner het zei in de krant nooit echt vrolijk, nooit echt triest), het trekt me nu allemaal veeleer aan dan dat het me afstoot.
Sommigen doen dit gedurende een jaar in the picture stelleen van één artiest af als pure commercie, maar het kan toch tof zijn ook en tot een soort revival leiden. Ik heb genoten van de Mozart-tiendaagse op Klara. Paar leuke dingen teruggehoord. Weinig nieuws leren kennen, maar ik had er ook niet altijd de tijd voor. Naar het einde toe toch op mijn pc op het werk naar Klara geluisterd en een doctoraat in de Mozartkunde behaald. Het eerste deel van de boeiende documentaire In Search of Mozart gezien, ondanks het late uitzenduur, het tweede deel daarom gemist.
De duistere tijd van het jaar heeft ook mijn hart bevangen. Koud weer, ongezonde lucht. Weinig opbeurende gebeurtenissen. Een tante die in triestige omstandigheden overleden is. Verassing in Lochristi met een sombere plechtigheid erbovenop. Spanningen i.v.m. verhuis en last met een verzekeringsmaatschappij. Geen weer om te fietsen.
Gelukkig is er nog het Mozartjaar. Ik ben een absolute fan. Niet altijd geweest. Wel als kind. Dan is Mozart een vanzelfsprekend begin voor wie zich tot klassieke muziek aangetrokken voelt. Als adolescent sprak die muziek me niet zo aan. Wat te speels, te eenvoudig, te kinderachtig. Te weinig Sturm-und-Drang. Ik hield toen meer van Beethoven en negeerde Mozart, afgezien van enkele werken zoals het Requiem en een enkel pianoconcerto.
Pas als ik al in de dertig was heb ik Mozart werkelijk ontdekt. De eenvoud van zijn muziek, het harmonieuze van zijn composities, het wonderbaarlijke gevoel dat eruit spreekt (zoals een kenner het zei in de krant nooit echt vrolijk, nooit echt triest), het trekt me nu allemaal veeleer aan dan dat het me afstoot.
Sommigen doen dit gedurende een jaar in the picture stelleen van één artiest af als pure commercie, maar het kan toch tof zijn ook en tot een soort revival leiden. Ik heb genoten van de Mozart-tiendaagse op Klara. Paar leuke dingen teruggehoord. Weinig nieuws leren kennen, maar ik had er ook niet altijd de tijd voor. Naar het einde toe toch op mijn pc op het werk naar Klara geluisterd en een doctoraat in de Mozartkunde behaald. Het eerste deel van de boeiende documentaire In Search of Mozart gezien, ondanks het late uitzenduur, het tweede deel daarom gemist.
dinsdag 17 januari 2006
Het Boek der Illusies
Het is ondertussen bijna afgelopen met de nieuwjaarsrecepties. Nog eentje, volgende zondag. Gelukkig maar, want ik durf bijna niet meer op de weegschaal gaan staan.
Ik heb het boek uit dat ik met nieuwjaar van mijn zusje gekregen heb: Het Boek der Illusies van Paul Auster, een Amerikaanse auteur die nieuw voor me is. Spannende, originele roman. Beetje postmodern, vol spiegeleffecten, maar toch niet al te intellectualistisch, want daar krijg ik wat van. Ik heb ervan genoten! Een roman over zoektocht en kunst, dood en verlies in een filmmilieu.
Tot mijn verbazing hebben romanschrijvers zoals Paul Auster tegenwoordig ook al een website. Natuurlijk vind je er geen teksten van hun werk. Wel besprekingen, gastenboeken e.d., zaken die toch wel nuttig zijn.
Ik heb het boek uit dat ik met nieuwjaar van mijn zusje gekregen heb: Het Boek der Illusies van Paul Auster, een Amerikaanse auteur die nieuw voor me is. Spannende, originele roman. Beetje postmodern, vol spiegeleffecten, maar toch niet al te intellectualistisch, want daar krijg ik wat van. Ik heb ervan genoten! Een roman over zoektocht en kunst, dood en verlies in een filmmilieu.
Tot mijn verbazing hebben romanschrijvers zoals Paul Auster tegenwoordig ook al een website. Natuurlijk vind je er geen teksten van hun werk. Wel besprekingen, gastenboeken e.d., zaken die toch wel nuttig zijn.
vrijdag 6 januari 2006
Cijfers en letters
Het nieuwe jaar is goed ingezet. Ik heb niet speciaal goede voornemens gemaakt. Het belooft zo al een turbulent jaar te worden, zowel thuis als op kantoor. In beide gevallen staat er o.a. een verhuis aan te komen.
Ik hoop in elk geval dat de lichte depressie die me in de donkerste tijd van het oude jaar wat in zijn greep hield zichzelf in de eerste maanden van dit nieuwe jaar zal oplossen.
Ondertussen werk ik de gewone reeks nieuwjaarstrecepties af. Maandag en donderdag op het werk. Misschien ga ik zondag naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent. Hoewel mijn ervaringen de twee laatste jaar daar niet zo best zijn. Veel te veel volk en veel te lang aanschuiven voor een drankje. Traditioneel is het elk jaar bitter koud op die receptie.
Januari is voor mij elk jaar een maand van cijferen en de balans opmaken. Op verschillende gebieden, niet in het minst financieel.
Bijvoorbeeld: ik heb vorig jaar bijna 5.000 km gefietst. Niet slecht als je weet dat ik me die fiets pas half april aangeschaft heb.
Anderzijds heb ik maar 1.500 km met de auto gereden. Erg weinig dus. Toch mag ik deze maand ongeveer 575 euro afdokken voor mijn autoverzekering. Ik heb in december al 240 euro betaald voor een groot onderhoud en 27,50 euro voor de keuring. Ik moet me bovendien dringend een nieuwe nummerplaat met reflecterende achtergrond aanschaffen. Binnenkort krijg ik mijn aanslag met de verkeersbelasting in de bus.
Erg veel allemaal voor de weinige kilometers die ik tegenwoordig met de auto doe. Ik heb me als doelstelling voor dit jaar o.a. gesteld die kost naar beneden te krijgen. Toch wil ik mijn eigen auto nog niet kwijt, want vroeg of laat heb je die toch nodig, zeker als je zoals ik zorg draagt voor een bejaarde. Cambio is dus niet echt een alternatief voor mij. Het schijnt bovendien duur te zijn als je niet veel kilometers rijdt.
Mijn chef op kantoor gaf me de raad een herziening van mijn polis te gaan onderhandelen bij mijn verzekeringsmaatschappij. Ik ben van plan die raad op te volgen.
Ik vind trouwens dat de verzekeringsmaatschappijen wettelijk verplicht zouden moeten worden om een goedkopere verzekering aan te bieden aan mensen die weinig kilometers doen. Nu zijn er maar een paar maatschappijen die dat aanbieden. Dat zou pas een goede maatregel zijn in het kader van een degelijk mobiliteitsbeleid. De mensen stuimuleren om de wagen aan de kant te laten!
In Gent met de auto rijden wordt trouwens met de dag vervelender. Ik doe het al niet veel, maar telkens als ik bvb. naar het warenhuiis geweest ben met de auto ben ik kapot van de stress als ik thuiskom. Er is veel te veel verkeer in de stad en als je geen garage hebt en in het centrum woont is een parkeerplaats vinden een met de dag reusachtiger wordend probleem.
Blijkbaar heb ik dus toch goede voornemens en niet alleen voor mezelf :-)
Ik hoop in elk geval dat de lichte depressie die me in de donkerste tijd van het oude jaar wat in zijn greep hield zichzelf in de eerste maanden van dit nieuwe jaar zal oplossen.
Ondertussen werk ik de gewone reeks nieuwjaarstrecepties af. Maandag en donderdag op het werk. Misschien ga ik zondag naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent. Hoewel mijn ervaringen de twee laatste jaar daar niet zo best zijn. Veel te veel volk en veel te lang aanschuiven voor een drankje. Traditioneel is het elk jaar bitter koud op die receptie.
Januari is voor mij elk jaar een maand van cijferen en de balans opmaken. Op verschillende gebieden, niet in het minst financieel.
Bijvoorbeeld: ik heb vorig jaar bijna 5.000 km gefietst. Niet slecht als je weet dat ik me die fiets pas half april aangeschaft heb.
Anderzijds heb ik maar 1.500 km met de auto gereden. Erg weinig dus. Toch mag ik deze maand ongeveer 575 euro afdokken voor mijn autoverzekering. Ik heb in december al 240 euro betaald voor een groot onderhoud en 27,50 euro voor de keuring. Ik moet me bovendien dringend een nieuwe nummerplaat met reflecterende achtergrond aanschaffen. Binnenkort krijg ik mijn aanslag met de verkeersbelasting in de bus.
Erg veel allemaal voor de weinige kilometers die ik tegenwoordig met de auto doe. Ik heb me als doelstelling voor dit jaar o.a. gesteld die kost naar beneden te krijgen. Toch wil ik mijn eigen auto nog niet kwijt, want vroeg of laat heb je die toch nodig, zeker als je zoals ik zorg draagt voor een bejaarde. Cambio is dus niet echt een alternatief voor mij. Het schijnt bovendien duur te zijn als je niet veel kilometers rijdt.
Mijn chef op kantoor gaf me de raad een herziening van mijn polis te gaan onderhandelen bij mijn verzekeringsmaatschappij. Ik ben van plan die raad op te volgen.
Ik vind trouwens dat de verzekeringsmaatschappijen wettelijk verplicht zouden moeten worden om een goedkopere verzekering aan te bieden aan mensen die weinig kilometers doen. Nu zijn er maar een paar maatschappijen die dat aanbieden. Dat zou pas een goede maatregel zijn in het kader van een degelijk mobiliteitsbeleid. De mensen stuimuleren om de wagen aan de kant te laten!
In Gent met de auto rijden wordt trouwens met de dag vervelender. Ik doe het al niet veel, maar telkens als ik bvb. naar het warenhuiis geweest ben met de auto ben ik kapot van de stress als ik thuiskom. Er is veel te veel verkeer in de stad en als je geen garage hebt en in het centrum woont is een parkeerplaats vinden een met de dag reusachtiger wordend probleem.
Blijkbaar heb ik dus toch goede voornemens en niet alleen voor mezelf :-)
donderdag 29 december 2005
Afrika
Rustige kerstperiode. Maak me alleen wat zorgen, omdat mijn lichaamsgewicht voor het eerst weer wat toeneemt. Zal wel niet zo abnormaal zijn zeker in deze periode? Ik heb de proef op de som genomen: zondagmorgen 25 december woog ik 2,3 kg meer dan de zaterdagmorgen. Wat zo'n feestmaaltijd uitrichten kan!
Gisteren voor het eerst sinds lang naar de film geweest. Er zijn tijden geweest dat ik twee keer in de week naar de film ging. Maar met wat ouder te worden kwam daar sleet op. Nu geraak ik nog maar zelden in de bioscoop.
Ik had echter nog een filmcheque liggen die dreigde te vervallen. Het filmaanbod momenteel is maar dunnetjes. Ik had al bijna besloten naar Buitenspel te gaan kijken, maar negatieve kritieken, ook van het publiek, in De Standaard - en daartegenover positieve reacties op een andere film - weerhielden me ervan.
Het werd dus The Constant Gardener. Beetje een voorspelbaar scenario. Ik ben dat soort politiek-maatschappelijk geëngageerde films, genre de goeie tegen de slechte, ook een beetje moe gezien. Maar het viel mee. Scenario naar een boek van John Le Carré. Als ik me niet vergis is die auteur gespecialiseerd in spionageromans en dat kwam hier duidelijk tot uiting.
Het scenario draait namelijk om een groot complot van een farmaceutische multinational, die een nieuw geneesmiddel tegen tbc laat uittesten in Afrika, met veel doden tot gevolg. Alles natuurlijk uit puur winstbejag, met medeweten en steun van corrupte politici. Waartegen individuën in opstand komen en daarom uitgeschakeld worden.
Je vraagt je af of zelfs multinationals vandaag de dag zo door en door slecht nog kunnen zijn. Of ze dat nog kunnen riskeren, op gevaar af gebrandmerkt te worden door de pers en de publieke opinie. Er gebeurt natuurlijk van alles in de derde wereld: wapenhandel, drugshandel, spionage en oorlog, geknoei met afvalstoffen, corruptie, hongersnood,...
Waarom geen samenzwering van de farmaceutische industrie?
Vooral waren er heel mooie beelden van Afrika, een continent waar ik nog nooit geweest ben en waarvan ik niet weet of dat er nog ooit van zal komen. Van zowel de mensenmassa's en de ellende daar als de natuur. De film geeft een mooi beeld van de machteloosheid en het cynisme van alle betrokkenen, van de politici tot zelfs de hulpverleners, tegenover die ellende.
Het beeld van het zwarte meisje dat niet meemocht op het vliegtuig dat hulpverleners evacueerde uit een dorp dat een rebellenraid onderging, was treffend.
Het raakte ook bij mij een gevoelige snaar. Waardoor de film wellicht zijn doel bereikte.
Gisteren voor het eerst sinds lang naar de film geweest. Er zijn tijden geweest dat ik twee keer in de week naar de film ging. Maar met wat ouder te worden kwam daar sleet op. Nu geraak ik nog maar zelden in de bioscoop.
Ik had echter nog een filmcheque liggen die dreigde te vervallen. Het filmaanbod momenteel is maar dunnetjes. Ik had al bijna besloten naar Buitenspel te gaan kijken, maar negatieve kritieken, ook van het publiek, in De Standaard - en daartegenover positieve reacties op een andere film - weerhielden me ervan.
Het werd dus The Constant Gardener. Beetje een voorspelbaar scenario. Ik ben dat soort politiek-maatschappelijk geëngageerde films, genre de goeie tegen de slechte, ook een beetje moe gezien. Maar het viel mee. Scenario naar een boek van John Le Carré. Als ik me niet vergis is die auteur gespecialiseerd in spionageromans en dat kwam hier duidelijk tot uiting.
Het scenario draait namelijk om een groot complot van een farmaceutische multinational, die een nieuw geneesmiddel tegen tbc laat uittesten in Afrika, met veel doden tot gevolg. Alles natuurlijk uit puur winstbejag, met medeweten en steun van corrupte politici. Waartegen individuën in opstand komen en daarom uitgeschakeld worden.
Je vraagt je af of zelfs multinationals vandaag de dag zo door en door slecht nog kunnen zijn. Of ze dat nog kunnen riskeren, op gevaar af gebrandmerkt te worden door de pers en de publieke opinie. Er gebeurt natuurlijk van alles in de derde wereld: wapenhandel, drugshandel, spionage en oorlog, geknoei met afvalstoffen, corruptie, hongersnood,...
Waarom geen samenzwering van de farmaceutische industrie?
Vooral waren er heel mooie beelden van Afrika, een continent waar ik nog nooit geweest ben en waarvan ik niet weet of dat er nog ooit van zal komen. Van zowel de mensenmassa's en de ellende daar als de natuur. De film geeft een mooi beeld van de machteloosheid en het cynisme van alle betrokkenen, van de politici tot zelfs de hulpverleners, tegenover die ellende.
Het beeld van het zwarte meisje dat niet meemocht op het vliegtuig dat hulpverleners evacueerde uit een dorp dat een rebellenraid onderging, was treffend.
Het raakte ook bij mij een gevoelige snaar. Waardoor de film wellicht zijn doel bereikte.
zaterdag 17 december 2005
Status quaestionis
De moeilijke periode op het werk is bijna achter de rug. Nog naar Brussel tot donderdag. Dan vrij tot in 2006. Een tiental dagen vakantie. Oef!
Ondertussen kom ik steeds meer in feeststemming. Nog even doorbijten.
Mijn eigen bescheiden bijdrage tot de feestvreugde, op post sinds deze namiddag
Deze week is me in de krant opgevallen dat elke politicus die zichzelf respecteert tegenwoordig zijn eigen blog heeft: Eric Van Rompuy, Johan Vande Lanotte, Jürgen Verstrepen, Jan Roegiers, Vera Dua, noem maar op! Wie leest dat allemaal? Ik in elk geval niet. Als er iets interessants in staat verneem ik het wel via de rubriek Kreten en Gefluister van De Standaard.
Als ik tijd heb lees ik wel eens iets van de blog van Bert Anciaux. Maar dat was dan ook een van de eerste of de eerste bloggende politicus. Of soms lees ik ook wel eens de blog van iemand die ik persoonlijk ken. Heel oppervlakkig toch maar meestal. We worden tegenwoordig langs alle kanten overspoeld met informatie. Wie heeft er tijd om dat allemaal bij te houden?
Ik heb soms wel mijn twijfels bij deze moderne vorm van communicatie, zowel in de politiek als daarbuiten. Het fenomeen van de webloggers kan heel interessante dingen opleveren, bijvoorbeeld op het vlak van journalistiek en nieuwsgaring. Ik stel me wel vragen bij de politici die constant hun impressies op hun blog gooien. Vraag me af of het efficiënt is, behalve om nu en dan eens de politieke roddelrubriek van De Standaard te halen. Zeker nu dat iedereen het doet. Hoop voor hun dat ze een schare bewonderaars hebben die regelmatig eens naar hun blog surfen. Al geef ik toe dat ik ooit zelf wel eens een blog opgezet heb voor een lokale polticus.
Ik bedoel maar: waar gaan we naartoe, als elke politicus voortdurend vanop een eigen weblog zijn eigen grote gelijk de wereld in zit te spuien? Is er geen andere manier om met elkaar in debat te gaan?
Maar ik geef het toe: er kunnen ook vragen gesteld worden bij het nut van andere weblogs, mijn eigen weblog bijvoorbeeld. Het is voor mij meer iets om me wat aangenaam bezig te houden. Een middel tot menselijk contact ook. Verder is er natuurlijk een element internetverslaving, toch al sinds 1999, met hoogten en laagten.
Verder zonder veel pretentie. Ik mag me de laatste tijd verheugen op zekere interesse voor mijn blog in fietsmilieus. Een echte fietsblog is dit natuurlijk niet, al heb ik in de zomer en de herfst veel over fietsen geschreven. En momenteel is het daar zeker het seizoen niet voor. Ik probeer wel nu en dan nog wat te fietsen om niet volledig uit conditie te raken. Verre tochten maken gaat nu echter niet en is ook niet bijzonder aangenaam in deze tijd van het jaar. Verdere verslagen over fietstochten of -avonturen zullen dus moeten wachten tot in de lente.
Soms hou ik me ook bezig met politieke of algemeen-maatschappelijke problemen. Soms met Gentse fenomenen.
Maar ik wens me niet tot één interessesfeer te beperken. Ik schrijf maar wat over wat me bezighoudt. Zolang ik dat leuk vind en er tijd voor heb. Soms vraag ik me inderdaad af of ik mijn tijd niet beter nuttiger zou besteden
Ondertussen kom ik steeds meer in feeststemming. Nog even doorbijten.
Mijn eigen bescheiden bijdrage tot de feestvreugde, op post sinds deze namiddag
Deze week is me in de krant opgevallen dat elke politicus die zichzelf respecteert tegenwoordig zijn eigen blog heeft: Eric Van Rompuy, Johan Vande Lanotte, Jürgen Verstrepen, Jan Roegiers, Vera Dua, noem maar op! Wie leest dat allemaal? Ik in elk geval niet. Als er iets interessants in staat verneem ik het wel via de rubriek Kreten en Gefluister van De Standaard.
Als ik tijd heb lees ik wel eens iets van de blog van Bert Anciaux. Maar dat was dan ook een van de eerste of de eerste bloggende politicus. Of soms lees ik ook wel eens de blog van iemand die ik persoonlijk ken. Heel oppervlakkig toch maar meestal. We worden tegenwoordig langs alle kanten overspoeld met informatie. Wie heeft er tijd om dat allemaal bij te houden?
Ik heb soms wel mijn twijfels bij deze moderne vorm van communicatie, zowel in de politiek als daarbuiten. Het fenomeen van de webloggers kan heel interessante dingen opleveren, bijvoorbeeld op het vlak van journalistiek en nieuwsgaring. Ik stel me wel vragen bij de politici die constant hun impressies op hun blog gooien. Vraag me af of het efficiënt is, behalve om nu en dan eens de politieke roddelrubriek van De Standaard te halen. Zeker nu dat iedereen het doet. Hoop voor hun dat ze een schare bewonderaars hebben die regelmatig eens naar hun blog surfen. Al geef ik toe dat ik ooit zelf wel eens een blog opgezet heb voor een lokale polticus.
Ik bedoel maar: waar gaan we naartoe, als elke politicus voortdurend vanop een eigen weblog zijn eigen grote gelijk de wereld in zit te spuien? Is er geen andere manier om met elkaar in debat te gaan?
Maar ik geef het toe: er kunnen ook vragen gesteld worden bij het nut van andere weblogs, mijn eigen weblog bijvoorbeeld. Het is voor mij meer iets om me wat aangenaam bezig te houden. Een middel tot menselijk contact ook. Verder is er natuurlijk een element internetverslaving, toch al sinds 1999, met hoogten en laagten.
Verder zonder veel pretentie. Ik mag me de laatste tijd verheugen op zekere interesse voor mijn blog in fietsmilieus. Een echte fietsblog is dit natuurlijk niet, al heb ik in de zomer en de herfst veel over fietsen geschreven. En momenteel is het daar zeker het seizoen niet voor. Ik probeer wel nu en dan nog wat te fietsen om niet volledig uit conditie te raken. Verre tochten maken gaat nu echter niet en is ook niet bijzonder aangenaam in deze tijd van het jaar. Verdere verslagen over fietstochten of -avonturen zullen dus moeten wachten tot in de lente.
Soms hou ik me ook bezig met politieke of algemeen-maatschappelijke problemen. Soms met Gentse fenomenen.
Maar ik wens me niet tot één interessesfeer te beperken. Ik schrijf maar wat over wat me bezighoudt. Zolang ik dat leuk vind en er tijd voor heb. Soms vraag ik me inderdaad af of ik mijn tijd niet beter nuttiger zou besteden
Abonneren op:
Posts (Atom)