De Gentse Zwijger stript (alweer)

uitzicht vanuit mijn studeerkamer in de lente
Originally uploaded by degentsezwijger

Lang geleden dat iemand nog eens een stokje deze richting uit gegooid heeft. De dader heet Georgina. De opdracht luidt: noem zeven dingen die men nog niet over je weet en geef die opdracht door aan zeven andere bloggers.

Georgina is een sympathieke meid die ik toch al een tijdje ken, virtueel dan. Maar mijn eerste gedacht was toch: ze kunnen me wat. Iedereen die mijn blog nu en dan bezoekt weet dat het een life blog is. Dat de realiteit nooit ver weg is. Ik heb hier al zo veel over mezelf prijgegeven dat ik me afvroeg of zo'n stokje aannemen nog wel zin heeft. Ik heb hier al veel geschreven over mijn politiek engagement, misschien tot vervelens toe. Over mijn passie voor fietsen en wielrennen. En ik wil toch ook wel een beetje afstand houden. Het is niet de bedoeling dat ikzelf hier keer op keer gedissecteerd word. Langs de andere kant heb ik ook al enkele keren last gehad met anderen die vonden dat ik hun privacy schond.

Maar dan dacht ik what the hec? Ik kan Georgina of all persons toch niet teleurstellen? Ik neem het stokje dan toch maar aan, al ga ik me niet strikt aan de regels houden. Zeven is misschien wel een heilig getal, maar daar heb ik verder maling aan. Ik ga het stokje ook aan geen zeven anderen doorgeven, want dat zijn er te veel.

Wat is er nog zo interessant aan mezelf dat nog niet op deze blog vermeld werd? Misschien dat ik binnen enkele weken vijftig word? Een halve eeuw. Toegegeven, het is oud voor een blogger. Maar ik ben nog jong van geest. En de meesten geven me jonger. Al heb ik van die typische leeftijdsproblemen. Mijn eeuwige gevecht met het buikje bijvoorbeeld. Eind vorig jaar heb ik weer eens een hele tijd streng gedieet. Veel gesport, vooral gefietst. Maar de eerst maanden van dit jaar heb ik me zo goed laten gaan dat het effect daarvan alweer vrijwel volledig teniet gedaan is en ik zo goed als mag herbeginnen. Grote schuldige: onder andere mijn voorliefde voor wijn. Een hobby die een andere grote hobby, fietsen, tegenwerkt. Ik ben ook een nogal grote eter en heb de laatste tijd nauwelijks nog gesport, zeker omdat ik nu al een zestal weken met een chronische verkoudheid opgescheept zit.

Ander markant gegeven: ik ben nog steeds vrijgezel. Ik weet niet of dat nog gaat veranderen. Ik heb de hoop niet opgegeven dat ik mijn sprookjesprinses ooit nog tegenkom. Maar als je al je hele leven vrijgezel bent, afgezien van enkele latrelaties die nooit een lang leven beschoren waren, dan zal een duurzame relatie aangaan wel niet makkelijk zijn.

Een recente revolutionaire verandering in mijn leven: na een verblijf van ca 25 jaar in het centrum van Gent ben ik tweeëneenhalf jaar geleden naar De Pinte verhuisd. Ik had behoefte aan wat meer ruimte, wat meer natuur, wat minder drukte ook. Maar ik moet toegeven: het begin was moeilijk. Een hele aanpassing van de stad naar een zeer rustige, vrij landelijke gemeente als De Pinte. Een residentiële slaapgemeente waar weinig of niets te beleven valt. Wel mooi en ook heel rustig. Een ietsje te. Niet voor niets blijkt 1/3 van de inwoners van De Pinte uit 60+'ers te bestaan. En als je gewoon was om even je deur uit te stappen en al onmiddellijk in de Veldstraat in Gent te belanden. Of op de Korenmarkt of de Graslei... De kalmte en de rust: je moet er echt wel aan wennen!

Maar het is hier prachtig wonen. Ik woon hier vrijwel in het centrum van het dorp, op nauwelijks 100 meter van de kerk. Overal rondom het huis is open ruimte. Aan de oostzijde is er een braakliggend perceel. Aan de andere kant is er een bungalow. Achter het huis een tuin en daarachter nog een tuin, gevolgd door een bomenrij. Als het zo mooi weer is als de laatste weken is het huis langs alle kanten vol zonlicht. Dat maakt veel goed. Dan mis ik het stadsgewoel niet meer. Bovenaan een fotootje van het uitzicht vanop mijn studeerkamer. Dat uitzicht is onlangs sterk veranderd door die bomen die aan het bloeien geslagen zijn.

En het centrum van Gent is maar 10 kilometer ver. Ik leg de afstand zelfs in de winter geregeld met de fiets af, tenzij bij hevige regen of sneeuw. Het is nog doenbaar. Bij het terugfietsen van bijvoorbeeld een avondje Gentse Feesten heb ik wel al enkele keren gesakkerd en gewenst dat het een paar kilometer korter fietsen was.

Maar de tuin vergt ook veel onderhoud. Ik doe het graag, maar het is vermoeiend en tijdrovend, zeker voor iemand die dagelijks naar Brussel pendelt. Zo heeft alles zijn voor- en zijn nadelen.

Zo ik hoop dat dit volstaat en dat ik mezelf alweer voldoende blootgegeven heb.

Laat ik het stokje doorgeven aan enkele bloggende gewezen of nieuwe partijgenoten en/of politici, al dan niet in spé: Jethro Mortier, Wim Dewaele en Christophe Ramont. Ze zien maar of ze er bij de aanvang van deze campagne tijd voor hebben.

Mondegreens

Een nieuw woord leren kennen via een artikel in het taalkundig tijdschrift Onze Taal: mondegreen.

Het woord is wel nieuw (of toch voor mij), maar het begrip niet. Het is een liedjestekst waarvan je een stuk verkeerd verstaat. Ik heb daar nog wel eens last van. Een soort van verbale dyslexie? Hoe heet zoiets?

In het artikel (zie de link hierboven) wordt als voorbeeld gegeven:
En bent u er nog altijd heilig van overtuigd dat er in ‘Purple Haze’ van Jimi Hendrix niet te horen is: “Excuse me while I kiss the sky”, maar: “Excuse me while I kiss this
guy”? Dan bent u niet de enige.

Het deed me blozen. Die mondegreen is exact wat ik daarin meende te verstaan. En ik ben blijkbaar niet de enige. Er bestaat (of bestond) zelfs een website http://www.kissthisguy.com/ met een hele collectie dergelijke Engelse mondegreens.

De term is - hoe kan het ook anders - uit het Engels afkomstig:
Hij werd – en ook dat wordt steeds bekender – in 1954 gemunt door de Schotse schrijfster
Sylvia Wright. Ze moest in haar jeugd een traditioneel lied zingen met de regels “They had slain the Earl of Moray / And laid him on the green”, maar verstond de laatste regel als “And Lady Mondegreen”. Vandaar dus mondegreen.

De Ronde

RvV09 014
Originally uploaded by degentsezwijger

Beetje laat want al een week geleden, maar ik ben er niet eerder toe gekomen een kort verslagje van mijn eerste 'echte' kennismaking met de Ronde van Vlaanderen te schrijven.

Ik ging normaal vorig jaar ook al eens ter plaatse kijken. Amoureuze verwikkelingen hebben er toen voor gezorgd dat dat plan niet doorging.

Dit jaar is het er dan toch eindelijk van gekomen dat ik eens naar de Ronde gaan kijken ben. En ik heb er absoluut geen spijt van, want het is een heel speciaal, heel enthousiast sfeertje. En het weer was ronduit schitterend, toch van rond de middag. Bovendien heb ik vorige nazomer en herfst zo goed als het hele parcours van de finale verkend. Ik ken dus alle helingen en kasseistroken uit eigen ervaring.

Ik ben met de fiets gegaan. Zo'n 20 kilometer van De Pinte naar Zwalm, dat valt wel mee. Eerste afspraak: de Molenberg in Zwalm. De eerste helling van de dag. De kasseien lagen er vervaarlijk bij, want 's morgens was het daar erg mistig geweest. Ik was verwonderd dat ik die helling ooit met de fiets beklommen heb, want zelfs te voet is ze erg steil.

Veel volk op de top (zie foto). Ik drink een pint en verorber een braadworst, als de renners opduiken. Vroeger dan verwacht: ze zitten op het snelste uurschema. Al meteen een lichte afscheiding.

Na de Molenberg rijden de renners in de richting van Oudenaarde en dan naar West-Vlaanderen, waarna ze terugkeren naar de streek van de Vlaamse Ardennen. Ik kon ze dus nog een tweede keer zien. Ik koos voor de Varent, een helling in Mater, deelgemeente van Oudenaarde. Maar ik had me een beetje vergist in de ligging van die helling. Uiteindelijk belandde ik in de Haaghoek, een licht hellende kasseistrook in Horebeke, op de grens met de gemeente Brakel. Ook daar veel volk en Vlaamse kermis (zie eerste foto). Je ziet de renners al van ver afkomen, in een schitterend decor. Bovendien was er, weliswaar op een afgesloten terrein met security, een reuze tv-scherm opgesteld. Zelfs van buiten het terrein kon je de koers toch volgen. Zo heb ik het verder verloop na de passage van de renners kunnen meemaken op tv.

Een zenuwachtig gedoe eer de renners er waren. Ik doodde de tijd met een hamburger te eten en wat bier tot mij te nemen. Een jongetje van een jaar of tien, volledig in koerstenue, bracht de mensenmassa in extase door vijf, zes keer na elkaar de helling op te rijden. Groot gejoel bij het publiek. Gedrum ook als de renners naderden. Politieagenten trachtten de massa in toom te houden.

En dan zijn ze daar! Een flits, en weg! Er is nauwelijks nog sprake van een peloton, alleen van verbrokkelde groepjes renners. En zo hoort het in een echte koers! Ook de achterblijvers krijgen nog luidkeels aanmoedigingen van het publiek. Ze zien er wel niet zo gelukkig uit, de gelosten.

En er heeft zowaar een Vlaming gewonnen. En niet in een spurt, nee. Maar wel op de meest heroïsche manier: door een ontsnapping op de Muur van Geraardsbergen. Beter kan toch niet?

Uiterst voldaan rij ik, na het nodige biervocht tot mij genomen te hebben, terug naar huis. In heel zonnig weer en met mijn nieuwe iPod op. Schouppe: eat your heart out!

Conclusie; dit was zeker voor herhaling vatbaar!

Bizar

Bizar voorval gisteren. Triest, maar ook bizar.

Ik wou naar de kapper. Er is er een in de buurt van het St-Pietersstation in Gent waar ik sinds een 25 jaar geregeld ga. Ik heb daar nog in de buurt gewoond. Ik ben sinds lang verhuisd, maar af en toe ga ik er nog langs voor een knipbeurt. De zaak is goedgelegen, vlakbij het station. Kapper is het juiste woord voor 's mans beroep, want hij gaat soms wat hardhandig te werk, maar hij doet het goed en is goedkoop.

Sinds enkele jaren was hij met pensioen, maar hij werkte nog enkele dagen in de week door om nog wat bij te verdienen en wellicht om iets om handen te hebben.

Toen ik aankwam voor de kapperszaak hingen er twee briefjes aan de deur. Het eerste: Gesloten wegens stopzetting van activiteiten. Ai, dacht ik, hij is gestopt met werken. Gedaan met die goedkope kapbeurten vlakbij het station.

Dan richtte mijn blik zich op het volgende bericht: een doodsbrief.
De man was vorige zaterdag overleden. Hij wordt morgen begraven.
69. Geen leeftijd. Hij heeft niet lang van zijn pensioen kunnen genieten.

Het klinkt wellicht een beetje cynisch, maar nu had ik geen kapbeurt gehad.
Het deed me denken aan mijn kinderjaren en verwijten die je in die tijd soms naar je hoofd kon krijgen, zoals Uw kapper is dood zeker?
of ook Heeft uw broek onder de tram gelegen?

Mijn kapper was dood, inderdaad!

Hij ruste in vrede. Ik wens hem een eeuwigheid van te knippen en te kappen koppen toe, in alle maten en kleuren.

Mijn medeleven aan de familie.

Afscheid nemen

Deze ochtend ging ik voor de vierde keer van het jaar naar een begrafenis. Voor het eerst in mijn eigenste De Pinte. Ik kende de overledene, een bijna tachtigjarige gewezen onderwijzer, een beetje, niet zo heel goed; maar zijn jongste zoon is al een aantal jaren een politieke vriend, tevens gemeenteraadslid in De Pinte.

Het kleine kerkje van De Pinte zat afgeladen vol. Samen met een hoop andere mensen moest ik rechtstaan. Het was de eerste kerkdienst die ik er volledig uitzat. Tevoren was ik er alleen nog maar binnengeweest voor communiefeesten en had me er nooit toe kunnen brengen te blijven zitten voor de hele dienst.

Het is een mooi kerkje. Vrij recent en modern. De binnenkant ziet er goed uit; heel netjes; de buitenkant in een of andere neo-stijl vind ik minder. De pastoor heeft een heel warme stem, die ver draagt, zoals het voor een pastoor hoort. Hij ziet er een beetje uit als een Christusfiguur: lange baard en lange haren.

Passende preek ook van de pastoor! Uiteraard wees hij op het rijkgevulde leven van de overledene. Op zo'n ogenblikken ga je aan het mijmeren over het leven en de dood: hoe rijkgevuld is mijn leven? Wat heb ik nog te verwachten?

Eigenlijk kan ik niet zo goed tegen het pathetische van begrafenissen. Bij het begin van de dienst brachten de dragers de kist de kerk binnen, gevolgd door de familie. Ik zag de droevige blik van de weduwe naar de kist en moest zelf de ogen afwenden. Op zo'n emotionele momenten kan ik echt heel overgevoelig worden.

De afgestorvene was een Vlaams-nationalist, zij het ook zeer sociaal bewogen. Dat kwam, naast de aanwezigheid van een aantal coyfeeën van het Vlaams-nationalisme uit het Gentse, tot uiting in de muziek. Vlaams-nationalisten hebben een rijke zangtraditie, die socialisten bijvoorbeeld niet hebben. Daar hebben ze wel de Internationale, maar dat is ook ver alles.

De dienst werd muzikaal opgeluisterd met klassiekers uit het Vlaamse liedrepertoire, die door de kerkgangers samen gezongen werden. En goed meegezongen. En nee, niet Will Tura of Clouseau, maar wel liederen van componisten en tekstdichters die de hedendaagse Vlaamse jeugd niet meer kent, zelfs mensen van mijn generatie niet. Het Hemelhuis van Emiel Hullebroeck op tekst van René De Clercq; Lied van mijn Land van Ignace De Sutter en Anton Van Wilderode; Lieve Vrouw van Vlaanderen van Lodewijk de Vocht en August Cuppens. Dat laatste lied had ik zeker nog al gehoord. Ik vind het best mooi, met een nogal zangerige melodie. Het is alleen in flamingantische milieus nog bekend, vermoed ik.

Geen Vlaamse Leeuw of Gebed voor het Vaderland, dé klassiekers op begrafenissen van fervente Vlaams-nationalisten. Die bekende strijdliederen hebben meer een politieke bijklank. Het cultuurflamingantisme overheerste op deze uitvaartdienst. Geen vlammende speeches ook, zoals op de begrafenis van mijn vader. Het was een ingetogen dienst, waarin vooral de talrijke kleinkinderen van de overledenen vaak aan het woord kwamen. En er gezongen werd! Het kleinkind dat Het Hemelhuis uitzonderlijk alleen ten beste gaf, was duidelijk muzikaal geschoold.

Dido

Nu ik toch mijn cd-collectie wat aan het aanvullen ben.
Een recente ontdekking: Dido. Ik kende wel oppervlakkig wat liedjes van de radio. Maar ik volg de muziek de laatste jaren niet meer op de voet.
Onlangs hoorde ik de cd Life for Rent bij een vriendin en hij beviel me wel, zodat ik hem ook maar gekocht heb. Dit is het tweede nummer, Stoned.

Stilleven met poes

Stilleven met poes
Originally uploaded by degentsezwijger

Zonder commentaar!

Tamils

Grote betoging vandaag in Brussel. Enkele duizenden Tamils hebben betoogd tegen de volkerenmoord door de staat Sri Lanka, waar de etnische Singalezen de plak zwaaien. Een wat vergeten conflict, dat nog weinig het nieuws haalt. Ook deze betoging haalde nauwelijks de actualiteit.

Ik zag ze rond de middag arriveren in de Brusselse Noordwijk. Met duizenden. Ongelooflijk, want Shri Lanka, dat is de andere kant van de wereld. Ze kwamen uit heel West-Europa. Voor een betoging! En ze zijn hier met veel!

Er waren spandoeken in het Engels, het Frans, het Duits...
En natuurlijk ook in het Tamil, ofte het தமிழ

Hierboven de vlag van de Tamil Tigers, die heel wat betogers meedroegen. Volgens hen zijn de tijgers geen terroristen, maar bevrijders.

Ik heb tijdens de middagpauze een hele poos staan kijken vlakbij City2. Ze zagen er heel verbeten, heel fanatiek uit, die kleine mensjes uit een ver land, die allemaal zo op elkaar lijken en wiens tongval me onvermijdelijk deed denken aan een keten Gentse nachtwinkels.

Unknown Caller

Ik heb deze namiddag de laatste CD van U2 gekocht. Het was al geleden van het begin van de jaren '90 dat ik nog iets van die groep gekocht had, nl. Achtung Baby, een meesterwerk. Midlife crisis zeker? Hoewel, Bono en de andere groepsleden moeten ongeveer leeftijdsgenoten zijn van mij.

De sound is nog steeds dezelfde, getuige het volgende nummer, Unknown Caller, een van de beste en meest typische nummers van de nieuwe CD. Het jeugdig enthousiasme is gebleven, zij het iets bedaarder, iets meer gestroomlijnd. De leeftijd zeker? Andere nummers vind ik iets minder, iets te hard vooral en te weinig melodieus, bvb de hitsingle Get on your boots.



Voilà, toch weer eens een nieuwe CD bij. Ik heb er de laatste jaren niet veel meer gekocht. Ik ben mijn collectie een klein beetje aan het vernieuwen, wegens een feest in het vooruitzicht. Downloaden is er voor mij nog niet bij. Nog iets te revolutionair tot nu toe. Hoewel, het zal er nog wel es van komen dat ik mij eindelijk een i-pod aanschaf. En misschien zal dat zo lang niet meer duren ook.

Liefde op de Werkvloer

Omdat het niet altijd over politiek moet gaan... - met de verkiezingen in aantocht zal het er hier wellicht niet op verbeteren. Eens wat anders: een cursus Hoe zorg ik ervoor dat er over mij geroddeld wordt op kantoor?
Ofte Het leven zoals het is op kantoor in tijden van Web 2.0.


1. Begin een relatie met een collega.
2. Zorg ervoor dat zoveel mogelijk andere collega's dat te weten komen.
3. Een uitstekend middel om doelstelling 2 te realiseren: Facebook! Je hebt allebei een profiel op het sociale netwerk Facebook. Je hebt een aantal andere collega's als vriend op Facebook, waaronder een aantal gemeenschappelijk.
4. Als stap 3 vervuld is, is het moment suprême gekomen om je te outen: je maakt je relatie Facebook official, zodat er onder de collega's niet de minste twijfel meer kan zijn over wat er aan de hand is. Geruchten zijn nu zekerheden geworden!

5. Op een ochtend verslikt een collega zich bijna in zijn ontbijt, als hij op Facebook in zijn nieuwsoverzicht leest dat collega's x en y hun relatie al na enkele weken verbroken hebben. Nauwelijks op kantoor aangekomen deelt een andere collega hem samenzweerderig het nieuwtje (dat er ondertussen al lang geen meer is) mee.
6. Stap 5 vraagt om nadere inspectie. Uit nauwkeurig onderzoek blijkt x wel nog een relatie te hebben, maar y niet meer.
7. Uiteraard zijn er collega's die op Facebook commentaar beginnen te leveren op het nieuw feitelijk gegeven. Om alles nog wat smeuïger te maken is het goed als x zich in die discussie mengt. Alle commentaren worden nadien vakkundig verwijderd door y, zonder daar verder nog iets aan toe te voegen of iets aan zijn relatiestatus te veranderen.
8. Een nuttige maar niet noodzakelijkse stap: een van beiden of allebei is/zijn niet op kantoor als deze laatste verwikkelingen zich afspelen.
9. De laatste stap: je vindt wel ergens een idioot die bereid is om een blogpost te schrijven over dit major kantoorevent!

Klaar is kees! Een dagenlang niet aflatende stroom van geroddel is in gang gezet!
Uiteraard is iedereen benieuwd naar het vervolg. Een nieuwe kantoorsoap heeft het levenslicht gezien!

Tot slot: het spreekt vanzelf dat deze blogpost over twee volslagen anonieme kantoormensen gaat. Misschien is het wel pure fictie en heb ik alles uit mijn duim gezogen? Wat tijdverdrijf bij gebrek aan andere (betere) inspiratie?

Doe het verkiezingscongres!

Gistermorgen trok ik naar het verkiezingscongres van Sp.a in het Gentse NTG. Veel volk, waaronder maar weinig bekenden. Wat een verschil met mijn vorige partij, waar ik altijd bijna iedereen kende. Een heel andere partijcultuur ook, maar dat heb ik al eens geschreven. Het is bijvoorbeeld niet meer voldoende om lid te zijn om stemrecht te krijgen. Elke afdeling krijgt stemmen op basis van het aantal leden.

Het kostte me heel wat moeite om zo'n stemkaart te pakken te krijgen. Tijdens mijn zoektocht daalde ik de trappen van het NTG af waarop Ivan De Vadder Kathleen Van Brempt aan het interviewen was. Zo verscheen ik ineens op het VRT-nieuws ook :-)
Hoe doe ik het toch? Op de nieuwjaarsreceptie stond ik achter Mia De Vidts toen ze haar aan het interviewen waren. Natuurlijk zijn er op kantoor weer heel wat collega's die me in het VRT-journaal gezien hebben.

Samen met enkele andere gewezen Spiritisten nam ik plaats op de achterste rij van het tweede balkon. Vandaar dat de kwaliteit van de foto's die ik genomen heb te wensen overlaat.


Het congres zelf was perfect georchestreerd. De Europese lijst werd zonder grote problemen en met maar enkele tegenstemmen en onthoudingen goedgekeurd. Er waren acht amendementen op het Vlaamse verkiezingsprogramma geselecteerd die door de indiener mochten worden verdedigd.

De amendementen waren zorgvuldig uitgekozen: geen ervan zorgde voor problemen. Alleen: één van de indieners hield zich niet aan haar tekst. Francy Van der Wildt, de burgemeester van Rumst, haalde namens vijf afdelingen uit de Rupelstreek nogmaals uit naar de naamsverandering en de komst van Bert Anciaux en anderen, die de partij meer naar het centrum halen, weg van het ware socialisme. Ze kreeg ruim applaus vanuit de zaal.

Toen volgde hét kippenvelmoment van het congres. Frank Vandenbroucke nam op het podium de verdediging van Bert Anciaux op. Heel bedaard zei Frank dat hij niet naar Gent gekomen was om zijn vriend Bert Anciaux te verdedigen, maar als dat moest... Het sport- en cultuurbeleid van Bert is ronduit socialistisch, stelde hij. Hij was héél blij dat Bert nu een partijgenoot is. De zaal reageerde met een langgerekt en luid applaus en gejoel. Er waren ook wel enkel boeroepers. Frank Vandenbroucke was duidelijk geëmotioneerd. Bert Anciaux ook. Nog meer!

Frank vandenbroucke maakte op mij, een nieuweling, een héél sterke indruk. Een echte vakspecialist, een goed spreker ook. Niet de grote volksmenner als een Stevaert, maar wel heel gedreven. En als hij het woord neemt luisteren ze bij Sp.a. Caroline Gennez was in haar slottoespraak minder goed op dreef.

Het congres eindigde met het zingen van de Internationale. En nee, ik heb niet meegezongen. De gewezen Spiritisten naast mij evenmin. Ik moet de tekst nog leren. Ik ken alleen nog maar enkele flarden. Bovendien vind ik enige terughoudendheid in het begin als nieuwkomer gepast.

Het was een goed congres. Ik heb enkele nieuwe mensen leren kennen, waaronder alweer een paar Facebook "vrienden". Onder anderen deze meneer. Ik heb enige goede gesprekken gehad. Helaas heb ik opnieuw moeten vaststellen dat veel socialisten de gewezen Spiritisten beschouwen als mensen die meer in het politieke centrum thuishoren. Iets wat ik ten stelligste betwist en dat zeker voor mezelf niet opgaat. Voor Bert Anciaux en anderen ook niet.

Het is een misvatting. Vooroordelen die op niets berusten. Een bepaalde perceptie van bepaalde mensen en groepen die tegen vernieuwing zijn.

0,6% again!

Ze zijn daar weer met hun 0,6%! Het moet frustrerend zijn voor de vroegere partijgenoten van SLP. Na de, alle omstandigheden in acht genomen, goede peiling van Het Laatste Nieuws half januari (2,6% - als ik me goed herinner), nu weer die hatelijke 0,6% van vorige herfst. Ontmoedigend! Natuurlijk is er toch die foutenmarge van 2%. Kleine partijen worden nooit echt goed gepeild.

Die 10,1% voor N-VA is echt verbazingwekkend. Wie had dat gedacht? Ik niet!

Sp.a houdt stand: 14,4%. Verre van een bevredigend resultaat, maar toch al beter dan die 13,8% bij HLN medio januari. En dat ondanks alle interne strubbelingen. Het doemscenario van een Sp.a die tegen of zelfs onder de 10% terechtkomt (zoals sommigen aankondigden) is gelukkig vermeden. Tegen alle onheilsprofeten in. Misschien is er een verband met het iets mindere resultaat van Lijst De Decker?

In elk geval: er is nog werk aan de winkel. Want 14,4% op 7 juni zou toch een zeer pover resultaat zijn!

Ook merkwaardig: Bert Anciaux gaat er serieus op achteruit in de populariteitstest. Niet onverwacht!

Bwah! Als je leest dat er maar 1.013 kiezers ondervraagd zijn in die peiling... Telefonisch dan nog! Terwijl ze misschien naar de zoveelste aflevering van De Kampioenen of van Thuis aan het kijken waren. Niets is beslist! Alles blijft nog mogelijk! 't Zijn per slot maar trends! Momentopnames!

Facebook stalker

Gisterochtend las ik op Facebook in een statusboodschap van een van mijn FB-vrienden dat ze die dag opleiding volgde in het Brusselse kantoor waar ik werk. Ik had die FB-vriendin, een bekende blogster, nog maar één keer IRL ontmoet op een blogmeet in Gent. Dadelijk trok ik op onderzoek uit. Ik slaagde er vlug in het lokaal waar de opleiding plaatsvond te traceren.

Ik wou haar goeiedag gaan zeggen. Ik zou haar eens verrassen. Je Facebook stalker heeft je gevonden, plande ik als begroeting. Misschien. Bij wijze van grap, niet om haar de stuipen op het lijf te jagen. Hoewel. Ik heb slechte ervaringen met dergelijke grapjes. Sommige mensen nemen ze bloedernstig. Maar had ze dan niet zelf op Facebook (via haar gsm en twitter dan nog) moeten meedelen waar ze zich juist bevond?

Ik ben enkele keren gaan kijken of ik haar niet zag tijdens een van de vermoedelijke pauzes. Maar ik merkte haar niet op. Ik kon daar ook niet de hele tijd rondhangen of het klaslokaal binnengaan. En er moet ook nog gewerkt worden.

In de late namiddag controleerde ik mijn privémail. Er zat een berichtje in van haar dat 's middags verstuurd was: Heb ik jou daarstraks niet in de gang gezien? Leuk! Blijkbaar had ik haar ergens mislopen of niet opgemerkt. Maar 't was toch in orde gekomen: zij had mij wel opgemerkt! Aalterse politica gespot hier in de gang, schreef ik als commentaar bij haar statusboodschap op Facebook. Om het goed te maken dat ik haar niet gezien of niet herkend had. Vrouwen durven immers nogal eens van look veranderen.

Naschrift 11.3: ik heb haar ondertussen toch ontmoet en zonder probleem herkend. Onze blogster is namelijk ook kandidaat voor de sp.a bij de verkiezingen van 7 juni. Blijkbaar heb ik haar die ene keer in de gang gewoon mislopen.

Omloop Het Nieuwsblad

Ik ben vanmiddag in Gent naar de aankomst van de Omloop Het Nieuwsblad (de vroegere Omloop Het Volk) gaan kijken. Ik heb nog getwijfeld of ik niet ergens op een van die hellingen in de Vlaamse Ardennen, die ik nu vrijwel allemaal ken, zou gaan kijken, maar het was te laat. En Gent-Gent eindigt toch bijna altijd op een spurt.

Voor de zoveelste keer ben ik tot de conclusie moeten komen dat je toch niets ziet van de koers op zo'n aankomstplaats, als je geen tribuneplaats hebt. Je kan beter naar de televisiebeelden kijken. Het was ditmaal niet anders. Op bovenstaande foto hebben de renners de eindspurt ingezet op zo'n 150 meter van de eindmeet op de Charles de Kerckhovelaan. De latere winnaar Hushovd gaat hier aan de haal. Net op deze plek was er een ook valpartij. Het was net gebeurd als ik de foto nam. Als je de foto vergroot door erop te dubbelklikken, kan je een renner op de grond zien liggen.

De aankomst had in de grootste verwarring plaats. De speaker wist aanvankelijk niet wie er gewonnen had. Dat was de Noor Thor Hushovd. Op de volgende foto staat hij op het podium met de tweede (de mij onbekende Belg Ista) en de derde (de Spanjaard Flecha).


Helemaal rechts op de foto de Gentse schepen van sport Catharina Seghers. Bert Anciaux mocht in zijn hoedanigheid van minister van sport de trofee uitreiken aan de winnaar. Bertje werd door sommige lui uit het publiek getracteerd op een fluitconcert. Tot wat de hetze die tegen hem gevoerd wordt leiden kan! Als hij overal zo onthaald wordt, moet de man een brede rug hebben om overeind te blijven.

Poll in Google Docs

De uitslag van de verkiezingspoll die de gratis bakkerskrant De Zondag onlangs hield, was zo ongeloofwaardig dat ik besloot mijn eigen poll te organiseren op mijn blog. Heb ik die Google Docs die op korte tijd zo populair geworden is ook eens uitgetest!

De uitslag van de poll van De Zondag was:
Vl.B: 30%, N-VA: 26%, CD&V: 20%, LDD: 11%, OpenVLD: 4%, Sp.a: 4%, SLP: 3%, Groen!: 2%.

Dat belooft als dat de verkiezingsuitslag wordt! Vlaams Belang en N-VA zouden De Decker zelfs niet nodig hebben voor een volstrekte meerderheid!

Zo, stuur je keuze maar in, uiteraard volkomen anoniem!

Opmerking 31.3.09: ik heb de poll maar gedeletet. Je kon hem zoveel invullen als je maar wou en sommige mensen bleven maar van die mogelijkheid gebruikmaken.

Face your Manga

Gezien bij Georgina en Menck (die blijkbaar uit de blogdoden heropgestaan is): Face your Manga!

Ik heb me natuurlijk onmiddellijk zelf ook zo'n mangatar gemaakt. Hier komt het.

Wat vind je ervan?
Ik heb het jullie gemakkelijk gemaakt: je hebt maar te vergelijken met de foto rechtsboven.

Obama in Vlaanderen

Een nieuwe dimensie aan de mantra van Barack Obama.

Gelezen op de weblog van Kathleen Cools: Yes, we can ! Yes, wij kunnen in Vlaanderen ongelooflijk ouwehoeren.

Vind ik ook, ja.

Lees er elke dag de kranten maar eens op na. Ook De Standaard begint mij meer en meer tegen te steken. Die sensationele kop elke morgen als ik mijn krant uit de brievenbus vis. Die doemdenkerij en stemmingmakerij altijd. Wat was het vanmorgen weer? Werklozen kosten al 11miljard. In koeien van letters!

Wat willen die media? Nog meer paniek zaaien?

Wacht maar tot Obama himself naar Tremelo komt. Dan is het hek helemaal van de dam :-)

Kerli

Ik heb het weekend goed en vroeg ingezet. Vanmiddag liep ik de Fnac in Brussel binnen. Ik beluisterde via een koptelefoon lukraak een nieuwe pop-cd die er aangeprezen werd. Het ging om een debuutalbum dat pas uitgebracht is eind januari.

De cd was van een mij onbekende zangeres, Kerli. Een jonge Estse, die ooit deelnam aan het Eurosongfestival en nu internationaal aan het doorbreken is. Een mooie, jonge blondine, maar dat zal u wellicht niet verwonderen. Het hitje Walking on Air kende ik al van de radio.

De cd beviel me. Ik heb hem dan ook maar gekocht. Het is eens iets anders. Niet het genre dat ik normaal koop - ik koop sowieso niet veel cd's meer. Bijna geen zelfs.

Ik vond de sound heel speciaal. Heel typisch. Een beetje gothic naar het schijnt, maar ook niet te veel. Niet zodanig dat het te zwaar wordt. Het album (inclusief grafiek en videoclips) doet me toch een beetje denken aan de Gothic Novel uit de 19de eeuw (Dracula van Bram Stoker, etc.). Romantische en Victoriaanse toestanden. Edgar Allen Poe. Ouderwetse Britse thrillers. Creepy stuff.

Een mooie, bijzondere stem. Een Oost-Europese zangeres. Een geslaagd conceptalbum Love is Dead. Passende, grafisch uitgewerkte hoes. Soms nogal zwaar van geluid, drum 'n bass, maar dan weer heel zacht en mysterieus. Een beetje minimal ook. Kortom, echt iets voor de Gentse Zwijger. Hierbij een filmpje van The Creationist, het derde nummer.

Vier jaar Gentblogt

Vrijdagavond ben ik naar de fuif van vier jaar Gentblogt gegaan. Gesukkeld om mijn auto geparkeerd te krijgen in het centrum. Het is duur, nu je tot middernacht moet betalen in Gent. Ik heb mijn karretje aan de Coupure gezet. Aan de overkant moest je niet betalen, maar dat wist ik niet. Ik zal mij toch eens goed moeten informeren of er iets anders op vinden, want ik vind die parkeertarieven in Gent echt duur geworden.

Eerst een politieke bijeenkomst aan de Vrijdagmarkt. Een andere stijl dan in mijn vorige partij. Ik zal er nog aan moeten wennen: Spirit was een typische middenklassepartij. Sp.a duidelijk niet. Hoewel daar ook veel hooggeschoolden rondlopen, merk je toch een verschil. Een verschil in afkomst vooral. Sp.a is toch tenminste een echte partij: Spirit was inderdaad niet veel meer dan een vriendenclubje, waar je altijd dezelfde mensen tegenkwam, dan nog heel beperkt in aantal.

Daarna spoedde ik me te voet naar het zwembad Van Eyck voor de fuif van Gentblogt. Een héél verschil met vorig jaar: ditmaal geen bonnetjes. Dat is al positief, maar dus ook geen ontvangstcomité.

Het moet ongeveer half twaalf geweest zijn als ik er aankwam. Veel minder volk dan vorig jaar. Er werd zelfs niet gedanst. De meeste redactieleden waren er. Niet allemaal. De überblogster (voor mij is ze dat toch) was er niet. Ziek naar het schijnt. Ik had gehoopt haar nog eens te ontmoeten, zoals vorig jaar. Tegenvaller dus!

Verschillende andere bloggers die er vorig jaar wel waren ontbraken ditkeer. Ik werd toch aangeklampt door een blogger, die notabene in mijn linkfeed staat ook, namelijk Beo. Vreemd: ik dacht dat die blogger een vrouw was, terwijl het in werkelijkheid een man is. Daarmee zie je hoe grondig ik sommige van die blogs lees :-) Het misverstand is wellicht ontstaan omdat ik die blogger leren kennen heb gedurende de roemruchte wijvenweek van vorig jaar.

Ik onderhield me een tijdje met Beo/Kribbelpunt. We kwamen tot de conclusie dat het blogfenomeen op de terugweg is. Op de Facebookparty, die binnenkort plaatsheeft in Gent, daar zal wel volk zijn!

Het was een beetje een rare fuif. Niet echt veel ambiance. Niet veel volk ook. Volgend jaar zullen ze anders uit de hoek moeten komen of er is geen kat meer. Nadat ik afscheid genomen had van Beo, die nog naar een buurtfeest moest, ben ik ook niet langer meer gebleven. Na een uurtje was ik er weg. Ik heb nog een afzakkertje gedronken in het Damberd op de Korenmarkt. 's Anderendaags moest ik immers naar een begrafenis in Aalter.

Hard times

Harde tijden. Trachten weer op mijn plooien te komen na de overdadige receptiemaand januari. Trachten mijn gewicht en alcoholverbruik weer onder controle te krijgen.
Ik heb nogal last van eindewintermoeheid. Het mag dringend al eens lente worden voor mij. Gelukkig ben ik dit jaar nog niet ziek geweest.

Paar leuke dingen meegemaakt toch. Zoals mensen in het echte leven tegenkomen die je enkel via Facebook kent. En elkaar nog herkennen en elkaars naam weten ook. Het is me al enkele keren overkomen.

Facebook begint hier wat te exploderen. Op naar de 500 vrienden. Al ben ik er onderweg om diverse redenen al enkele verloren. Zijn nut heeft het toch. Het is een nieuwe, moderne manier om mensen te leren kennen. Honi soit qui mal y pense, de doemdenkers, sjagrijnigaards en internethaters eerst. Al zou ik het internet wel wat vaker mogen dichtgooien ook: verslavend is het zeker!

Ik sta voor een druk weekend: morgenavond eerst een politieke meeting, daarna het vierde verjaardagsfeest van Gentblogt in Au Bain (zal ik ook maar meepikken - vorig jaar was dat een reuzefuif waar ik goeie herinneringen aan heb). Zaterdagmorgen de begrafenis van een ver familielid in Aalter. Mijn derde uitvaart al dit jaar. Op Valentijn. Dat dit jaar wel stiller zal zijn dan vorig jaar, toen ik naar een Valentijnsbal ging en op de terugweg geflitst werd. Het leven kan hard zijn.

Akismet

Vraag aan een support center:

Any comment I make on any Wordpress blog mentioning my own Blogger blog (see above) is automatically considered as spam. Why is that? My blog is no spam.

Antwoord:
Hi,Sorry for the problem - I believe it is fixed now.Let me know if you have any other problems though.

Oef! Ik hoop dat ik nu eindelijk weer commentaar kan leveren op Wordpressblogs als DGZ. Testje bij Binnenstebuiten en inderdaad: gelukt!

Het probleem lag blijkbaar niet bij Wordpress zelf, maar bij de commentaarspamfighter die ze gebruiken, Akismet. Hoe komen ze er in godsnaam bij van DGZ als spam te beschouwen, duizend bommen?

Met dank aan Peter voor de tip!

Berts fanpagina

De grafiek hierboven toont de evolutie van het aantal bezoekers en het aantal leden van de fanpagina die ik op Facebook voor Bert Anciaux gemaakt heb gedurende de voorbije week. Terzijde: ik heb wat bijgeleerd en weet nu hoe je een printscreen van een webpagina op een blog krijgt.

De steile knik naar omhoog vond plaats op het ogenblik dat de heisa over zijn uitspraken over de kindermoord in Gaza ontstond.

Journalisten van o.a. De Standaard en politici die Bert al willen afschrijven wezen gewaarschuwd.
Momenteel telt mijn fanpagina van Bert 124 aanhangers. Ze bestaat nog maar sinds december, dus nog niet zo lang. Onlangs heeft Bert qua aanhang Geert Lambert (115 fans) en Nelly Maes (85 fans) voorbijgestoken.

Overigens ben ik van niemand onvoorwaardelijk fan. Bert is gewoon sinds een aantal jaren een politieke medestander. Ik ben hem niet eens naar de Sp.a gevolgd. Ik was hem namelijk voor.
Ik heb die fanpagina voor hem gemaakt omdat men mij met fanpagina's voor bovengenoemde ex-partijgenoten om de oren sloeg. En omdat velen hem nogal voorbarig afschrijven.

De Facebook groep die ik opgericht heb als steun aan het verzet tegen de verbreding van het Schipdonkkanaal telt ondertussen al 517 leden. Het hadden er meer kunnen zijn. Je moet namelijk lid zijn van het netwerk België om lid te kunnen worden van mijn groep. Vreemd genoeg zijn nogal wat Belgische FB-gebruikers geen lid van dat netwerk. Ik krijg het niet gewijzigd.

Daarmee zie je dat ik me op Facebook ook met nuttige zaken bezighou. Dat ik tenminste gestalte geef aan mijn engagement.

Update: ik heb op het net nog een mooie blogpost gevonden over het fenomeen van het Bert Bashing, dat o zo populair is tegenwoordig.

De Gentse Zwijger blijft!

Allez, omdat de reacties op voorgaande post toch overwegend positief zijn wat de naam 'De Gentse Zwijger' betreft, zal ik alles maar laten zoals het is en mijn blognaam behouden.

En me zo het vele werk besparen. Al zou de layout een opfrissing kunnen gebruiken.
En zit ik nog steeds met een Wordpress-probleem. Ik kan nog steeds niet reageren bij o.a. Zapnimf, Els, Chelone en anderen als DGZ. Ik heb gisteren een mail gestuurd naar Wordpress, maar weet niet of dat veel zal uithalen. Afwachten maar.

Exit De Gentse Zwijger?

Na bijna vier jaar (deze blog begon eind maart 2005) ben ik mijn pseudo De Gentse Zwijger een beetje beu.

Om te beginnen woon ik sinds goed twee jaar niet meer in Gent, hoewel ik er nog vaak kom.

En 'De Zwijger' klinkt zo zwijgzaam. Het was oorspronkelijk de bedoeling om wat mysterieus over te komen met die naam. Een Willem de Zwijgerimago te creëren. Maar ik begin de naam iets te weird te vinden. Bovendien worden de blog en de naam om een of andere duistere reden geboycot door Wordpress-blogs. Als ik naar mijn blog verwijs, verdwijnt elke commentaar in de spam.

Al zal overschakelen naar een andere naam een hoop praktische moeilijkheden meebrengen. Alle links naar mijn blog zullen aangepast moeten worden bijvoorbeeld. Gaat iedereen dat ook doen? Is maar de vraag.

Zulkdanige complicaties dat ik er misschien vooralsnog voor terugschrik de stap te zetten. Het zal ook een hoop werk meebrengen. Tijd die ik wellicht nuttiger kan besteden.

Suggesties voor een nieuwe naam zijn in elk geval welkom. En ook hoe ik dat in de praktijk moet aanpakken.

Indien niet ernstig gelieve zich te onthouden, zou ik zeggen.

Baseline Socialisten en Progressieven anders

Allez, Sp.a zou nu toch de oude naam behouden. Alleen de baseline zou nu Socialisten en Progressieven anders worden i.p.v. Sociaal Progressief Alternatief.

Hopelijk gaat de storm i.v.m. de komst van Bert Anciaux daarmee liggen. Er zijn trouwens socialisten die wel degelijk enthousiast zijn over de komst van Bert, wat Willockx en anderen ook mogen beweren.

Pas raakte een opiniepeiling uitgevoerd in opdracht van Het Laatste Nieuws bekend: de Sp.a haalt nog 13,4%, de laagste score ooit. En die werd dan nog afgenomen voor het geruziemaak van de afgelopen week! Het mag duidelijk zijn dat het stilaan vijf voor twaalf is!

De SLP haalt 2,6% in dezelfde peiling. Een heuse opsteker! Zeker omdat ze nog maar 2 weken onder die naam bestaan. Nu zijn ze een beetje bevrijd van dat odium van die 0,6%.

Overigens heb ik wel mijn twijfels over de wetenschappelijkheid van opiniepeilingen uitgevoerd door of in opdracht van Het Laatste Nieuws. En de wetenschappelijkheid of liever accuraatheid van alle opiniepeilingen bij ons trouwens. In tegenstelling tot de ons omringende landen zijn opiniepeilingen bij ons in het algemeen zelden accuraat. Nog geen enkele peiling heeft de verkiezingsuitslag perfect voorspeld.

Catastrofe

Een catastrofe is zich aan het ontwikkelen bij de Sp.a. Hoe is het in godsnaam mogelijk? En dat zo kort voor de verkiezingen!

Je zou bijna geloven dat sommige partijmilitanten, "de zuiveren", zouden willen dat hun partij alweer een verkiezingsnederlaag lijdt.

Wat een welkom voor die ex-spiritisten! Wat een signaal van openheid en vernieuwing! En dat alleen omdat Anciaux een controversiële figuur is, die een aura van 'postjespakkerij' met zich meedraagt!

Je zou er moedeloos van worden! Gelaten afwachten hoe het afloopt, iets anders zit er niet op!

Sp.a = Socialisten en Progressieven anders

Anciaux heeft de klus dan toch geklaard: de Sp.a is van naam veranderd en hij is met zijn volgelingen overgestapt.

Ik vind de oplossing nog behoorlijk elegant: het letterwoord blijft hetzelfde. Alleen voluit is het anders. Het logo en de briefhoofding zullen niet gewijzigd moeten worden. Het is en blijft Sp.a.

Nu wachten op de reacties. Bijvoorbeeld van Sp.a-Rood, die waarschijnlijk wel tegen deze naamsverandering gekant zullen zijn. En tegen de komst van Anciaux.
Ik hoop ook dat 'sommige Gentse bloggers' de dreigementen die ze op hun blog geuit hebben niet hard zullen maken. Men moet verder kunnen kijken dan louter de sympathie of antipathie voor 'sommige personen'.

Mij stelt deze oplossing tevreden. De naam suggereert wel dat er een tweedeling zou zijn tussen socialisten en progressieven en dat is toch wat spijtig. Maar meer zat er allicht niet in.

Als de Sp.a wil groeien kunnen ze wel niet anders dan de partijideologie een beetje opentrekken. Er is daar eigenlijk niets nieuws: er zijn in het verleden nog verruimingsoperaties geweest, vooral dan in de richting van de christendemocratie. De fameuze oproep tot progressieve frontvorming van Léo Collard al in de jaren '60 bijvoorbeeld. Enkel op deze manier kan Sp.a (weer) uitgroeien tot een sterke sociale en progressieve partij. En dat is het belangrijkste. Niet de naam.

Verdere praktische consequenties zijn er voor mezelf niet. Aangezien ik in deze tot de voorhoede behoorde. En geen lepel suiker nodig had...

Dit voor de lezers die dat nog niet begrepen hadden.

The Cold Heaven

sneeuw De Pinte 005
Originally uploaded by degentsezwijger

Bij dit zonnige vriesweer moest ik aan een gedicht van William Butler Yeats denken dat we ooit nog in een cursus Engelse literatuur op de universiteit geanalyseerd hebben. Ik vind het een mooi gedicht, één van zijn betere. Ik heb het via Google gevonden als eerste hit met de trefwoorden 'Yeats', 'poetry', 'ice'. Ongelooflijk, niet?

The Cold Heaven
by William Butler Yeats (W. B. Yeats)

Suddenly I saw the cold and rook-delighting heaven
That seemed as though ice burned and was but the more ice,
And thereupon imagination and heart were driven
So wild that every casual thought of that and this
Vanished, and left but memories, that should be out of season
With the hot blood of youth, of love crossed long ago;
And I took all the blame out of all sense and reason,
Until I cried and trembled and rocked to and fro,
Riddled with light. Ah! when the ghost begins to quicken,
Confusion of the death-bed over, is it sent
Out naked on the roads, as the books say, and stricken
By the injustice of the skies for punishment?

Een heel toepasselijk gedicht bij dit weer. Heel intrigerend ook, dat einde met een vraag. De eigen gemoedsgesteldheid geprojecteerd in de natuur, een typisch romantisch kenmerk.

IJssculptuur

De Pinte ijs 005
Originally uploaded by degentsezwijger

Het centrum van De Pinte in de ijzige vrieskou. Vooraan het fonteintje met de sculptuur, die bijna volledig onder het ijs zit. Het geheel staat bekend als de Vogelfontein. Mijn foto is wel niet zo mooi als die op De Pinte Blogt, een recent initiatief van Het Nieuwsblad. Er was veel zon deze middag en daarvan heb ik gebruikgemaakt om wat foto's te nemen, net als enkele andere mensen. Kwestie van dat ijssculptuur voor de eeuwigheid te bewaren.

Achteraan het Kasteel Viteux met de stallingen en een deel van het park. Het werd onlangs gerestaureerd. Half december opende het nieuwe restaurant Viteux in het kasteel. Het vlakbij gelegen, bekende restaurant De Bonte Koe is van dezelfde uitbaters.

De Bonte Koe probeerde ik al ooit eens. Viteux ziet er iets uit voor een bijzondere gelegenheid. Het oudejaarmenu was in elk geval behoorlijk prijzig.

Onverantwoord

Ik wou vanavond wat gaan fietsen. Nieuwjaarsdinertje afreageren. Veel eten en veel drank. Veel last van stress de laatste tijd.

Ik ben vertrokken ook. Het was mijn bedoeling naar Gent te rijden. Ik had zin om op café te gaan. Om mijn gedachten te verzetten. Maar ik ben maar tot in Sint-Denijs geraakt.

Het was bitter koud, zelfs als je goed ingeduffeld was. Om bij dit vriesweer te fietsen heb je al thermische kledij nodig. Vooral aan mijn benen had ik het koud, zelfs al fietsend.

Ik ben teruggekeerd omdat zelfs ik het onverantwoord vond. Ik was al bijna aan de E40 geraakt. Maar het lag bijzonder glad op die kleine weggetjes waarlangs ik naar Gent fiets en waar zeker niet gestrooid wordt. Waar het behoorlijk eenzaam is ook, zeker op sommige stukken.

Het zal je maar overkomen dat je in het donker in die vrieskou ten val komt. En/of onderkoeld raakt. Kan levensgevaarlijk zijn. Je moet het toch echt niet zoeken.

Ik ben erin geslaagd mezelf ervan te overtuigen dat in die omstandigheden van De Pinte naar Gent fietsen en terug je reinste waanzin is. Suïcidaal gewoon! Maar ik heb toch een uurtje gefietst en mijn hoofd wat leeggemaakt.

Het mag iets warmer worden voor mij, want ik heb stilaan genoeg van die kou. En van het donker.

In afwachting nog maar wat nieuwjaarsrecepties afwerken. En eind van de maand de schade aan mijn lijn en mijn conditie opmeten.

Spamtasmagasmatron

Gisteren een nieuw Engels woord bijgeleerd: spamtasmagasmatron. Ter illustratie van het fenomeen de foto hiernaast. Het neologisme, dat naar alle waarschijnlijkheid de woordenboeken nog niet gehaald heeft, is een mengsel van spam, phantasm, orgasm en misschien nog andere woorden (matron, magnetron?)

De term komt van Facebook, waar het uiterst gemakkelijk is om een of meer profielen aan te maken die er aantrekkelijk uitzien en dan de mannen te laten doorklikken naar je site, in dit geval een soort contactagentschap. In dit geval via de 'nude pictures' vermeld onderaan de foto.

Dit wordt een echte plaag op Facebook, vooral bij toepassingen die met contact te maken hebben en dat zijn er op Facebook nogal wat. Het is niet voor niets een sociaal netwerk.

Nogal wat mannen werden er kwaad bij. Je kon bij het profiel immers ook opmerkingen schrijven. Iemand schreef I'm sure that surgeon did a great job. Je zou er nog kunnen aan toevoegen dat ook de informaticus goed werk geleverd heeft. Wellicht is er wel het een en ander gephotoshopt bij het creatuur hiernaast.

De spam is precies aan een nieuwe opmars bezig. Ik moet mij dringend een nieuwe spamfighter aanschaffen voor mijn mailbox. 95% van wat ik tegenwoordig binnenkrijg aan mails is spam.

Ook op deze blog krijg ik meer en meer spamcommentaarstukjes binnen, vanavond nog een achttal.

Ook de sociale netwerksites zijn aan een echte boom bezig. Vanmiddag kreeg ik nog een uitnodiging voor een nieuwe sociale netwerksite: Bebo. Ik heb de uitnodiging maar aangenomen, maar ik heb aan één sociale netwerksite (Facebook) wel genoeg. Trop is immers nog steeds te veel!

Help!

Tot mijn verbijstering merk ik dat ik niet meer kan reageren op Wordpress-blogs. Toch niet met mijn blogger pseudo en blogadres. Wel met mijn voornaam en zonder mijn eigen blog te vermelden. Wordt De Gentse zwijger geboycot door Wordpress?

Ik had het het eerst gemerkt op één welbepaalde blog waar ik nogal vaak reageer. Toen het niet lukte dacht ik zelfs dat die blogdame mij geblokkeerd had.

Vanavond probeerde ik op twee andere Wordpress blogs te reageren. Met hetzelfde resultaat.

Weet iemand wat er aan de hand zou kunnen zijn? Georgina misschien?

2009

De eindejaarsvakantie zit er zo goed als op. Ik wens alle lezers van mijn blog een gelukkig 2009!
Ik had grote plannen voor mijn vakantieperiode, maar er is weer bitter weinig van in huis gekomen. Letterlijk en figurlijk, want ik was vooral zinnens wat huishoudelijke karweitjes op te knappen, wat nieuwe meubels te kopen, etc. Ik heb onder andere een nieuwe kleerkast nodig. Het zal voor een andere keer zijn. Maar die Ikea in de nabijheid opent perspectieven!

Ik ben nochtans goed begonnen, maar daarna heb ik nauwelijks meer kunnen doen dan cadeautjes kopen en feesten. Me eindeloos verdringen tussen een grote massa in winkelstraten, warenhuizen en grote winkelketens als FNAC. In sommige van die etablissementen werd ik gewoon neurotisch van al dat volk. De Delhaize aan de Watersportbaan heeft zijn reputatie weer volop eer aangedaan: veel te veel volk voor een te kleine ruimte.

Ik hou wel van de eindejaarsperiode. Doorgaans toch. Gezelligheid, lichtjes, cadeautjes. Lekker dicht bij elkaar kruipen in de donkerste tijd van het jaar. Maar het is voor mij ook een gevaarlijke periode, waarin ik hypersensitief word. Dit jaar bijvoorbeeld hebben die demonische kanten van de donkerste dagen mij goed te pakken gekregen. Ik heb me door die somberheid nogal goed laten gaan. En dit na maanden van diëten en soberheid.

Vlak voor kerst heb ik het fameuze Glazen Huis van Music for Life toch bezocht (zie foto). Volk dat daar stond aan het Zuid in Gent. Ik heb ook een kleine financiële bijdrage geleverd via de actie Facebook for Life! Hoe toepasselijk!


De feestavonden zelf zijn goed verlopen. Kerstavond bij mijn broer, oudejaar thuis.
Geen ongelukken gebeurd ook. De rampzalige nieuwjaarsdag van vorig jaar, die in het ziekenhuis geëindigd is, is me dit keer gelukkig bespaard gebleven. 2009 is dus alvast onder een beter gesternte van start gegaan dan 2008

Goede voornemens? Ik heb er een aantal. Om te beginnen mijn dipje van tijdens de feestperiode overwinnen en de lijn verderzetten die ik eind vorig jaar begonnen ben.

Voor de rest ben ik aan bezinning toe, ook wat deze blog betreft. Vooral de eerste jaarhelft heeft mijn blog geboomd. Daarna was het wat minder. Hij is op een bepaald moment een eigen leven beginnen leiden. Ik moet mijn lessen trekken uit wat er daarna allemaal gebeurd is en in de toekomst bepaalde valkuilen proberen te vermijden. Bloggen kan soms inderdaad gevaarlijk zijn!

Exit Wouter

Verrassing daarnet op het tv-journaal: Wouter Van Bellingen verlaat de VlaamsProgressieven.

Zaterdag nog las ik in De Standaard dat de nieuwe naam van de VlaamsProgressieven SLP zou worden: Sociaal Liberale Partij. De krant maakte ook gewag van interne onenigheid en sloot een nieuwe leegloop niet uit.

En twee dagen later is het al zover: het gedoodverfde boegbeeld van Oost-Vlaanderen, nog de provincie waar Vl.Pro het sterkst staat, tevens de partijsecretaris, verlaat de partij!

De overblijvende VL.Pro'ers of SLP'ers of hoe ze in de toekomst ook mogen heten zouden er beter zelf de stekker uittrekken vooraleer het té zielig begint worden. Er blijven nog nauwelijks nationale of regionale boegbeelden over, behalve Geert Lambert zelf en Nelly Maes. Els Van Weert misschien, die haar vertrek al aangekondigd had. Of Bettina Geysen, die politiek verbrand is. En voor de rest: een aantal oude getrouwen, een aantal jonge enthousiastelingen. Vooral die laatsten willen er invliegen. Maar het laat zich aanzien dat hen volgend jaar alleen ontgoocheling wacht.

Het lot van VU-ID naar Spirit naar Vl.Pro naar SLP begint meer en meer op een Griekse tragedie te lijken. Politieke hybris, niet meer dan dat!
Tien kleine negertjes van Agathie Christie: nog een parallel die zich opdringt!

Ik betwijfel trouwens sterk of er wel een markt is voor een sociaal-liberale partij in Vlaanderen. Er is de concurrentie van figuren als een Herman De Croo en trouwens bijna het hele Zuidoost-Vlaamse liberale landschap dat zich sociaal noemt, bvb. ook in Aalst. Van een Marino Keulen in Limburg ook. Ik hoor het hem zo nog zeggen Ik ben een sociale liberaal. Niet te vergeten de denktank Liberales rond onder andere Dirk Verhofstadt, de broer van.

Er was (is?) het partijtje Solide, Sociaal Liberale Democraten, dat nooit van de grond gekomen is.
Kortom: het verschil met OpenVLD wordt bijzonder klein. Zeker nu ze, althans volgens De Standaard, bij de SLP wel nog sociaal mogen zijn, maar niet meer links.

Geert Lambert zou beter met zijn volgelingen naar OpenVLD trekken. Misschien zou het niet eens een slechte zaak zijn dat daar het meer progressieve segment versterkt wordt. De ware toekomst van het links-liberalisme! Wou OpenVLD trouwens geen 'Grote Volkspartij' worden of is dat plan alweer opgeborgen?

De rest van Vl.Pro kan verdeeld worden tussen Groen! (Nelly Maes?), Sp.a. N-VA ook, vooral bij de oude getrouwe Vlaamsgezinde leden.

Uiteraard wil ik niemand een dolk in de rug steken of natrappen. Maar als ik zelfs hier al mijn mening niet meer mag zeggen? Hopelijk sans rancune! Natuurlijk doet iedereen wat hem zelf het beste lijkt!

Overigens is het hier wat een politieke blog geworden de laatste tijd. Mijn blog is al van alles geweest: een fietsblog, een blog over (diverse vormen van) liefde, een opinieblog, ...
Het mooiste bewijs dat ik mij niet op één aspect laat vastpinnen, maar echt schrijf over wat me bezighoudt.

Pro

Ik ben voor nieuwe verkiezingen.
Het wordt tijd dat de kiezer zich opnieuw kan uitspreken na al dat geknoei van Leterme en Co.
Al zullen alle traditionele partijen wel schrik hebben van een nieuwe stembusslag.

Geert Lambert is ook pro, getuige een persmededeling die zijn partij vanavond verspreidde. Hoe ze dat daar op zo'n korte tijd gaan klaarspelen is me een raadsel. Liever de korte pijn zeker?

Nu afwachten wat de koning gaat doen. Of hij zal ingaan op de chantage van de economische en financiële crisis. Of er m.a.w. echt op gespeculeerd wordt dat de koning het ontslag van de regering zal weigeren.

Hard tegen hard

Het gaat er hard aan toe bij de VlaamsProgressieven en de gewezen strijdmakkers die de partij onlangs verlaten hebben. Vooral in kringen rond Bettina Geysen en Bert Anciaux wordt in de pers met modder gegooid dat het niet mooi meer is. Een weinig fraai schouwspel, waarvan je je echt kan afvragen wat daar de maatschappelijke meerwaarde van is.

Ondertussen hergroeperen de overblijvers zich. Geert Lambert wil met een politiek van overconfidence rust en vertrouwen in zijn partij brengen. Er zouden al evenveel nieuwe leden als vertrekkers zijn. Op 18 januari, waarschijnlijk de datum van de nieuwjaarsreceptie, zou de nieuwe naam van de partij onthuld worden. En het wordt niet Spirit.

Al bij al is het goed voor de partij dat het kartel afgedaan heeft. Niemand geloofde er nog echt in. Het was meer een belemmering voor de partij geworden. Een soort dwangbuis. En ook dat Bert Anciaux de partij verlaten heeft is voor Vl.Pro op zich een goede zaak. Hij was een instabiele factor, want hij botste te zeer met de koers-Lambert. Nu kunnen ze volgend jaar voluit alles of niets spelen met alle neuzen in dezelfde richting. Erop of eronder. En blijkbaar is er nog een grote groep die erin gelooft. Waar moeten ze ook anders naar toe? Een verzameling politieke wezen, verenigd in een partij. Het Calimerogevoel, zo eigen aan de partij, zal ik soms wel wat missen: ik was er immers zo aan gewend.

Volgens de laatste berichten marcheren degenen die de partij verlaten hebben schoorvoetend op richting SP.a. Of toch de meesten. Een nieuw kartel of een nieuwe partij lijken op dit moment inderdaad uitgesloten.

Vorige week nog een verrassing: een gewezen kompaan uit het Gentse bestuur, tevens het enig OCMW-raadslid voor VlaamsProgressieven en een echte links-liberaal, is vertrokken naar OpenVLD. Een teken aan de wand? De sirenenzang van Open VLD zou wel eens te sterk kunnen blijken om een aparte links-liberale partij een kans te geven.

Ik ben benieuwd hoe het zal aflopen. Wat ze er volgend jaar van zullen maken.

Ook op persoonlijk vlak zijn de eerste gevolgen van de breuk zichtbaar. Politieke vrienden, dat zijn geen vrienden.! Mijn ma zei dat altijd. De recente gebeurtenissen geven haar gelijk.

Tien kilo verder

Het dieet dat ik eind augustus ingezet heb nadert stilaan zijn einde. Tenminste, ik volg het niet meer zo strikt. Ik let wel nog op wat ik eet en drink, zeker met het oog op de feestdagen.

Maar ik val al een tijdje niet meer af. Ik heb het maar een goede drie maand volgehouden. Dat is toch redelijk lang. Je blijft dat niet volhouden. Het is de laatste tijd te slecht weer. Mijn methode werkt alleen als ik veel sport. Sinds ik mijn fietstochtjes niet meer kan houden omdat het weer te slecht is, ben ik nauwelijks nog vermagerd. In het weekend jog ik wat, maar zo veel brengt dat niet op.

Ik ben tien kilo kwijt. In feite weeg ik nog steeds iets te veel. Mijn Body Mass Index is nu zowat 25,5. Hopelijk slaag ik er toch in om dat gewicht te behouden. Hoe dan ook, als de feestdagen en de nieuwjaarsrecepties afgelopen zijn zal ik mijn gewichtstoestand evalueren.

Toch handig

Toch handig, zo'n IKEA op een 5-tal kilometer van je thuis.

Ik heb deze namiddag kennisgemaakt. Even poolshoogte genomen en zelfs iets gekocht.
Volk! Maar volk! Ze hebben er werkelijk alles voor de binnenhuisinrichting: potten en pannen, gordijnen en beddegoed, plantjes, meubels allerhande, ...
Een mooie winkel ook, daar vlakbij Flanders Expo in Gent. Hoe het met de toegankelijkheid zit voor ouderen en mindervaliden weet ik niet, want met al die trappen. Wellicht zijn er ook liften. De handelszaken in de buurt (en het zijn er nogal wat die zich met binnenhuisinrichting bezighouden) zullen de concurrentie wel voelen.

Ik heb moeten zoeken voor ik het vond. Ik was alleen nog maar op Flanders Expo geweest met de tram. En dat jaren geleden. Om examen af te leggen bij SELOR. Het is daar een kluwen van autosnelwegen, autowegen en op- en afritten.

Vanuit Gent zal het misschien wel goed aangeduid geweest zijn, maar vanuit De Pinte niet. Ik heb het dan wel gevonden, maar heb mijn auto op een wat onorthodoxe plaats geparkeerd. Ik moest te voet nog een oprit of zoiets over.

Typisch: bij het verlaten van de zaak vond ik mijn auto niet meer terug. Het lijkt daar zo erg op elkaar en het was al donker. Twee IKEA-werknemers waren duidelijk niet uit het Gentse afkomstig, want ze konden mij de weg niet tonen naar de Kortrijksesteenweg.

Ikke te voet heel die IKEA rond. Uiteindelijk zag ik de tramhalte, ben zo tot op de Kortrijksesteenweg geraakt langs de sporen (waar ik me als voetganger eigenlijk niet mocht begeven). Dan nog een hele eind door de vrieskou met mijn Grundtal wandmeubel en mijn reukkaars onder de arm. Mijn auto stond er nog, gelukkig!

Het is daar dus héél erg voor autoverkeer bestemd, al is er ook een tramhalte. Je rijdt met je auto best helemaal tot aan de winkel als je geen farcen wil tegenkomen of je auto niet meer terugvinden. Gelukkig is daar ruime parkeermogelijkheid voorzien.

Nu juist nog uitvissen wat de beste weg is vanuit De Pinte.

Doek

Het doek is gevallen over de beslissing van Bert Anciaux. Ze is volkomen volgens de verwachting van de laatste dagen.

Ondertussen raakt de vriendschappelijke sfeer onder de vroegere Vlaams Progressieve wapenbroeders meer en meer verzuurd. De VlaamsProgressieven hebben een persmededeling verspreid dat ze het hoofdstuk Anciaux afsluiten. Dat Bert Anciaux vertrekt verwondert hen niet. Dat hij eerst een aantal anderen het pad liet effenen geeft naar verluidt een wrange nasmaak.

Op Facebook zijn meer en meer zure oprispingen van Vlaams Progressievelingen te lezen over de vertrekkers. Bedekt weliswaar.

De aderlating bij Vl.Pro is dan ook considerabel, nog afgezien van Bert. Nu is ook het hoofd van de studiedienst weg, naast een schepen in Mechelen en de lokale voorzitter.

Nelly Mas op Terzake. Ze kan het goed zeggen. Geert Lambert komt ook overtuigend over. Een beetje te zelfs. Toch wacht hen volgend jaar een vrijwel onmogelijke taak met een klein militantenbestand en nauwelijks kopstukken.

Inhoudelijk verschillen de vertrekkers inderdaad niet zo veel van de blijvers, zoals De Standaard al schreef. Ook ik niet. Het meningsverschil gaat over de te volgen strategie.

Modetrend

Op Facebook aan al je vrienden te kennen geven dat je uit de partij stapt.
Het wordt echt een trend!
Facebook was eerder op de hoogte van de uitstap van Jan Roegiers dan De Standaard Online!

Je vraagt je af wie ze volgend jaar bij Vl.Pro nog op de lijst gaan zetten.

En nu wachten op Bert Anciaux. Die maakt er echt een thriller van. Al kan er weinig twijfel meer bestaan over zijn uitstap. Alleen het moment van bekendmaking en de modaliteiten kunnen nog voor verrassing zorgen.

Nelly en Bert

Alweer politiek, maar ik kan het even niet laten. Uiteraard interesseren de lotgevallen van mijn ex-kompanen mij mateloos.

Nelly Maes heeft verklaard dat Bert Anciaux tegen maandag een beslissing moet nemen of hij in de partij blijft. Zoniet zal het partijbestuur de gepaste maatregelen nemen. Lees: hij wordt uit de partij gezet. Voorwaar een dreigement. In feite heeft ze gelijk: ze moeten zich bij Vl.Pro door Bert niet laten gijzelen.

Bert heeft al gereageerd. Hij zal tegen eind volgende week een beslissing nemen.

Wat zal Bert doen? Toch bij de socialisten?

Het leest als een thriller allemaal. Zal Vl.Pro volgend jaar de stunt van De Decker overdoen en de kiesdrempel halen? Of zal de partij ten onder gaan als de Titanic?
Ik ben zeer benieuwd!

Bloggen is gevaarlijk!

Even genoeg politiek nu. Ik wil ook niet-politiek geëngageerde bezoekers overhouden.

Het was vandaag e-mailloze dag. Ik heb er me niet aan gehouden. Mijn correspondenten ook niet. Verschillende mails gekregen, zowel professioneel als privé. We kunnen het medium niet meer missen.

Raar berichtje deze ochtend in mijn krant: Crembo heeft de bloggers aangevallen in de Kamer en daarmee nog bijval geoogst ook. Naar het schijnt oefenen wij een staatsgevaarlijke bezigheid uit.



Lang leve de vrijheid van het net!

The day after

De eerste dag in mijn nieuwe carrière als 'overloper'. Het heeft me zwaar emotioneel geraakt. Zoiets gaat niet in je koude kleren zitten. Ik heb lang getwijfeld. Soms moet je een beslissing kunnen nemen, een sprong durven wagen. Gistermiddag, daags na de fameuze partijraad van Vl.Pro en het daaropvolgende opblazen van het kartel door Caroline Gennez, leek me het juiste moment om radicaal een beslissing te nemen in iets wat al een week aan het broeden was.

Ik heb tijdens mijn zevenjarig engagement bij Spirit/Vl.Pro veel vrienden gemaakt, veel mensen leren kennen. Dat valt grotendeels weg. Nieuwe mensen zijn er nog niet in de plaats. Dat komt wel. Maar in het begin word je wellicht argwanend bekenen. Je moet als nieuwkomer je sporen verdienen. De partijcultuur is naar verluidt ook heel anders. Minder een opendebatcultuur bijvoorbeeld. En een ander soort mensen veelal. Dat schrok me een beetje af. Maar we zien wel.

Er mag ook gezegd: de omstandigheden waren speciaal. Verrassende wendingen waren bij Spirit/Vl.Pro nooit ver weg. En bovendien: een partij verlaten waarvan het voortbestaan op zijn minst zeer precair is, is niet echt oneervol. Eerder een uiting van politiek realisme. Veel militanten van Vl.Pro geloven er nog steeds in. Dat is hun goed recht. Ze zijn blij dat ze eindelijk van het juk van SP.a bevrijd zijn. Eindelijk een zelfstandige partij zonder schoonmoeder! Respect voor hun overtuiging. Ik geloof niet meer in de kansen van de partij: ook mijn goed recht!

Bovendien vind ik dat ze bij Vl.Pro nu aan politique politicienne doen. Een politieke partij kan nooit het doel op zich worden. Wel: wat wil je maatschappelijk bereiken? Wat wil je veranderen? Welke middelen staan daarvoor tot je beschikking? Ik lijk Bert Anciaux wel? (glimlacht)

Maar ik moet opletten wat ik hier schrijf. Natrappen zou ongepast zijn. Ik hoop bij de Vlaams Progressieven vrienden te behouden. Kan ooit nog van pas komen ook, naast het diep menselijke aspect.

Nog een mogelijke verrassing: het begint er stilaan naar uit te zien dat Bert Anciaux toch zal overstappen naar SP.a, al dan niet met een speciaal statuut. Met hem wellicht zijn familieclan en enkele Vlaamse parlementsleden. Als je alles goed en wel bekijkt: veel alternatieven zijn er niet, behalve stoppen met de politiek.

Als het zo ver komt: echt verbazingwekkend hoe een dubbeltje rollen kan in de politiek! Als hij zijn vader meebrengt zijn dat twee gewezen VU-voorzitters die naar de SP.a gaan. Onuitgegeven!

Einde kartel

Consternatie deze ochtend. Ik was gisterennacht opgebleven tot ik op Facebook via een partijgenoot de uitslag van de stemming in de partijraad van Vl.Pro vernomen had.

Toen ik deze morgen mijn krant uit de bus nam, zag ik dat er al een verdere evolutie was. De kop van De Standaard, editie Oost-Vlaanderen, loog er niet om: SP.a blaast kartel met Vl.Pro resoluut op.

Toen ik op kantoor arriveerde, bleek er met die voorpagina van De Standaard iets raars aan de hand: de kop van de editie West-Vlaanderen luidde: Vl.Pro blijft volledig verscheurd achter. In Antwerpen was de headline: Vl.Pro en SP.a op ramkoers! Duidelijk een verschil in timing tussen de diverse edities!

Het is dus zover: het progressieve kartel heeft er gelegen. Het zat er al een tijdje aan te komen. Misschien maar beter ook: nu kunnen de kartelpartners elkaar niet langer de schuld van een eventuele verkiezingsnederlaag toeschuiven.

Toch is het ook jammer. Zeker ook voor mij, want mijn geloof in de leefbaarheid van Vl.Pro als afzonderlijke partij was al een tijdje naar een absoluut dieptepunt gezakt. Maar ook en vooral voor Vlaanderen: in een klimaat van toenemende verrechtsing gaan twee progressieve partijen elkaar dan nog eens vliegen afvangen. Daar zullen enkel de De Deckers en de De Wevers profijt uit halen.

Persoonlijk geloof ik niet dat Vl.Pro volgend jaar op eigen kracht de kiesdrempel haalt. De partij is ook te negatief in beeld gekomen de laatste tijd. Ze is bovendien te klein. Het miltantenbestand is te beperkt. Het stemmenpotentieel aan progressieve zijde is te klein geworden; zeker niet groot genoeg voor drie partijen, zoals ik in een vorige post al schreef.

Mensen die mij een beetje kennen weten trouwens dat ik al niet zo'n grote fan was van het etiket 'liberaal' in Vl.Pro. Zelfs niet links-liberaal. Voor het voortbestaan van een afzonderlijke links-liberale partij ga ik mij niet kapot werken. Er is het risico dat het toch allemaal vergeefs is als die kiesdrempel niet gehaald wordt. En het verdeelt de linkerzijde nodeloos. En verspilt stemmen aan progressieve zijde ten voordele van rechts.

Ik ben destijds lid geworden van een partij die Sociaal en Progressief was (Spirit). De andere letters van de afkorting waren voor mij minder belangrijk. Dat was in een periode dat er politiek van alles aan het schuiven was en ik meende dat er een politieke hergroepering op komst was. De traditionele negentiende-eeuwse breuklijnen waren achterhaald, zo dacht ik.

Er wàren verschillen tussen SP.a en Spirit/Vl.Pro, maar onvoldoende om nu elkaars concurrenten te worden. De overeenkomsten waren groter dan de verschillen. Ik kan er begrip voor opbrengen dat sommigen afkerig zijn van de term 'socialist'. Om sociologische of andere redenen of omdat ze uit de Volksunie komen. Voor mij als ACOD-militant speelt dat minder.

De rest van deze post heb ik voorzichtigheidshalve maar geschrapt. Toch ligt de conclusie voor de hand...

Naschrift: ik heb de Vlaams Progressieven dus verlaten. Wellicht treed ik toe tot een andere partij. Een grotere partij in het progressieve veld, hoewel je daar nog moeilijk van echt grote partijen kan spreken.

Verscheurd

De partijraad van Vl.Pro zit vanavond op dit eigenste moment bijeen in het Brusselse hotel Marivaux. Nogal een chic geval. Ik ben er deze middag voorbijgelopen.

Volgens De Standaard Online is de partij verscheurd. Bert Anciaux heeft voor het kartel en een nieuw samenwerkingsverband met SP.a. gepleit. Geert Lambert wil een onafhankelijke koers, los van SP.a en het kartel. Sommige van die tegenstellingen zijn onoverbrugbaar. De geschiedenis van de Volksunie herhaalt zich.

Ik ben ook innerlijk verscheurd! Misschien zelfs nog meer dan de partij.

Het volgende liedje draag ik op aan de leden van de partijraad. Ik zag het staan bij een vriend op Facebook en vond het toepasselijk:

Vlaams Progressieven: het einde nabij?

De kranten staan al een kleine week vol met artikels over de precaire situatie van de Vlaams Progressieven. Dit na het ontslag van Bettina Geysen en de existentiële crisis binnen de partij. Men doet wel zeer smalend over de 0,6% van het electoraat die de partij nog zou vertegenwoordigen. Maar de aandacht die men de partij al een week toebedeelt is omgekeerd evenredig met dat kiespotentieel. De pers heeft bloed geroken. Niet geheel ten onrechte trouwens. Daar zijn ze ook goed in.

Het is nog eens crisis binnen de partij. Alle leden hebben nog eens een brief van het partijbestuur gekregen. De zoveelste crisissituatie in het korte bestaan van de partij, dat meer op een overlevingstocht begint te lijken.

Niemand schijnt nog goed te weten hoe het nu verder moet. Zelfs de kartelpartner laat ons in de steek. Zie een interview met Caroline Gennez in De Morgen van vorige zaterdag. De wildste scenario's kan je in de pers lezen: toch nog opgaan met de SP.a in een nieuw geheel bijvoorbeeld. De socialisten zouden wel gek moeten zijn, zo kort voor de verkiezingen hun eigenheid opgeven voor een fusie met een partij die het uitermate slecht doet in de peilingen. Te laat! Twee jaar geleden had dat nog gekund. Men heeft het aanbod bij Spirit hooghartig van de hand gewezen.

Terugkeren naar de oude naam Spirit ook. Helemaal crazy! Wordt dat niet een beetje zielig? Ik vond de oude naam beter dan de nieuwe. Maar terugswitchen, alweer zo kort voor verkiezingen. Gaan de mensen dat niet een beetje belachlijk beginnen vinden? Is het ook. De zoveelste kosmetische operatie!

Anciaux heeft naar het schijnt een plan dat hij morgen voor de partijraad zal ontvouwen. Het interview in De Standaard van vandaag vond ik in elk geval maar een opeenstapeling van clichés. Niets nieuws: de eigenheid bewaren en het behoud van het kartel. Statusquo dus.

De existentiële twijfel is groot. Zie ook de commentaren in de pers en op het net. Heeft Vl.Pro wel een Unique Selling Proposition? Niet echt! Niet zoals de groenen, de socialisten, de liberalen, de Vlaams-nationalisten van N-VA, ... Probleem! Zijn we daarom overbodig? Neen! Wel veel minder zichtbaar!

Ik begin ervoor te vrezen dat het Spirit/Vl.Pro-avontuur stilaan ten einde loopt. De merknaam is als het ware verbrand. We zijn zo negatief in beeld gekomen dat ik mij afvraag welke doorsnee kiezer nog voor ons zal stemmen. We riskeren zelfs gedumpt te worden door de kartelpartner. Op eigen kracht de kiesdrempel halen lijkt op dit ogenblik vrijwel onmogelijk. Er zijn in het verleden foute keuzes gemaakt. Er is gekozen voor de mandaten, ten koste van de eigenheid. Daarvan betaalt men nu de tol.

Ikzelf heb nog geen knopen doorgehakt wat mijn eigen toekomst betreft. Hoe moet het nu verder, na 7 jaar persoonlijk engagement? Waarvan o.a. dit stukje op een gastvrije blog getuigt (knipoogt). Zal Vl.Pro mijn eigen politieke Waterloo worden? Het begint er stilaan naar uit te zien!

Verschillende mogelijkheden liggen nog open. Ik wacht af wat komen gaat, wat er onder andere morgen op de partijraad beslist wordt. Op basis daarvan trek ik dan zelf wel mijn conclusies. Ik ben in elk geval niet van plan me nog langer te laten meeslepen in uitzichtloze avonturen.

Wat zo goed als vaststaat is dat de raad zal beslissen dat de partij doorgaat, alle verklaringen van o.a. Bart Caron ten spijt. Instituties als politieke partijen hebben immers de neiging zichzelf in stand te houden. Ik weet niet of dat verstandig is: we zijn goed bezig om de risee van de Wetstraat te worden. Of: eigenlijk zijn we dat al. Beter ermee ophouden voor het te erg wordt, niet?

Iemand zei mij enkele maanden geleden dat er in Vlaanderen geen plaats is voor drie progressieve partijen. Waarschijnlijk had en heeft die persoon gelijk. Er is in het huidige electorale klimaat ternauwernood plaats voor twee progressieve partijen. Zeker niet voor drie. Het zou dus kunnen dat de existentiële crisis van Spirit/Vl.Pro niet incidenteel is, maar structureel.

Wordt vervolgd! Ik verneem trouwens net dat er op de website van Canvas een poll loopt waarin je kan stemmen op de vraag: Hebben de Vlaams Progressieven nog politiek bestaansrecht?
Stemmen maar!

De eerste sneeuw

Sneeuw, sneeuw, sneeuw. Het blijft maar sneeuwen hier in De Pinte. Lekker romantisch, die eerste sneeuw op een zondagnamiddag.

Knap vervelend ook. Ik was van plan deze namiddag naar WEBA (in Deinze, niet in Gent!) te rijden. Ik heb nog wat spulletjes nodig. Maar bij zo'n weer toch maar beter niet. Binnenblijven dus. Gelukkig is er nog het internet! En leuke toepasselijke deuntjes!

Bettina

Ontslag Bettina Geysen bij Vl.Pro vanwege te hoge onkostennota's bij de VRT.
Dat was echt wat Vl.Pro nog nodig had.

Kwinkslagen

Het is momentel héél kalm in de blogosfeer vind ik. Er zijn weer verschillende bloggers gestopt: Menck/Mohow, Patrick, Vuur... Andere blogs staan op een laag pitje: de anders zo grote mond van Zapnimf zwijgt al een tijdje. De eens zo productieve en creatieve blog van Els sputtert al sinds de zomer op een veel lager toerental. Bloggen lijkt een beetje out te zijn. Facebook daarentegen boomt.

Dat neemt niet weg dat ik onlangs nog eens getagged werd. Dat is de nieuwe naam voor een stokje. En als een Haspengouwse schone je tagt, dan kan je toch niet weigeren?

Het is wel een moeilijk onderwerp waar ik even over moeten nadenken heb: som zes "persoonlijke" kwinkslagen op.

Ik ben doorgaans niet echt de joker van dienst, die de mensen voortdurend met kwinkslagen om de oren slaat. Ik kan leuk uit de hoek komen, maar ben niet echt een moppentapper.

Ik hou wel van ironie. Ik "zwans" nogal graag. Mensen een beetje plagen of een beetje jennen, dat gaat er bij mij ook nogal in. Er nog een schepje bovenop doen. Al moet je daarmee opletten dat je niet te ver gaat. Sommige mensen hebben lange tenen.

Zes kwinkslagen is ook nogal veel. Ik ben daarom te rade gegaan bij iemand die me van kleinsaf nogal goed kent en die soms afgezien heeft met mij.

1. Ik zat als peuter bovenaan de trap, waarvan mijn moeder de leuning aan het schilderen was, toen de telefoon ging. Niet aankomen, gebood ze me, terwijl ze naar haar verfpot wees. Raad eens wat ik gedaan heb toen dat telefoongesprek mij wat al te lang duurde? Juist! Een flinke trap tegen die verfpot gegeven, zodat die helemaal de trap af viel viel en de vloerbekleding van de trap wit bekladde.

2. Een andere keer heb ik diezelfde persoon minutenlang laten zoeken naar muizenvergif, dat ik de hele tijd in mijn handen geklemd hield. Pestkopje in die tijd, niet? Kwinkslag of niet, ik geloof dat ik gewoon een draai rond mijn oren gekregen heb, net zoals die andere keer.

3. Ook nog uit mijn kleutertijd: er was toen een populair liedje Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan? op de melodie van Yellow Submarine van The Beatles. Elke middag wachtte ik met mijn zusje op mijn vader in de refter van zijn school. Van de kok kregen we telkens een suikerklontje. Daarna gingen we naar huis eten. Het populaire radioliedje bracht me een keer op het idee dat suikerklontje op te sparen om thuis in mijn soep te doen. Ik was toen al nogal experimenteel aangelegd. Echt een kwinkslag was dit niet. Meer een experiment. Maar wel een dat me duur te staan gekomen is. Want ik heb dat bord soep moeten opeten tegen heug en meug. Allesbehalve lekker, die gesuikerde soep! En het was niet eens erwtensoep, maar tomatensoep.

4. Tot daar mijn kleutertijd. Tijdens mijn schoolgaande jeugd heb ik wel de nodige kwinkslagen uitgehaald. Wie niet? Sommige zijn me duur te staan gekomen. Al bij al viel ik nog wel mee. Zo'n deugniet was ik niet. Op sneeuwklassen heb ik in een Oostenrijks dorpje in de buurt van Ramsau wel eens de kerkklokken geluid.

5. Soms moet je voorzichtig zijn met kwinkslagen. Er zijn gevoelige onderwerpen. Sommige mensen kunnen van sommige personen veel hebben en van andere niet. Een holebi-vriend was eens in groep aan het vertellen over parkeerproblemen die hij met zijn auto gehad had. Het is je waarschijnlijk al veel overkomen dat je auto verkeerd geparkeerd stond, wierp ik ertussen. Verkeerd Geparkeerd is of was de naam van een holebivereniging voor jongeren. Hij kon er niet mee lachen en reageerde nogal gepiqueerd.

6. Enkele jaren gelden was er in het nieuws een anecdote over de Amerikaanse president Bush, die tijdens een belangrijke internationale vergadering een briefje doorgegeven had dat hij moest plassen. Enkele dagen later hadden we op kantoor afdelingsvergadering. Er was een pauze voorzien, maar de chef bleef maar doorgaan en doorgaan. Ik kreeg het op mijn heupen, maakte een kattebelletje en schreef I have to go to the bathroom - Can we take a break? Dan gaf ik het papiertje door. Het bereikte de chef. Die dacht dat het van een van de vrouwelijke collega's afkomstig was. Hij nam het bericht au sérieux en brak zijn uiteenzetting af.

Oef! Nu nog de 'tag' doorgeven.
Enkele blogs waarmee ik recent kennismaakte: Chelone, Satur9's World, DP Spot.
Els om haar wat aan te porren.

Te nemen of te laten. Alstublieft!

11 november

11.11.08 001
Originally uploaded by degentsezwijger

11 november. Ik reed met de fiets naar de Westerbegraafplaats in Gent. Er was geen 11 novemberplechtigheid. Die had naar het schijnt plaats in het Zuidpark.

Ik doolde een beetje rond op het kerkhof en genoot (?) van de funeraire kunst. Ik trof er o.a. dit merkwaardig graf vol symboliek aan.

In Antwerpen zijn ze die kerkhoven helemaal aan het ontsluiten op het net. Kwestie van bepaalde merkwaardige graven al dan niet van bekende personen voor het nageslacht (en voor de surfer) te bewaren. Bijvoorbeeld: de virtuele ontsluiting van het Schoonselhof, de bekendste Antwerpse begraafplaats.

Misschien ook voor Gent geen slecht idee? Zodat we bijvoorbeeld zouden weten wie er begraven ligt in dit theatraal en een beetje protserig graf?

De Gentse Zwijger in Wordle

Leuk speeltje ontdekt op andere blogs: Wordle. Dit is het resultaat voor mijn eigen blog. Oordeel zelf. Het is vooral een mix van Amerikaanse presidentsverkiezingen en de Ronde van Vlaanderen. Mijn laatste posts hebben nogal veel gewicht in de schaal gelegd.

Humo of humor?

Op Facebook word je meer en meer bestormd met verzoeken om lid te worden van een bepaalde groep. Een groep is een verzameling surfers met dezelfde doelstelling, politiek, maatschappelijk, cultureel of andersoortig.

Er zitten heel grappige groepen bij. Ik ben o.a. lid van de groepen 'Ik ben blij dat gij in mijn team zit' (uit de tv-serie Het Eiland), 'Si tu reviens j'annule tout' (naar de lotgevallen van Nicolas Sarkozy) en '1.000.000 fans voor forel met botersaus' (Le Plat Préféré). Andere groepen hebben als doelstelling iets of iemand te redden. Zelf heb ik de groep 'Red het Schipdonkkanaal' opgericht om dit lieflijk kanaal tussen Gent en Knokke te vrijwaren van verbreding en industrialisering. Ondertussen heb ik toch al 391 mensen ervan kunnen overtuigen om lid te worden van die groep. Daaronder recent ook de voorzitter van de betrokken actiegroep 't Groot Gedelf. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is iemand die op Facebook een groep opgericht heeft om het te redden.

Andere groepen maken nu al hun stemintenties bekend voor de verkiezingen op 7 juni 2009. Beetje zinloos als je 't mij vraagt. Maar ook ik ben niet ontsnapt aan de sociale druk om mijn intenties dienaangaande op het net kenbaar te maken. Vandaag heb ik zelfs een groep gezien die oproept om op 9 juni 2009 op de SP.a te stemmen. Twee dagen te laat dus. Grappenmakers waarschijnlijk!

Op deze manier ben ik al van talloze groepen lid geworden. Nu en dan schrap ik er een paar om het geheel overzichtelijk te houden.

Maar ik word niet van zo maar om 't even welke groep lid. Ik bekijk het eerst goed, de recente avonturen van een Gents SP.a-gemeenteraadslid die in de gemeenteraad voor een uitbreiding van de parkeertarieven in Gent gestemd had en op Facebook lid werd van een groep die dit aankloeg en het stedelijk parkeerbedrijf uitschold voor zakkenvullers. Mij zal het niet overkomen!

Vanuit progressieve hoek word je op Facebook wat om de oren geslagen met groepen allerhande. Recent heb ik een uitnodiging afgeslagen om lid te worden van de groep GEEN HUMO(R), tegen het feit dat het weekblad HUMO uit de rekken genomen is vanwege enkele getrukeerde pornofoto's van politiebaas Koekelberg en zijn secretaresses. Een aantal gelijkaardige groepen klagen ook het gebrek aan persvrijheid aan.

Ik vind dat de persvrijheid niet onbegrensd is. Ik vind de HUMO-foto's vrij wansmakelijk. Weinig humor aan, eerder HUMO, dus nogal redelijk belust op sensatie. Ik zou ook niet willen dat er dergelijke foto's van een familielid, van mijn partner of, nog erger, van mezelf gepubliceerd werden. Je kan mensen niet zo maar om 't even wat aandoen onder het mom van humor. Er zijn grenzen.

Ik sta dan ook achter de rechterlijke uitspraak. In de progressieve hoek sta ik met dat standpunt blijkbaar vrij geïsoleerd. Misschien ben ik al een oude zeurpiet aan het worden.

Naschrift: nauwelijks had ik dit neergeschreven of ik kreeg al een uitnodiging om lid te worden van Merci Wannes, ter ere van de zanger die nog maar anderhalf uur tevoren overleden was. Uiteraard heb ik die uitnodiging wél geaccepteerd.

Obama-nacht

Wat een nacht gisteren. Ik wou opblijven tot de eerste uitslagen van de Amerikaanse presidentsverkiezingen binnenwaren en de richting die de uitslag zou uitgaan ongeveer vastlag.

De uitslagen lieten langer op zich wachten dan verwacht. Pas vanaf een uur onze tijd liepen de eerste resultaten binnen. Het was spannender dan de peilingen aangegeven hadden. McCain hield aanvankelijk goed stand in een aantal swing states op de grens tussen Noord en Zuid: West Virginia, Virginia, Ohio, Indiana, North Carolina. Ik vreesde bij momenten echt dat Obama het niet ging halen en McCain, tegen alle voorspellingen in, toch president zou worden.

Het was echt onuitgegeven: ik volgde de uitslagen op het net bij CNN. Ik vernieuwde voortdurend een landkaart met alle staten, het percentage getelde stemmen en de krachtverhouding. Nu en dan schakelde ik over naar De Standaard Online. Of naar Facebook, waar een groot aantal van mijn virtuele FB-vrienden de verkiezingsuitslag ook volgden en via hun statusboodschap commentaar gaven. Zonder uitzondering supporterden ze allen voor Obama.

Het werd half vier en er was nog geen zekerheid. Ik besloot te gaan slapen, maar na een goed kwartier zat ik weer voor mijn scherm. Rond vier uur haalde Obama volgens CNN Ohio binnen met zijn 20 kiesmannen. Mathematisch kon het nu bijna niet meer foutlopen, ook al slonk de voorsprong van Obama in Florida en North Carolina. Dan volgden o.a. New Mexico

Rond half vijf dommelde ik dan toch in. Gelukkig want ik moest er om zeven uur uit. De ochtend bracht de definitieve zekerheid. Het werd een lange dag op kantoor.

Vanavond op het VRT-nieuws vreugdetaferelen in Amerika. Ik hoorde de nieuwe president bijna voor het eerst speechen. Een schitterende overwinningspeech. Heel knap. Typisch zwart. Deed me denken aan Martin Luther King. Aan gospelmuziek ook.

Euforie alom. Yes we can!

Moge de stemming er zo blijven. Was het bij ons ook maar zo!