Op aanraden van mijn werkgever (of toch een deeltje daarvan) heb ik maar gestemd voor het Woord van het Jaar na de volgende mededeling:
Het jaar hoeft nog niet voorbij te zijn om alvast het woord van 2009 te kiezen. Van Dale Uitgevers organiseert de verkiezing van het Van Dale Woord van het Jaar 2009. Op www.woordvanhetjaar.nl kunt u tot en met 16 december uw stem uitbrengen op een van de tien genomineerde woorden. Kandidaat-woorden zijn onder meer ontvrienden, oeps-gebied en griepcommissaris. Deze verkiezing is niet de enige woord-van-het-jaarverkiezing van 2009. In november werd twitteren uitgeroepen tot 'woord van 2009', tijdens het tweejaarlijkse publiekscongres van het Genootschap Onze Taal in Utrecht.
Ontvrienden vind ik niet meer zo origineel (hoewel ik wel een hekel heb aan het fenomeen zelf - het is zo on(t)vriendelijk!) Ook griepcommissaris, Mexicaanse griep, hypotheekleed en recessionista vond ik maar minnetjes.
Ik heb gestemd voor oeps-gebied, de benaming voor de anterieure cingulate cortex, een zone middenvoor in de hersenen die verhoogde activiteit vertoont wanneer iemand zich vergist, waardoor hij of zij in staat is van fouten te leren. Dat leek mij wel een leuk woord.
Zoals gezegd kan je nog stemmen tot en met woensdag.
maandag 14 december 2009
zaterdag 21 november 2009
Het verleden is alomtegenwoordig
Vanmorgen werd er in Wevelgem afscheid genomen van Tine Deman. Naar het schijnt waren er meer dan 1.000 aanwezigen. Naast familie en vrienden vooral veel mensen uit de politiek (ex-Spirit, N-VA, VOS, ...) en de talrijke verenigingen (Vredesfietseling,...) waarin ze actief was.
Zelf heb ik mijn rouwbeklag met de post uitgebracht. Spijtig, want ik had er graag bij willen zijn. Ik had die zaterdagmorgen echter een andere activiteit, die al lang vaststond en ik eigenlijk ook niet wou missen en waar ik met iemand anders heengegaan ben: de presentatie van het huldeboek voor Hilaire Liebaut (1939), 18 jaar lang burgemeester van Lokeren (1977-1994) en nu nog steeds fractieleider van CD&V in de Oost-Vlaamse provincieraad. Hilaire was een goede bekende van wijlen mijn vader, heeft ook meegewerkt aan diens huldeboek (dat postuum verscheen in 2002),... vandaar! Het huldeboek heeft als titel Het verleden is alomtegenwoordig. Het werd voorgesteld in het stadhuis van Lokeren.
Ik heb het mij niet beklaagd! Doorgaans zijn dergelijke huldezittingen behoorlijk vervelend. Veelal academische toespraken van een doorgaans hagiografisch karakter. Onlangs woonde ik in het Vlaams Parlement iets dergelijks mee met de voorstelling van de biografie van Maurits Coppieters (1920-2005) Het Laatste Jaar van de Klaproos - ik wou daar eigenlijk ook een blogpost aan wijden, want Maurits Coppieters was toch wel een heel markante figuur, die ik in mijn kindertijd nog persoonlijk gekend heb en ik ook sterk bewonder, maar ja, tijd, beste mensen, tijd! Toch heb ik me zonet beziggehouden om zowel de Nederlandse als de Engelse Wikipedia over Coppieters aan te vullen met de info over dit pas verschenen huldeboek. Maar dit terzijde.
Geen vervelende, academische uiteenzettingen op de huldezitting voor hilaire Liebaut. Men had immers een eloquent spreker uitgenodigd: de bekende strafpleiter Piet Van Eeckhaut (1939), tevens ere-voorzitter van de Oost-Vlaamse provincieraad (zie foto). Hij was vergezeld van Marc Lootens, de huidige voorzitter van de provincieraad.
Ik heb de strafpleiter en gewezen politicus al enkele keren horen spreken. Niet echt vaak, maar toch. Zijn toespraak op de huldezitting voor Hilaire Liebaut was prachtig! Ze overtrof alle verwachtingen. Het publiek lag plat!
De rede was gelardeerd met allerhande culturele citaten, veel Latijn en zelfs wat Grieks en Italiaans, echo's uit de Bijbel (Zonen zijn als pijlen op de boog van de vader), persoonlijke anecdotes, allerhande veelal ironische politieke uitspraken en zinspelingen, ...
Enige zelfspot is de man niet vreemd, zeker niet waar het het begrip ijdelheid betreft. Enig sarcasme ook niet! En het werd zo spontaan, zo echt gebracht! Zeker niet afgelezen van een briefje of zo. Hij kon het toch niet laten om zijn jongste dochter Liesbet even te vermelden, die hij duidelijk wenst te lanceren in de politiek.
Van Eeckhaut nam ook de verdediging op van het Latijn en hekelde het wetsvoorstel van twee Waalse politici van een partij waarvan hij de naam niet meer wist en naar eigen zeggen ook niet meer wenste te weten (voor de aandachtige toehoorder de PS dus) om het gebruik van het Latijn in de advocatuur te verbieden.
De toespraak werd fel gesmaakt door het publiek, ook door ondergetekende. Ze inspireerde zelfs de andere sprekers. Die lieten het formele ook een beetje varen. De (liberale) burgemeester Filip Antheunis (1965) sprak Piet Van Eeckhaut zelfs aan als meneer Bart De Wever en merkte op dat de vrouw van Hilaire toch zo'n mooie blauwe blouse aanhad. Daarmee bleef hij in de stijl van de vorige spreker.
Daarmee is deze blogpost ook een kleine por in de richting van iemand die toch al een hele tijd mijn blog niet meer leest. Het is ooit maandenlang anders geweest. Tja, Sic transit gloria mundi, om met een toepasselijk citaat af te sluiten.
zondag 15 november 2009
Tragisch
Het leven kan soms toch zo hard, onrechtvaardig en ronduit tragisch zijn! Je weet dat die dingen gebeuren, maar soms komen ze erg dichtbij.
Vanmorgen vernam ik via Facebook dat een goede kennis zaterdagmorgen omkwam op de weg. Een slippartij op het natte wegdek van afrit Gullegem van de A19. Met fatale afloop tegen een elektriciteitspaal.
Deze zomer had ik Tine, want zo heette ze, nog enkele dagen gezien op de Vredesfietseling, de jaarlijkse fietstocht van Voeren naar Diksmuide. Ik deed dit jaar weer mee. Ik kende Tine en Jan al van de edities 2005 en 2006. De twee vorige jaren had ik niet meegedaan.
Ik kwam Tine en Jan die donderdagavond in augustus tegen voor de poort van jeugdverblijfplaats De Koestal in Moelingen (Voeren). Ze zaten samen op een bankje om de fietsers die toekwamen op te vangen. Ik ging erbij zitten en merkte dat ze nogal intiem met elkaar omgingen. Is er soms iets moois gebloeid tijdens de Vredesfietseling, informeerde ik. Ze antwoordden bevestigend. Ze waren zelfs enkele weken voordien getrouwd. Ze zagen er beiden heel gelukkig uit.
Aan dat pril huwelijksgeluk is plots een einde gekomen door een stom ongeval. Naar verluidt reed Tine niet eens te snel. Het was het natte wegdek, in combinatie met het herfstweer, waardoor ze aan het slippen ging. En die noodlottige paal! Het kan iedereen overkomen!
Amper negenentwintig was ze, enkele maanden gehuwd.
Hier zijn gewoon geen woorden voor.
Vanmorgen vernam ik via Facebook dat een goede kennis zaterdagmorgen omkwam op de weg. Een slippartij op het natte wegdek van afrit Gullegem van de A19. Met fatale afloop tegen een elektriciteitspaal.
Deze zomer had ik Tine, want zo heette ze, nog enkele dagen gezien op de Vredesfietseling, de jaarlijkse fietstocht van Voeren naar Diksmuide. Ik deed dit jaar weer mee. Ik kende Tine en Jan al van de edities 2005 en 2006. De twee vorige jaren had ik niet meegedaan.
Ik kwam Tine en Jan die donderdagavond in augustus tegen voor de poort van jeugdverblijfplaats De Koestal in Moelingen (Voeren). Ze zaten samen op een bankje om de fietsers die toekwamen op te vangen. Ik ging erbij zitten en merkte dat ze nogal intiem met elkaar omgingen. Is er soms iets moois gebloeid tijdens de Vredesfietseling, informeerde ik. Ze antwoordden bevestigend. Ze waren zelfs enkele weken voordien getrouwd. Ze zagen er beiden heel gelukkig uit.
Aan dat pril huwelijksgeluk is plots een einde gekomen door een stom ongeval. Naar verluidt reed Tine niet eens te snel. Het was het natte wegdek, in combinatie met het herfstweer, waardoor ze aan het slippen ging. En die noodlottige paal! Het kan iedereen overkomen!
Amper negenentwintig was ze, enkele maanden gehuwd.
Hier zijn gewoon geen woorden voor.
dinsdag 10 november 2009
Steunactie op Facebook
Deze ochtend zat er een publicatie in mijn bus van Theater Exces, het reizend straat- en bewegingstheater uit Gent. Tot mijn verbazing stond mijn naam erin vermeld als milde schenker.
Theater Exces verkeert in financiële moeilijkheden omdat er subsidies geschrapt werden. Daarom had het op Facebook een oproep tot financiële steun gelanceerd: als elke facebooker 2 € kon storten en het bericht doorsturen naar zoveel mogelijk anderen, dan waren ze al een heel eind verder.
Ik kreeg de oproep verschillende keren doorgestuurd en heb die 2 euro dan ook maar gestort. Er zijn weliswaar zo veel personen en organisaties die om geld vragen. Je kan als niet-gefortuneerde niet aan al die verzoeken voldoen. Maar het was zomer, vakantie. Ik was goedgezind en een mens wil voor cultuur wel eens iets doen. Al is het eerder de taak van de overheid om culturele organisaties te subsidiëren zodat ze het hoofd boven water kunnen houden, twee euro is tenslotte maar twee euro. En ik heb de mensen van Exces al vaak beziggezien tijdens de Gentse Feesten.
Ik lees nu dat de facebookgroep om Theater Exces te steunen al gauw 256 aanhangers had. Waarvan er echter maar een vijftal de vooropgestelde twee euro stortten! En blijkt nu, zelf de mensen die mij het bericht doorgestuurd hebben niet!
Sommige mensen houden er rare opvattingen op na over het internet en Facebook in het bijzonder. Het is blijkbaar de plaats waar alles kan en alles mag en niets gemeend is! Waar je zonder veel nadenken lid wordt van allerlei groepen en actiecomités. Waar je zegt dat je naar een activiteit zal komen zonder er verder nog acht op te slaan. Of engagementen aangaat zonder ze na te komen.
Rare evolutie! De lichtheid van het virtuele bestaan?
Als je van zo'n groep lid wordt of een actie steunt op het internet, hou je daar dan alsjeblieft aan!
Ik probeer dat toch te doen. Het internet zal er alleen maar aan geloofwaardigheid op winnen!
Ik tracht zelf ook selectiever te zijn in de (actie)groepen die ik steun op Facebook. Want op de duur zit je met zo'n hoop personen en organisaties die je berichten van activiteiten of andere oproepen doorsturen. Of om je steun zitten te bedelen. Geen mens kan alle ellende van de wereld op zijn rug torsen, dat is evident! En ik aan de toevloed aan activiteiten, berichten en oproepen op mijn Facebookaccount niet meer aan.
Theater Exces verkeert in financiële moeilijkheden omdat er subsidies geschrapt werden. Daarom had het op Facebook een oproep tot financiële steun gelanceerd: als elke facebooker 2 € kon storten en het bericht doorsturen naar zoveel mogelijk anderen, dan waren ze al een heel eind verder.
Ik kreeg de oproep verschillende keren doorgestuurd en heb die 2 euro dan ook maar gestort. Er zijn weliswaar zo veel personen en organisaties die om geld vragen. Je kan als niet-gefortuneerde niet aan al die verzoeken voldoen. Maar het was zomer, vakantie. Ik was goedgezind en een mens wil voor cultuur wel eens iets doen. Al is het eerder de taak van de overheid om culturele organisaties te subsidiëren zodat ze het hoofd boven water kunnen houden, twee euro is tenslotte maar twee euro. En ik heb de mensen van Exces al vaak beziggezien tijdens de Gentse Feesten.
Ik lees nu dat de facebookgroep om Theater Exces te steunen al gauw 256 aanhangers had. Waarvan er echter maar een vijftal de vooropgestelde twee euro stortten! En blijkt nu, zelf de mensen die mij het bericht doorgestuurd hebben niet!
Sommige mensen houden er rare opvattingen op na over het internet en Facebook in het bijzonder. Het is blijkbaar de plaats waar alles kan en alles mag en niets gemeend is! Waar je zonder veel nadenken lid wordt van allerlei groepen en actiecomités. Waar je zegt dat je naar een activiteit zal komen zonder er verder nog acht op te slaan. Of engagementen aangaat zonder ze na te komen.
Rare evolutie! De lichtheid van het virtuele bestaan?
Als je van zo'n groep lid wordt of een actie steunt op het internet, hou je daar dan alsjeblieft aan!
Ik probeer dat toch te doen. Het internet zal er alleen maar aan geloofwaardigheid op winnen!
Ik tracht zelf ook selectiever te zijn in de (actie)groepen die ik steun op Facebook. Want op de duur zit je met zo'n hoop personen en organisaties die je berichten van activiteiten of andere oproepen doorsturen. Of om je steun zitten te bedelen. Geen mens kan alle ellende van de wereld op zijn rug torsen, dat is evident! En ik aan de toevloed aan activiteiten, berichten en oproepen op mijn Facebookaccount niet meer aan.
maandag 9 november 2009
Nihil mexicaniensis
Ofte "niets Mexicaans".
Dat was wat de huisarts me vanmorgen meedeelde over de zware griep waarmee ik al enkele dagen worstel.
Van mijn kindertijd geleden dat ik nog zo'n stevige griep gehad heb. Maar geen Mexicaanse. Meer een soort griep-in-de-buik.
Ik ben stilaan aan de beterhand. Vrijdag en zaterdag heb ik de hele tijd het bed moeten houden. Vrijdag had ik 38,7° koorts.
Maar het was niet de Mexicaanse. Dat is zowel positief als negatief: het betekent dat ik die nog altijd ook kan krijgen. En de griep die ik gehad heb volstaat echt wel.
Je hoort steeds meer over griepslachtoffers, Mexicaanse en seizoensgriep, ook op het internet. Benieuwd hoe ver het zal komen met die voorspelde pandemie. Ondertussen herstel ik verder van mijn niets Mexicaans.
Dat was wat de huisarts me vanmorgen meedeelde over de zware griep waarmee ik al enkele dagen worstel.
Van mijn kindertijd geleden dat ik nog zo'n stevige griep gehad heb. Maar geen Mexicaanse. Meer een soort griep-in-de-buik.
Ik ben stilaan aan de beterhand. Vrijdag en zaterdag heb ik de hele tijd het bed moeten houden. Vrijdag had ik 38,7° koorts.
Maar het was niet de Mexicaanse. Dat is zowel positief als negatief: het betekent dat ik die nog altijd ook kan krijgen. En de griep die ik gehad heb volstaat echt wel.
Je hoort steeds meer over griepslachtoffers, Mexicaanse en seizoensgriep, ook op het internet. Benieuwd hoe ver het zal komen met die voorspelde pandemie. Ondertussen herstel ik verder van mijn niets Mexicaans.
donderdag 5 november 2009
Tour de force in Gent-Sint-Pieters
Vorige week heb ik een kleine krachttoer uitgehaald op de trein.
Het was mistig, die ochtend. Zoals gewoonlijk stond ik op om zeven uur. Eerste werk: de krant uit de brievenbus vissen. Normaal zit de krant om zeven uur in de bus. Het gebeurt soms dat dat niet het geval is. Frusterend! Ik ben dan al van bij het opstaan uit mijn humeur.
Tien voor acht vertrok ik naar het station van De Pinte. Nog steeds geen krant.
In het station van De Pinte is er geen krantenkiosk. Nadeel van in een dorp te wonen. Er is er wel één in Gent-Sint-Pieters, enige stopplaats van mijn trein naar Brussel-Noord.
Aangezien ik gewoon ben van op de trein mijn krant te lezen, vatte ik het plan op er een te halen in Gent-Sint-Pieters. Leen, mijn vast treinmaatje, zou mijn zitplaats proberen te houden door er mijn boekentas op te leggen.
Toen de trein stopte in Gent-Sint-Pieters sprong ik eraf als eerste, dook de trappen af en spurtte naar de krantenkiosk aan de achterkant van het station, 1 euro in de hand. Gelukkig niet te veel volk voor mij. Aangezien ik een abonnement heb, wist ik niet dat een los nummer van De Morgen tegenwoordig 1,10 euro kost. Tijdverlies dus!
Ik spurtte terug naar de roltrap en naar spoor 5. Daar stond dezelfde trein nog te wachten. De conducteur was het vertreksignaal al aan het geven. Op het nippertje slaagde ik er toch in om binnen te glippen. En dan nog wel in het juiste treingedeelte.
Hijgend kwam ik terug in de wagon waar Leen ondertussen een heroïsch gevecht aan het leveren was om mijn zitplaats te bewaren. Zie je wel dat ik de waarheid sprak, glimlachte ze tegen de medepassagiers toen ik puffend ging zitten.
Het is niet iets om elke morgen uit te halen. Voor hetzelfde geld had ik de vertrekkende trein net gemist. Ik heb dat vroeger nog gedaan, maar toen werd die trein gekoppeld in Gent-Sint-Pieters en hield hij er dus langer halt.
Vandaag had ik het trouwens niet moeten doen. Het is alweer treinstaking. De spoorvakbonden zijn zich niet echt populair aan het maken, maar dit terzijde. Ik ben aan het thuiswerken, euh pauzeren.
Het was mistig, die ochtend. Zoals gewoonlijk stond ik op om zeven uur. Eerste werk: de krant uit de brievenbus vissen. Normaal zit de krant om zeven uur in de bus. Het gebeurt soms dat dat niet het geval is. Frusterend! Ik ben dan al van bij het opstaan uit mijn humeur.
Tien voor acht vertrok ik naar het station van De Pinte. Nog steeds geen krant.
In het station van De Pinte is er geen krantenkiosk. Nadeel van in een dorp te wonen. Er is er wel één in Gent-Sint-Pieters, enige stopplaats van mijn trein naar Brussel-Noord.
Aangezien ik gewoon ben van op de trein mijn krant te lezen, vatte ik het plan op er een te halen in Gent-Sint-Pieters. Leen, mijn vast treinmaatje, zou mijn zitplaats proberen te houden door er mijn boekentas op te leggen.
Toen de trein stopte in Gent-Sint-Pieters sprong ik eraf als eerste, dook de trappen af en spurtte naar de krantenkiosk aan de achterkant van het station, 1 euro in de hand. Gelukkig niet te veel volk voor mij. Aangezien ik een abonnement heb, wist ik niet dat een los nummer van De Morgen tegenwoordig 1,10 euro kost. Tijdverlies dus!
Ik spurtte terug naar de roltrap en naar spoor 5. Daar stond dezelfde trein nog te wachten. De conducteur was het vertreksignaal al aan het geven. Op het nippertje slaagde ik er toch in om binnen te glippen. En dan nog wel in het juiste treingedeelte.
Hijgend kwam ik terug in de wagon waar Leen ondertussen een heroïsch gevecht aan het leveren was om mijn zitplaats te bewaren. Zie je wel dat ik de waarheid sprak, glimlachte ze tegen de medepassagiers toen ik puffend ging zitten.
Het is niet iets om elke morgen uit te halen. Voor hetzelfde geld had ik de vertrekkende trein net gemist. Ik heb dat vroeger nog gedaan, maar toen werd die trein gekoppeld in Gent-Sint-Pieters en hield hij er dus langer halt.
Vandaag had ik het trouwens niet moeten doen. Het is alweer treinstaking. De spoorvakbonden zijn zich niet echt populair aan het maken, maar dit terzijde. Ik ben aan het thuiswerken, euh pauzeren.
maandag 26 oktober 2009
Zoek de bal!
Voor een keer niet zoek de vaut, maar zoek de bal!
Gisteren ben ik, voor het tweede jaar op rij, door vriend en gemeenteraadslid Geert uitgenodigd om een thuismatch van voetbalclub Jong en Vlug De Pinte bij te wonen.
Jong en Vlug De Pinte speelt in Tweede Provinciale A. In provincale afdelingen is het bij thuismatchen de gewoonte een sponsor te zoeken voor de matchbal. Die sponsor, meestal een bekende, al dan niet politiek actieve, figuur uit de gemeente, krijgt dan in ruil een aantal vrijkaarten. Tijdens de pauze trakteert hij zijn genodigden op een gebakje en een drankje (meestal in omgekeerde volgorde van belang).
Gisteren speelde JV De Pinte tegen Olympia Gent. Beide ploegen doen het dit jaar niet zo goed: ze bengelen beide onderaan het klassement. Het was te merken aan het niveau van de match. Ik ben geen voetbalspecialist, maar zag toch dat het niet goed was. Ik had de indruk dat de voetballers de hele match tevergeefs naar de bal zochten.
En ook de uitslag was niet goed: 0-0 na 90 minuten. In het vakjargon: knul-knul! Amper één schot tussen de palen in die hele match en dan nog liefst recht in de handen van de keeper!
Ik wens beide ploegen veel beterschap! Het zal nodig zijn!
Gisteren ben ik, voor het tweede jaar op rij, door vriend en gemeenteraadslid Geert uitgenodigd om een thuismatch van voetbalclub Jong en Vlug De Pinte bij te wonen.
Jong en Vlug De Pinte speelt in Tweede Provinciale A. In provincale afdelingen is het bij thuismatchen de gewoonte een sponsor te zoeken voor de matchbal. Die sponsor, meestal een bekende, al dan niet politiek actieve, figuur uit de gemeente, krijgt dan in ruil een aantal vrijkaarten. Tijdens de pauze trakteert hij zijn genodigden op een gebakje en een drankje (meestal in omgekeerde volgorde van belang).
Gisteren speelde JV De Pinte tegen Olympia Gent. Beide ploegen doen het dit jaar niet zo goed: ze bengelen beide onderaan het klassement. Het was te merken aan het niveau van de match. Ik ben geen voetbalspecialist, maar zag toch dat het niet goed was. Ik had de indruk dat de voetballers de hele match tevergeefs naar de bal zochten.
En ook de uitslag was niet goed: 0-0 na 90 minuten. In het vakjargon: knul-knul! Amper één schot tussen de palen in die hele match en dan nog liefst recht in de handen van de keeper!
Ik wens beide ploegen veel beterschap! Het zal nodig zijn!
donderdag 22 oktober 2009
Therapeutische sessie
Ik ben niet erg actief meer geweest op mijn blog de laatste tijd. Het is de zoveelste keer dat ik dat hier schrijf. Maar ja, als ik dit communicatiekanaal open wil houden, moet ik nu en dan wel iets schrijven. Al mag het nooit een verplichting of een dwang worden. Gulden regel nummer 1: schrijf als je iets te zeggen hebt. Nummer 2: het moet leuk blijven ook.
Mijn inactiviteit had zo zijn redenen. Ik heb op het werk deelgenomen aan een zware procedure, die me tijd en stress gekost heeft. Ten tweede heb ik me in de zomer eindelijk een DVD-speler aangeschaft. Ik zit nu al ruim twee maanden 's avonds meestal een film te bekijken. Na het medium de laatste jaren zowat totaal verwaarloosd te hebben, ben ik nu een gepassioneerde filmliefhebber geworden. Waarover later misschien meer.
Vorig weekend heb ik me twee ochtenden naar het sp.a-congres in de VUB in Brussel begeven. De zaterdagmorgen heb ik de therapeutische sessie bijgewoond. Een therapeutische sessie met een hele partij: moet kunnen! Het was een zitting achter gesloten deuren. Ik mag er dus niet al te veel over loslaten. Al is er toch veel over in de pers verschenen. De persjongens zijn het dus toch wel te weten gekomen.
Ik heb een interessante tussenkomst van Roel Anciaux, de broer van, gehoord. Die vertolkte voor een groot deel ook mijn gevoelens. Na jaren van geruzie bij Spirit/VlaamsProgressieven (ook de Volksunie, maar dat luik heb ik niet meegemaakt) had hij gehoopt bij sp.a eindelijk aan politiek te kunnen doen zonder al dat intern gekrakeel, de eeuwige discussies tussen de 'zuiveren' en de zogenaamde 'postjespakkers', etc... Grote hilariteit in de zaal natuurlijk!
Over de rest van zijn betoog en de andere tussenkomsten zal ik maar niet te veel meer openbaar maken.
Ik persoonlijk onthoud vooral dat de sp.a-top fout communiceert. En dat ze slecht omgaat met de interne oppositie. Ik ben geen aanhanger van sp.a-Rood, maar vind het fout hen totaal te negeren. Minstens heeft deze groep een belangrijke signaalfunctie, ook om ervoor te zorgen dat de partij niet te veel naar het centrum afglijdt. Een spreker (ik ben vergeten wie) stelde dat geen enkele andere partij zo slecht met interne oppositie omgaat. Ik moest hem gelijkgeven.
Een discours dat aansloeg op dat congres. Dat zal u wel begrijpen! Hierbij zijn powerpoint-presentatie.
Voor de rest schaart iedereen zich achter Caroline Gennez. De rangen moeten alweer gesloten worden. Ik vrees dat de interne tegenstellingen en twisten toch nog niet overwonnen zijn.
Mijn inactiviteit had zo zijn redenen. Ik heb op het werk deelgenomen aan een zware procedure, die me tijd en stress gekost heeft. Ten tweede heb ik me in de zomer eindelijk een DVD-speler aangeschaft. Ik zit nu al ruim twee maanden 's avonds meestal een film te bekijken. Na het medium de laatste jaren zowat totaal verwaarloosd te hebben, ben ik nu een gepassioneerde filmliefhebber geworden. Waarover later misschien meer.
Vorig weekend heb ik me twee ochtenden naar het sp.a-congres in de VUB in Brussel begeven. De zaterdagmorgen heb ik de therapeutische sessie bijgewoond. Een therapeutische sessie met een hele partij: moet kunnen! Het was een zitting achter gesloten deuren. Ik mag er dus niet al te veel over loslaten. Al is er toch veel over in de pers verschenen. De persjongens zijn het dus toch wel te weten gekomen.
Ik heb een interessante tussenkomst van Roel Anciaux, de broer van, gehoord. Die vertolkte voor een groot deel ook mijn gevoelens. Na jaren van geruzie bij Spirit/VlaamsProgressieven (ook de Volksunie, maar dat luik heb ik niet meegemaakt) had hij gehoopt bij sp.a eindelijk aan politiek te kunnen doen zonder al dat intern gekrakeel, de eeuwige discussies tussen de 'zuiveren' en de zogenaamde 'postjespakkers', etc... Grote hilariteit in de zaal natuurlijk!
Over de rest van zijn betoog en de andere tussenkomsten zal ik maar niet te veel meer openbaar maken.
Ik persoonlijk onthoud vooral dat de sp.a-top fout communiceert. En dat ze slecht omgaat met de interne oppositie. Ik ben geen aanhanger van sp.a-Rood, maar vind het fout hen totaal te negeren. Minstens heeft deze groep een belangrijke signaalfunctie, ook om ervoor te zorgen dat de partij niet te veel naar het centrum afglijdt. Een spreker (ik ben vergeten wie) stelde dat geen enkele andere partij zo slecht met interne oppositie omgaat. Ik moest hem gelijkgeven.
De zondagmorgen werden de conclusies van de werkgroepen van de zaterdag toegelicht. Niets opzienbarends hier. Behalve enkele steken naar de schrijver van de beruchte mail. Ook de slottoespraak van Caroline Gennez vond ik niet zo geweldig. Toegegeven de omstandigheden waren aartsmoeilijk. Verder dan de basisidee van het socialisme nog eens verduidelijken kwam ze niet. En zich verontschuldigen voor haar emotionele reacties van de dag voordien (Ik word nog erger dan Bert Anciaux...)
Wel een interessant intermezzo was de uiteenzetting van een Engelse prof, Richard Wilkinson, die een boek geschreven heeft over het effect van ongelijkheid. Met een aantal onthutsende conclusies van vergelijkend sociologisch onderzoek in een aantal welvarende landen met verschillende gradaties van maatschappelijke ongelijkheid. The Spirit Level. Dat is de titel van het boek. Ondertitel: Why more equal societies almost always do better.Een discours dat aansloeg op dat congres. Dat zal u wel begrijpen! Hierbij zijn powerpoint-presentatie.
Voor de rest schaart iedereen zich achter Caroline Gennez. De rangen moeten alweer gesloten worden. Ik vrees dat de interne tegenstellingen en twisten toch nog niet overwonnen zijn.
zondag 20 september 2009
Aïda
Gisteravond heb ik in het kasteel van Ooidonk in Deinze de jaarlijkse openluchtopera bijgewoond. Ditmaal stond Aïda van Verdi op het programma.
Een nogal opgezwollen, bombastisch verhaal over de onmogelijke liefde tussen een man en vrouw van naties die met elkaar in oorlog zijn. Dezelfde topos als Romeo en Julia, West Side Story en talloze andere werken dus. Ditmaal gesitueerd in het oude Egypte. Mét de gebruikelijke fatale afloop: op het einde sterft het liefdeskoppel.
Ook de muziek is nogal bombastisch. Niet echt mijn ding. Van de opera's van Mozart en Monteverdi hou ik wel, maar Verdi is niet mijn kopje thee.
Maar ik heb dan toch kennisgemaakt met een muzikaal monument, een mijlpaal uit de muziekgeschiedenis.
Foto's heb ik niet genomen, want dat mocht niet, al waren er velen die het toch deden. Maar er staat zelfs al opera op YouTube. Hierna het bekendste stuk uit de opera, die destijds op bestelling gecomponeerd werd ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal en de opera van Caïro: de triomfmars na de overwinning van de Egyptenaren op de Ethiopiërs.
Er was veel volk. Naar schatting een 2.400 man. En goed weer. Joke Schauvlieghe heb ik niet gezien.
Een nogal opgezwollen, bombastisch verhaal over de onmogelijke liefde tussen een man en vrouw van naties die met elkaar in oorlog zijn. Dezelfde topos als Romeo en Julia, West Side Story en talloze andere werken dus. Ditmaal gesitueerd in het oude Egypte. Mét de gebruikelijke fatale afloop: op het einde sterft het liefdeskoppel.
Ook de muziek is nogal bombastisch. Niet echt mijn ding. Van de opera's van Mozart en Monteverdi hou ik wel, maar Verdi is niet mijn kopje thee.
Maar ik heb dan toch kennisgemaakt met een muzikaal monument, een mijlpaal uit de muziekgeschiedenis.
Foto's heb ik niet genomen, want dat mocht niet, al waren er velen die het toch deden. Maar er staat zelfs al opera op YouTube. Hierna het bekendste stuk uit de opera, die destijds op bestelling gecomponeerd werd ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal en de opera van Caïro: de triomfmars na de overwinning van de Egyptenaren op de Ethiopiërs.
Er was veel volk. Naar schatting een 2.400 man. En goed weer. Joke Schauvlieghe heb ik niet gezien.
zondag 13 september 2009
While my guitar...
Ik heb me laten meeslepen door de nieuwe Beatles-hype en heb me vrijdagmiddag in de FNAC in Brussel een cd gekocht van de pas vorige woensdag uitgebrachte "digitally remastered" reeks: het beroemde White Album.
Ik heb me nooit eerder veel gekocht van de Beatles: in mijn tienerjaren de single Band on the Run van Paul McCartney & Wings en van The Beatles zelf de double-single Penny Lane/Strawberry Fields. Mijn jongere broer had de lp Abbey Road.
Veel basis om te vergelijken had ik dus niet. Toch was ik een beetje ontgoocheld over de geluidskwaliteit. Er is zo'n voortdurende technische evolutie dat we verwend zijn wat de geluidskwaliteit van muziek betreft.
Ook met het album zelf was het een eerste kennismaking, al kende ik natuurlijk al veel nummers, zoals de pareltjes Blackbird en While my Guitar Gently Weeps, eigenlijk mijn favoriete Beatles-nummer. Ik heb een ander nummer uit het White Album opgezocht op YouTube want While my guitar... staat al ergens op deze blog. Glass Onion is ook niet slecht.
Heel speciaal album toch, nog soberder dan andere albums. Gedepouilleerd, sommige liedjes. Een beetje wennen dus toch, al zijn er prachtnummers bij. En het blijft een klassiek album, waarvan heel wat nummers gecoverd werden (Tori Amos, Siouxie & the Banshees, ...) en met zelfs een literaire weerslag (The White Album van de Amerikaanse schrijfster Joan Didion).
Gisterennamiddag liep ik de Gentse FNAC binnen en deed er een merkwaardige vaststelling: ik had The White Album in de Brusselse FNAC in de City2 gekocht voor de groene prijs van 18,99 euro. In Gent bedroeg de eveneens groene prijs 22,99 euro. Een verschil van 4 euro! Dezelfde vaststelling voor de enkele albums, die in Brussel 14,99 kosten per cd en in Gent 16,99, telkens lanceringsprijs.
Zou Gent nu zoveel kapitaalkrachtiger zijn dan Brussel. Dat durf ik toch wel betwijfelen. Of is daar een andere reden voor?
zaterdag 12 september 2009
Fotootjes
Nog enkele fotootjes van mijn fietsvakantie. Hoewel die na alweer twee weken kantoor veraf lijkt. De eerste foto van een onbekende fietsfanaat wil ik jullie zeker niet onthouden :-)
(foto's Mark Cuvelier)
Ik heb de Vredesfietseling meegeereden tot in Nevele. Dan ben ik naar huis gereden. Blijkt nu dat er kort na mijn vertrek, voor de middagpauze die plaatshad in Lottenhulle (Aalter), luttele kilometers van Nevele, een spijtig voorval optrad, zoals je op de foto kan zien. Naar verluidt had het veel erger kunnen zijn; de auto reed alleen maar in op de begeleidende wagen vooraan, niet op de groep fietsers.
(foto's Mark Cuvelier)
donderdag 3 september 2009
Terug thuis
Ik ben goed vijf dagen terug thuis van mijn fietsreis van een week. Alles is uitstekend verlopen. Geen last gehad van ziektes. Alleen die keelpijn is nog niet over. Dat is een chronisch kwaaltje geworden, maar het is niet zo erg.
Het is een heel sportieve vakantie geworden. In twee dagen ben ik van De Pinte naar Herve gereden. Ik heb me enkele keren serieus van weg vergist, onder andere in het landelijke Gooik, maar ben er toch telkens goed geraakt. Vanuit Herve heb ik een toer gemaakt langs Pepinster, Theux, Spa, het stuwmeer van de Gileppe en Verviers.
De volgende dag heb ik de dorpjes van het Land van Herve doorkruist tot aan Aubel, vandaar de Voerstreek binnen en de Hollandse grens over. Klimmen en dalen de hele dag. De dorpjes in deze streek liggen immers alle op een heuveltop. Ik dacht dat ik daarvan af was eens Nederland binnen. Niets was minder waar. Zuid-Limburg is heel heuvelachtig maar ook ongelooflijk mooi. Een openbaring! Veel betere wegen dan in België en betere toeristische infrastructuur.
Ik heb de heuvelroute gereden langs de grens tot in Vaals. Op de foto zie je mijn stalen ros bij het binnenrijden van Vaals. Daar heb ik het Drielandenpunt bezocht, het nec plus ultra van de toerist, en heb overnacht in het Duitse Aken.
De volgende morgen ben ik langs de grote baan naar Maastricht gefietst. Een heel leuke stad. Een centrum vol winkeltjes en restaurants. Dan langs de Maas naar beneden tot Eijsden. Weer een stuk heuvelroute en de grens over in De Planck (Voeren)
Vanaf woensdagavond heb ik me aangesloten bij de Vredesfietseling, die in drie dagen van Voeren naar Diksmuide fietste. Na vijf dagen op mijn eentje fietsen kon ik wel wat gezelschap gebruiken. Eerste overnachting in De Koestal in Moelingen (Voeren). Het was ook echt een koestal! Een uur voor ik daar arriveerde bedacht ik plots dat daar waarschijnlijk geen lakens en dekens zouden zijn. En ik had geen slaapzak mee, maar gelukkig had iemand er een op overschot. Qua comfort was het daar nogal primitief. Ik voelde me terug als in mijn kinderjaren bij de jong-verkenners.
De volgende dag had ik het vrij moeilijk om in groep te fietsen. Ik had me de voorbije vijf dagen immers al grotendeels leeggereden op die hellingen in de streek van het drielandenpunt en op de heenreis. Maar naar het einde van die dag begon ik er door te komen. Op de Pellenberg heb ik zelfs nog een kleine demonstratie gegeven.
De Vredesfietseling is meer en meer een N-VA-bedoening geworden, nu er van Spirit en nakomers niet veel meer overschiet. Toch heb ik heel erg genoten van de gezamenlijke fietstocht, de drinkgelagen 's avonds in de jeugdherbergen en de kameraadschap die eruit groeit. Ik heb meegefietst tot zaterdag tegen de middag in Nevele. Vanaf Laarne fietste er zelf een collega-blogger uit Gent mee.
Voor herhaling vatbaar. In Zuid-Limburg ga ik zeker nog wel eens fietsen. Ook de Vredesfietseling mag nog wel eens op mijn aanwezigheid rekenen.
Ik heb op iets meer dan zeven dagen 730 kilometer afgefietst.
Ondertussen ben ik weer aan het werk. Ik heb het al enkele dagen behoorlijk moeilijk, want heb niet meer de tijd gehad om nog wat uit te rusten na mijn fietsreis.
Het is een heel sportieve vakantie geworden. In twee dagen ben ik van De Pinte naar Herve gereden. Ik heb me enkele keren serieus van weg vergist, onder andere in het landelijke Gooik, maar ben er toch telkens goed geraakt. Vanuit Herve heb ik een toer gemaakt langs Pepinster, Theux, Spa, het stuwmeer van de Gileppe en Verviers.
De volgende dag heb ik de dorpjes van het Land van Herve doorkruist tot aan Aubel, vandaar de Voerstreek binnen en de Hollandse grens over. Klimmen en dalen de hele dag. De dorpjes in deze streek liggen immers alle op een heuveltop. Ik dacht dat ik daarvan af was eens Nederland binnen. Niets was minder waar. Zuid-Limburg is heel heuvelachtig maar ook ongelooflijk mooi. Een openbaring! Veel betere wegen dan in België en betere toeristische infrastructuur.
Ik heb de heuvelroute gereden langs de grens tot in Vaals. Op de foto zie je mijn stalen ros bij het binnenrijden van Vaals. Daar heb ik het Drielandenpunt bezocht, het nec plus ultra van de toerist, en heb overnacht in het Duitse Aken.
De volgende morgen ben ik langs de grote baan naar Maastricht gefietst. Een heel leuke stad. Een centrum vol winkeltjes en restaurants. Dan langs de Maas naar beneden tot Eijsden. Weer een stuk heuvelroute en de grens over in De Planck (Voeren)
Vanaf woensdagavond heb ik me aangesloten bij de Vredesfietseling, die in drie dagen van Voeren naar Diksmuide fietste. Na vijf dagen op mijn eentje fietsen kon ik wel wat gezelschap gebruiken. Eerste overnachting in De Koestal in Moelingen (Voeren). Het was ook echt een koestal! Een uur voor ik daar arriveerde bedacht ik plots dat daar waarschijnlijk geen lakens en dekens zouden zijn. En ik had geen slaapzak mee, maar gelukkig had iemand er een op overschot. Qua comfort was het daar nogal primitief. Ik voelde me terug als in mijn kinderjaren bij de jong-verkenners.
De volgende dag had ik het vrij moeilijk om in groep te fietsen. Ik had me de voorbije vijf dagen immers al grotendeels leeggereden op die hellingen in de streek van het drielandenpunt en op de heenreis. Maar naar het einde van die dag begon ik er door te komen. Op de Pellenberg heb ik zelfs nog een kleine demonstratie gegeven.
De Vredesfietseling is meer en meer een N-VA-bedoening geworden, nu er van Spirit en nakomers niet veel meer overschiet. Toch heb ik heel erg genoten van de gezamenlijke fietstocht, de drinkgelagen 's avonds in de jeugdherbergen en de kameraadschap die eruit groeit. Ik heb meegefietst tot zaterdag tegen de middag in Nevele. Vanaf Laarne fietste er zelf een collega-blogger uit Gent mee.
Voor herhaling vatbaar. In Zuid-Limburg ga ik zeker nog wel eens fietsen. Ook de Vredesfietseling mag nog wel eens op mijn aanwezigheid rekenen.
Ik heb op iets meer dan zeven dagen 730 kilometer afgefietst.
Ondertussen ben ik weer aan het werk. Ik heb het al enkele dagen behoorlijk moeilijk, want heb niet meer de tijd gehad om nog wat uit te rusten na mijn fietsreis.
donderdag 20 augustus 2009
El Mexicano
Gewoon uitzieken, zei de dokter. Veel rusten!
Erg vervelend als je met vakantie bent, zo'n bijna gripaal syndroom.
Zeker in deze tijden van Mexicaanse griep. Een mens zou zowat alles beginnen denken. Ik zinspeelde tegen de dokter op de angst voor de pandemie. In deze tijd van het jaar heb ik nog nooit iets griepachtigs gehad.
Ik heb al verschillende patiënten met het H1N1-virus gehad, riposteerde hij. En het fenomeen van de zomergriepjes is ons medici bekend.
Gelukkig ging zijn diagnose wat mij betreft niet in de richting van H1N1. Al lijken de symptomen erop, vreemd genoeg. Ze zijn echter minder hevig. Echte koorts heb ik, niet al voel ik me wat koortsachtig. Ik heb vooral keelpijn, moet hoesten en voel me niet helemaal in mijn haak.
En normaal ging ik morgen op fietsreis vertrekken! Ik heb de eerste etappe al geschrapt.
Het plan is nu om zaterdag te vertrekken. Ik heb al twee overnachtingen in Herve geboekt en één in Aachen. Beetje in de Hoge Venen en rond het drielandenpunt fietsen. Daarna doe ik weer de Vredesfietseling tot in De Pinte, met overnachtingen in Moelingen (Voeren), Leuven en Laarne. Terugkeren in groep, ik had alles goed uitgekiend. Hopelijk verknoeit dat zomergriepje het niet.
Als alles goed gaat vertrek ik nu zaterdag met de trein tot Leuven. Vandaar zou ik naar de regio Sint-Truiden fietsen waar ik nog logies aan het zoeken ben voor zaterdagnacht.
Erg vervelend als je met vakantie bent, zo'n bijna gripaal syndroom.
Zeker in deze tijden van Mexicaanse griep. Een mens zou zowat alles beginnen denken. Ik zinspeelde tegen de dokter op de angst voor de pandemie. In deze tijd van het jaar heb ik nog nooit iets griepachtigs gehad.
Ik heb al verschillende patiënten met het H1N1-virus gehad, riposteerde hij. En het fenomeen van de zomergriepjes is ons medici bekend.
Gelukkig ging zijn diagnose wat mij betreft niet in de richting van H1N1. Al lijken de symptomen erop, vreemd genoeg. Ze zijn echter minder hevig. Echte koorts heb ik, niet al voel ik me wat koortsachtig. Ik heb vooral keelpijn, moet hoesten en voel me niet helemaal in mijn haak.
En normaal ging ik morgen op fietsreis vertrekken! Ik heb de eerste etappe al geschrapt.
Het plan is nu om zaterdag te vertrekken. Ik heb al twee overnachtingen in Herve geboekt en één in Aachen. Beetje in de Hoge Venen en rond het drielandenpunt fietsen. Daarna doe ik weer de Vredesfietseling tot in De Pinte, met overnachtingen in Moelingen (Voeren), Leuven en Laarne. Terugkeren in groep, ik had alles goed uitgekiend. Hopelijk verknoeit dat zomergriepje het niet.
Als alles goed gaat vertrek ik nu zaterdag met de trein tot Leuven. Vandaar zou ik naar de regio Sint-Truiden fietsen waar ik nog logies aan het zoeken ben voor zaterdagnacht.
maandag 17 augustus 2009
Jow, gewonnen!
Zat vanmorgen in mijn boîte, met de nodige bijlagen, alsof het van Bill Gates himself kwam:
A VOTRE ATTENTION,
NOUS VOUS CONTACTONS PAR CETTE PRÉSENTÉ POUR VOUS INFORMER DE VOTRE GAIN À MICROSOFT LOTERIE CORPORATION.
CECI N'EST PAS UN SPAM NI UN VIRUS, VEUILLEZ TROUVEZ EN FICHIER ATTACHE LA NOTIFICATION DE VOTRE GAIN DE 75.000€ LORS DU DERNIER TIRAGE AU SORT. APRÈS VÉRIFICATION DE LA NOTIFICATION DE VOTRE GAIN EN PIÈCE JOINTE, VEUILLEZ PRENDRE CONTACT AVEC L'AVOCAT ACCRÉDITÉ CI DESSOUS POUR LA PROCÉDURE DE RETRAIT DE VOTRE GAIN. CONTACT DE L'AVOCAT CABINET D’ETUDE JURIDIQUE DE MAÎTRE FRANCOIS PANZANI, AVOCAT ACCRÉDITÉ À MICROSOFT LOTERIE CORPORATION
MAÎTRE FRANCOIS PANZANITEL : 00 22 566 778 386
EMAIL : cabinet.etudejuridique.panzani@gmail.com
CORDIALEMENTLA DIRECTION DES OPÉRATIONS
75.000€? Die zouden goed van pas komen!
Waarom geloof ik dit bericht niet? Een mens zou cynisch worden van dat internet.
Ik vermoed dat die Nigeriaanse oplichtersbende weer actief is. Ze opereren tegenwoordig zelfs via contact apps op Facebook.
En dat er nog mensen zijn die daar intrappen!
Ondertussen maak ik me meer zorgen over die stevige verkoudheid mét keelpijn en lichte koorts die ik opgedaan heb. Midden in de zomer! Het is me mog nooit overkomen. En het komt hoogst ongelegen, omdat ik normaal eind deze week op een fietsvakantie zou vertrekken.
A VOTRE ATTENTION,
NOUS VOUS CONTACTONS PAR CETTE PRÉSENTÉ POUR VOUS INFORMER DE VOTRE GAIN À MICROSOFT LOTERIE CORPORATION.
CECI N'EST PAS UN SPAM NI UN VIRUS, VEUILLEZ TROUVEZ EN FICHIER ATTACHE LA NOTIFICATION DE VOTRE GAIN DE 75.000€ LORS DU DERNIER TIRAGE AU SORT. APRÈS VÉRIFICATION DE LA NOTIFICATION DE VOTRE GAIN EN PIÈCE JOINTE, VEUILLEZ PRENDRE CONTACT AVEC L'AVOCAT ACCRÉDITÉ CI DESSOUS POUR LA PROCÉDURE DE RETRAIT DE VOTRE GAIN. CONTACT DE L'AVOCAT CABINET D’ETUDE JURIDIQUE DE MAÎTRE FRANCOIS PANZANI, AVOCAT ACCRÉDITÉ À MICROSOFT LOTERIE CORPORATION
MAÎTRE FRANCOIS PANZANITEL : 00 22 566 778 386
EMAIL : cabinet.etudejuridique.panzani@gmail.com
CORDIALEMENTLA DIRECTION DES OPÉRATIONS
75.000€? Die zouden goed van pas komen!
Waarom geloof ik dit bericht niet? Een mens zou cynisch worden van dat internet.
Ik vermoed dat die Nigeriaanse oplichtersbende weer actief is. Ze opereren tegenwoordig zelfs via contact apps op Facebook.
En dat er nog mensen zijn die daar intrappen!
Ondertussen maak ik me meer zorgen over die stevige verkoudheid mét keelpijn en lichte koorts die ik opgedaan heb. Midden in de zomer! Het is me mog nooit overkomen. En het komt hoogst ongelegen, omdat ik normaal eind deze week op een fietsvakantie zou vertrekken.
vrijdag 14 augustus 2009
Gulden Eiroute
Mijn vakantie is al bijna half om. Twee weken zijn er al aan. Ik ben nog niet echt weggeweest. De eerste week had ik echt nodig om te recupereren. Verder heb ik veel in de tuin gewerkt en allerlei klusjes opgeknapt waarvoor ik anders nauwelijks tijd heb.
Ik plan een fietsvakantie de laatste week van augustus. Bestemming het drielandenpunt Nederland-België-Duitsland, een uiterst geschikte streek om te fietsen.
Ik ben alvast wat aan het oefenen, want behalve naar Gent fietsen en terug heb ik niet veel meer gefietst. Ik heb enkele fietsroutes gereden in mijn eigen streek: eergisteren de Valleiroute in de landelijke buurgemeente Gavere. Nieuwigheid: ik fiets nu steevast met de iPod op!
Vandaag heb ik 80 km gefietst: van De Pinte naar Kruishoutem, daar de Gulden Eiroute en dan terug. Die Gulden Eiroute is een echte aanrader: prachtige, heel landelijke streek. Een kleine dorpskerk in Kruishoutem en voor de rest zit je op de boerenbuiten.
Het is een vrij lange fietsroute (46 km). Het terrein is behoorlijjk glooiend. Een uitdaging voor de niet-geoefende fietser.
Je komt door enkele idyllische dorpjes: Huise, Mullem, Wannegem, Lede, Nokere, Lozer. In sommige van die dorpjes (Mullem, Lozer,...) lijkt de tijd echt stilgestaan te hebben. Je passeert ook langs het bekende restaurant Hof van Cleve en rijdt jammer genoeg ook een stukje langs de E17.
Ik plan een fietsvakantie de laatste week van augustus. Bestemming het drielandenpunt Nederland-België-Duitsland, een uiterst geschikte streek om te fietsen.
Ik ben alvast wat aan het oefenen, want behalve naar Gent fietsen en terug heb ik niet veel meer gefietst. Ik heb enkele fietsroutes gereden in mijn eigen streek: eergisteren de Valleiroute in de landelijke buurgemeente Gavere. Nieuwigheid: ik fiets nu steevast met de iPod op!
Vandaag heb ik 80 km gefietst: van De Pinte naar Kruishoutem, daar de Gulden Eiroute en dan terug. Die Gulden Eiroute is een echte aanrader: prachtige, heel landelijke streek. Een kleine dorpskerk in Kruishoutem en voor de rest zit je op de boerenbuiten.
Het is een vrij lange fietsroute (46 km). Het terrein is behoorlijjk glooiend. Een uitdaging voor de niet-geoefende fietser.
Je komt door enkele idyllische dorpjes: Huise, Mullem, Wannegem, Lede, Nokere, Lozer. In sommige van die dorpjes (Mullem, Lozer,...) lijkt de tijd echt stilgestaan te hebben. Je passeert ook langs het bekende restaurant Hof van Cleve en rijdt jammer genoeg ook een stukje langs de E17.
Opeens kwam ik een verkeersbord tegen dat ik nog nooit gezien had, of toch niet in Vlaanderen:
Tot slot nog enkele foto's, de eerste een reeks wegwijzers boven aan helling Den Ast in Mullem (een helling die de Ronde van Vlaanderen soms aandoet trouwens), de tweede het kasteelpark van Lozer.
Stokje - 50 live acts
Tegenwoordig worden stokjes niet meer via blogs, maar via Facebook doorgegeven. Daar heet dat 'tagged'. Gisteren overkwam het me ook. Omdat het populair is om het resultaat ervan op je blog te publiceren, doe ik dat dan ook maar.
OK, here are the rules. Test your memory and your love of live music by listing 50 artists or bands (or as many as you can remember) you’ve seen in concert. List the first 50 acts that come into your head. An act you saw at a festival and opening acts count, but only if you can’t think of 50 other artists. Oh, and list the first concert you ever saw (you can remember that, can’t you)?
Should you choose this challenge, here’s what you do:
Copy my note. Click on “notes” under tabs on your profile page. Select “write a new note” in the top corner. Paste the copy in the body of the note. Make your list. Change the number at the top, and add your title. Once you’ve saved, don’t forget to tag friends (including me) on the right.
It's a rainy day and I'm not often tagged, so I decided to accept this challenge. My first live gig I really don't remember. That must have been in the early days of the "Gentse Feesten". Maybe Walter De Buck and group? Here we go:
1. Electric Blonde
2. The Customs
3. Selah Sue
4. Headphone
5. De Jeugd van Tegenwoordig
6. Gorki
7. Sioen and Calling up Soweto
8. Dépêche Mode (jaren geleden op Torhout en er was toen veel over te doen dat het niet echt live was)
9. Walter De Buck en groep
10. Lady Linn and her Magnificent Seven
11. Stampen en Dagen
12. Ambrozijn
13. Olla Vogala (wat reclame voor familie is toegelaten, zie ook vorige!)
14. Raymond van het Groenewoud
15. Kris De Bruyne
16. Khaled
17. Sertab Erener
18. Mathilde Santing
19. U2
20. Simple Minds
21. Allez Allez
22. Jo Lemaire & Flouze
23. Gabriel Rios
24. The Skyblasters
25. Steve Miller Band
26. Lou Reed
27. John Cale
28. John Hiatt
29. Nona Hendrickx
30. Jackson Browne
31. Kevin Coyne
32. Arno
33. Neon Judgement
34. Chris Whitley
35. A Noh Rodeo
36. Nacht und Nebel
37. Xero Slingsby & The Works
38. Talking Heads
39. The Tom Tom Club
40. Dirk Blanchart
41. Eurythmics
42. Rory Gallagher
43. Mink Deville
44. Zion Train
45. Bots
46. Armand
47. The Nits
48. Wim De Craene
49. De Mens
50. Magenta
Oef! Dat ging nog vlotter dan gedacht. Uiteraard heb ik nog wel meer gezien, maar het zijn de voornaamste optredens die me te binnenschoten in de categorieën rock-pop-folk. Op de foto Selah Sue op Zeverrock '09.
OK, here are the rules. Test your memory and your love of live music by listing 50 artists or bands (or as many as you can remember) you’ve seen in concert. List the first 50 acts that come into your head. An act you saw at a festival and opening acts count, but only if you can’t think of 50 other artists. Oh, and list the first concert you ever saw (you can remember that, can’t you)?
Should you choose this challenge, here’s what you do:
Copy my note. Click on “notes” under tabs on your profile page. Select “write a new note” in the top corner. Paste the copy in the body of the note. Make your list. Change the number at the top, and add your title. Once you’ve saved, don’t forget to tag friends (including me) on the right.
It's a rainy day and I'm not often tagged, so I decided to accept this challenge. My first live gig I really don't remember. That must have been in the early days of the "Gentse Feesten". Maybe Walter De Buck and group? Here we go:
1. Electric Blonde
2. The Customs
3. Selah Sue
4. Headphone
5. De Jeugd van Tegenwoordig
6. Gorki
7. Sioen and Calling up Soweto
8. Dépêche Mode (jaren geleden op Torhout en er was toen veel over te doen dat het niet echt live was)
9. Walter De Buck en groep
10. Lady Linn and her Magnificent Seven
11. Stampen en Dagen
12. Ambrozijn
13. Olla Vogala (wat reclame voor familie is toegelaten, zie ook vorige!)
14. Raymond van het Groenewoud
15. Kris De Bruyne
16. Khaled
17. Sertab Erener
18. Mathilde Santing
19. U2
20. Simple Minds
21. Allez Allez
22. Jo Lemaire & Flouze
23. Gabriel Rios
24. The Skyblasters
25. Steve Miller Band
26. Lou Reed
27. John Cale
28. John Hiatt
29. Nona Hendrickx
30. Jackson Browne
31. Kevin Coyne
32. Arno
33. Neon Judgement
34. Chris Whitley
35. A Noh Rodeo
36. Nacht und Nebel
37. Xero Slingsby & The Works
38. Talking Heads
39. The Tom Tom Club
40. Dirk Blanchart
41. Eurythmics
42. Rory Gallagher
43. Mink Deville
44. Zion Train
45. Bots
46. Armand
47. The Nits
48. Wim De Craene
49. De Mens
50. Magenta
Oef! Dat ging nog vlotter dan gedacht. Uiteraard heb ik nog wel meer gezien, maar het zijn de voornaamste optredens die me te binnenschoten in de categorieën rock-pop-folk. Op de foto Selah Sue op Zeverrock '09.
zondag 9 augustus 2009
Zeverrock
Het moet jaren geleden zijn dat ik nog eens naar een echt Rockfestival geweest ben. Het laatste dat ik me kan herinneren is Ten Vrede. Dat is zelfs niet eens een echt rockfestival, al heb ik daar in het begin van dit millennium naast Willem Vermandere toch ook o.a. Khaled en Sertab Erener gezien.
Omdat ik nu met vakantie ben en er in mijn eigen gemeente een rockfestival is waar ik nog nooit heengeweest was, dit jaar dus maar eens Zeverrock aangedaan in de afgelegen deelgemeente Zevergem.
Zevergem is een heel landelijk dorpje aan de moerassige Schelde-oevers, dat meer bij Zwijnaarde (Gent) aansluit dan bij de fusiegemeente De Pinte. Wonen is er naar het schijnt heel duur, want het is er heel rustig en toch zo dicht bij de grote stad Gent. Het grootste deel van de gemeente is trouwens landbouw- of natuurgebied.
Ruimte zat dus, ook om een rockfestival te organiseren in een tent op een terrein vlak achter de dorpskerk. Het festival zelf is betalend. 13 euro in voorverkoop voor 8 acts, veel is het niet. In ruil daarvoor heb je een afgesloten terrein in een mooi plattelandskader, een ruime tent en een ligweide met eet- en drankstandjes.
Leuk weertje in elk geval gisterennamiddag. Veel volk ook voor zo'n klein dorp, al stroomde dat maar mondjesmaat toe en kwamen de meesten maar 's avonds.
De eerste twee acts waren maar opwarmertjes: Electric Blonde en Customs. Eerste hoogtepunt en dé grote revelatie voor mij was de zangeres Selah Sue. Een opmerkelijke verschijning: een fragiel figuurtje op héél hoge hakken en met hoogopgestoken blond haar. Ze bracht haar sterke nummers op enkel een acoustische gitaar, die elektrisch versterkt werd.
Pas daarna kwam de grote massa opdraven voor eerst Headphone Die brachten heel luide experimentele rock. De boomlange blonde bassist prutst overduidelijk graag met synthesisers en leek me het creatieve brein van de groep. De vier Nederlandse rappers van De Jeugd van Tegenwoordig hadden veel succes bij het publiek. Wel eens leuk om te zien, maar voor de rest niet echt mijn kopje thee. Ik stond tijdens dit optreden trouwens te ver en verstond nauwelijks een woord van de teksten.
Daarna kwam Gorki, aangekondigd als De Gentse trots. Ze brachten een geslaagde set van al hun bekende hits. Ik heb een van de nummers proberen filmen met mijn eenvoudig toestelletje, zie hierna.
Na Gorki, die afsloten met het onvermijdelijke Mia, brachten Sioen en compagnie het laatste optreden van de Calling up Soweto-toernee. Sioen is niet echt mijn ding, i.t.t. Gorki.
Het festival sloot af met dj Dirk Stoops. Ik heb een tijdje staan kijken en luisteren naar de act van de dj, maar ben niet tot het einde gebleven. Dj-optredens zijn van na mijn tijd. Ik vond het geheel zelfs iets fascistoïde hebben. Een al wat oudere man die een massa met allerlei dwaze gebaren probeert op te zwepen, terwijl er twee dikkerds achter hem danspasjes en rare armbewegingen uitvoeren.
Maar alles bij elkaar is mijn eerste rockfestival in jaren zeker voor herhaling vatbaar.
vrijdag 7 augustus 2009
Blaarmeersen
Sinds vorig weekend ben ik met vakantie voor bijna een hele maand. Veel meer dan wat huis-, tuin- en keukenwerk heb ik nog niet uitgevoerd.
Gisterennamiddag dan toch naar de Gentse Blaarmeersen met zusje en de neefjes. Je kon er over de koppen lopen. Echt, héél véél volk.
De recente veranderingswerken zijn een succes. Het strand is groter dan vroeger en ook de zwemzone. Voor het eerst (en ik kom toch al een kleine 20 jaar) heb ik eens gezwommen in de toegelaten zwemzone en niet aan de overkant waar de alternativos altijd verzamelden.
Nog steeds veel mensen met tatoeages op de ligweide, maar ook anderen uit hogere sociale klassen (hoewel de houding tegenover tatoeages toch veranderd lijkt te zijn). Het is per slot crisis voor iedereen. En behalve de zilte zeelucht heb je op de Blaarmeersen bij goed weer alles. Waarom zou je uren in de file naar zee gaan rijden?
De monokini is duidelijk uit. Ik heb toch een heel défilé van badpakkenmode kunnen bewonderen.
Incidentje toen ik de schuifaf ook eens wilde proberen. Met mijn intussen weer flink over de negentig kilo daalde ik met een hoge snelheid en kwam beneden in botsing met een jongetje. Voor die was het een onzachte kennismaking. De vader die erbij stond was kwaad. Had hij maar beter op zijn kleine gelet en die voor zich uit laten glijden.
Morgen voor het eerst naar Zeverrock in mijn eigen gemeente.
Gisterennamiddag dan toch naar de Gentse Blaarmeersen met zusje en de neefjes. Je kon er over de koppen lopen. Echt, héél véél volk.
De recente veranderingswerken zijn een succes. Het strand is groter dan vroeger en ook de zwemzone. Voor het eerst (en ik kom toch al een kleine 20 jaar) heb ik eens gezwommen in de toegelaten zwemzone en niet aan de overkant waar de alternativos altijd verzamelden.
Nog steeds veel mensen met tatoeages op de ligweide, maar ook anderen uit hogere sociale klassen (hoewel de houding tegenover tatoeages toch veranderd lijkt te zijn). Het is per slot crisis voor iedereen. En behalve de zilte zeelucht heb je op de Blaarmeersen bij goed weer alles. Waarom zou je uren in de file naar zee gaan rijden?
De monokini is duidelijk uit. Ik heb toch een heel défilé van badpakkenmode kunnen bewonderen.
Incidentje toen ik de schuifaf ook eens wilde proberen. Met mijn intussen weer flink over de negentig kilo daalde ik met een hoge snelheid en kwam beneden in botsing met een jongetje. Voor die was het een onzachte kennismaking. De vader die erbij stond was kwaad. Had hij maar beter op zijn kleine gelet en die voor zich uit laten glijden.
Morgen voor het eerst naar Zeverrock in mijn eigen gemeente.
zondag 2 augustus 2009
Jeanne-Elisabeth Shrapnell
Poosje geleden dat ik nog wat geblogd heb. Niet dat ik niks meegemaakt heb. Gewoon de tijd niet gevonden. Of de zin om te bloggen.
Het is een verschijnsel dat ik ook bij andere bloggers opmerk. Sommige andere blogs die ik ooit heel intensief gevolgd heb, liggen ook zowat op hun gat. De blogosfeer is terrein aan het verliezen op de sociale netwerksites, vooral dan Facebook, en de microblogs als Twitter.
Toch is het nu en dan leuk om nog eens iets te schrijven. Bijvoorbeeld over deze mysterieze postkaart die ik onlangs op eBay gekocht heb.
Wie mijn blog al een tijd volgt weet dat ik sterk geïnteresseerd ben in de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog in onze contreien en daar postkaarten over verzamel.
Deze bekende postkaart zou ooit door de Belgische legerleiding uitgegeven zijn in de propagandaoorlog met de Duitsers. De foto stelt een meisje voor, dat door Belgische soldaten in 1914 onder het puin van een afgebrand huis gevonden werd. Jeanne-Elisabeth Shrapnell noemden de vijf soldaten haar, naar het type granaat dat dan veel gebruikt werd. De vijf soldaten die hier met haar gefotografeerd werden zouden zich een tijdje over het meisje ontfermd hebben.
Alle verdere gegevens ontbreken, zowel over het meisje als over de vijf soldaten. Er bestaat enkel een soldatenliedje over het meisje. Sommigen menen dat het om ene Isabel Scherpeneel zou gaan. Volgens het liedje zou het meisje in de Westhoek gevonden zijn. De soldaten waren van Gent.
Alle verdere historische informatie ontbreekt. Is het verhaal wel echt? Er is nochtans de foto. Een wat rare foto, want geen van de soldaten schijnt veel aandacht aan het meisje te besteden. Maar in die tijd kon men nog geen foto's trukeren of vervalsen.
En last but not least: ik ben niet eens zeker dat mijn postkaart wel authentiek is. Ze ziet er bijna te goed uit om van 1914-1918 te dateren. Mogelijk heb ik mij een kopie laten aansmeren. Dat heb je met dat internet!
maandag 6 juli 2009
Marianne
De cover van P-magazine van 5 april 2000.
Met Marianne Dupon, ex-vrouw van Hilde 'Yasmine' Rens.
Een mooie vrouw, niet? Al eens de moeite om je daarvoor van kant te maken als je dat allemaal ineens moet missen. Nee, die opmerking is absoluut ongepast. Excuus voor die flauwe machopraat!
Ik heb Marianne één keer in het echt ontmoet in een café in Antwerpen-Zuid waarvan ik de naam vergeten ben. Het was een ontmoeting van internetfanaten van het programma De Mol, net na afloop van de tweede reeks. Ik heb even met Marianne gepraat.
De fotoshoot van P-magazine met Marianne was toen net uit. Ik ben geen verzamelaar van pin-ups (ik ben immers Louis-Paul Boon niet!), maar ik heb dit nummer tot nu toe bewaard. Ondanks een verhuis enkele jaren geleden.
Marianne moet zich nu ongelooflijk rot voelen. Een zelfmoord is erger voor diegenen die achterblijven. Schuldvragen zijn in die omstandigheden pointless, maar ze worden toch gesteld.
Eigenlijk een ongelooflijk romantisch verhaal. Donkere, tragische romantiek dan. Het flauwvallen van Marianne op de uitvaart en de hatemail die ze krijgt inclusief. Zoals in een negentiende eeuwse roman uit de hoog-romantiek. Niet meer van deze materialistische tijd.
Het waren twee 'schoon madammen'. Hilde mocht er absoluut ook zijn. Haar heb ik nooit in het echt ontmoet, maar op tv leek het me wel een toffe. O zo jammer, maar ook tragiek maakt deel uit van het leven.
Met Marianne Dupon, ex-vrouw van Hilde 'Yasmine' Rens.
Een mooie vrouw, niet? Al eens de moeite om je daarvoor van kant te maken als je dat allemaal ineens moet missen. Nee, die opmerking is absoluut ongepast. Excuus voor die flauwe machopraat!
Ik heb Marianne één keer in het echt ontmoet in een café in Antwerpen-Zuid waarvan ik de naam vergeten ben. Het was een ontmoeting van internetfanaten van het programma De Mol, net na afloop van de tweede reeks. Ik heb even met Marianne gepraat.
De fotoshoot van P-magazine met Marianne was toen net uit. Ik ben geen verzamelaar van pin-ups (ik ben immers Louis-Paul Boon niet!), maar ik heb dit nummer tot nu toe bewaard. Ondanks een verhuis enkele jaren geleden.
Marianne moet zich nu ongelooflijk rot voelen. Een zelfmoord is erger voor diegenen die achterblijven. Schuldvragen zijn in die omstandigheden pointless, maar ze worden toch gesteld.
Eigenlijk een ongelooflijk romantisch verhaal. Donkere, tragische romantiek dan. Het flauwvallen van Marianne op de uitvaart en de hatemail die ze krijgt inclusief. Zoals in een negentiende eeuwse roman uit de hoog-romantiek. Niet meer van deze materialistische tijd.
Het waren twee 'schoon madammen'. Hilde mocht er absoluut ook zijn. Haar heb ik nooit in het echt ontmoet, maar op tv leek het me wel een toffe. O zo jammer, maar ook tragiek maakt deel uit van het leven.
Abonneren op:
Posts (Atom)